mwq by Robert Musil -- பின்னிணைப்பு

பின்னிணைப்பு மறைவுக்குப் பிந்தைய துணுக்குகள் "சிக்கல்களை வடிவமைத்தல்" குறித்து – தொடக்ககால ஆய்வுகள் மற்றும் "கருத்தாக்கத் தாள்கள்" * முன்னுரைகள் – பின்னுரைகள் – மரபுகள் வாழ்க்கைக் குறிப்பு (Curriculum Vitae)

 1

"சிக்கல்களைக் கட்டமைத்தல்" குறித்து
(ஆய்வுகள்)

இரண்டாம் தொகுதியின் இரண்டாம் பகுதிக்கான பொது வரைபடம் — 15. HL 32

மையக் கருத்து: முதல் தொகுதியில் எழுப்பப்பட்ட சிக்கல்களை முதல் பகுதியிலேயே கையாள முயன்றால், அது அளவுக்கு அதிகமான சுமையாகிவிடும் என்பது தெளிவாகிறது. அதே சமயம், இந்தச் சிக்கல்களைத் தவிர்த்துவிடவும் முடியாது. சிதைக்கப்பட்டவற்றை ஏதோ ஒரு வகையில் மீண்டும் ஒன்றிணைக்க வேண்டியது அவசியம். இது, அகாதேவுடனான (Agathe) தனது பயணத்திற்குப் பிறகு—அந்தப் பயணத்தின்போது அவரது வாழ்வின் "மாற்றுத் திட்டம்" (reserve idea) சரிந்துவிடுகிறது—உல்ரிச் (Ulrich) தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டமைக்க வேண்டிய சூழலுடன் ஒத்துப்போகிறது. உல்ரிச்சின் பார்வையில் இருந்தும், முதல் தொகுதியில் இருந்த கருத்துகளுடன் மீண்டும் தொடர்புகொண்டு, அவற்றை ஒரு புதிய தொகுப்பாக உருவாக்க வேண்டிய தேவை எழுகிறது. கதைப்போக்கு முழுவதும் விரியும் இந்தச் செயல்பாடே, இரண்டாம் பாதியின் முதன்மையான உள்ளடக்கமாக அமைகிறது.

மையக் கருத்து: சமகால அறிவுச் சூழலுக்கும் அரிஸ்டாட்டிலின் காலத்திற்குமான ஒப்புமை. அக்காலத்தில், இயற்கையைப் பற்றிய புரிதலை மத உணர்வுடனும், காரணகாரியத் தொடர்பை அன்புடன் இணைக்கவும் ஒரு முயற்சி இருந்தது. அரிஸ்டாட்டிலின் காலத்தில் இந்த ஒற்றுமை சிதைந்தது; அங்கிருந்தே இந்த ஆய்வு தொடங்குகிறது. கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டு ஒரு முன்மாதிரியாகக் கொள்ளப்பட்டாலும், இந்த குறிப்பிட்ட சிக்கல் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவோ அல்லது ஒருங்கிணைக்கப்படவோ இல்லை. ஒரு வகையில், ஸ்கோலாஸ்டிசிசம் (Scholasticism) முதல் காண்ட் (Kant) வரையிலான அனைத்துத் தத்துவங்களும், அவற்றின் பல்வேறு அமைப்புகளுடன்,

வெறும் இடைக்கால நிகழ்வுகளாகவே இருந்துள்ளன. "அமைப்பு" (system) என்பதன் மீது அளவுக்கு அதிகமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதே இதற்குக் காரணம்.

இதுவே வரலாற்றுச் சூழல்.

தற்காலத்தைப் பொறுத்தவரை—குறிப்பாக, உல்ரிச் தேடும் விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை—ஒவ்வொரு

காலகட்டத்திற்கும் ஒரு வழிகாட்டும் பார்வை தேவைப்படுகிறது; அதாவது, அந்தக் காலத்தின் நோக்கம் குறித்த தெளிவும், கோட்பாட்டிற்கும் அறவியலுக்கும் இடையிலான இணக்கமும், கடவுள் போன்ற கருத்துகளுடனான சமரசமும் தேவைப்படுகின்றன. அனுபவவாத (empiricism) காலம் இன்னும் இதைப் பெறவில்லை. அடிப்படைச் சிந்தனை: இது சமூகச் சூழலுடன் உல்ரிச்சுக்கு இருக்கும் உறவை வரையறுக்கிறது.

அடிப்படைச் சிந்தனை: அக்காலகட்டத்தைப் பற்றிய விவரிப்புகளைத் தொடர்ந்து முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும். உல்ரிச்சும் பிற துணைப் பாத்திரங்களும் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள், அந்தந்த காலத்தின் சிக்கல்களே ஆகும். "தொகுதி III/II-க்கான திருத்தம் III"-லிருந்து [இது தொகுதி II-க்கு அடுத்ததாகத் தயாரிக்கப்பட்டு, அச்சுப் பிரதிகளைச் சரிபார்த்த பிறகு திரும்பப் பெறப்பட்ட ஒரு பகுதியைக் குறிக்கிறது]: "மக்களிடையே மாற்றம்" ("Wandel unter Menschen") பகுதியைச் சரிபார்க்கும்போது, ​​இந்த முழு உட்பிரிவையும் அதன் தொடர்ச்சியையும் மறுசீரமைப்பது அவசியமென எனக்குத் தோன்றியது. இது அச்சிடப்பட்ட மற்றும் விரிவாக்கப்பட்ட வடிவம், மையக் கருத்தை எவ்வளவு விரைவாக அடைய முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பத்திலிருந்தே உருவானது—அதாவது, அந்த மைய இடத்திலிருந்து "நாட்குறிப்புக் கோட்பாட்டை" ("diary theory") உருவாக்கி, அதை அந்த உடன்பிறப்புகளின் வசம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது.

-1629-

இதன் விளைவாக, "மக்களிடையே மாற்றம்", "தேடப்படாத இடத்திலெழும் சிக்கல்கள்", "ஜெனரல் வான் ஸ்டம் வீசும் குண்டு...", மற்றும் "நாட்குறிப்பு I" ஆகிய அனைத்தும் ஒரு முன்னுரையாகச் சுருக்கப்பட்டுவிட்டன. இந்தச் செயல்முறை அவற்றை ஒருவித ஐயத்திற்குரிய நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது, அதே சமயம் அதன் முடிவு எவ்விதத் தெளிவுமின்றி அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

இதன் முதன்மையான தவறு, அந்தக் கோட்பாட்டிற்கு அளவுக்கு அதிகமான முக்கியத்துவம் கொடுத்ததுதான். அது பயனற்றதாகவும், நிலைத்திருக்க முடியாத ஒன்றாகவும் நிரூபணமாகியுள்ளது; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு தோன்றியதை விட, நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட பிறகு அதன் முக்கியத்துவம் குறைந்துவிட்டது. இது குறித்து எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தாலும், இப்போது அதற்கான தவிர்க்க முடியாத முடிவை எடுக்க வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது.

அந்த முடிவு இதுதான்: உங்களை அந்தக் கோட்பாட்டுடன் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள்; மாறாக, அதை அணுகும்போது ஒரு யதார்த்தமான (கதை சொல்லும்) நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்ளுங்கள். சாத்தியமற்ற ஒன்றிற்கு ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்க முயலாதீர்கள்—அதற்குப் பதிலாக, அது சிதறிச் சிதைந்து போகட்டும். அந்தச் சிதைவுகள் வெளிப்பட்டு, உல்ரிச் (Ulrich) மீது தாக்கம் ஏற்படுத்தட்டும்; இந்த அடிப்படையிலேயே கதையை முன்னெடுத்துச் செல்லுங்கள். அதே சமயம், உங்கள் கவனத்தை எப்போதும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் சம்பவங்களின் மீதே வைத்திருங்கள்—முற்றிலும் புதியதொரு கோட்பாட்டு நுண்ணறிவை உருவாக்க வேண்டும் என்ற லட்சியத்தைக் கொள்ளாதீர்கள் (ஏனெனில், அப்படிச் செய்வது உங்களை ஒரு முகமதுவைப் போன்றவராக மாற்றிவிடும்!).

சிறிது நிம்மதியைப் பெற, மீண்டும் உல்ரிச்சின் கதைக்குத் திரும்புங்கள். அப்போது உங்களுக்குப் புரியும்: இவை அனைத்தும் உண்மையில் ஒரு காதலின் கதைதான்—ஒரு பேரார்வத்தின் வரலாற்றை விவரிக்கும் கதை. இந்தக் காதல், இக்கேள்விகள் அனைத்தையும் முன்னிலைக்குக் கொண்டு வருகிறது; மேலும், ஒரு முழுமையான அமைப்பை உருவாக்கக்கூடிய பதில்களையும் வழங்குகிறது. இக்கேள்விகளும் பதில்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்க, இந்தக் கதை பல்வேறு அனுபவங்களையும் வெளிக்கொண்டு வருகிறது.

காதல் எனும் சூழலில் மட்டுமே, இத்தகைய—சில சமயங்களில் தீவிரமான—கேள்விகளும், கோட்பாடுகளும், அனுபவங்களும் சாத்தியமானவை மற்றும் நியாயமானவை. அவற்றின் தொடர்ச்சியில், அவை இந்த அன்பின் வரலாற்றையே கட்டமைக்கின்றன.

அனைத்து உணர்வுகளையும் வெளிப்பாடுகளையும் ஒரு நேர்மறையான கோணத்தில்—அதாவது, அந்த அன்பின் அங்கங்களாக—புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு யதார்த்தமான அல்லது தற்காப்பு நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் சூழல்களைத் தவிர, மற்ற நேரங்களில் இவற்றை இயன்றவரை அழகான முறையில் காண முயற்சி செய்யுங்கள்.

இப்படியாக, ஒரு "நாட்குறிப்பு" தேவைப்படும் சூழல் இயல்பாகவே உருவாகும்; அதாவது, ஒரு தெளிவான பரிணாம வளர்ச்சியைக் கொண்ட, முழுமையான தொகுப்பு ஒன்று தேவைப்படும்—அது உள்ளார்ந்த நிலையில் நிச்சயமற்றதாக இருந்தாலும் சரி. இந்த நாட்குறிப்பு எப்போது தொடங்க வேண்டும் என்பது மிக இயல்பாகவே வெளிப்படும்.

முன்பு விடுபட்ட விஷயங்களை எவ்வாறு சேர்ப்பது என்றால், அவற்றை அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் அத்தியாயங்களில் இணைக்கலாம்; அங்கு இந்த இணைப்பு மிகவும் இயல்பாக அமையும் (குறிப்பாக ஜெனரல், கிளாரிஸ், மெயின்காஸ்ட் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெறும் அத்தியாயங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது சிறப்பாக இருக்கும்). ஏனெனில், இந்த காதலின் வரலாறு, இறுதியில் நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டம் மற்றும் அதன் பிறகு நிகழ்ந்த ஒரு குறுகிய கால மறுசந்திப்பு வரை நீள்கிறது.

குறிப்பாக, இந்த பயணத்தை, சிந்தனை (contemplation) மற்றும் அது தொடர்பான கோட்பாடுகளுடன் பிணைக்கலாம்; அதே சமயம், யதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமான முயற்சிகள் மற்றும் முழுமையடையாமல் சிதைந்துபோன ஒன்றிணைப்பு முயற்சிகளையும் இதில் இணைக்கலாம்.

- 1680 -

காதலைப் பற்றிய உரையாடல்கள் இவ்வளவு பரவலாக இருப்பதற்கு முக்கிய காரணம், வாழ்க்கையின் இரண்டாவது தூணான—தீமை அல்லது இச்சைகள் போன்றவை சார்ந்த அம்சம்—மிகக் குறைவாகவே கவனிக்கப்படுவதும், மிகத் தாமதமாகவே விவாதிக்கப்படுவதும்தான்.
...உருவாகிறது!

உல்ரிச் (Ulrich) மற்றும் அகாதே (Agathe) ஆகியோருக்கு இடையே எழும் துணைச் சிக்கல்களை, அவற்றின் சிறிய அளவிலான எல்லைக்குள்ளேயே சுருக்கிப் பாருங்கள்! உதாரணமாக, நவீன தத்துவ விவாதங்களில் "இது அல்லது அது" (either-or) மற்றும் "இதுவும் அதுவும்" (both-and) ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாடு ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது (கியர்கெகார்டின் தீர்க்கமான "இது அல்லது அது" சிந்தனைக்கும், ஹெகலின் அவ்வளவு தீர்க்கமற்ற "இதுவும் அதுவும்" சிந்தனைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு). தூய சிந்தனையின் அடிப்படையில் பார்த்தால், இத்தகைய துணைச் சிக்கல்கள் ஒரு மொசைக் சித்திரத்தின் சிறு துண்டுகளைப் போன்றவைதான்—அவை ஒரு அனுபவத்தின் கதையோட்டத்தில் வெறும் கூறுகளாக மட்டுமே இருக்க முடியும். எனவே, அவற்றில் அறிவுப்பூர்வமாக அளவுக்கு அதிகமாகச் சிக்கிக்கொள்ளாதீர்கள். இந்த நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி, "பிரிக்கப்படாத மற்றும் ஒன்றிணையாதவை" (The Undivided and Ununited) - அல்லது அந்தத் தலைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் - பகுதியை மறுசீரமைக்கவும்! இந்த உரை, உருவாவது, மறைவது மற்றும் அனுபவிப்பது ஆகிய செயல்முறைகளைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

புதிய பிரதியை—"மனிதர்களிடையே மாற்றம்" (Change Among People)—எழுதத் தொடங்கும்போது, ​​இதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: பல ஆண்டுகளாக நான் எதிர்கொண்ட பல்வேறு சிக்கல்கள்—தொடர்ச்சியான திருத்தங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் ஏமாற்றங்கள்—இந்த விஷயத்தை இன்னும் ஆழமான, அடிப்படை மட்டத்திலிருந்து அணுக என்னை நிர்ப்பந்தித்துள்ளன. இருப்பினும், அறிவுப்பூர்வமாக இது இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்பது ஒருபுறம் இருக்க, எழுத்து நடையில் ஒருவிதமான சுமையையும், தேவையற்ற நீளத்தையும் நான் உணர்கிறேன். நான் இன்னும் சுருக்கமாகவும், கவலைகளற்ற தொனியிலும் எழுத வேண்டும். இதையே நான் வேறொரு குறிப்பில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்: கருத்துகளை இன்னும் சுருக்கமான, பொன்மொழி போன்ற வடிவில் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

ஏற்கனவே எழுதியவற்றைப் பிடிவாதமாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது ஒரு பெரும் தவறு; அது ஒருவரை அந்தந்த தருணத்திலேயே—இலக்கண நுணுக்கங்கள் வரை—சிறைப்படுத்தி விடுகிறது. சொல்ல வேண்டியதை மிகத் துல்லியமாகக் கண்டறிந்து, அதை எவ்வளவு நேரடியாக அணுக முடியுமோ அவ்வளவு நேரடியாக அணுக வேண்டும்—நேரடியாக விஷயத்தின் மையத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

தொழில்நுட்பத்தைப் பொறுத்தவரை: ஒரு உரையாடல் என்பது ஒரு நிகழ்வுக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும்,
அல்லது ஒரு நிகழ்விலிருந்து உருவாக வேண்டும்,
அல்லது ஒரு நிகழ்வோடு இணைந்து பயணிக்க வேண்டும்!

ஒரு முரண்நகை கலந்த 'பில்டுங்ஸ்ரோமன்' (Bildungsroman - ஒருவரின் வளர்ச்சி அல்லது முதிர்ச்சியை விவரிக்கும் நாவல்)—அகாதே-உல்ரிச் கதையை இப்படிச் சொல்லலாமா? மிக ஆழமான அறச் சிக்கலை முரண்நகையுடன் சித்தரிக்கும் கதை; இங்கே, அந்த முரண்நகை ஒருவிதமான 'தூக்குமேடை நகைச்சுவை' (gallows humor) போல வெளிப்படுகிறது. முரண்நகை என்னவென்றால்: அகாதே தனக்குச் சொல்லப்படும் அனைத்தையும்—தந்தையர்கள், ஆசிரியர்கள், ஆண்கள் எனப் பலதரப்பட்டவர்கள் முன்வைக்கும் சித்தாந்தங்களை—அப்படியே, எந்த ஐயமும் இன்றி நம்பி ஏற்றுக்கொள்கிறாள். முரண்பாடாக, தனிநபர் உளவியலின் பார்வையில், கடவுளை நோக்கிச் சாயும் ஒரு நபர், சமூக உணர்வு இல்லாதவர்—அதாவது ஒரு "போலி-நரம்புத்தளர்ச்சி கொண்டவர்" (pseudo-neurotic) என்று கருதப்படலாம்.

இரண்டாம் தொகுதியில் தற்போது விடுபட்டிருப்பது அறிவுசார்ந்த நகைச்சுவைதான். ஜெனரல் [வான் ஸ்டம்] இடம்பெறும் அத்தியாயங்கள், "மற்றொரு நிலை" (other state) குறித்த கோட்பாடு மற்றும் உடன்பிறப்புகளுக்கு இடையிலான காதல் ஆகியவற்றில் நகைச்சுவை துளியும் இல்லாத குறையை ஈடுசெய்யவில்லை. "அசுரன்" (முத்தம்) குறித்த அத்தியாயத்தில் இதற்கான ஒரு சிறு முயற்சி காணப்படுகிறது.

ஒரு முன்மாதிரியாக, எனக்குத் தோன்றியது இதுதான்: இருவர் மோதிக்கொள்ளும் 'துவந்த யுத்தம்' (duel) என்பது,

-1631 -

இணையைத் தேடும் போராட்டத்தில் உருவான ஒரு எச்சம்; கௌரவம் குறித்த நமது கருத்துகளும் இத்தகைய ஒரு 'எச்சமே'. எனது அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் உண்மையில் இத்தகைய ஒரு 'எச்சம்' அன்றி வேறொன்றுமில்லை; அவற்றை உரிய தீவிரத்தன்மையுடன் அணுக வேண்டுமானால், இந்த உண்மையை உணர்ந்துகொள்வதும் அவசியமாகும்!

கடவுள்: இரண்டாம் தொகுதியின் இரண்டாம் பகுதியில் (Volume II/2), "பகல் நேர நிலவொளிகள்" (Moonbeams by Day) என்ற அத்தியாயத்தில் கடவுள் குறித்த ஒரு அனுபவபூர்வமான (empirical) பார்வை முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்தச் சூழலில், கடவுள் (சோசலிசம் மற்றும் பாலியல் உணர்வுகளைப் போலவே) ஒரு நிலையான உணர்வைத் தருவதற்கான முயற்சியாகச் செயல்படுகிறார்—இருப்பினும், இது ஒரு திட்டவட்டமான, முறையான கட்டமைப்பாக வெளிப்படவில்லை. ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சி (passion) கடவுளை நோக்கி இட்டுச் செல்வதாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, அந்த உணர்ச்சியே கடவுளை நோக்கியதாக இருக்கலாம் என்று ஊகிக்கலாம். கடவுளை நோக்கிய இத்தகைய தீவிர உணர்ச்சிக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கு (object) இருப்பதில்லை; அது ஒரு இலக்கை உருவாக்கி, பின் அதையே உண்மையாக நம்பத் தொடங்குகிறது. இது ஒரு விதியின் வடிவமாக அமைகிறது. இந்த நாட்குறிப்பு, கடவுளை நோக்கிய இத்தகைய தீவிர உணர்வின் உளவியலை விவரிக்கிறது.

கடவுள்: இது ஒரு அதீத தீவிரத்தன்மை கொண்ட நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் கருவி. இது சிரிப்புக்கு இடமில்லாத ஒரு நிலை; ஞானிகள் (mystics) சிரிப்பதில்லை.

இந்த நாட்குறிப்பில், தனிநபர் மற்றும் சமூகப் பார்வையிலிருந்து, முற்றிலும் தனிநபர் சார்ந்த ஒரு பார்வைக்கு (குற்றவாளி மற்றும் கடவுள்) நகரும் பணி வெளிப்படுகிறது.

இந்த நாட்குறிப்பில் இரண்டு முதன்மையான போக்குகள் தென்படுகின்றன: ஒன்று, தூண்டுதல்களால் (motives) இயக்கப்படும் வாழ்க்கை; மற்றொன்று, இயல்பிலேயே ஒரு மர்மமான அல்லது ஆன்மீகத் தன்மையைக் கொண்ட வாழ்க்கை—இது அறிவு, வலிமை அல்லது அது போன்ற பிற காரணிகளால் வரையறுக்கப்படாத இடத்தில் அமைகிறது.

முடிவு என்ன? "நோக்கத்தால் உந்தப்பட்ட" விஷயங்களின் மீதான நாட்டமும், அதற்கு அளிக்கப்படும் உயர் மதிப்பும் உல்ரிச்சின் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியாகும்; ஆயினும், அதன் தர்க்கரீதியான முடிவைப் பின்பற்றிச் செல்லும்போது, அது ஒரு கற்பனாவாதத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

*ஃபிலாட்டியா*வின் (philautia) மதச்சார்பற்ற வடிவத்தை [தொகுதி II, அத்தியாயம் 60, "ஒரு தோட்டக் கிரில்லின் சிறப்புப் பணி" காண்க] பின்வருமாறு கட்டமைக்கலாம்: ஒரு நிறைவான உணர்விலிருந்து எழும் கடமை என்று ஒன்று உள்ளதா? உண்மையான மற்றும் பேரின்பமான ஒரு சட்டம்—வாழ்க்கையின் மீது ஆழ்ந்த, மகிழ்ச்சியான ஒரு தீவிரத்தன்மை—உள்ளதா?

தன்னலமற்ற தன்மையிலிருந்து மட்டுமே மனிதகுலத்தின் ஒரு சிறந்த அமைப்பு வெளிப்படும் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்.

தொகுதி II-இன் தொடக்கத்திலிருந்தே முதன்மையான கருப்பொருள் போர்; உல்ரிச்சால் அனுபவிக்கப்பட்ட "மற்றொரு அரசு" (other state) இதற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டு, "பகுத்தறிவற்ற" சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு இரண்டாம் நிலை முயற்சியாகச் செயல்படுகிறது.

உண்மையில், தார்மீகப் பிரச்சினைகளின் கட்டமைப்பே போரின் தார்மீகத்தில் வேரூன்றியுள்ளது! போர்கள் வெளிப்புறத் தாக்கங்களால் தூண்டப்படும் தொற்றுநோய்களைப் போல உருவாவதில்லை; அவை உள்ளிருந்தே உருவாகின்றன!

இன்றைய கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, பிரச்சனை இதுதான்: போரைத் தவிர்த்துக்கொண்டே, தற்காப்புத் திறன் கொண்ட மனிதனை (போர் வீரனை) எவ்வாறு பாதுகாப்பது. அல்லது, வேறுவிதமாகக் கூறினால்: "பண்புகளற்ற மனிதன்"—ஆனால் சீரழிவின் கறை இல்லாதவன். - 1632 -

எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து, தன் மனசாட்சிப்படி முடிவெடுப்பவன் ஒரு முன்னோக்குவாதி.

இயற்கை அறிவியலில் நாட்டம் கொண்டவன், தன் பொம்மையைப் பிரித்துப் பார்க்கும் குழந்தையைப் போன்றவன்; மானுடவியலில் நாட்டம் கொண்டவன், அதனால் உந்தப்படுபவன். கற்பனையுடன் அல்லது கற்பனையின்றி விளையாடுவது. ஆயினும், பொருட்களைப் பிரித்துப் பார்க்கும் இந்தச் செயலை இனி உண்மையாகத் தடுக்க முடியாது என்பதை அனைவரும் அறிவார்கள்.

ஆகவே, அந்த முக்கியமான வேறுபாட்டைத் தனிமைப்படுத்துவது—கற்பனை எனும் "ஹார்மோனை" பிரித்தெடுப்பது—அவசியம்......இதுவே அந்த "மற்றொரு நிலையை" அடைவதற்கான முழு முயற்சியும் ஆகும்.

இரண்டாம் தொகுதி: இந்தத் தொகுதி மனிதகுலத்தின் "குறைபாடுள்ள வடிவங்களை" — அதாவது அபத்தமான, நோயியல் சார்ந்த, மற்றும் பல்வேறு பிறழ்வுத்தன்மை கொண்ட மனிதர்களை மட்டுமே விவரிக்கிறது என்று கூறலாம். இதற்கு மாற்றாக வேறொரு தரப்பைக் கொண்டுவர நான் விரும்பாததால், விவரிக்கும் முறையின் மூலமாகவே இந்தச் சமநிலையை உருவாக்க முடியும்.

"கெட்ட" மனிதர்கள் மட்டுமே சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற விமர்சனத்திற்கு ஒரு நையாண்டித்தனமான பதில்: "நல்ல" மனிதர்கள் போரை ஆதரிக்கிறார்கள்; "கெட்ட" மனிதர்களோ அதை எதிர்க்கிறார்கள்!

இறுதியில், இந்த நாவல் ஒரு வகையான "நல்ல தீமையை" (good evil) கண்டறிந்து வெளிப்படுத்த வேண்டும்; ஏனெனில், கற்பனாவாதமான "தீங்கற்ற நன்மையை" விட, உலகிற்கு இத்தகைய "நல்ல தீமைதான்" அதிகத் தேவைப்படுகிறது.

ஆரம்பகால ஆய்வுகள் மற்றும் "கருத்தாக்கத் தாள்கள்"

ஒவ்வொரு தலைமுறையினரைப் போலவே, உல்ரிக்கும் (Ulrich) உலகைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற உந்துதல் கொண்டவன். "தந்தை பிம்பத்திற்கு" (father figure) எதிரான அவனது நிலைப்பாடு, அவனைத் தொழில்நுட்பத்தை நோக்கியும், அங்கிருந்து "நவீன" தத்துவத்தை நோக்கியும் அழைத்துச் செல்கிறது.

தந்தையர் தலைமுறையினர், உல்ரிக்கின் தலைமுறையை

ஒருவித கனிவுடன் பார்த்தனர்; அவர்களைக் கற்பனாவாதிகள் என்று கருதினர்.

அவர்களது (சிதைவுற்ற) ரசனைகள் ஒருவிதத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாக இருந்தன. எந்தவொரு அறிவுசார் கோரிக்கையையும் "கற்பனாவாதம்" (utopia) என்று முத்திரை குத்த முடியும்—

இருப்பினும், இத்தகைய கோரிக்கைகள் எப்போதும் ஒருவிதமான "தந்தைவழி அதிகாரத் தொனியுடன்" (paternalism) நிராகரிக்கப்படுகின்றன என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு படைப்பாளி இயல்பாகவே கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையுணர்வு,

அதே சமயம் கண்முன்னே விரியும் யதார்த்தத்தின் மீதான ஆழ்ந்த வெறுப்பு — இவை இரண்டின் மீதுதான் இந்த முழுப் படைப்பும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

"மீட்பர்" (redeemer) எனும் கருத்து: 1910-க்கு முன்பு, உல்ரிக்கின் இளமைக்காலத்தில், அது ஒரு நூற்றாண்டு முடிவுக்காலம் (*fin de siècle*) —

புதிய உண்மைகளைத் தேடும் காலம், உலகிற்கான ஒரு புதிய கட்டமைப்பை உருவாக்கும் முயற்சி. சுருக்கமாகச் சொன்னால்: பகுப்பாய்வும், எமர்சனின் (Emerson) சிந்தனை மரபில் வரும் "சுய-சார்பு" (self-reliance) உணர்வும் இணைந்த நிலை. இது ஒருபுறம் நோயியல் சார்ந்ததாகவும், மறுபுறம் தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததாகவும் இருந்தது. இதில் "நோயியல்" என்று தோன்றியவை அனைத்தும், உண்மையில் வலிமையைக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு பாவனையே தவிர வேறொன்றும் இல்லை. அதற்கு முன்பாக "இயற்கைவாதம்" (Naturalism) இருந்தது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ​​இவை முற்றிலும் வேறான விஷயங்கள்.

இருப்பினும், அக்காலகட்டத்தில் இருந்தவர்களுக்கு இந்த வேறுபாடு பெரிய அளவில் புலப்படவில்லை. இவை அனைத்தும் ஒரே விருப்பத்தை, ஒரே மாதிரியான வீரிய உணர்வை வெளிப்படுத்தும் வெவ்வேறு வடிவங்களே அன்றி வேறல்ல. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒரு பிரிவாக (sect) இருந்தது. மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் பிணைந்திருப்பதாக உணர்ந்தனர்; ஆனால் உண்மையில், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எந்த வகையிலும் பொருந்திப் போகவில்லை.

இந்தக் கட்டம் வெளிநாடுகளில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களால் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தது. அப்படியானால், அது மிகவும் முன்னேறிய நிலையாக இருந்ததா? ஒரு சில ஆண்டுகள் முன்னால் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அங்கேயும் சிக்கல்கள் தீர்க்கப்படவில்லை. அந்த இடங்களிலும் இந்த இயக்கம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து போனது—இருப்பினும், முழுமையான வீழ்ச்சி இன்னும் நிகழாததால், இந்தச் சரிவு வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை.

(இது ஒரு "மீட்பாளர்" கட்டம் என்று சொல்லலாம்—அதாவது, வேரிலிருந்தே ஒரு தீர்வை அல்லது மாற்றத்தைக் கொண்டுவர மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சி.)

உல்ரிச்சைப் பொறுத்தவரை, இது உலகத்தைப் புதிய கோணத்தில் அணுகும் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவமாக அமைந்தது.

அவரைப் பொறுத்தவரை, 'இயற்கையியல்வாதிகள்' (Naturalists) அவரது சொந்த முயற்சிகளுக்கு முன்னோடிகளாகத் தெரிந்தனர். இருப்பினும், அவர்களிடம் உண்மையான ஆன்மீகத் துடிப்பு இருக்கவில்லை; அவர்கள் உறுதியானவர்களாகத் தெரிந்தாலும், சாரமற்றவர்களாகவே இருந்தனர். உலகைப் புரிந்துகொள்வதில் நீட்சே (Nietzsche) முன்வைத்த நுணுக்கமான பார்வையைப் பற்றி அவர்களுக்குத் துளியும் தெரியாது. அவர்களின் ஒழுக்கமின்மை மட்டுமே, அவரைப் பொறுத்தவரை அவர்களை "நல்லவர்களாக"க் காட்டிக் கொடுத்தது. அதேபோல், "நோய்மை" (morbid) சார்ந்த விஷயங்களில் அவர் காட்டிய ஆர்வம், ஏதோ ஒருவித உணர்ச்சித் தூண்டுதலுக்காகவோ அல்லது நுட்பமான அனுபவங்களுக்காகவோ அல்ல; மாறாக, அவை "இயல்பானவை" (normality) என்று கருதப்படுபவற்றுக்கு எதிராக இருந்தன என்பதே அவரது ஆதரவைப் பெற்றன. ஒரு வகையில் பார்த்தால், அவரது அறிவுத்திறன் மற்றவர்களை விட மிகவும் வலிமையானதாக இருந்தது; அதுவே அவரைத் தன் சமகாலத்தவர்களிடமிருந்து தனித்துக்காட்டியது.

முந்தைய தலைமுறையினரிடம் அறிவுத்திறன் இருந்தது, ஆனால் ஒழுக்க நெறிகளின் தளத்தில் அவர்கள் பின்தங்கியிருந்தனர். உல்ரிச்சின் அடிப்படை நிலைப்பாடு 'மறுப்பு' (negation) சார்ந்தது: அதாவது, ஒழுக்க நெறிகளின் தளத்திலும் போதுமான அளவு செயல்படக்கூடிய ஒரு அறிவுத்திறன். ஆனால், இதில் ஈடுபட்டவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே—ஏனெனில் இது அவர்களின் குறுகிய வரலாற்று எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டிருந்தது—இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒரு நீண்ட செயல்முறையின் ஒரு கட்டமாகவே இருந்தன: 1870-ல், ஐரோப்பா எனும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அமைப்பு (European organism) வடிவம் பெறத் தொடங்கியிருந்தது. 1890-ஆம் ஆண்டிற்குள், அது தனக்குக் கிடைத்திருந்த கருத்துச் சேமிப்புகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்தித் தீர்த்துவிட்டது; "தொடக்கக் காலம்" (Gründerzeit) என்று அழைக்கப்பட்ட காலகட்டத்தின் அதீதப் போக்குகள், போருக்குப் பிந்தைய போதை போன்ற சூழல்களுக்கு எதிரான போராட்டங்களில் அது அறநெறியுடன் நிலைத்திருந்தது—ஆனால், அதன் வசம் இருந்த அனைத்துக் கருத்துகளும் தீர்ந்துபோகும் வரை மட்டுமே அது அவ்வாறு இருக்க முடிந்தது. அதன் பிறகு, 1890-வாக்கில், ஒரு அறிவுசார் நெருக்கடி உருவானது—இது ஒரு ஆன்மா தன்னைத்தானே கண்டறிய முற்படும்போது ஏற்படும் பிரசவ வேதனையைப் போன்றது. இந்த முயற்சி தோல்வியடைந்தது. 1910-வாக்கில் உருவான "மீட்பர்" (savior) குறித்த கருத்தாக்கம், ஒருவிதமான இயலாமையின் வெளிப்பாடே; மதம் மற்றும் ஆன்மாவை நோக்கிய திருப்பமும் அத்தகையதே. ஆன்மாவையும் பகுத்தறிவையும் இணைக்கும் முயற்சி தோல்வியுற்றது. இது நேரடியாகப் போருக்கு இட்டுச் சென்றது. உலக வரலாற்றின் ஒரு மாதிரியாக ஜெர்மனியின் வரலாறு அமைந்தது (இந்த அமைப்பு புதியதாக இருந்ததால், இது இங்கே இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது). ஜெர்மனி ஒரு உலகளாவிய முன்மாதிரியாக, ஒரு உலக மீட்பராகக் கருதப்பட்டது. எனவே, இதில் எவ்வளவுதான் அங்கதம் கலந்திருந்தாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட அனுதாபத்துடனேயே இதைப் பற்றி எழுதப்பட வேண்டும்.

போருக்கு முந்தைய அறிவுசார் சூழல் இத்தகையதாகவே இருந்தது; அதற்குள்

உள்நோக்கிய திசைகாட்டும் உணர்வு ஏதும் இருக்கவில்லை. வாழ்வின் பல்வேறு தளங்களில் இதனை அனுபவித்த மனிதர்கள்—கவிஞர் ஸ்டீஃபன் ஜார்ஜைச் சுற்றியிருந்த குழுவினர் போன்றவர்கள் உட்பட—இந்த நாவலில் இடம்பெறுகிறார்கள். இத்தகைய அறிவுசார் வட்டங்களுக்கு அப்பால், அறிவியல் போன்ற, வாழ்வின் பிற அம்சங்களுடன் தொடர்பற்ற தனித்த துறைகளும் இருந்தன.

- 1634 -

அறிவியல் மற்றும் புறநிலை சார்ந்த நாகரிகம் கொண்ட ஒரு புதிய காலம் வரவிருந்தது—அக்காலத்தில் மனிதர்கள் அனைவரும் அறிவார்ந்தவர்களாகவும், மிதமானவர்களாகவும் இருப்பார்கள். அத்தகைய காலத்தின் அழுத்தம், இந்தத் தலைமுறையின் மீது ஏற்கனவே படிந்திருந்தது; இவர்களுக்குப் பாலியலும் போருமே இறுதி அடைக்கலமாக இருந்தன.

கதை சொல்லும் முறை: நானே கதையைச் சொல்கிறேன். ஆனால், இந்த "நான்" என்பது ஒரு கற்பனைப் பாத்திரம் அல்ல; இது நாவலாசிரியராகிய நானேதான். நன்கு அறிந்த, கசப்புணர்வால் நிறைந்த, ஏமாற்றமடைந்த ஒரு மனிதன்—நானே. நான் எனது நண்பன் உல்ரிச்சின் கதையைச் சொல்கிறேன்; அதே சமயம், நாவலில் வரும் பிற கதாபாத்திரங்களுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களையும் விவரிக்கிறேன். இந்த "நான்" எதையும் அனுபவிக்கும் திறன் கொண்டவனல்ல, ஆனால் அனைத்தையும் தாங்கிக்கொள்பவன்—உல்ரிச் எவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முயல்கிறானோ, அந்த அனைத்தையும் இவன் சுமக்கிறான்; இறுதியில், அதே விஷயங்கள்தான் உல்ரிச்சின் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாகின்றன. இருப்பினும் அவர் செயலற்றவராகவே இருக்கிறார்; தெளிவான புரிதலை எட்டவோ அல்லது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவோ இயலாத நிலையில் இருக்கிறார்—இந்த நிலை, இன்றைய குழப்பமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத சூழலைப் பிரதிபலிக்கிறது. இவை அனைத்தும் எனது சொந்தக் கோணத்திலிருந்து, அதாவது இறுதியில் ஞானமும் கசப்பும் கொண்ட, எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியடைந்த ஒருவரின் பார்வையில் இருந்து முன்வைக்கப்படுகின்றன.
...இது "பாதாள அறையிலிருந்து" (catacomb) தப்பிப்பிழைத்த, காலப்போக்கில் முதிர்ச்சியடைந்த ஒருவரின் பார்வையில் விவரிக்கப்படுகிறது.

இதன் விவரிப்பு முறை புறநிலைத்தன்மை கொண்டது; அதே சமயம், தேவைப்படும் இடங்களில், மிகத் தீவிரமான அகநிலைத்தன்மையையும் (subjective) கொண்டிருக்கிறது. விவரிப்பாளரை ஒரு நல்ல மனிதராகக் கருதி ஆதரிக்கத் தோன்றலாம்—அவர் இத்தகைய செயல்களைச் செய்ய மாட்டார் என்பது உண்மைதான்—இருப்பினும், அவர் முழுமையாகக் குற்றமற்றவர் என்று சொல்லிவிட முடியாது.

இது ஒரு "காலகட்டத்தைப் பற்றிய நாவல்" அல்ல—அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தை செயற்கையாகக் கட்டமைக்கும் முயற்சி அல்ல; மாறாக, உல்ரிச் (Ulrich) தனது காலத்தோடு கொண்டிருந்த முரண்பாட்டைச் சித்தரிக்கும் படைப்பு. இது ஒரு ஒருங்கிணைப்பு அல்ல, மாறாக அவனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பிளவு!

இது முதல் நபர் பார்வையில் (first person) அமைய வேண்டும். இந்த வடிவத்தைத் தூய்மையாகப் பேணினால், தேவைப்படும் பட்சத்தில் பிற்காலத்தில் இதை மாற்றியமைத்துக்கொள்ள முடியும். இது ஒரு "பாதாள அறை" அல்ல—மாறாக, மற்றொரு மனிதரைத் தேடும் முயற்சி. எல்லாவற்றையும் நான் உணரும் வரை மட்டுமே விவரிக்க வேண்டும்;

இந்த வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான உள்ளார்ந்த நியாயம் இதுதான்—முழுமை இல்லாத இடத்தில், முழுமை இருப்பது போல நான் பாசாங்கு செய்யக்கூடாது.

ஒரு நூற்றாண்டின் திருப்பத்தில் நிலவும் சூழல் (அது கி.பி. 1000-ஆக இருக்கலாம், அல்லது 2000-ஆகவும் இருக்கலாம்!).

நான் எதையும் எவ்வளவு சுருக்கமாக வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். அகாதே (Agathe) தன்னை ஈர்க்கும் நிகழ்வின் அனைத்து நிலைகளையும் விவரிக்கலாம், அதே சமயம் மற்ற விஷயங்களைச் சொல்லாமல் விட்டுவிடலாம். ஒரு குற்றத்திற்கான வலுவான காரணத்தை என்னால் முன்வைக்க முடியும்—ஏனெனில், வேறொருவர் என் சார்பாக வாதாடுவதை விட, நானே எனக்காக வாதாடுவது இயல்பானது. எனக்கு ஆர்வமூட்டும் அனைத்தையும் என்னால் சொல்ல முடியும், அவை ஏன் எனக்கு ஆர்வமூட்டுகின்றன என்பதையும் விளக்க முடியும்.

ஒரு கற்பனை வாழ்க்கை வரலாற்றை விவரிப்பது—கட்டுரைகளை எழுதத் தொடங்கும் அதே பாணியில்.

சகோதர-சகோதரிக்கு இடையிலான காதலுக்கு வலுவான நியாயம் தேவைப்படுகிறது. உல்ரிச் இதைப் profundamente (மிகவும் ஆழமான ஒன்றாக) உணர்கிறான்; இது அவன் உலகத்தை நிராகரிப்பதோடு உள்ளார்ந்த பிணைப்பைக் கொண்டுள்ளது. அவனது இயல்பில் உள்ள 'ஆட்டிஸ்டிக்' (autistic) அம்சம், இந்த அன்போடு ஒன்றிணைகிறது. அவனுக்குக் கிடைக்கும் மிகச் சில ஒன்றிணைப்பு வாய்ப்புகளில் இதுவும் ஒன்று.

எனக்கு நண்பர்கள் யாரும் இல்லை (வால்டருடனான உறவை நட்பு என்று சொல்ல முடியாது என்பதை வாசகர் நிச்சயம் கவனிப்பார்!). இதுவே அகாதே (Agathe) உருவாவதற்கான ஒரு காரணம்.

விவரிக்கும் முறை: சிந்தனைகளின் தொகுப்புகள், அன்றாட வாழ்வின் எஞ்சிய பகுதிகள்—ஏதாவது ஒரு முக்கியச் சொல் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண் (wavelength) தட்டப்படும்போது, ​​சாதாரணமான சூழலிலிருந்து இவை வெளிப்படுகின்றன. மனிதர்கள் என்பவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் அந்நியமான நினைவுகளின் தொகுப்பால் மட்டுமே ஆனவர்கள் என்பதை வெளிப்படுத்துங்கள். மனிதர்கள் மற்றவர்கள் தங்கள் மனதில் ஏற்கனவே கட்டமைத்து வைத்திருக்கும், இலக்கிய ரீதியாக வரையறுக்கப்பட்ட கருத்துகளுக்கு ஏற்ப நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்—அந்த மற்றவர்களுக்கு அதில் விருப்பம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல். உதாரணமாக, கிளமென்டைன் ஃபிஷெல், லியோ ஃபிஷெல் ஒரு பண்பட்ட, மேன்மையான நிதியாளராக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்; அதேபோல், ஷ்மைசர், ஹகாவர் மற்றும் லிண்ட்னர் ஆகிய ஒவ்வொருவரும் அகாதேயிடமிருந்து வெவ்வேறு விஷயங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள். ரேச்சல், ரொமான்டிக் குணம் கொண்ட சோலிமானிடமிருந்து ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்க்கிறாள்.

காலவரிசைப்படி கதையைச் சொல்லாதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, நிகழ்வுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கிக் காட்டுங்கள்—உதாரணமாக: ஒரு நபர் ஒரு தருணத்தில் 'அ' என்று நினைக்கிறார்; சில வாரங்களுக்குப் பிறகு அதே செயலைச் செய்யும்போது 'ஆ' என்று நினைக்கிறார். அல்லது அவர்களின் தோற்றம் மாறலாம்; அல்லது ஒரே செயலை வெவ்வேறு சூழல்களில் செய்யலாம்; அல்லது ஒரே எண்ணத்தை நினைத்தாலும், அது வெவ்வேறு அர்த்தங்களைக் கொண்டிருக்கலாம்—இப்படிப் பலவாறாக. மனிதர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையைச் சேர்ந்தவர்கள்; அவர்களின் எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட வகையைச் சேர்ந்தவைதான்—வெறும் 'கலிடோஸ்கோப்' (kaleidoscope) கருவியில் பிம்பங்கள் மாறுவது போல அவை மாறுகின்றன. அதே சமயம், ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய கூறுகளைத் தடையற்ற ஓட்டத்துடன் விவரியுங்கள். வரப்போவதை முன்னரே உணர்த்துவது, அல்லது கடந்த காலத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று அதை மீண்டும் பார்ப்பது எனச் செய்யுங்கள். வெறும் வர்ணனைகளை மட்டும் தராமல், தொடர்ந்து கோணங்களை மாற்றிக்கொண்டே இருங்கள். 'தன்னை' (self) ஒரு அனைத்தையும் அறிந்த அறிவுள்ள பொருளாகக் காட்டாதீர்கள்; மாறாக, அனுபவங்களைப் பெற்று, துன்புற்று, விசித்திரமான உணர்வுகளை உணர்ந்து, தனக்கென ஒரு விருப்பத்தைக் கொண்ட ஒரு பொருளாகக் காட்டுங்கள்.

காலம் என்பது உண்மையற்றது என்று சித்தரியுங்கள். காலம் உண்மையில் எப்படி இருக்கிறதோ, அதை அப்படியே என்னால் விவரிக்க முடியாது என்ற உண்மையை ஒரு நுட்பமாக மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். (உதாரணமாக, ஒரு 'இணைச் செயல்' (parallel action) என்பது 'யூக்கரிஸ்டிக் காங்கிரஸ்' (Eucharistic Congress) போன்ற ஏதோ ஒரு நிகழ்வுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்—இது குறித்து எனக்குப் போதிய அறிவு இல்லை. ஆனால், இந்த குறையை எப்படியாவது ஒரு நுட்பமாக மாற்றியே ஆக வேண்டும்!)

எழுதுதல் என்பது யதார்த்தத்தை இரட்டிப்பாக்குவதாகும். எழுத்தாளர்களுக்குத் தங்களை ஒரு 'யுட்டோப்பிய' (utopian) இருப்பாக அறிவித்துக்கொள்ளும் துணிச்சல் இருப்பதில்லை. அவர்கள் தாங்கள் உண்மையாகச் சேர வேண்டிய ஒரு 'யுட்டோப்பியா'வை (கனவுலகை) கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்; அதற்கு 'கலாச்சாரம்', 'தேசம்' எனப் பெயரிடுகிறார்கள். ஆனால், யுட்டோப்பியா என்பது ஒரு இலக்கு அல்ல; அது ஒரு திசை மட்டுமே. அனைத்து விவரிப்புகளும் ஏதோ ஒன்று—அது ஒரு கற்பனை உலகில் மட்டுமே இருந்தாலும்—இருக்கிறது அல்லது இருந்திருக்கிறது என்ற புனைவின் அடிப்படையிலேயே இயங்குகின்றன.

இதைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்: 'நல்ல' மனிதர்கள் மீது உல்ரிக்குக்கு எந்த அனுதாபமும் இல்லை. அதற்கான காரணங்கள் இவை: அவர்கள் நேர்மையற்றவர்கள், வெறும் எழுத்தாளர்கள் மட்டுமே, அவர்களைக் கண்டறிய முடியாது, அவர்கள் உயிரற்றவர்கள், அசையாதவர்கள்—உண்மையான, ஆழமான நற்பண்பு எனும் அரிதான நிகழ்வை அவர்கள் அற்பமானதாக மாற்றிவிடுகிறார்கள்.

ஒருவருக்கு இரண்டு வழிகள் மட்டுமே உள்ளன: இந்த இழிவான காலத்தோடு ஒத்துப்போவது (ஓநாய்களுடன் சேர்ந்து ஊளையிடுவது) அல்லது நரம்புத்தளர்ச்சி கொண்டவராக (நியூரோடிக்) மாறுவது. உல்ரிக் பிந்தைய வழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறான்.

வேகம் (Tempo): வரவிருக்கும் காலத்தின் அடையாளமான 'வேகம்' மீது உல்ரிக்குக்கு இயல்பான ஈர்ப்பு உண்டு. ஒரு பதினைந்து நாள் கொண்டாட்டங்களில், அடுத்த பதினைந்து நாள் தீவிரமான உழைப்பில், ஒரு வாரம் தீவிரமான விளையாட்டில் என—அவனது வாழ்க்கை ஒரு வாகனத்தின் முகப்பு விளக்கு வெளிச்சம் போல, ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் குவியப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

ஜெர்மானிய தேசம் சீர்திருத்த இயக்கம் (Reformation) மற்றும் அதற்கு எதிரான எதிர்-சீர்திருத்த இயக்கம் (Counter-Reformation) ஆகியவற்றால் பிளவுபட்டிருந்த காலத்தில் உல்ரிக் வாழ்ந்திருந்தால், அவன் நிச்சயமாக கத்தோலிக்கராகவோ அல்லது புராட்டஸ்டன்ட்டாகவோ இருந்திருக்க மாட்டான்.

கவிஞனைப் பற்றி அவன் என்ன கருதுகிறான்? வெறும் உள்ளுணர்வால் மட்டுமே படைப்பவன்—அதாவது, உத்வேகம் கிடைக்கும் தருணங்களில் முடி அல்லது இலைகளைப் போல அவனுக்குள் எண்ணங்கள் தானாக முளைத்து வருபவன்—என்று அவன் கவிஞனைப் பார்ப்பதில்லை. மாறாக, கவிஞன் என்பவன் அக்காலகட்டத்தின் அறிவு மற்றும் அதன் நலன்களிலிருந்து உருவெடுக்கிறான்; ஆனால், அவன் அக்காலகட்டத்தை விட மிக வேகமாகச் செயல்படுவதால், காலப்போக்கில் அந்த காலத்திற்கே எதிரான நிலையை அடைகிறான். அவன் அக்காலகட்டத்தின் 'சிறந்த வடிவம்'; அந்த காலத்திற்கு எதிராக, அதே காலத்தின் சார்பாக வாதிடுபவன். அக்காலகட்டத்தின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் குழப்பமாகவும், ஒழுங்கற்ற முறையிலும்—லாபவெறி கொண்டவர்களின் நலன்களிலிருந்து—உருவாகின்றன. அதே சமயம், அதன் அதிகாரப்பூர்வ உணர்வுகள், அதன் சொந்த சிந்தனைகளையும் நலன்களையும் விட மிகவும் பின்தங்கியே இருக்கின்றன. ஒரு பொதுவான மொழி உயிர்ப்புடன் இருக்க வேண்டுமானால், அது எப்படி அந்த மொழியின் வட்டார வழக்குகளிலிருந்து (argot) சில கூறுகளை உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டுமோ, அதேபோல கவிஞனும் லாபவெறி கொண்டவர்களின் சூழலிலிருந்து சில கூறுகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதே சமயம், அவன் இதை கணிதத்தோடு இணைத்தே செய்ய வேண்டும்......ஒத்திசைவைக் கொண்டுவருதல். உல்ரிச் ஒரு கவிஞராக இருக்க விரும்பவில்லை; மாறாக, ஒரு கட்டுரையாளராக இருக்கவே விரும்புகிறார்.

உல்ரிச்சின் கருத்துப்படி, உலகில் பொது மொழிகளும் வட்டார மொழிகளும் உள்ளன. ஒருவர் இந்த வட்டார மொழிகளின் ஒரு மனப் படிமத்தை (mental cast) உருவாக்கிக்கொண்டு, அவற்றை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும். மேலும், ஒரு "உயர்மட்ட உலகளாவிய" மொழியை உருவாக்கும் செயல்முறை நடைபெறக்கூடும்—இது தற்போதுள்ள பெரும்பாலான மொழிகளை உள்ளடக்கும் ஒரு கட்டமைப்பாக அமையலாம். இது ஒரு இறுக்கமான மொழியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; மாறாக, உலகளாவிய மற்றும் உள்ளூர் வட்டார மொழிகளால் இது செழுமைப்படுத்தப்படலாம். ஒரு மொழி அகாதமி, எழுத்தாளர்களின் மாநாடு போன்றவை இதற்கான உதாரணங்கள். — நிச்சயமாக, சோசலிஸ்டுகளுக்கு இடையிலேயே ஒருமித்த கருத்து எட்டப்படாத ஒரு மனித சமூகத்தில், இதைச் சாதிப்பது இயலாத காரியம். ஆனால், அதைப்பற்றி அவருக்குக் கவலையில்லை; அவர் அதிலேயே திருப்தியடைகிறார்.

உல்ரிச் தேசப்பற்றிற்கு (அல்லது பிராந்தியவாதத்திற்கு) எதிரானவராக இருக்க வேண்டும்—அல்லது மாற வேண்டும். தேசிய எல்லையை ஒரு தார்மீக எல்லையாகக் கருதும் போக்கு,

ஜெர்மானியர்களுக்கு இயல்பாக வருவதில்லை; இது அவர்களின் பலவீனமாக இருக்கலாம், அதே சமயம் தேசப்பற்று சார்ந்த அறவியலுக்கு ஒருவித நியாயத்தையும் வழங்குகிறது. இருப்பினும், இந்தக் கொள்கையை ஐரோப்பிய அளவிலான ஒரு பொது அக்கறையாக உயர்த்துவதே பொருத்தமானதாக இருக்கும். உல்ரிச்சால் இவை அனைத்தையும் சாதிக்க முடியாது—இதுவே ஒரு வாழ்நாள் முழுமைக்குமான பணியாக அமையக்கூடும்—இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதர்களுக்கு இது மிகவும் இயல்பான, மறுக்க முடியாத உண்மையாகத் தோன்றுகிறது. இத்தகைய மனிதர்கள், நடைமுறைச் செயல்களில் எதிலும் ஈடுபடாமல், தங்களுக்குச் சமகாலத்தில் வாழும் மற்றவர்களிடையே ஒரு தனித்துவமான "சிந்தனை இனம்" (race of the mind) போல உலவுகிறார்கள்.

உல்ரிச்சை ஒரு "அனுதாபத்திற்குரிய" கதாபாத்திரமாக மாற்ற வேண்டுமானால், அவர் தனது காலத்தின் பிரதிநிதியாகச் செயல்பட வேண்டும்.

- 1637 -

தொடக்கத்தில்
(முன்னுரைக்காக எழுதப்பட்டு கைவிடப்பட்ட ஒரு வரைவு)

இன்று எழுதப்படும் கதைகள் அனைத்தும் மிகச் சிறந்தவை, முக்கியமானவை, ஆழமானவை மற்றும் பயனுள்ளவை—அவை மிகுந்த உணர்ச்சி வேகத்துடன் இருக்கலாம் அல்லது அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றுக்கு முன்னுரைகள் இல்லை. அதனால்தான், இந்த நாவல் நீளமானதாக இருந்தாலும், இதற்கு ஒரு முன்னுரை தேவைப்படும் வகையில் இதை எழுத நான் முடிவு செய்தேன்.

ஒரு படைப்பிற்கு முன்னுரை தேவைப்படுகிறது என்றால், அந்தப் படைப்பின் அமைப்பைக் கையாள்வதில் ஆசிரியர் தோல்வியடைந்துவிட்டார் என்று பொருள் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. மிக நன்று! இன்றைய இலக்கிய வளர்ச்சியில் முன்னுரைகள் இல்லாமலிருப்பது, ஆசிரியர்களுக்குத் தங்கள் பொருளின் மீதும், வாசகர்களின் மீதும் எவ்வளவு அபாரமான பிடிமானம் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஏனெனில், வாசகர்களும் இந்தச் சமன்பாட்டின் ஒரு பகுதிதான்; ஆசிரியர் வாயைத் திறக்கும்போதே, அவர் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்பது வாசகர்களுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. ஒருவேளை அவர் அதைச் சற்று வித்தியாசமான, எதிர்பாராத விதத்தில் சொன்னால், அவர் ஒரு புதிய (படைப்பாற்றல் மிக்க) படைப்பாளி என்பதை நிரூபித்துவிடுகிறார். எனவே, பொதுவாக இன்றைய ஆசிரியர்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் இடையே நல்லுறவு நிலவுகிறது; ஒரு முன்னுரை தேவைப்படுகிறது என்றால், அது ஒரு விதிவிலக்கான சூழல் என்றுதான் அர்த்தம். (ஒரு சிறு குறிப்பு: ஒரு படைப்பாளியின் மேதைமை, அவர் எவ்வளவு தூரம் வழக்கமானவற்றிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார் என்பதை வைத்து அளவிடப்பட வேண்டும் என்று நான் கூற வரவில்லை. உண்மையில், அதற்கு நேர்மாறானதுதான் உண்மை.)

இருப்பினும், ஒரு முன்னுரை இடம்பெறுவது என்பது, ஆசிரியருக்கும் வாசகர்களுக்கும் இடையே ‘மிகவும் நெருக்கமான’ (சில நேரங்களில் எல்லை மீறிய நெருக்கமான) உறவு இருப்பதையும் குறிக்கலாம் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது; வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், பெரும்பாலும் இதுவே உண்மையாக இருந்துள்ளது. ஆசிரியர் தனது ஜன்னல் வழியாகச் சட்டை அணிந்த நிலையில் எட்டிப் பார்த்து, தெருவில் இருப்பவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறார்; தான் அவர்களிடம் சில வார்த்தைகளைப் பேசும்போது, ​​அவர்கள் அனைவரும் அன்புடன் அவரை ஏறிப் பார்ப்பார்கள் என்று அவர் உறுதியாக நம்புகிறார். என்னைப் பொறுத்தவரை, வெற்றி எனக்கு அவ்வளவாகக் கிடைக்கவில்லை என்பதால், இத்தகைய எண்ணம் எனக்குத் தோன்ற வாய்ப்பே இல்லை. எனக்கு முன்னுரை தேவைப்படுகிறது என்றால், வாசகர்களுடன் எனக்கு மிகச் சிறந்த உறவு இருக்கிறது என்று அர்த்தமல்ல. இந்த முன்னுரையில் என்னைப் பற்றி நான் தாராளமாகப் பேசப்போகிறேன் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், நான் ஒரு தனிநபராகப் பேசவில்லை; மாறாக, பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித்தான் பேசுகிறேன் என்று நம்புகிறேன்.

4

ஒரு "முன்னுரை" குறித்த சிந்தனைகள்

இந்த நாவலை ஜெர்மனியின் இளைஞர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். இன்றைய இளைஞர்களைப் பற்றி அல்ல—அதாவது, போருக்குப் பிந்தைய அறிவுசார் வெற்றிடத்தாலும், வேடிக்கையான சில மோசடிப் பேர்வழிகளாலும் அடையாளப்படுத்தப்படும் இன்றைய இளைஞர்களைப் பற்றி அல்ல—மாறாக, காலப்போக்கில் உருவாகப்போகும் அந்த இளைஞர்களைப் பற்றித்தான் நான் பேசுகிறேன். அவர்கள், போருக்கு முன்பு நாம் எங்கே நின்றோமோ, அங்கிருந்தே மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டியிருக்கும் (இதுவே, போருக்கு முந்தைய காலத்தைப் பற்றிய நாவலை இன்று எழுதுவதற்கான நியாயமும் கூட!!).

இந்த நாவல் 1914-க்கு முந்தைய காலத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டது—அந்தக் காலத்தைப் பற்றி இன்றைய இளைஞர்களுக்கு எந்த நேரடி அனுபவமும் இல்லை. மேலும், இது அந்த காலத்தை அதன் உண்மைத் தன்மையுடன்—அதாவது, அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் வகையில்—சித்தரிக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு சாதாரண மனிதனின் மனதில் அந்த காலம் எப்படிப் பதிந்திருந்தது என்பதையே காட்டுகிறது. அப்படியானால், இன்றைய மக்களுக்கு இந்த நாவல் என்ன வழங்குகிறது? ஏன் தற்காலத்தைப் பற்றியே ஒரு நாவலை எழுதக்கூடாது? இதற்கான காரணத்தை என்னால் இயன்றவரை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது.

சிலர்—இதில் முன்வைக்கப்படும் கருத்துகளை எதிர்கொள்ள விரும்பாமல்—இது ஒரு நாவலை விட, ஒரு கட்டுரைக்குத்தான் நெருக்கமாக இருக்கிறது என்று வாதிடலாம்.

கேள்வி: இன்றைய மக்கள், கலைக்குள் பொதிந்துள்ள கருத்துகளைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை; அதே சமயம், ஏதோ ஒரு "கோட்பாடு" அல்லது "போதனை" மீது மட்டும் விசித்திரமான ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறார்களே, ஏன்?

"தேவையற்ற" அல்லது "நீண்ட" திசைதிருப்பல்கள்—இத்தகைய விமர்சனங்களை நான் அடிக்கடி எதிர்கொண்டிருக்கிறேன். அதே சமயம், என்னால் கதை சொல்ல முடியும் என்பதை என் விமர்சகர்களே சில சமயங்களில் பெருந்தன்மையுடன் ஒப்புக்கொண்டதுண்டு. ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த விவாதங்களே மிக முக்கியமானவை!

உல்ரிச் தன்னை உலகிற்கு ஒரு செய்தியைச் சொல்ல வந்தவராகக் கருதினான். சிதறிக்கிடக்கும் துணுக்குகளைத் தேடிச் சேகரித்தான். பிற்காலத்தில், அவன் அவற்றை மதிப்பிடுகிறான்.அவர்: ஒருவர் தனது வாழ்நாளில் ஒரு நல்ல "சுவரை" — அதாவது, மற்றவர்கள் அதன் மீது கட்டமைப்புகளை உருவாக்கக்கூடிய ஒரு அடித்தளத்தையோ அல்லது தளத்தையோ — அமைத்துக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான், அவர் மறைந்த பிறகும் கூட ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும். அவர் தீய எண்ணம் கொண்டவர் அல்ல; அவர் வெறுமனே எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுகிறார் (பிடிமானங்களை நீக்குகிறார்).

உண்மையில், நாவலில் அவரது பரிணாம வளர்ச்சி இதுதான். அவர் தனது புத்தகத்தை எழுதுவதில்லை; மாறாக, அவர் பல்வேறு கதைகளுக்குள் ஈர்க்கப்படுகிறார்.

கதைசொல்லி, ஒரு வகையில், அவரது நண்பராக இருக்கிறார்.

உல்ரிக்கை (Ulrich) ஒரு "உண்மையான வலிமையான" மனிதராகச் சித்தரிக்கக் கூடாது; மாறாக, அவர் ஒரு முக்கியமான வெளிப்பாடாக, ஆனால் காலப்போக்கில் தொலைந்து போன ஒன்றாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

மனநிலை: இது அதிக அறிவுத்திறன் கொண்ட ஒருவரின் துயரம் — அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், உணர்வு மற்றும் அறிவு சார்ந்த விஷயங்களில், எப்போதும் கூடுதலாக ஒரு சாத்தியக்கூறை உணர்ந்துகொண்டே இருக்கும் ஒருவரின் துயரம் (ஏனெனில், அவர் முழுமையான அர்த்தத்தில் வெறும் "அதிக அறிவுள்ளவர்" மட்டுமல்ல). அவர் எல்லாவற்றிற்கும் முரணாக, எப்போதும் தனித்தே இருக்கிறார்; அதே சமயம், எதையும் மாற்றும் ஆற்றலும் அவரிடம் இல்லை. மற்ற அனைத்தும் இதிலிருந்து ஒரு தர்க்கரீதியான விளைவாகவே உருவாகின்றன.

-1639-
@

Aus einem Notizbuch (1932
ஒரு குறிப்பேட்டிலிருந்து (1932)

சிலர் கேட்கலாம்: ஆசிரியர் எந்தக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளார், அவரது முடிவுதான் என்ன? என்னால் அத்தகைய சான்றுகளை வழங்க முடியாது. நான் இந்த விஷயத்தை எல்லா கோணங்களிலிருந்தும் அணுகவில்லை (நாவல் ஒன்றில் அது சாத்தியமுமற்றது); அதே சமயம் ஒரே ஒரு கோணத்திலிருந்து மட்டும் அணுகுவதும் இல்லை; மாறாக, ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய பல கோணங்களிலிருந்து அணுகுகிறேன். இருப்பினும், ஒரு படைப்பின் முழுமையற்ற தன்மையை, ஆசிரியரின் ஐயுறவு மனப்பான்மையுடன் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது. நான் முன்வைக்கும் கருத்து உண்மையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே என்று தெரிந்திருந்தாலும், அதை நான் முன்வைக்கிறேன்—அது தவறானது என்று தெரிந்திருந்தாலும் கூட நான் அதை முன்வைப்பேன்; ஏனெனில், சில பிழைகள் உண்மையை நோக்கிய பாதையில் அமையும் இடைநிறுத்த இடங்களே ஆகும். எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியின் எல்லைக்குள், என்னால் இயன்றவரை சிறந்ததைச் செய்கிறேன்.

இந்த நூலில் ஒரு தீவிரமான ஆர்வம் உள்ளது—இன்றைய இலக்கிய உலகில் இது சற்று வழக்கத்திற்கு மாறான ஒன்று—அது துல்லியத்தன்மை மற்றும் நுணுக்கமான நேர்த்திக்கான ஆர்வம்.

இந்த நாவலின் கதைச் சுருக்கம் இதுதான்: இதில் சொல்லப்பட வேண்டிய கதை, உண்மையில் ஒருபோதும் சொல்லப்படவே இல்லை.

"பகுதி தீர்வுகளை" (partial solutions) முன்வைக்கும் கொள்கை—நான் எனக்குள் வகுத்துக்கொண்ட பணிக்கு இது மிக முக்கியமானது—பெரும்பாலும் தவறான புரிதல்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. வாசகர்கள் பொதுவாக "முழுமையை" நோக்கமாகக் கொண்ட எழுத்தாளர்களையே விரும்புகிறார்கள்.

வாசகர்கள், இலக்கியப் படைப்புகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களிலோ அல்லது சாதாரண மனிதர்களின் மனங்களிலோ பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றி அல்லாமல், வாழ்க்கையை அப்படியே தங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், இத்தகைய பிரதிபலிப்பு என்பது வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணமான, வழக்கமான, வறண்ட நகலாக இருக்கும்போது மட்டுமே, வாசகர்களின் இந்த எதிர்பார்ப்பு நியாயமானதாகிறது. நான் அவர்களுக்கு அசல் வாழ்க்கையை வழங்க முயல்கிறேன்; எனவே, அவர்கள் தங்கள் முன்முடிவுகளைத் தள்ளி வைக்க வேண்டும்.

நிஜமற்ற தன்மையைப் பற்றிக்கொள்வது—இதுவே எனது திட்டம் (இது இரண்டாம் தொகுதியைப் பற்றிய ஒரு முன்னறிவிப்பு); ஆனால், ஒரு இறுதியான முடிவாகப் பார்த்தால், இது அர்த்தமற்றதாகவே தோன்றும்.

முதல் தொகுதி, ஒரு வளைவின் உச்சியில் நிற்பது போல முடிகிறது. அதன் மறுபக்கத்தில் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. நான் இதை வெளியிடுவதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு; அது எப்போதும் நான் கடைப்பிடித்து வரும் ஒன்றுதான்: இன்றைய சூழலில், ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் நகர்வை விட, அதன் கட்டமைப்புதான் முக்கியமானது. வாசகர்கள் ஒரு பக்கத்தை மீண்டும் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அப்போதுதான் அவர்கள் புத்தகங்களை உண்மையாகவே தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடியும்.

ஒத்திவைக்கப்பட்ட முன்னுரை
(வரைவு)

காலத்தின் சித்திரமா? ஆம் மற்றும் இல்லை. இது அடிப்படையான சூழல்களை முன்வைக்கும் ஒரு முயற்சி. மேலோட்டமான விஷயங்களைப் பற்றியது அல்ல—மாறாக, இன்னும் ஆழமான ஒரு தளத்தைச் சார்ந்தது.

- 1640 -

(இன்னும் ஆழமாகச் சென்றால்). இது மேலோட்டமான தோற்றத்தைப் பற்றியது அல்ல, அதன் கட்டமைப்பு அல்லது மூட்டுகளைப் பற்றியது. சிக்கல்கள் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் அதே வடிவத்தில்தான் அவை இருக்கின்றனவா? இல்லை. இந்தச் சிக்கல்கள் நவீனமற்றவையாகத் தோன்றலாம். ஆம், நிகழ்காலத்தின் சிக்கல்கள் நவீனமற்றவைதான்!

மேற்பரப்பு மற்றும் துல்லியம் குறித்த அத்தியாயங்களில், இது எவ்வாறு அமைகிறது என்பதை விளக்க முயன்றுள்ளேன்.

ஒரு காலத்தின் அறிவுசார் அமைப்பே அதன் அடிப்படையாகும். இங்கே, அனுபவவாதச் சிந்தனைக்கும் உணர்வுசார் சிந்தனைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைக் காணலாம்.

வாழ்க்கையை உற்று நோக்கினால், விஷயங்கள் நாம் நினைப்பது போல இல்லை என்பது புரியும். எனது திறமை மற்றும் இயல்பின் காரணமாக, நான் ஒரு "இயற்கைவாதி" (naturalist) அல்ல.

இங்கே ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வுநிலை குறித்துப் பேசப்படுகிறது; சமகால வாழ்க்கையில் அதற்கு இடமே இல்லை என்று தோன்றலாம். பந்தய மைதானத்தில் இருப்பவர்கள், ஒரு நொடியில், பந்தய நடுவர்கள் மீதான அதிருப்தியிலிருந்து மாறி, பந்தயச் சாவடிகளைக் கொள்ளையடிக்கும் நிலைக்குச் செல்லும்போது—அங்கு ஒழுங்கைக் கொண்டுவர நூற்றுக்கணக்கான காவலர்கள் கூடப் போதாத சூழல் உருவாகும்போது—இதை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

மேலும், புதிய அரசு வடிவங்கள் பலவந்தமாக உருவாக்கப்படும், அதே சமயம் பழைய வடிவங்கள் பலவந்தமாகத் தக்கவைக்கப்படும் இந்த யுகத்தில், இதையெல்லாம் நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இங்கே வெளிப்படும் அறிவும் கருத்துகளும் நீங்கள் எதிர்பார்ப்பதை விடச் சற்று மந்தமாக இருக்கலாம்—போதுமான தகவல்கள் இல்லாமலோ அல்லது குறைந்தது கால் ஆண்டு காலத்திற்குப் பின்தங்கியோ இருக்கலாம். இதன் முக்கியத்துவம், இதில் காட்டப்படும் உதாரணங்களில் இல்லை; மாறாக, இதில் முன்வைக்கப்படும் கோட்பாட்டில்தான் உள்ளது. (உதாரணங்களே கற்பிக்கின்றன - *Exempla docent*.)

உதாரணமாக, அறிவுசார் தளத்தின் ஜனநாயகமயமாக்கல் என்பது ஏற்கனவே எமில் லுட்விக் (Emil Ludwig) போன்றவர்களைச் சென்றடைந்துவிட்டது; ஆனால், நான் இன்னும் ஆர்ன்ஹெய்ம்-ராத்தேனாவ் (Arnheim-Rathenau) காலச் சூழலையே விவரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். கல்வி அமைச்சர் குளோக்கல் (Glöckel) காலத்து கல்வி முறை (சிறந்த தனிமனிதர்களின் காலம் முடிந்துவிட்டது)—ஆனால், நான் இன்னும் கெர்ஷென்ஸ்டைனர் (Kerschensteiner) [1854–1931, தொடக்க மற்றும் தொடர் கல்வி முறையைச் சீர்திருத்தியவர்] காலத்திலேயே நின்று கொண்டிருக்கிறேன். இலக்கியச் சூழலைப் பொறுத்தவரை, [ஃபெர்டினாண்ட்] ப்ரூக்னர் (Ferdinand Brückner) போன்றவர்களின் உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். விளையாட்டு உலகம்; இதற்குச் சான்றாகத் திகழ்பவர் ஷேஃபர் [ஆஸ்திரியாவைச் சேர்ந்த முன்னாள் உலகப் பனிச்சறுக்கு (figure skating) சாம்பியன்]. கப்பலில் விநியோகிக்கப்பட்ட செய்தித்தாளிலுள்ள பிரபலங்களின் பட்டியலில், சோன்யா ஹெனிக்கு [Sonja Henie] முன்பாகவே இவருடைய பெயர் இடம்பெற்றிருந்தது. இவை எதுவுமே என் கவனத்தைத் தவறவிடவில்லை. ஆனால், நான் சற்று மெதுவாகவே செயல்படுகிறேன். மேலும், நான் வேண்டுமென்றே எனது பழைய உதாரணங்களையே தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வருகிறேன்—வரலாற்று ரீதியாக மிகத் துல்லியமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் எனக்கு இல்லாததே இதற்குக் காரணம். இந்த உதாரணங்களை ஆராய்ந்தால், அவை அனைத்தும் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரே முடிவை நோக்கியே இட்டுச் செல்லும் என்று நான் நம்புகிறேன். (இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், ஒருவேளை நான் சில நாடகீயத் தாக்கங்களைக் கைவிட நேரிடலாம்; ஆனால், அதற்குப் பதிலாக ஒரு கட்டமைப்பை—அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்றை—என்னால் கண்டறிய முடிகிறது.)

இருப்பினும், இந்த உதாரணங்கள் மட்டுமே முழுமையானவை அல்ல. இறுதியில், சில முக்கிய போக்குகள்—அல்லது ஒருவேளை முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்ட சில போக்குகள்—வெளிப்படுகின்றன. இவை ஒரு சட்டகம் போலச் செயல்படுகின்றன; அதன் மீதுதான் இந்த விவரிப்புகள் (இவை தட்டையான, இரு பரிமாண வடிவம் கொண்டவை என்பதால், இவற்றை 'விவரிப்புகள்' என்று அழைக்கலாமா என்பது சந்தேகமே) ஒரு திரைச்சீலையைப் போலத் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன.

உதாரணமாக, க்ளோக்கலின் [Glöckel] கருத்துகளை எடுத்துக்கொள்வோம்: உலகம் இத்தகைய முறையிலேயே இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; மேலும், அதிகார நலன்களுக்கு இடையிலான மோதல் நாளுக்கு நாள் தீவிரமடைந்து வருகிறது.

- 1041 - ஆனால், உங்கள் விமர்சனம்—அல்லது நீங்கள் எழுப்பும் சிக்கல்—முழுக்க முழுக்க ஜனநாயகத்தை மட்டுமே குறிவைக்கிறது. இதை நீங்கள் எப்படி நியாயப்படுத்துகிறீர்கள்? நீங்கள் அறிவுசார் நலன்களை அதன் மிகத் தூய வடிவில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறீர்கள். ஜனநாயகம் அந்த நலன்களைத் தன் நிகழ்ச்சி நிரலில் ஒரு பகுதியாகச் சேர்த்துக்கொண்டு, அவற்றை வெறும் கவர்ச்சிகரமான முழக்கங்களாக மாற்றியமைத்துவிடுகிறது என்றால், அதில் உங்கள் தவறு என்ன இருக்கிறது? நீங்கள் கூறுவது என்னவென்றால்......எந்தவொரு அரசியல் கட்சிக்கும் இது ஒரு முன்னுரை அல்ல—நிச்சயமாக, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மாறாமல் இருக்கும் ஒரு மனநிலை, தீவிரமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானால் ஒழிய, அத்தகைய கட்சி உருவாக வாய்ப்பே இல்லை. நீங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையிலும், அவற்றிற்குப் பின்னாலும்—அல்லது ஒரு காலத்தில் சொல்லப்பட்டது போல, அவற்றிற்கு மேலேயும்—தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உண்மையில், எதெல்லாம் சுதந்திரமானதோ, அதைக் கண்டறியவே நீங்கள் பாடுபடுகிறீர்கள்.

சுய-விளக்கம்
(வரைவு)

...பக்கங்கள், ...அத்தியாயங்கள், ...கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான வரிகளைக் கொண்ட (எந்தவொரு வரியும் வேண்டுமென்றே காலியாக விடப்படவில்லை) ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி, 'சுய-விளக்கம்' எழுதித் தருமாறு கேட்கப்பட்டபோது, ​​பல சிக்கல்கள் எழுந்தன. எனவே, இந்தப் புத்தகம் எதைக் குறிக்கவில்லை என்பதைச் சொல்வதையே நான் விரும்புகிறேன்.

இது, நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்டு வரும் அந்த "மகா ஆஸ்திரிய நாவல்" அல்ல; இருப்பினும்...

இது, திரு. ... என்பவர் தன்னை நேரில் காண்பது போன்ற, அக்காலகட்டத்தின் சித்திரம் அல்ல...

இது சமூகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்பும் அல்ல.

நாம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் இதில் இடம்பெறவில்லை; மாறாக...

இது ஒரு "கவிஞனின்" படைப்பு அல்ல—'கவிஞர்' என்ற சொல்லுக்கு, ஏற்கனவே உள்ளதை மீண்டும் கூறுபவர் என்று பொருள் கொண்டால்—இது ஒரு ஆக்கபூர்வமான மாறுபாடு (variation) ஆகும். (இன்னும் சொல்லப்போனால், இந்த மாறுபாடு முழுமையின் சாராம்சத்தில் வேரூன்றியிருப்பதால், இந்தப் புத்தகம் இலட்சியவாதமும், பகுப்பாய்வுத் தன்மையும், ஒருவேளை தொகுப்புத்தன்மையும் (synthesis) கொண்டதாக அமைகிறது.)

இது ஒரு நையாண்டி (satire) அல்ல, மாறாக ஒரு நேர்மறையான கட்டமைப்பு.

இது ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் (confession) அல்ல, மாறாக ஒரு நையாண்டி.

இது ஒரு உளவியலாளரின் புத்தகம் அல்ல.

இது ஒரு சிந்தனையாளரின் புத்தகம் அல்ல (அதாவது, அறிவுசார் கூறுகளை ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கமைப்பில் கொண்டு வரும் படைப்பு அல்ல...)

இது ஒரு "பாடகனின்" (singer) புத்தகம் அல்ல... இது வெற்றி பெற்ற ஒரு எழுத்தாளரின் புத்தகமும் அல்ல, தோல்வியுற்ற ஒரு எழுத்தாளரின் புத்தகமும் அல்ல.

இது எளிதான புத்தகமும் அல்ல, கடினமான புத்தகமும் அல்ல; ஏனெனில், அது முற்றிலும் வாசகரைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

இதே பாணியில் தொடர்ந்து பேச வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதுகிறேன். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: இந்தப் புத்தகம் எதைப் பற்றியது என்பதை அறிய விரும்பும் எவரும், என் கருத்துக்களையோ அல்லது மற்றவர்களின் கருத்துக்களையோ நம்புவதற்குப் பதிலாக, தாங்களே நேரடியாக இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்துப் புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது. - HM 2 -



பின்னுரை (மற்றும் இடைக்கால முன்னுரை) குறித்து

(குறிப்புகள்)

இந்த நூல் உருவாக்கப்பட்ட காலப்போக்கில், இது ஒரு வரலாற்று நாவலாக மாறிவிட்டது; இது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டது!
இது எப்போதும் கடந்த காலத்திலிருந்து உருவான ஒரு சமகால நாவலாகவே இருந்து வந்துள்ளது—இருப்பினும், இப்போது அதன் கால இடைவெளியும் தீவிரமும் மிகவும் விரிவடைந்துள்ளன. ஆயினும், அதன் மேற்பரப்பிற்கு அடியில்—இந்தக் கதையாடலின் முதன்மைப் பொருளாக—உள்ள விஷயத்திற்கு, ஆழமான அகழ்வாராய்ச்சி ஏதும் தேவையில்லை.

முழுமையாகப் பார்க்கும்போது சுருக்கமாகத் தோன்றும் ஒன்று—அதன் இயல்பான, பொருத்தமான நீளத்தை வெளிப்படுத்துவது—தனித்தனிப் பகுதிகளாகப் பார்க்கும்போது நீளமாகவும், ஏன், முடிவில்லாதது போலவும் தோன்றலாம். மேலும், படைப்பு விரிய விரியத்தான் அதன் உண்மையான வேகம் வெளிப்படும்.

ஒருவருக்குச் சலிப்பைத் தருவது மற்றொருவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடும்; ஒரு புத்தகத்தின் "பரப்பு" என்பது, அதில் உள்ள நுணுக்கமான விவரங்களுக்கும், வாசகரின் அக்காலகட்ட ஆர்வங்களுக்கும் இடையிலான ஒரு பிணைப்பாகும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வையோ அல்லது சாகசத்தையோ விரிவாக விவரிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கலாம் என்றாலும், உல்ரிச் (Ulrich) இயல்பிலேயே ஒரு செயல்வீரர்—போராட்ட குணம் கொண்ட மனிதர்—என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இந்த நாட்குறிப்புகளில் நான் அதிகப்படியான சிந்தனைகளில் ஈடுபடுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டால்—சிந்தனைக்கும் கதைகூறலுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றி விரிவாக அலச விரும்பாமல்—நான் இதையே சொல்வேன்: இன்றைய உலகில் சிந்தனை என்பது மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.

உலகில், எதைச் செய்ய வேண்டும், எதை நினைக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடும் மனிதர்கள் ஏராளமாக உள்ளனர்; அதனால், நான் தவிர்க்க முடியாமல் அதற்கு நேர் எதிரான திசையை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறேன்...

முதல் தொகுதியில் உள்ள சில கூறுகள் தேவையற்றவை போலத் தோன்றலாம்—அவை ஏதோ தமக்காக மட்டுமே அங்கு இருப்பது போலத் தெரியலாம். என் பார்வையில், கதையின் நிகழ்வுகள் வேண்டுமானால் தமக்காகவே அங்கு இருக்கலாம்—ஆனால், சிந்தனைகள் அப்படி இருக்கக்கூடாது. எந்தவொரு படைப்பிலும், "கருத்துச் செறிவு" என்று சொல்லப்படுவதை விட எளிமையையே நான் மதிக்கிறேன்; இந்தப் புத்தகத்தைப் பொறுத்தவரை, எதையும் தேவையற்றதாக விட்டுவிடக் கூடாது. சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் ஒருங்கிணைப்பது குறித்து நான் கூறுவதாவது: ஒரு நாவலின் முதன்மைத் தாக்கம் உணர்வுகளை நோக்கியே இருக்க வேண்டும். சிந்தனைகள் வெறும் சிந்தனைகளாக மட்டுமே அதில் இடம்பெறக் கூடாது. மேலும்—இது ஒரு தனிச் சவாலாகும்—அவை ஒரு தத்துவஞானி தனது கருத்துகளை வளர்த்தெடுக்கும் விதத்தில் கையாளப்படக் கூடாது; மாறாக, அவை ஒரு பெரிய வடிவத்தின் "கூறுகளாக" செயல்படுகின்றன. இந்தப் புத்தகம் வெற்றி பெற்றால், அது அந்த வடிவத்தை அடையும்; மேலும், இது ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை (treatise) போல இருக்கிறது என்பது போன்ற எந்தவொரு ஆட்சேபனையும் தவறான புரிதல் என்பது புலப்படும். கருத்துகளின் செழுமை என்பது உணர்வுகளின் செழுமையின் ஒரு அம்சம் மட்டுமே.

உணர்ச்சிகளின் உளவியல் குறித்த அத்தியாயங்களைப் பொறுத்தவரை, அவை (அவற்றின் இறுதி நோக்கத்தின் அடிப்படையில்) உளவியலை உருவாக்குபவை அல்ல; மாறாக, அவை உலகத்தைப் பற்றிய ஒரு விவரிப்பு ஆகும்.

- 1643 - "ஒரு உணர்ச்சிநிலை (affect) தீவிரமான வெளிச் செயலைத் தூண்டக்கூடும், மேலும் சம்பந்தப்பட்ட நபர் உள்ளுக்குள் மிகுந்த கொந்தளிப்பை உணரக்கூடும்—இருப்பினும், அது மிகவும் மேலோட்டமான, ஆற்றல் குன்றிய ஒரு உணர்ச்சிநிலையாகவே இருக்க முடியும்" (கர்ட் லெவின், *செயல் மற்றும் உணர்ச்சிநிலை உளவியல் ஆய்வுகள் I*). — இத்தகைய கூற்று, உளவியல் ஒரு இலக்கியத் தன்மையைப் பெறத் தொடங்கிய பின்னரே சாத்தியமானது. ஆனால், கவிஞர்களாகிய நாம் ஏதேனும் ஒரு தயாரிப்புப் பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறோமா? அப்படியானால், இயற்கை உலகில், புவியியலாளர்களும் தாவரவியலாளர்களுமே நம்முடைய "மெசியாக்களாக" (மீட்பர்களாக) இருந்திருப்பார்கள்! சிக்கல் என்னவென்றால், அது...காப்பியங்களிலும்—உண்மையான காப்பியத் தன்மையுள்ள நாவல்களிலும்—கதாபாத்திரங்கள் செயல்களிலிருந்தே உருவெடுக்கின்றன. (இதன் பொருள் என்னவென்றால், அக்கதாபாத்திரங்கள் செயல்களுடன் மிகவும் உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன; ஏனெனில், அந்தச் செயல்களே மிகவும் தெளிவானவையாக, ஐயத்திற்கு இடமற்றவையாக இருந்தன.) அப்படியிருக்க, உளவியல் குறித்த ஒரு நீண்ட விளக்கத்தை நான் ஏன் இதில் சேர்த்தேன்?! பத்தாண்டுகளில், புதிய மாற்றங்களால் இது பழைமைப்பட்டு, தேவையற்றதாகிவிடக்கூடும். இருப்பினும், இறைவனை நோக்கித் திரும்புவது என்ற அந்த முக்கியமான படி, அதில் அடங்கியுள்ள பொறுப்புணர்வு—இவை மிகுந்த கவனத்தையும் நேர்மையையும் கோருகின்றன. இது ஒரு தூண்டல் சார்ந்த (inductive) உலகப் பார்வையில் சாகசத்தின் தன்மைக்கும், "உன்னதமான" காதல் கதைக்கும், ஏன், தயக்கத்தின் செயலுக்கும்கூடப் பொருந்தும்.

எனது கொள்கைகளில் ஒன்று இதுதான்: எதைச் சித்தரிக்கிறோம் என்பதைவிட, அதை எப்படிச் சித்தரிக்கிறோம் என்பதே முக்கியம். உளவியல் குறித்த அந்த அத்தியாயத்தில், இந்தக் கொள்கை ஒருவித எல்லை மீறலுக்கு—அல்லது தவறான பயன்பாட்டிற்கு—இட்டுச் செல்லப்பட்டுள்ளது.

குறிப்பு: கலையைப் பொறுத்தவரை, எப்போதும் இதற்கு நேர்மாறான அணுகுமுறையையும் கையாள முடியும்.

கோட்பாட்டிற்கான ஒரு வாதம்: இன்றைய சூழலில், நாம் விவரிக்கும் விஷயங்களுக்கு விளக்கமும் அளிக்க வேண்டியுள்ளது. ஆனால், எங்கே விளக்குவது? (நிபுணர்களைப் பொறுத்தவரை, இது போதுமான துல்லியத்துடன் இருக்காது!) சிசோகோர் (Csokor) மேற்கோள் காட்டியபடி, எச். எஃப். அமியேல் (H. F. Amiel) இவ்வாறு எழுதுகிறார்: "மனதிற்கு 'முழுமை'யில் (Absolute) அன்றி வேறெங்கும் அமைதி இல்லை; உணர்ச்சிகளுக்கு 'முடிவிலி'யில் (Infinite) அன்றி வேறெங்கும் அமைதி இல்லை; ஆன்மாவிற்கு 'இறைத்தன்மை'யில் (Divine) அன்றி வேறெங்கும் அமைதி இல்லை!" இந்த நூல் இத்தகைய பதில்களுக்கு முரணானது—பொருள்முதல்வாதத்திற்கு (materialism) எதிராக இருப்பது போலவே, இதற்கும் எதிராகவே நிற்கிறது.

உலகளாவிய வெற்றி பெற்ற ஒரு புத்தகத்திலிருந்து (எஸ். சல்மினனின் *கத்ரீனா* - ஸ்வீடிஷ் மொழியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, இன்செல் வெர்லாக் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது)—[மேற்கோள் இதோ]. நான் பழகிக்கொண்டால், என்னாலும் இது போன்ற பகுதிகளை எழுத முடியும். இது ஒரு இருமை உலகத்தை—அல்லது இருமை ஆளுமையை—கதை சொல்லும் முறை வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால், நான் அவ்வாறு செய்ய விரும்பவில்லை.

- 1 644 - திறமை உள்ள எவரும்
இந்த மரபைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லலாம். எனவே, நான் அதற்கு மாறாக, அவ்வளவு எளிதில் ஏற்க முடியாத ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். யாரோ ஒருவர், ஏதோ ஒரு கட்டத்தில், முடிவில்லாமல் நீளும் இந்த நூலில் முடிச்சுகளைப் போடத்தான் வேண்டும். தற்போதைக்கு, இது அமைதியான காலங்களின் பகுப்பாய்வு சார்ந்தது (உதாரணமாக, வாழ்க்கைக்கும் அறிவுக்கும் இடையிலான உறவு). இருப்பினும், இதன் நோயியல் கூறுகள் இதிலேயே வேரூன்றியுள்ளன (கதை முன்னேறி, அணிதிரட்டலை நோக்கி நகரும்போது, ​​மேலும் பல அம்சங்கள் வெளிப்படும்).

இது சற்று துணிச்சலான கோரிக்கைதான்: வாசகர்கள் என் படைப்பை இருமுறை வாசிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்—ஒருமுறை பகுதிகளாகவும், மற்றொருமுறை முழுமையாகவும்.

9

மரபு

(குறிப்புகள்)

தேவையற்ற விரிவு. இது புரிந்துகொள்ளும் செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதி.

முரண்நகை (Irony) என்பது இதுதான்: ஒரு மதகுருவைச் சித்தரிக்கும்போது, ​​அந்த விமர்சனம் ஒரு போல்ஷிவிக்கையும் (கம்யூனிஸ்ட் புரட்சியாளரையும்) பாதிக்கும் வகையில் அமைவது. ஒரு முட்டாளைச் சித்தரிக்கும்போது, ​​அந்த முட்டாள் வேறெவருமல்ல, ஓரளவு நானேதான் என்பதை ஆசிரியர் திடீரென உணர்வது. இத்தகைய முரண்நகை—அதாவது ஆக்கபூர்வமான முரண்நகை—இன்றைய ஜெர்மனியில் கிட்டத்தட்ட அறியப்படாத ஒன்று. இது விஷயங்களுக்கு இடையிலான உள்ளார்ந்த பிணைப்பிலிருந்து இயல்பாகவே பிறக்கிறது. மக்கள் முரண்நகையை வெறும் கேலியாகவோ அல்லது ஏளனமாகவோ தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

மறைஞானம் (Mysticism): வாசகர்களுக்கு நான் தரும் அறிவுரை இதுதான்—அழகான ஒரு நாளில், அல்லது காற்று வீசும் ஒரு நாளில், காட்டிற்குச் சென்று படுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அப்போது எல்லாவற்றையும் நீங்களே புரிந்துகொள்வீர்கள். நான் ஒருபோதும் காட்டில் படுத்ததில்லை என்று யாரும் நினைத்துவிட வேண்டாம்!

இன்றைய காலத்தின் துயரமே மிகக் கடுமையாக உணரப்படுகிறது. ஆனாலும், நான் என் பணியைத் தொடர வேண்டும்—தற்போதைய நிகழ்வுகளுடன் நேரடித் தொடர்பில்லாத இந்தப் பணியை, அல்லது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தொடங்கப்பட்டதை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

இந்தச் சிக்கல் ஏன் ஒரு சாதாரணமான, ஓரங்கட்டப்பட வேண்டிய விஷயம் அல்ல என்பதற்கான காரணம்.

இத்தகைய புத்தகத்தின் (ஒரு முன்னோடி முயற்சி) நடைமுறை (சமூக-அரசியல்) பயன்.

வில்ஹெல்ம் மீஸ்டரும் (Wilhelm Meister) வசதி படைத்த ஒரு மனிதர்தான்.

உல்ரிச் (Ulrich) ஏதேனும் ஒரு செயலில் ஈடுபட வேண்டும் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், என் கவனம் அந்தச் செயலின் *பொருள்* அல்லது *அர்த்தம்* மீதுதான் உள்ளது. இது சமகாலத்திற்குரிய ஒரு குழப்பம். நிச்சயமாக, போல்ஷிவிசம் போன்ற மாற்றங்கள் நிகழத்தான் வேண்டும்; ஆனால், அ) அவை புத்தகங்கள் வழியாக நிகழ்வதில்லை, மேலும் ஆ) புத்தகங்களுக்கு வேறு பல பணிகளும் உள்ளன... (செல்வந்தர்களிடம் ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும், அது அவர்களை தாமஸ் மானை (Thomas Mann) ரசிக்கத் தூண்டுகிறது. அதேபோல், என் வாசகர்களிடமும் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது—அதாவது, அவர்களுக்கு எந்த செல்வாக்கும் இல்லை என்பது.)

மத ரீதியான பரிமாணம் தற்காலத்தில் "அடக்கி" வைக்கப்பட்டுள்ளது (இது ஒரு வரலாற்றுச் செயல்பாடாக இருக்கலாம்). இந்தப் புத்தகம் மதத்தன்மை கொண்டது; அதே சமயம், இது இறைநம்பிக்கை இல்லாதவர்களின் பார்வைக் கோணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

- 1645 -

எப்போதும் ஒரு அறிவுசார் சாகசம், ஒரு அறிவுசார் தேடல்—அதாவது ஒரு கண்டுபிடிப்புப் பயணம். இதில் கிடைக்கும் பகுதித் தீர்வுகள், அந்தப் பயணத்தின் வெளிப்பாடுகள் மட்டுமே. உண்மையில், மனம் ஒரு மாறுபட்ட இருப்பு நிலையில் இயங்குகிறது. ஆனால், அதற்காக நான் இதை எழுதவில்லை; மாறாக, இது நமது அறவியலின் ஒரு அடிப்படை நிகழ்வைத் தொடுவதால் எழுதுகிறேன். ஒரு கவிஞர் "அடிப்படை நிகழ்வு" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இது வெறும் புறத்தோற்றத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, ஆழமான ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். அந்த வகையில், இது வரலாற்று மாற்றங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.

ஒரு கதையைச் சொல்வதற்கு மூன்று நிலைகள் உள்ளன: கதையைச் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காகச் சொல்வது, கதையின் முக்கியத்துவத்திற்காகச் சொல்வது, அல்லது அதன் பொருளுக்காகவே (அர்த்தத்திற்காகவே) சொல்வது.

பின்னிணைப்பு: போதிய நிதி இல்லாத காரணத்தால், இந்தப் புத்தகத்தை அதன் உச்சக்கட்டத்தை அடையும் முன்பே பாதியிலேயே நிறுத்த வேண்டியிருந்தது; இது மீண்டும் தொடரப்படுமா என்பது நிச்சயமற்றது.

10

என்னால் தொடர்ந்து எழுத முடியவில்லை.
(பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட்டது)

நான் என்னைப் பற்றி எழுதுகிறேன்—எழுத்தாளராக இருந்த இத்தனை காலமும் நான் ஒருபோதும் செய்திராத காரியம் இது. நான் சொல்ல விரும்புவது தலைப்பிலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது மிகுந்த, கடுமையான தீவிரத்தன்மை கொண்ட விஷயம். என்னை நேரில் அறிந்தவர்களுக்கு, இத்தகைய வெளிப்பாட்டு முறை எனக்கு அவ்வளவு எளிதானது அல்ல என்பது நிச்சயம் புரியும்.

"என்னால் தொடர்ந்து எழுத முடியவில்லை" என்று சொல்வதன் பொருள் என்ன? அதாவது, நான்—இரு நபர்கள், ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும், "நல்ல சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்" என்று கருதப்படுபவர்கள்—இதை எழுதத் தீர்மானிக்கும் இந்தத் தருணத்தில், கையில் ...M. ...G. என்ற தொகையை மட்டுமே கொண்டுள்ளோம். மேலும், எனக்கு இன்னும் காலம் இருந்தால், எனது உடைமைகள் அனைத்தையும் விற்று ...M. என்ற தொகையைத் திரட்ட வாய்ப்பிருக்கலாம்; அதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை—ஏனெனில், எனது புத்தகங்கள் மூலம் கிடைக்கும் வருவாயின் மீது பதிப்பகத்தாருக்கு உரிமை உள்ளது......தற்கொலை செய்துகொள்ளத் துணிந்தவர்களைத் தவிர, இவ்வளவு முழுமையான நிச்சயமற்ற நிலையில் வாழும் மனிதர்களைக் காண்பது அரிது—இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இந்த விதியை எதிர்கொள்ள, என்னால் இயன்ற ஒரே முயற்சியை நான் இங்கே மேற்கொள்கிறேன்.

எப்படி இந்த நிலை ஏற்பட்டது? "எப்படி இவ்வளவு தூரம் மோசமாக அனுமதித்தீர்கள்?" என்று பலர் கேட்கக்கூடும். சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். பணவீக்கத்திற்கு முன்பு, ஒரு கவிஞனாக என் நாட்டிற்குச் சேவை செய்யுமளவிற்கு என்னிடம் ஓரளவு செல்வம் இருந்தது. நாடு என் புத்தகங்களை வாங்கி எனக்கு உதவவில்லை—ஏனெனில், அது என் புத்தகங்களைப் படிக்கவில்லை. இருப்பினும், பல ஆயிரம்—ஒருவேளை பல்லாயிரக்கணக்கான—வாசகர்கள் என் படைப்புகளைப் படித்தனர்; அவர்களில் விமர்சகர்களும் சாதாரண வாசகர்களும் இருந்தனர். அவர்களே இன்று எனக்கிருக்கும் நற்பெயரை உருவாக்கினார்கள். விசித்திரமானதொரு நற்பெயர் இது! வலிமையானது, அதே சமயம் அமைதியானது. இதைப் பற்றி நான் பலமுறை சிந்தித்திருக்கிறேன்—

-1646-

இது ஒரு முரண்பாடான விஷயம்; இது இருப்பதாகவும் சொல்லலாம், இல்லையென்றும் சொல்லலாம். இது பொதுவான ரசனையைப் பிரதிபலிக்கும் (அதன் சற்று மேம்பட்ட வடிவம் என்றாலும்) எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் பிரம்மாண்டமான புகழும் அல்ல; அதே சமயம், குறுகிய இலக்கிய வட்டங்களுக்குள் மட்டும் சுருங்கிப்போன புகழும் அல்ல. என்னைப் பற்றி அல்ல, என் நற்பெயரைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், இது மிகச்சிறந்த கவிஞர் ஒருவரின் நற்பெயர்—ஆனால், அவரது படைப்புகள் மிகக் குறைந்த பிரதிகளே அச்சிடப்பட்டுள்ளன. இதற்குச் சமூகத்தில் பெரிய செல்வாக்கு இல்லை. ஒரு பொதுவான ஈர்ப்பின் மூலம் மக்களைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கும் ஆற்றல் இதில் இல்லை.

*குணங்கள் இல்லாத மனிதன்* (The Man Without Qualities) நாவலின் முதல் தொகுதியில், நான் ஒரு வாக்கியத்தை எழுதியிருந்தேன் (அநாகரிகமானது என்று கருதிப் பிறகு அதை நீக்கிவிட்டேன்—ஆனால் இன்று...): ஒருவன் எப்போது உண்மையாகவே 'பெரிய' மனிதனாகிறான் என்றால், அவன் மற்றவர்களைத் தன் பக்கம் ஈர்த்து, அவர்கள் தங்கள் பெயர்களை அவனது பெயருடன் இணைத்துக்கொள்ளத் தூண்டும்போதுதான்—வேடிக்கையாகச் சொன்னால், இது சுற்றுலாத் தலங்களில் உள்ள காட்சி முனைகள், பூங்கா இருக்கைகள் அல்லது பொதுக் கழிவறைகளின் சுவர்களில் மக்கள் தங்கள் பெயர்களை எழுதி வைப்பதைப் போன்றது.

இடைப்பட்ட சில சமூக அடுக்குகள்—இவை தவிர்க்க முடியாதவை என்று தோன்றினாலும்—எப்போதும் என்னிடமிருந்து தள்ளியே இருந்தன. மற்ற எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைப்பது போல, என்னுடன் இணைந்து பயணிக்கும் அல்லது அவ்வாறு இணைய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதாக உணரும் பல்லாயிரக்கணக்கான வாசகர்கள் என்னிடம் இல்லை. 11

உயில் II
(பின்னுரைக்கான வரைவிலிருந்து)

இந்தத் தொகுதியுடன் முடிவுக்கு வராத, இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு படைப்புச் செயல்பாட்டின் நடுவே நான் ஒரு பின்னுரையை எழுதி, அதற்கு 'உயில்' என்று பெயரிட்டிருப்பது தற்செயலான ஒன்றல்ல; மாறாக, இது ஒரு எதிர்பார்ப்பைக் குறிக்கிறது—இந்த உரைக்கு நான் இட வேண்டிய பெயரும் இதுதான். ஏனெனில், எதிர்பாராத ஏதேனும் ஒன்று நிகழாத பட்சத்தில், இந்தப் பணியை முழுமையாக முடிக்கும் நிலையில் நான் இருக்கமாட்டேன்.
பலர் என்னை, அவ்வப்போது புத்தகங்களை எழுதி மகிழும் ஒரு சுதந்திரமான மனிதராகக் கருதுகிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது—அதாவது, சில ரசனையாளர்கள் விரும்பக்கூடிய அல்லது வெறுக்கக்கூடிய, ஆனால் ஒருபோதும் பரந்த வாசகர் வட்டத்தைச் சென்றடையாத, தேச அளவில் அறியப்படாத, எந்தவொரு உண்மையான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாத புத்தகங்களை எழுதும் ஒருவராக என்னைப் பார்க்கிறார்கள். இது ஒரு தவறான புரிதல். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், *'குணங்கள் இல்லாத மனிதன்'* (The Man Without Qualities) என்ற நாவலை எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே, நான் மிகுந்த வறுமையில் இருக்கிறேன். வேறு வழிகளில் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான இயல்பு என்னிடம் இல்லை என்பதால், எனது புத்தகங்கள் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், எனது பதிப்பாளர் எனக்கு வழங்கும் முன்பணத்தை—நம்பியே நான் வாழ்ந்து வருகிறேன். அந்த வருமானம் என்றாவது ஒருநாள் அதிகரிக்கும் என்று அவர் இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார். முதல் தொகுதியை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பலமுறை நான் அடுத்த சில நாட்களுக்குக் கூட உயிர்வாழ முடியாத அளவுக்கு முற்றிலும் வறுமையில் சிக்கியிருக்கிறேன்; மற்றவர்களின் உதவியால்—பெரும்பாலும் பதிமூன்றாவது நாளில்—தான் நான் காப்பாற்றப்பட்டேன். எனது புத்தகங்கள் கடுமையான தொனியைக் கொண்டிருப்பதும், வாசகர்களின் ஆதரவைப் பெற எந்த முயற்சியும் எடுக்காதிருப்பதும், எனக்கு அத்தகைய ஆதரவு தேவையில்லை என்று கருதும் ஒருவனின் அகங்காரத்தினால் அல்ல. மாறாக, இது என் விதியின் ஒரு பகுதியாகவே அமைந்திருக்கிறது. எனவே, இன்று நான் பேசப்போகும் வாழ்க்கையின் துயரங்கள், நான் ஏற்றுக்கொண்ட இந்தப் பணியுடன் மிக நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளன.

ஒருவர் தனது வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​முப்பது ஆண்டுகள் என்பது ஒரே ஒரு ஆண்டைப் போலவே தோன்றுகிறது; திட்டமிடுதலின் ஒன்றோடொன்று பிணைந்த அம்சங்கள்—அதாவது திட்டங்களுக்கும் அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்கும் இடையிலான தொடர்பு—மறதி எனும் தளர்வு ஏற்படும் காலவெளியில் ஒரு வலுவான பிணைப்பை உருவாக்குகின்றன. நான் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நூல், அதன் தொடக்கப்புள்ளியைப் பொறுத்தவரை, நான் எனது முதல் நூலை எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்திற்கே—முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும், ஏறக்குறைய—பின்னோக்கிச் செல்கிறது. இது எனது இரண்டாவது நூலாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அக்காலகட்டத்தில், இதை முழுமையாக எழுதி முடிக்கும் திறன் எனக்கு இன்னும் வரவில்லை என்ற வலுவான உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. வால்டர், கிளாரிஸ் மற்றும் உல்ரிச் ஆகிய கதாபாத்திரங்களின் முன்வடிவங்களைக் கொண்ட மூன்று நபர்களைப் பற்றிய கதையை எழுத நான் மேற்கொண்ட ஒரு முயற்சி, பல நூறு பக்கங்களுக்குப் பிறகு எந்த முடிவும் இன்றி நின்றுபோனது. எனக்குள் எழுதும் ஆர்வம் இருந்தது, ஆனால் அது எதை நோக்கியது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இது, நான் *தி கன்ஃப்யூஷன்ஸ் ஆஃப் யங் டோர்லெஸ்* (The Confusions of Young Törless) எனும் நூலை வெளியிட்ட பிறகு நிகழ்ந்தது. அந்த நூலைப் பொறுத்தவரை, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (அதன் புதிய பதிப்பிற்கான அச்சுப் பிரதிகளைச் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தபோது) கூட, அதில் வெளிப்படும் தன்னம்பிக்கை எனக்கு மிகுந்த திருப்தியை அளித்தது; அதே சமயம், அதில் இருந்த முதிர்ச்சியற்ற பல பகுதிகளைத் திருத்தாமல் இருக்க என்னால் மிகுந்த சிரமத்துடன் மட்டுமே என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது. அக்காலத்தில்—நான் குறிப்பிடுவது......எனது இரண்டாவது புத்தகத்தைப் பற்றி நான் சிந்திக்கத் தொடங்கிய காலத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வோம். அந்தத் திட்டத்தில் "டோன்கா" (Tonka) எனும் கதையைச் சேர்க்கவும் நான் எண்ணியிருந்தேன்; பிற்காலத்தில், *திரீ விமன்* (*Three Women* / *Drei Frauen*) எனும் குறுநாவல் தொகுப்பில் இந்தக் கதையைச் சற்று மேலோட்டமாகவே கையாண்டேன். எனது இரண்டாவது புத்தகமான *யூனியன்ஸ்* (*Unions* / *Vereinigungen*) என்பதை எழுதும் முன்பே, மூன்றாவது புத்தகமான *தி என்தூசியாஸ்ட்ஸ்* (*The Enthusiasts* / *Die Schwärmer*) எனும் நாடகத்தை எழுதத் தொடங்கிவிட்டேன். அந்த நாடகத்தை நான் வெளியிடும் தருணத்திலேயே, *திரீ விமன்* தொகுப்பிற்கான உள்ளடக்கமும் ஏறக்குறைய முழுமையடைந்திருந்தது. இத்தகைய ஒன்றோடொன்று பிணைந்த செயல்பாடுகளோ அல்லது கருப்பொருள்களை மிக முன்னரே தேர்ந்தெடுக்கும் முறையோ அசாதாரணமானவை என்று நான் கருதவில்லை; மாறாக, இது ஒரு பொதுவான நடைமுறையாகவே இருக்கக்கூடும்.

இப்போது ஒரு கணக்கெடுப்பு செய்வோம்: இதுவரை என்ன வெளிப்பட்டுள்ளது? இந்த ஆர். எம். (R. M.) — இவரைப் பற்றி நான் இப்போது பேசும்போது, ​​நானே அவர்தான் என்பதை மறந்து பேசுவது போல உணர்கிறேன் (என்னைப் பற்றிப் பேசுவதில் எனக்கு மிகுந்த தயக்கம் இருந்தது, இருப்பினும் அதைப் பேச வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; ஆனால் இப்போது இது எனக்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயமாகத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் இது எனக்கே கூட ஒரு புதிய அனுபவம்) — இந்த எழுத்தாளர் தனது கருப்பொருள்களின் மீது பெரும் அலட்சியத்தைக் காட்டுகிறார். சில எழுத்தாளர்கள் ஒரு கருப்பொருளால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் அதனுடன் — அல்லது வேறெதுவுடனும் அல்லாமல் — ஒரு பிணைப்பை உணர்கிறார்கள்; இது ஒருவிதமான 'முதல் பார்வையிலேயே காதல்' போன்றது.

-1648-

ஆர். எம். தனது கருப்பொருள்களுடன் கொண்டிருக்கும் உறவு ஒரு தயக்கமான உறவாகும். அவர் பல கருப்பொருள்களை ஒரே நேரத்தில் தன்னுடன் வைத்திருக்கிறார்; ஆரம்பத்தில் இருந்த அந்த 'காதல்' உணர்வு மறைந்துவிட்ட பிறகும், அல்லது அத்தகைய உணர்வே ஒருபோதும் இருந்திராத சூழலிலும் கூட, அவர் அவற்றை விட்டுவிடாமல் தொடர்ந்து தன்னுடன் வைத்திருக்கிறார். அவர் அவற்றின் சில பகுதிகளை மிகவும் தன்னிச்சையாக ஒன்றோடொன்று மாற்றிக்கொள்கிறார். சில கருப்பொருள் கூறுகள் எந்தப் புத்தகத்திலும் இடம்பெறாமல், அப்படியே அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. வெளிப்படையான அம்சங்கள் அவருக்கு அவ்வளவு முக்கியமற்றவை என்றே தோன்றுகிறது. இதன் பொருள் என்ன? இது ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் அக மற்றும் புற பரிமாணங்களுக்கு இடையிலான உறவு குறித்த சிக்கலுக்கு நம்மை இட்டுச் செல்கிறது. இவை இரண்டும் பிரிக்க முடியாத ஒரு முழுமையை உருவாக்குகின்றன என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மைதான்; ஆனால், அவை எவ்வாறு அவ்வாறு இணைகின்றன என்பது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவில்லை — சொல்லப்போனால், சில அம்சங்களில் இது முற்றிலும் அறியப்படாத ஒன்றாகவே உள்ளது. எனவே, நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் செயல்பட வேண்டும்; இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பில் பல வகைகள் இருக்கக்கூடும் என்பதால், அவற்றை நாம் தனித்தனியாகப் பிரித்தறிய வேண்டியிருக்கும். நான் இதுவரை விவரித்தவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​எனது படைப்புகளில் இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு மிகவும் பலவீனமாக இருப்பதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், என்னால் முடிந்தவரை ஆராய்ந்து பார்த்ததில், உண்மை இதற்கு நேர்மாறாகவே இருக்கிறது. இந்த எல்லையற்ற விவாதத்தில், எனது வாழ்க்கை அனுபவத்தையே ஒரு வழிகாட்டியாகக் கொண்டு சொல்வதானால், ஆரம்பத்தில்—அதாவது நான் *Törleß* (டோர்லெஸ்) நாவலை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது—இந்தச் சிக்கலே எனக்கு இருக்கவில்லை. ஆனால், பிற்காலத்தில் இது திடீரென, மிகுந்த தீவிரத்துடன் என்னைப் பற்றிக்கொண்டது. *Törleß* நாவலை எழுதும்போது என்னைக் வழிநடத்திய கொள்கை இன்றும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது: அதாவது, இரு புள்ளிகளுக்கு இடையிலான மிகக் குறுகிய தூரம் ஒரு நேர்க்கோடு என்பதுதான் அந்தக் கொள்கை. கதையின் கருப்பொருளுக்குப் பங்களிக்காத எந்தவொரு உருவகத்தையும் பயன்படுத்தக்கூடாது என்றும், கதையோட்டத்துடன் இயல்பாகப் பொருந்தாத கருத்துகளை—அவை எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவையாக இருந்தாலும் சரி—தவிர்த்துவிட வேண்டும் என்றும் நான் தீர்மானித்தேன். எனவே, கதைக் கருவிற்கு நான் எந்தவொரு உள்ளார்ந்த மதிப்பையும் அளிக்கவில்லை என்றாலும், இயல்பாகவே அதற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அதிகாரத்தை வழங்கினேன். கதை சொல்லுதல் என்பது என்ன என்பது குறித்து ஒரு தற்காலிகமான—ஆனால், காலப்போக்கில் அது சரியானதே என்று நிரூபிக்கப்பட்ட—கருத்தை நான் கொண்டிருந்தேன். சில குறிப்பிட்ட கருத்துகளைக் கதையோடு "இணைத்துச் செல்வதில்" நான் மனநிறைவு அடைந்தேன். அப்போது நான் மிகக் குறைவாகவே வாசித்திருந்தேன், எனக்குப் பின்பற்றுவதற்கு எந்த முன்மாதிரிகளும் இருக்கவில்லை. அக்காலத்திலேயே பெரும் புகழ்பெற்றிருந்த ஹௌப்ட்மேன் (Hauptmann), எனது பார்வையில், மிகக் குறைந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவராகவே இருந்தார். அவரிடம் இருந்த உண்மையான சிறப்பம்சத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் எனக்கு அப்போது இருக்கவில்லை; இன்றும் கூட மக்கள் அவரைப் புரிந்துகொண்டிருப்பது அப்படித்தான்—அதாவது, அவரிடம் இருந்ததாகப் புகழப்பட்ட 'அறிவு ஆழம்' என்பது ஒரு அபத்தமான தவறான புரிதல் மட்டுமே. ஹாம்சன் (Hamsun) தனது ஆரம்பகாலப் படைப்புகளில் நீண்ட அறிவுசார் விவாதங்களைச் சேர்த்திருந்தார்; அவை, பாரம்பரிய ஓபெரா (opera) நாடகங்களில் கதையோட்டத்திற்கு இடையே பாடல்கள் (arias) சேர்க்கப்படுவது போலவே அமைந்திருந்தன. டி'அனுன்சியோவின் (d’Annunzio) அணுகுமுறையும் ஏறக்குறைய இதைப் போன்றே இருந்தது. எனக்கு ஸ்டெண்டால் (Stendhal) புரியவில்லை, ஃபிளாபெர்ட் (Flaubert) பற்றி எனக்குத் தெரிந்திருக்கவும் இல்லை. ஆனால் எனக்கு தஸ்தயெவ்ஸ்கியைத் தெரியும். அவரை நான் மிகவும் நேசித்தேன் (இருப்பினும், அவரை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசியம் எனக்குத் தோன்றவில்லை—இளம் வயதினர், அல்லது பொதுவாக மனிதர்களே இப்படித்தான் விசித்திரமானவர்கள்!). அவருடனான எனது உறவை இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​அக்காலத்தில் எனது நிலைப்பாட்டையும் மனநிலையையும் என்னால் மிகத் தெளிவாக மதிப்பிட முடிகிறது.

அறிவுப்பூர்வமாகப் பார்த்தால், அவர் எனக்கு மிகவும் தெளிவற்றவராகத் தோன்றினார்: சிக்கல்களை அணுகும் அவரது முறையில் போதிய தெளிவு இல்லை என்ற எண்ணம் எனக்கு இருந்தது! என் பார்வையில், அதன் விளைவுகள் மிகவும் சொற்பமானவை! எனவே, எனது சொந்தக் குறுகிய ஆற்றல்களைச் சரியாக உணர்ந்துகொண்டு, நான் எனது இலக்குகளை மிகவும் வரையறுக்கப்பட்டதாக அமைத்துக்கொண்டாலும், எனது நோக்கங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் அந்த இலக்குகளைத் தாண்டி வெகுதூரம் சென்றன.

இந்த வாதம் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படாது என்று நம்புகிறேன். லட்சியம் கொண்ட ஒரு இளைஞன், எப்போதும்—ஓரளவுக்கு அப்பாவித்தனத்துடன்—தனக்கு முந்தைய தலைமுறையினருடன் ஒரு கணக்குத் தீர்க்க முயல்வான் (அதன்பிறகு, என்னிடமும் இதேபோல் நடந்துகொண்ட பல இளைஞர்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன்). இது, ஒருவரின் கட்டுக்கடங்காத இயல்பு அவரை எந்தத் திசையில் அழைத்துச் செல்கிறது என்பதைக் காட்டும் ஒரு முக்கியமான அறிகுறியாகும்.

12

மரபு III
(முடிக்கப்படாதது)

இந்தத் தொகுதியை வெளியிட வேண்டும் என்பது எனது நோக்கம் அல்ல; மாறாக, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான 'பண்புகள் இல்லாத மனிதன்' (The Man Without Qualities) நூலின் முதல் பாகத்தைத் தொடர்ந்து, அதன் முழுமையான இரண்டாம் பாகமும் வெளிவர வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்பினேன்.
...என்னைத் தொடர முடியாமல் தடுக்கிறது—இதை ஒரு மென்மையான சொல்லாடலில் "பொருளாதாரச் சூழல்" என்று குறிப்பிடலாம். இந்த நூலை அதன் அசல் திட்டத்தின்படி முழுமையாக எழுதி முடிக்க, அடுத்த ஆண்டு வசந்த காலம் முதல் இலையுதிர் காலம் வரை தேவைப்படும்; இதற்காக சுமார் 5,000 மார்க்குகள் (அக்கால ஜெர்மன் நாணயம்) பற்றாக்குறையாக உள்ளன—இதன் விளைவாக, எனது புத்தகம் ஒரு முழுமையற்ற துண்டாகவே எஞ்சியிருக்கும். இதன் ஒரு பகுதியை இப்போது வெளியிடுவது, ஒருவேளை "எதிர்பாராத திருப்பம்" ஏதேனும் நிகழுமா என்று முயற்சிப்பதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், இதில் எங்களுக்குப் பெரிய நம்பிக்கை ஏதுமில்லை. எங்களைப் போன்ற சூழலில், அந்த "எதிர்பாராத திருப்பம்" என்பது, துரதிர்ஷ்டவசமாக, விற்பனை புள்ளிவிவரங்களின் கணிக்கக்கூடிய போக்கோடு ஒன்றிணைந்துவிடும் ஒரு இயல்பைக் கொண்டுள்ளது.

எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடிய நிலையில் நான் இல்லை; சொல்லப்போனால், இந்த நூல் தோல்வியடைவது என்பது, எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில், நடுக்கடலில் ஒரு கப்பல் மூழ்கிப் போவதற்கு இணையானதாகும். பணவீக்கத்தின் போது நான் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டேன்—ஜெர்மன் தேசத்தில் ஒரு கவிஞனாக என்னைத் நிலைநிறுத்திக்கொள்ள உதவியிருக்கக்கூடிய அனைத்தையும் நான் இழந்துவிட்டேன். என் வாழ்க்கை ஒரு மெல்லிய நூலில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, அது எந்த நேரத்திலும் அறுந்துவிடலாம். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், *குணநலன்கள் அற்ற மனிதன்* (*The Man Without Qualities*) என்ற நூலில் பணிபுரியும் போது, ​​என் மிகக் கொடிய எதிரிக்குக் கூட நேரிடக்கூடாது என்று விரும்பும் வகையிலான தருணங்களை நான் பலமுறை எதிர்கொண்டிருக்கிறேன். ஒருவேளை, இந்த வெளிப்படையான விளக்கம் ஏதேனும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஜெர்மனியில் அறிவுசார் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதற்காக இன்றும் கணிசமான அளவு பணம் செலவிடப்படுகிறது. இருப்பினும், இது அறிவுசார் குழப்பங்களும், எதையும் பாகுபாடின்றி அணுகும் போக்கும் கொண்ட நாடாக இருப்பதால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்குப் பெரிய நம்பிக்கை ஏதுமில்லை.

-1650-



13

உல்ரிச்சின் பின்னுரை, முடிவுரைக் குறிப்புகள்

(வரைவு)

1942-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாத மத்தியில் உருவானது [ராபர்ட் முசில் மறைவதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு]. உலக அரசியல் சூழல் குறித்த சிந்தனைகள். பெரும் "மஞ்சள்-வெள்ளை" (ஆசிய-மேற்கத்திய) சிக்கல். நாகரிக வரலாற்றில் வரவிருக்கும் புதிய கட்டம். இதில் சீனாவின் சாத்தியமான பங்கு. சிறிய அளவில் பார்த்தால், ரஷ்யாவிற்கும் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கும் இடையிலான மோதல்—இனிமேலும் தள்ளிப்போட முடியாத ஒரு விவகாரம்—இது நிஜத்தில் எப்படி வெளிப்படும் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்? 'பண்புகள் இல்லாத மனிதன்' (The Man Without Qualities) கூட இதைப் புறக்கணிக்க முடியாது. இத்தகையதொரு திட்டம், வரலாற்று, தத்துவ மற்றும் அது போன்ற பிற கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகவோ, அல்லது ஒருவேளை பொன்மொழிகளைக் கொண்ட இறுதித் தொகுதியாகவோ அமையலாம். 'ராபியல்' (Rapial) [ராபர்ட் முசிலின் படைப்புகளின் இரண்டாம் தொகுதியான 'நாட்குறிப்புகள், பொன்மொழிகள், கட்டுரைகள் மற்றும் உரைகள்' என்பதில் உள்ள "ஒரு 'ராபியல்' மற்றும் பிற பொன்மொழிகள்" என்பதைக் காண்க] குறித்துப் பணியாற்றுவது என்பது, 'பண்புகள் இல்லாத மனிதன்' நாவலின் முதல் தொகுதியை நிறைவு செய்வதற்குச் சமமானது என்று நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

மேலும், தஸ்தயெவ்ஸ்கி மீதான புதிய ஆர்வம் என்னைப் பாதித்துள்ளது. எனது சொந்த நடையை மேம்படுத்தும் நோக்கில், ஒரு கணநேர எண்ணத்தைப் பதிவு செய்து வைத்துள்ளேன். அவரது 'இதழியல்' பணிகள்—குறிப்பாக 'ஷ்னாடோ' (Shnadow) குறித்த அவரது பார்வை, பான்-ஸ்லாவியம் (Pan-Slavism), புஷ்கின் குறித்த அவரது உரை போன்றவை குறித்து ஒரு கட்டுரை எழுத விரும்புகிறேன். தற்போதைய சூழலில், இது ரஷ்யாவைப் பற்றிய சில சிந்தனைகளைத் தூண்டுகிறது—இன்னும் முழுமையாக வடிவம் பெறாத சிந்தனைகள் இவை.

இந்த உள்ளடக்கத்தை இரண்டாம் தொகுதியின் இரண்டாம் பகுதியில் (Volume II/2) சேர்க்க முடியாது, இருப்பினும் இது அதனுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது.

இப்படியாக, அனைத்தையும் ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியது; அதாவது, உல்ரிச் (Ulrich) மூலமாக ஒரு பின்னுரையையோ அல்லது இறுதிச் சொல்லையோ எழுதுவது ("ஒரு வகையான முடிவு" (A Kind of Ending) என்ற பகுதிக்கு மாற்றாகவோ அல்லது அதற்குப் பின்னாலோ).

இன்றைய முதிர்ந்த உல்ரிச்—இரண்டாம் உலகப் போரைக் கடந்து வந்தவர்—தனது சொந்தக் கதைக்கும், எனது புத்தகத்திற்கும் ஒரு பின்னுரையை வழங்குகிறார். இது, பொன்மொழிகளில் உள்ள கருத்தாக்கங்களை தற்போதைய புத்தகத்துடன் இணைக்க வழிவகுக்கிறது. மேலும், இந்தக் கதையையும், இன்றைய யதார்த்தம் மற்றும் எதிர்காலத்தைப் பொறுத்தவரை அதன் முக்கியத்துவத்தையும் ஆராய இது உதவுகிறது.

விஷயங்களைச் சரியாக அமைத்தல்: ஒரு கதாபாத்திரமானது தனது படைப்பாளியையே விஞ்சும் அந்த 'ரொமான்டிக்' (Romantic)—அல்லது பிராண்டெல்லியன் (Pirandellian)—பாணியிலான முரண்நகை (irony).

வரலாற்றுப் பார்வையில் கதாபாத்திரங்களின் வரலாறு. முக்கியமானது: உல்ரிச் பின்னோக்கி மேற்கொள்ளும் லாவோசியுடனான உரையாடல், அவருடைய பணியையும் என்னுடைய பணியையும் தெளிவுபடுத்த உதவுகிறது. (அப்துல் ஹசன் சும்மூன் மற்றும் சூஃபிசம்.) அது அவரைப் பற்றிய ஒரு கதையாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தால், அகாதே மற்றும் உல்ரிச்சின் விவரிப்பு இன்னும் அதிக ஈர்ப்பூட்டுவதாக இருந்திருக்கும்.

- 16>I -

14

சுயவிவரம்
(ராபர்ட் மற்றும் மார்த்தா மூசிலின் குறிப்புகளிலிருந்து)

ராபர்ட் (எட்லர் வான்) மூசில், பொறியாளர் மற்றும் தத்துவ முனைவர். நவம்பர் 6, 1880 அன்று ஆஸ்திரியாவின் கிளாகன்ஃபர்ட்டில் பிறந்தார். அவரது தந்தை, ஆல்ஃபிரட் வான் மூசில்—அரசுப் பணியாளர்கள், அறிஞர்கள், பொறியாளர்கள் மற்றும் இராணுவ அதிகாரிகளைக் கொண்ட ஒரு பழமையான ஆஸ்திரியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்—ப்ர்னோ தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் நீண்டகாலம் முழுப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர் மற்றும் கிராஸ் நகரைச் சேர்ந்தவர். அவர் *ஹோஃப்ராட்* (அரசவை ஆலோசகர்) என்ற பட்டத்தைப் பெற்றிருந்தார், காப்புரிமை நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாகப் பணியாற்றினார், மேலும் பிரபுத்துவக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். அவரது தந்தைவழி தாத்தா, விஷ்சாவ் அருகே உள்ள ரிச்டரோவில் ஒரு விவசாயியின் மகனாகப் பிறந்தார்; பின்னர் அவர் கிராஸில் ஒரு மருத்துவராகவும் நில உரிமையாளராகவும் ஆனார். அவரது தாய்வழி தாத்தா—ஒரு ஜெர்மானிய-போஹேமியர்—முதல் கண்ட ரயில் பாதையை (லின்ஸ்-புட்வைஸ் பாதை) கட்டிய நான்கு பேரில் ஒருவராக இருந்தார், பின்னர் அதன் இயக்குநராகவும் பணியாற்றினார். அவரது தாய்வழி பாட்டி ஹோரோவிஸைச் சேர்ந்த ஒரு ஜெர்மானிய-போஹேமியர் ஆவார். அவரது தந்தைவழி பாட்டி சால்ஸ்பர்க்கைச் சேர்ந்தவர். அவரது உறவினர் புகழ்பெற்ற கீழைத்தேய அறிஞர் அலோயிஸ் முசில் (ராயல் சொசைட்டியின் உறுப்பினர்) ஆவார். பல்வேறு பிற உறவினர்கள் குடிமை மற்றும் இராணுவ சேவைகளில் உயர் பதவிகளை வகித்தனர். அவருக்கு உடன்பிறப்புகள் இல்லை.

ஒரு அதிகாரியாகப் பணியாற்ற விதிக்கப்பட்ட அவர், பீரங்கிப்படை பயிலும்போது தனது தொழில்நுட்பத் திறமையைக் கண்டறிந்தார். ஒரு திடீர் முடிவாக, அவர் இராணுவ அதிகாரியாகப் பதவியேற்பதற்கு முன்பே இராணுவ அகாடமியை விட்டு வெளியேறினார்.
இயந்திரப் பொறியியல் பயின்ற அவர், 1901-ல் புர்னோ தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் (Technical University of Brno) அரசு பொறியியல் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். 1902-03 ஆண்டுகளில் ஸ்டட்கார்ட் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் (Technical University of Stuttgart) உதவியாளராகப் பணியாற்றினார். இதில் போதிய மனநிறைவு கிடைக்காததால், அவர் தத்துவ ஆய்வில்—குறிப்பாக தர்க்கவியல் மற்றும் சோதனை உளவியலில் (1903–08)—ஈடுபட்டார். ஹெல்ம்ஹோல்ட்ஸின் (Helmholtz) மரபைப் பின்பற்றி, பேராசிரியர் ஸ்டம்ப்ஃப் (Stumpf) என்பவரின் தலைமையில் பெர்லினில் உருவாக்கப்பட்ட புதிய ஆராய்ச்சி மையத்தில் அவர் பயின்றார்.

அவர் 'முசில் வண்ணப் பம்பரம்' (Musil color top) என்ற கருவியை வடிவமைத்தார்; மேலும், இ. மாக் (E. Mach) என்பவரின் அறிவுக்கோட்பாடு (epistemology) குறித்து ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்றை எழுதினார். இருப்பினும், உயர்கல்வித் தகுதிக்கான 'ஹபிலிடேஷன்' (habilitation) வாய்ப்பை அவர் மறுத்துவிட்டார். 1906-ல் வெளியான தனது முதல் புத்தகத்தின் மூலம் சர்வதேச அளவில் அங்கீகாரம் பெற்றிருந்த அவர், எந்தவிதமான வெளிப்புறக் கடமைகளோ அல்லது கல்வித்துறை சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளோ இல்லாத எழுத்தாளர் பணியைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவு செய்தார். 1911 முதல் 1914 வரை வியன்னா தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் பயிற்சியாளராகவும் நூலகராகவும் பணியாற்றினார். 1914-ல் பெர்லினில் 'டி நியூயே ருண்ட்ஷாவ்' (Die Neue Rundschau) என்ற இதழின் ஆசிரியரானார். 1914 முதல் 1918 வரை இத்தாலிய முன்னணியில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றிய அவர், இறுதியில் 'லாண்ட்ஸ்டர்ம்' (Landsturm) படைப்பிரிவில் கேப்டன் நிலையை அடைந்தார். அவருக்கு 'பிரான்ஸ் ஜோசப் ஆணை'யின் நைட் சிலுவை (Knight’s Cross of the Order of Franz Joseph), வாள்களுடன் கூடிய இராணுவ தகுதிப் பதக்கம் (Military Merit Medal with swords) மற்றும் பேரரசர் கார்ல் படை வீரர் சிலுவை (Emperor Karl Troop Cross) ஆகிய விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. 1918-ன் பிற்பகுதி முதல் 1920 வரை, வெளியுறவுத்துறை அலுவலகத்திற்காக இலக்கியம் சார்ந்த பணிகளை மேற்கொண்டார். 1920 முதல் 1922 வரை கூட்டாட்சி இராணுவ அமைச்சகத்தில் தொழில்நுட்ப ஆலோசகராகப் பணியாற்றினார்.

பணிபுரிந்த ஆண்டுகள்:

நூலகம்: 3 ஆண்டுகள்

போர்: 4½ ஆண்டுகள் (8½ ஆண்டுகளாகக் கணக்கிடப்பட்டது)

அமைச்சகம்: 3¼ ஆண்டுகள்

மொத்தம் 10¾ அல்லது 15 ஆண்டுகள்

பணவீக்கத்தினால் தனது சொத்து முழுவதையும் இழந்தார். தனது முதன்மைப் பணிகளுக்கு மேலதிகமாக, அவர் நாடக விமர்சகராகவும் ('பிராகர் பிரஸ்ஸே' - *Prager Presse* இதழில்) செயல்பட்டார்; மேலும் பல்வேறு கட்டுரைகளையும் எழுதினார். காலப்போக்கில், அவர் பெர்லினுக்குக் குடிபெயர்ந்தார்; ஏனெனில் வியன்னாவை விட, ஜெர்மனியின் அறிவுசார் சூழலில் நிலவிய பதற்றங்களும் மோதல்களும் அங்கு மிகவும் வெளிப்படையாக இருந்தன. 1933-ல், 'மூன்றாம் ரீச்' (Third Reich) நிறுவப்பட்டதைத் தொடர்ந்து—எந்தவிதமான வெளிப்புற வற்புறுத்தலும் இல்லாத நிலையிலேயே—அவர் ஜெர்மனியை விட்டு வெளியேறினார். தனது மிக முக்கியமான படைப்பை (magnum opus) முழுமையாக்குவதற்காக அனைத்தையும் தியாகம் செய்துவிட்டு, அவர் மீண்டும் வியன்னாவுக்குத் திரும்பிச் சென்றார்.

படைப்புகள்: *இளம் டோர்லெஸின் குழப்பங்கள்* (*Die Verwirrungen des Zöglings Törless*), நாவல் (1906)
*இணைப்புகள்* (*Die Vereinigungen*), சிறுகதைத் தொகுப்பு (1911) — இது, ஒருவேளை தவறான புரிதலால், ஜெர்மனியில் 'இலக்கிய வெளிப்பாட்டியம்' (Literary Expressionism) எனும் இயக்கத்தின் தொடக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது; ஆனால், இந்த இயக்கத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை.
*ஆர்வலர்கள்* (*Die Schwärmer*), நாடகம் (1920); அரங்கேற்றம்

ஏப்ரல் 4, 1929, பெர்லினில்
*வின்சென்ஸும் முக்கியமான மனிதர்களின் தோழியும்* (*Vinzenz und die Freundin bedeutender Männer*),

கேலிக்கூத்து நாடகம் (farce) (1924)
*மூன்று பெண்கள்* (*Drei Frauen*), சிறுகதைகள் (1924)
*பெர்லினில் ரில்கே (Rilke) நினைவேந்தல் நிகழ்வில் ஆற்றிய உரை* (1927)
*பண்புகள் இல்லாத மனிதன்* (*Der Mann ohne Eigenschaften*), தொகுதி I (1931); தொகுதி II,

பகுதி 1 (1933)
*வாழும் எழுத்தாளரின் மரணத்திற்குப் பிந்தைய ஆவணங்கள்* (*Nachlaß zu Lebzeiten*) (1936)
*முட்டாள்தனம் குறித்து* (*Über die Dummheit*), சொற்பொழிவு (1937)
*Neue Rundschau*, *Neuer Merkur*, *Summa*, *Der lose Vogel*, *Pan* உள்ளிட்ட பல இதழ்களில் ஏராளமான கட்டுரைகள். [நவம்பர் 5, 1937 தேதியிட்ட கடிதத்திலிருந்து] — *பண்புகள் இல்லாத மனிதன்*, தொகுதி II, பகுதி 2 விரைவில் வெளியாகவுள்ளது. மேலும் சில திட்டங்கள்: *பண்புகள் இல்லாத மனிதன்* நாவலை முழுமையாக்குதல் மற்றும் முந்தைய கட்டுரைகளின் தொகுப்பை வெளியிடுதல். புதிய திட்டங்கள் எந்த வரிசையில் முடிக்கப்படும் என்பது இன்னும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை.

[மார்த்தா முசில் சேர்த்த குறிப்பு]. (1938 வரை வியன்னாவில் இருந்தார். அந்த ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் சூரிச்சிற்குச் சென்றார். 1939 முதல் 1942 ஏப்ரல் 15 வரை ஜெனீவாவில் இருந்தார்.)

பதிப்பாசிரியரின் பின்னுரை

1942 நவம்பர் 21 அன்று, சூரிச்சின் முக்கிய நாளிதழ் ஒன்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அறிவிப்பு வெளியானது. அதன் உச்சியில் 'ராபர்ட் முசில்' (Robert Musil) என்று மட்டும் இருந்தது; அதற்கு கீழே, மெல்லிய சாய்வெழுத்துகளில் (italics): 'மறைவுக்குப் பிந்தைய படைப்பிற்கான சந்தா' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. நுணுக்கமான அலங்கார விளிம்புகளுடன் கூடிய அந்த அறிவிப்பு, இரண்டு பத்திகளை ஆக்கிரமித்திருந்தது. பார்ப்பதற்கு மிகவும் கண்ணியமான முறையில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு விளம்பரம் போல அது இருந்தது. அதில் இவ்வாறு கூறப்பட்டிருந்தது: "அனைவருக்கும் தெரிந்தபடி, ராபர்ட் முசில் தனது வாழ்நாளின் இறுதிக்காலத்தை—நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளான அந்த ஆண்டுகளில்—'குணநலன்கள் அற்ற மனிதன்' (The Man Without Qualities) என்ற தனது நாவலை முடிப்பதற்கென அர்ப்பணித்தார்; ஆனால், அந்தச் சூழல் நாளுக்கு நாள் மிகவும் கடினமானதாக மாறியது." மேலும் அதில், "ராபர்ட் முசிலின் மறைவுக்குப் பிந்தைய அந்த நாவலை வெளியிடுவதற்காக, அவரது மனைவி மார்த்தா முசில், தனது சொந்தப் பொறுப்பிலும் அபாயத்திலும் சந்தா முறையைத் தொடங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியுள்ளார். போதுமான எண்ணிக்கையிலான வாசகர்களின் பங்களிப்பு கிடைத்தால் மட்டுமே, இந்தப் படைப்பை வெளியிட முடியும்..." என்று விளக்கப்பட்டிருந்தது. இறுதியாக, "இந்த மறைவுக்குப் பிந்தைய படைப்பிற்கான சந்தா—புத்தகமாகத் தொகுக்கப்பட்ட ஒரு பிரதிக்கு பதினைந்து பிராங்குகள்—திருமதி மார்த்தா முசில் (Frau Martha Musil) மூலம் கையாளப்படுகிறது. முகவரி: ஜெனீவா-ஷாம்ப்பெல் (Geneva-Champel), 1, செமின் டெஸ் குளோஷெட்ஸ் (Chemin des Clochettes)" என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது (வாசகர்களின் தகவலுக்காக இந்த விவரத்தை இங்கே சேர்க்கிறோம்).

இந்தச் சுருக்கமான அறிவிப்பிற்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த துயரத்தை, அக்காலத்தில் மிகச் சிலரே புரிந்துகொண்டனர். அதற்கு ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பு, 1942 ஏப்ரல் 15 அன்று, ராபர்ட் முசில் காலமானார். தனது அறுபத்தியோராவது வயதில், பணியின் இடையே ஒரு சிறிய இடைவேளை எடுத்திருந்த வேளையில், மரணம் அவரைத் தேடி வந்தது. 1938-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில், ரோம் வழியாகச் சுவிட்சர்லாந்திற்கு அவர் வந்தடைந்தார். தொடக்கத்தில் அவர் சூரிச்சில் காலூன்ற முயன்றார், ஆனால் 1939-க்குள் அவர் ஜெனீவாவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார். "சிறிய, எளிமையான ஒரு இல்லம்" — பிற்காலத்தில் ஒரு பார்வையாளர் விவரித்தது போல — அதுவே அவரது இறுதி அடைக்கலமானது; "தெருக்களின் இரைச்சலிலிருந்து வெகு தொலைவில், துடிப்பான, நறுமணம் வீசும் ஒரு தோட்டத்தில் அது அமைந்திருந்தது." பல ஆண்டுகளாக, பொது மக்கள் அவரைப் பெரிய அளவில் கவனிக்கவே இல்லை. சொல்லப்போனால், அவர் மறைந்தபோது சில மரியாதைக்குரிய இரங்கல் குறிப்புகள் வெளியாகின, ஆனால் அவரைப் பற்றிய செய்திகளுக்கு மிகக் குறைந்த இடமே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது......இதற்கு ஆதரவாக இல்லை. "ராபர்ட் முசில் விட்டுச் சென்ற படைப்புகள் சிலவே; ஆனால், அவை மிக முக்கியமானவை. இலக்கிய வரலாற்றை ஒருகாலத்தில் வடிவமைத்தது போலவே, இன்றும் இவை ஒரு புதிய முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கக்கூடும்" என்று வாசிக்க முடிந்தது என்பது மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், முசிலின் படைப்புகள் குறித்து அர்த்தமுள்ள இலக்கிய மதிப்பீட்டை வழங்கத் துணிந்த ஒரே நபர் ராபர்ட் லெஜூன் மட்டுமே. இவர் சூரிச் நகரைச் சேர்ந்த ஒரு பாதிரியார்; முற்போக்குச் சிந்தனையாளர் என்று அறியப்பட்டவர். 1942-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 17- அன்று ஜெனீவாவின் செயின்ட்-ஜார்ஜஸ் கல்லறையில், முசிலுக்கு விடைபெறக் கூடியிருந்த எட்டு நண்பர்களில் இவரும் ஒருவர். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸுடன் ஒப்பிடும் வழக்கமான ஒப்பீடு மட்டுமே அவ்வப்போது முன்வைக்கப்பட்டது. நியூயார்க்கிலிருந்து வெளியான *ஆஃப்பாவ்* (Aufbau) இதழ், "சுருக்கமான, நேர்த்தியான அடைமொழிகளை விரும்புவோர், ராபர்ட் முசிலை 'ஆஸ்திரியாவின் ப்ரூஸ்ட்' என்று அழைக்கலாம்" என்று குறிப்பிட்டிருந்தது. ஒட்டுமொத்த சூழலும் ஒருவித மரியாதைக்குரிய இரங்கல் தொனியிலேயே இருந்தது. லெஜூனைத் தவிர, முசிலை மீண்டும் கண்டடைய வேண்டும் என்று வலுவாகக் குரல் கொடுத்தவர் எவருமில்லை. சொல்லப்போனால், அவரது படைப்புகளை வெளியிடுவதற்கான சந்தா திரட்டும் முயற்சி கூட ஒரு அபாயகரமான செயலாகவே தோன்றியது. *குணநலன்கள் அற்ற மனிதன்* (The Man Without Qualities) எனும் அந்த நாவல், ஒரு காலத்தில் கொண்டாடப்பட்ட படைப்பாக இருந்தபோதிலும், மெல்ல மெல்ல ஒரு மௌனச் சதிக்கு உள்ளாகி, முற்றிலுமாக மறதிக்குத் தள்ளப்பட்டது. இதற்கான காரணங்களை இலக்கிய உலகிற்குள்ளேயே தேடுவது இயல்பானதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், முசிலின் துயரம் என்பது அந்த காலக்கட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒன்று மட்டுமல்ல, முழுமையாக அந்தக் காலக்கட்டத்தின் விளைவே ஆகும்.

இந்த நாவலின் முதல் தொகுதி 1930-ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத் தொடக்கத்தில் வெளியானது. இதில் முழுமையான 'முதல் புத்தகம்' இடம்பெற்றிருந்தது: 'ஒரு வகை அறிமுகம்' (A Kind of Introduction) என்று தலைப்பிடப்பட்ட முதல் பகுதியும், 'தன்னைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு நடப்பவை' (Things Happen to People Like Oneself) என்று தலைப்பிடப்பட்ட இரண்டாம் பகுதியும் இதில் அடங்கும். ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து வெளியான இரண்டாம் தொகுதி, கதையின் பாதியிலேயே நின்றுவிட்டது. இதில் மூன்றாம் பகுதியின் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே—அதாவது முதல் முப்பத்தி எட்டு அத்தியாயங்கள்—இடம்பெற்றிருந்தன. ஒட்டுமொத்தத் திட்டத்தின்படி பார்த்தால், இது நாவலின் இரண்டாம் பாதிக்காகத் திட்டமிடப்பட்டிருந்த அளவில் மூன்றில் ஒரு பங்கு மட்டுமே ஆகும். இந்த இரண்டாவது தொகுதிக்காக, முசில் ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார்; இது முதல் தொகுதியின் கட்டமைப்பிற்கு நேர்மாறான, ஆனால் அதை ஒத்த அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. மூன்றாவது பகுதி ("ஆயிரமாண்டு அரசுக்குள்" அல்லது "குற்றவாளிகள்") இரண்டாவது பகுதியைப் போலவே ஒரு முக்கியப் பங்கைக் கொண்டிருக்க வேண்டியிருந்தது. கதையின் முதன்மையான பாரம் இரு பகுதிகளாகச் சமச்சீராகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது: ஒரு பக்கம் "இணைச் செயல்" (Parallel Action) தொடர்பான கருப்பொருள் தொகுப்பு, மறுபக்கம் உல்ரிச் மற்றும் அகாதே ஆகியோரைச் சுற்றியுள்ள நிகழ்வுகள். நாவலின் தொடக்கமான முதல் பகுதிக்கு இணையாக, நான்காவது மற்றும் இறுதிப் பகுதியொன்றை உருவாக்கி, ஒரு முழுமையான சமநிலையை ஏற்படுத்த அவர் திட்டமிட்டிருந்தார். இந்த இறுதிப் பகுதிக்கான தலைப்பும் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது: "ஒரு வகையான அறிமுகம்" (A Kind of Introduction) என்று பெயரிடப்பட்ட அத்தியாயத் தொகுப்பிற்கு ஈடாக, "ஒரு வகையான முடிவு" (A Kind of Ending) என்ற பகுதி இடம்பெறவிருந்தது.

இந்தத் தற்காலிக நிலையை—அதாவது கதையோட்டத்தில் ஏற்பட்ட தற்செயலான பிளவை—முசில் மிகுந்த தயக்கத்துடனேயே ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் இந்த நாவலை ஒரு முழுமையான, ஒருங்கிணைந்த படைப்பாகவே கருதினார்; அவ்வப்போது சிலர் குறிப்பிடுவது போல, இது ஒரு முத்தொகுப்பு (trilogy) அல்ல. அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு, அவரது ஆய்வுகளும் சிந்தனைகளும் 1932-ல் ஏற்பட்ட இந்த "பிளவு" குறித்தே மீண்டும் மீண்டும் சுழன்றன. 1930-களின் அரசியல் சூழல் அவருக்கு இருமடங்கு பேரழிவாக அமைந்தது. அக்காலத்தில் அவரது புத்தகங்களும் புறக்கணிப்புக்கு (boycott) உள்ளானதால், அவரது வாழ்நாள் உழைப்பு முழுவதுமே கேள்விக்குள்ளானது. அவர் ஏற்கனவே பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த நாவலுக்காக உழைத்திருந்தார்; இது அவரது படைப்பாற்றலின் உச்சம் மட்டுமல்ல, அதன் மையப்பகுதியாகவும் இருந்தது. திடீரென்று, இந்த பிரம்மாண்டமான படைப்பின் ஒரு பகுதி ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. ஜெர்மன் சந்தை முற்றிலுமாக மூடப்பட்ட நிலையில், ஜெர்மனிக்கு வெளியே இருந்த எந்தவொரு பதிப்பாளரும் இத்தகைய நிச்சயமற்ற ஒரு படைப்பை வெளியிடும் அபாயத்தை ஏற்க முன்வரவில்லை.

ஜெர்மனியின் எல்லைகளுக்கு அப்பால், இந்த படைப்பு நீண்டகாலத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் போதிய அவகாசம் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில், அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டம் மட்டுமே அவரது படைப்பின் முன்னேற்றத்தைக் கவனித்து வந்தது. முதலில் ஜெர்மனியுடனான பிணைப்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன; காலப்போக்கில், முசிலின் சொந்த நாடான ஆஸ்திரியாவுடனான பிணைப்புகளும் அறுந்து போயின. பிற்காலத்தில், அவரது இலக்கியச் சொத்துக்கள் (literary estate) குறித்த விவாதங்கள் எழுந்தபோதுதான், அவரைப் பற்றிய ஆர்வம் மீண்டும் மெல்ல மெல்லத் துளிர்க்கத் தொடங்கியது. செல்வாக்குமிக்க ஆளுமைகளின் (தாமஸ் மான், ஹெர்மன் ப்ரோக்) பரிந்துரைகள், தேவையான சந்தாக்களைப் பெறுவதற்கு உதவின. 1943-க்குள், 460 பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு புதிய தொகுதி தயாரானது. அதன் பதிப்பாசிரியரான மார்த்தா முசில், இதை அந்த நாவலின் மூன்றாவது தொகுதியாகக் குறிப்பிட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார். "இது முழுமையடையாமலேயே உள்ளது" என்று அவர் தனது முன்னுரையின் தொடக்கத்தில் எழுதியிருந்தார். மேலும் அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "இருப்பினும், இதை வெளியிட நான் முடிவெடுத்ததற்கு முக்கிய காரணம் ராபர்ட் முசிலின் நண்பர்களே; அவர் காகிதத்தில் பதித்த ஒவ்வொரு சிந்தனையும்—அது இறுதி வடிவம் பெற்று, செம்மைப்படுத்தப்படாவிட்டாலும் கூட—அவர்களுக்கு மிகுந்த மதிப்புடையது என்பது எனக்குத் தெரியும்." இது ஒரு முழுமையற்ற படைப்பின், மேலும் ஒரு முழுமையற்ற பகுதியாகவே இருந்தது. இது லொசானில் (Lausanne) வெளியிடப்பட்டது. பதிப்பகத்தின் பெயருக்குப் பதிலாக, உள்ளூர் அச்சகமான 'இம்ப்ரிமெரி சென்ட்ரல்' (Imprimerie Centrale) என்பதன் பெயர் இடம்பெற்றிருந்தது. ஏர்ன்ஸ்ட் ரோவோல்ட் (Ernst Rowohlt) பதிப்பகத்தின் முத்திரையைக் கொண்டிருந்த முதல் இரண்டு தொகுதிகள், முசிலின் முந்தைய புத்தகங்களைப் போலவே, இலக்கியத்தின் ஒரு கடந்த கால சகாப்தத்தின் எச்சங்களாக எஞ்சியிருந்தன.

அப்போதுதான், "'தி மேன் வித்தவுட் குவாலிட்டிஸ்' (The Man Without Qualities) நாவலின் இரண்டாம் தொகுதிக்கான தொடர்ச்சி ஒன்று—ஏற்கனவே அச்சுக்குத் தயாரான நிலையில் (galley proofs)—பல ஆண்டுகளாக இருந்து வந்தது" என்பதும், "ராபர்ட் முசில் அதை வெளியிடுவதற்கு முன்பே திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டார்; ஏனெனில், அதை மீண்டும் திருத்தி, அதன் மூலம் நாவலை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவர அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்" என்பதும் தெரியவந்தது. அந்த நாவல் ஏன்......இது ஒருபோதும் முழுமையடையவில்லை; இதற்கான காரணத்தை ஒரு சுருக்கமான வாக்கியம் உணர்த்துகிறது: முசில் "இதற்காக நீண்ட காலம் எடுத்துக்கொண்டார், ஏனெனில் தனக்கு இன்னும் நீண்ட ஆயுள் இருப்பதாக அவர் நம்பினார்." குடும்ப நண்பரான எழுத்தாளர் பிரான்ஸ் தியோடர் சோகோருக்கு எழுதிய கடிதமொன்றிலும் இதே கருத்து வெளிப்பட்டிருந்தது: "அவர் எப்படிச் செயல்படுவார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; அவர் எதையும் அவசரப்பட்டுச் செய்ததில்லை (தனக்கு இன்னும் இருபது ஆண்டுகள் ஆக்கபூர்வமான பணி காலம் இருப்பதாக அவர் நம்பினார்!). அவர் நிச்சயம் அந்த நாவலை முடித்திருப்பார். சில அத்தியாயங்கள் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு வடிவங்களில் உள்ளன..."

முசிலின் மறைவுக்குப் பிறகு, அவரது மனைவி, கைவிடப்பட்டிருந்த அந்த நாவலின் இடைக்காலத் தொடர்ச்சியை உருவாக்கும் பணியை முன்னெடுத்தார். "அத்தியாயங்கள் 9 முதல் 14 வரை மட்டுமே" [காண்க: இரண்டாம் புத்தகம், அத்தியாயங்கள் 47, 51–55] திருத்தப்பட்டுள்ளன என்று அவர் விளக்கினார். "அத்தியாயம் 14 [காண்க: இரண்டாம் புத்தகம், அத்தியாயம் 55]—இதன் மீதுதான் முசில் அவர் இறந்த நாளன்றும் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார்—முழுமையடையாமல் உள்ளது. அத்தியாயங்கள் 1 முதல் 8 வரை [காண்க: இரண்டாம் புத்தகம், அத்தியாயங்கள் 39–46] பெரிய மாற்றங்கள் இன்றி அப்படியே இருக்க வேண்டியவை; ஆனால், அத்தியாயங்கள் 15 முதல் 24 வரை [காண்க: இரண்டாம் புத்தகம், அத்தியாயங்கள் 67, 69–77] அவர் கணிசமான மாற்றங்களையும் வெட்டுக்களையும் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தார். குறிப்பாக, உணர்ச்சிகளின் உளவியலைப் பேசும் அந்த அத்தியாயங்கள் நாட்குறிப்பு வடிவில் எழுதப்பட்டிருந்தன. அவற்றை இன்னும் எளிமையாகவும், வாசகர்களுக்கு நெருக்கமாகவும் மாற்ற, அவற்றை உல்ரிச் மற்றும் அகாதே ஆகியோருக்கு இடையிலான உரையாடல்களில் இணைக்க அவர் விரும்பினார்; ஒருவேளை அத்தியாயம் 13-ல் [காண்க: இரண்டாம் புத்தகம், அத்தியாயம் 54] அவர் ஏற்கனவே அதைத் தொடங்கியிருக்கலாம்." இதன்படி, முசிலின் மறைவுக்குப் பிந்தைய அத்தியாயங்களில், தற்போதைய 47 மற்றும் 51–54 ஆகிய ஐந்து அத்தியாயங்களை மட்டுமே முழுமையானவை என்று உறுதியாகக் கூற முடியும். இருப்பினும், இந்த புதிய தொகுதியில், முசிலின் மறைவுக்குப் பிந்தைய இருபத்து நான்கு பகுதிகளைக் கொண்ட முதல் தொகுப்பு மட்டுமல்லாமல், "நாவலின் இறுதிப் பகுதிக்கான கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து" எடுக்கப்பட்ட மேலும் பதினாறு அத்தியாயங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன. இவை பெரும்பாலும் ஒன்றுடன் ஒன்று தளர்வான தொடர்பையே கொண்டிருந்தன, மேலும் நாவலின் பல்வேறு கட்டங்களில் சிதறி அமைந்திருந்தன. “இவை ஆரம்பகட்ட வரைவுகள்; இன்னும் முறையாகத் தொகுக்கப்படவில்லை” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இது ஒரு இறுதியான முடிவாக இருக்கவில்லை. முசிலின் மனைவி, தான் சேர்த்திருக்கலாம் என்று கருதிய மேலும் இருபத்தியொரு துணுக்குகளையும் வரைவுகளையும்—தற்காலிகமாகவேனும்—ஒதுக்கி வைத்திருந்தார். எதிர்காலத்தில் முழுமையான பதிப்பு ஒன்று வெளிவரும் என்றும், அதன் மூலம் முசிலின் மறைவுக்குப் பின் கண்டெடுக்கப்பட்ட மற்ற கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் அதில் இணைக்க முடியும் என்றும் அவர் தொடக்கத்திலிருந்தே நம்பியிருந்தார். அவரது வாழ்நாளில் இந்த விருப்பம் நிறைவேறவில்லை; ராபர்ட் முசில் மறைந்து ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, 1949-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் அவரும் காலமானார். இருப்பினும், அதற்குள்ளாகவே, முசிலின் மறைவுக்குப் பிந்தைய படைப்புகளின் இந்த ஆரம்பகட்டத் தொகுப்பு தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருந்தது. முசில் மீண்டும் பொதுவெளியின் கவனத்திற்கு வந்தார்; ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவரை மீண்டும் இலக்கிய உலகில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் குரல்கள் அதிகரித்தன. போர் முடிவதற்கு முன்பே, சுவிட்சர்லாந்தின் முன்னணி செய்தித்தாள்களும் இதழ்களும் அவரைப் பற்றிய விவாதங்களை மீண்டும் முன்னெடுக்கத் தொடங்கின. சமூக விமர்சனங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும், சூரிச் நகரைச் சேர்ந்த *டெர் ஆஃப்பாவ்* (*Der Aufbau*) என்ற இதழ், 1944 மார்ச் இதழில் முசில் குறித்த விரிவான ஆய்வு ஒன்றிற்கு முன்னுரையாக இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தது: "...இதற்கிடையில், *குணநலன்கள் அற்ற மனிதன்* (*The Man Without Qualities*) நாவலின் இறுதித் தொகுதி வெளியாகியுள்ளது. இது முழுமையடையாத படைப்பாக இருந்தாலும், விமர்சகர்களின் கவனத்தைப் பெறும் பல 'முழுமையான' படைப்புகளை விட, இந்தப் புத்தகம் அதிக வலுவான இருப்பைக் கொண்டுள்ளது." இலக்கிய உலகில் இந்த நாவலின் சரியான இடம் மறுமதிப்பீட்டிற்கு உள்ளானது. ஜாய்ஸ் மற்றும் புரூஸ்ட் ஆகியோருடன் ஒப்பிடும் போக்கு மீண்டும் எழுந்தது; வலேரி மற்றும் ஜிட் ஆகியோருடனான ஒப்புமைகளும் கண்டறியப்பட்டன. இறுதியான மதிப்பீடு லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் *டைம்ஸ்* (*Times*) இதழிலிருந்து வந்தது. *டைம்ஸ்* தனது தீர்ப்பை மிகத் தெளிவான மற்றும் உறுதியான மொழியில் முன்வைத்தது, இது வெளிநாடுகளில் பலருக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. முசிலின் தகுதியையும் முக்கியத்துவத்தையும் குறித்து எந்தச் சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாத வகையில் அது அமைந்திருந்தது; அவர் "இந்தக் காலத்தின் மிகக் குறைவாக அறியப்பட்ட எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்" என்று விவரிக்கப்பட்டார்.

முசிலின் அசல் பதிப்பகத்தைப் பொறுத்தவரை, *குணநலன்கள் அற்ற மனிதன்* நாவலின் புதிய பதிப்பைக் கொண்டுவருவது குறித்த ஆலோசனைகள் ஏற்கனவே நடைபெற்று வந்தன. அவரது மறைவுக்குப் பிந்தைய ஆவணங்களைக் கொண்ட தொகுதி மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே அச்சிடப்பட்டிருந்தது, மேலும் ஜெர்மனியில் அது யாருக்கும் தெரியாத நிலையிலேயே இருந்தது. 1943-இல் வெளியிடப்பட்ட பகுதிகளைத் தாண்டி, இந்த நாவலின் முழுமையற்ற முடிவை மேலும் விரிவுபடுத்த முடியுமா, அல்லது ஒருவேளை முழுமைப்படுத்தத்தான் முடியுமா என்ற கேள்வி இப்போது எழுந்தது. போருக்குப் பிறகு, முசிலின் (Musil) ஒட்டுமொத்த இலக்கியச் சொத்துக்களும் ஜெனீவாவிலிருந்து அமெரிக்காவின் பிலடெல்பியாவிற்கு மாற்றப்பட்டன; ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவை ரோமில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

-1660-

கிடைத்த ஆவணங்களை மேலோட்டமாக ஆய்வு செய்தபோதே, முன்னதாகச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத பல புதிய கோணங்கள் வெளிப்பட்டன. ஆய்வுகள், வரைவுகள் மற்றும் பலமுறை திருத்தப்பட்ட முயற்சிகள் என ஒரு பிரம்மாண்டமான தொகுப்பு அங்கு இருந்தது; இது இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தடையின்றி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு படைப்புச் செயல்பாட்டைப் பறைசாற்றியது. *குணங்கள் இல்லாத மனிதன்* (The Man Without Qualities) என்ற தலைப்பை முசில் மிகக் பிந்தைய கட்டத்தில்தான் தேர்ந்தெடுத்தார். கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பார்த்தால், இந்தத் தலைப்பு எப்போது சூட்டப்பட்டது என்பதற்கான துல்லியமான குறிப்புகள் ஏதுமில்லை; சுமார் 1930-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிந்தைய ஆவணங்களில் மட்டுமே சில இடங்களில் தேதிகள் காணப்படுகின்றன—அதுவும் மிக அரிதான நிகழ்வுகளில் மட்டுமே. தொடக்கத்தில், இந்த நாவலுக்கு *உளவு பார்ப்பவர்* (The Spy) என்றும், பின்னர் *மீட்பர்* (The Redeemer) என்றும் பெயரிடத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. கதையின் நாயகனின் பெயரும் பலமுறை மாற்றங்களுக்கு உள்ளானது. ஆரம்பத்தில், *உளவு பார்ப்பவர்* நாவலுக்கான குறிப்புகளில், "குணங்கள் இல்லாத மனிதன்" என்று குறிப்பிடப்படுபவர் 'உல்ரிச்' (Ulrich) என்று அழைக்கப்படவில்லை; மாறாக, 'அகில்லெஸ்' (Achilles) என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தார்—இருப்பினும், பெயருக்கான இந்த ஆரம்பத் தேர்வு......உருவாக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த நிலையிலேயே, இரண்டாவது பதிப்பு ஒன்று வெளிப்படுகிறது: "ஆண்டர்ஸ்" (Anders) என்ற பெயர்—இந்தப் பெயர் பிற்கால "மீட்பர்" (Redeemer) குறித்த ஆய்வுகளிலும், ஆரம்பகால அத்தியாய வரைவுகளிலும் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒரு தனித்தாளில், "ஏன் 'ஆண்டர்ஸ்'?" என்ற தலைப்பு காணப்படுகிறது. அதில், "நான் அவரை 'ஆண்டர்ஸ்' என்று அழைக்கிறேன்," என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது: "1. ஏனெனில் அதுதான் அவருடைய பெயர் (அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், பிற்காலத்தில் அவரே அந்தப் பெயரைத் தனக்குச் சூட்டிக்கொண்டார்). 2. அவருடைய தந்தைக்கு அவப்பெயர் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக. 3. இன்னும் பிற காரணங்களும் உள்ளன (ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் எப்போதும் வேறு காரணங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன—ஒரே விஷயத்திற்கு முரண்பட்ட காரணங்கள், அல்லது முரண்பட்ட விஷயங்களுக்கு ஒரே காரணம் என இருக்கலாம்). இவற்றுள் ஒன்று என்னவென்றால், அவர் அடிக்கடி தன்னை மற்றவர்களிடமிருந்து 'வேறுபட்டவர்' (different) என்று உணர்ந்தார்—இருப்பினும், அந்த ஒரு விஷயத்தில் அவர் தன்னைச் சுற்றியுள்ள பல மனிதர்களிடமிருந்து பெரிய அளவில் வேறுபட்டிருக்கவில்லை."

ஆர்ன்ஹெய்ம் (Arnheim), ஹகாவர் (Hagauer), லிண்ட்னர் (Lindner) மற்றும் மெய்ன்காஸ்ட் (Meingast) ஆகிய பெயர்கள் பிற்காலத்தில்தான் உருவாயின. ஆர்ன்ஹெய்ம் கதாபாத்திரத்தை ரத்தேனாவுடன் (Rathenau) தொடர்புபடுத்தும் கருத்து இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பரவலாக அறியப்பட்டிருந்தது; முசில் (Musil) இதை ஒருபோதும் மறுக்கவில்லை. தற்போதைய ஆரம்பகால ஆய்வுகள் இதை நேரடியாக உறுதிப்படுத்துகின்றன: இந்த வரைவுகளில், ஆர்ன்ஹெய்ம் தொடக்கத்தில் நேரடியாக 'ரத்தேனா' என்றே குறிப்பிடப்படுகிறார். ஹகாவர் கதாபாத்திரத்திற்கான ஆரம்பகால வரைவுகளில், கல்வியாளர் ஜார்ஜ் கெர்ஷென்ஸ்டைனர் (Georg Kerschensteiner) குறித்த குறிப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன [பின்னிணைப்பில் உள்ள "தள்ளிவைக்கப்பட்ட முன்னுரை" (A Postponed Preface) பகுதியையும் பார்க்கவும்]. பேராசிரியர் லிண்ட்னர் குறித்த ஆரம்பகாலக் குறிப்புகள், மதக் கல்வியாளர் ஃபிரெட்ரிக் வில்ஹெல்ம் ஃபோர்ஸ்டரின் (Friedrich Wilhelm Foerster) எழுத்துக்களை—குறிப்பாக அவரது *Lebensführung* (வாழ்க்கை நெறிமுறை/Conduct of Life, 1909) என்ற புத்தகத்தை—அடிப்படையாகக் கொண்டவை; உண்மையில், லிண்ட்னர் கதாபாத்திரத்திற்கு முதலில் "ஃபோர்ஸ்டர்" என்ற பெயரே சூட்டப்பட்டிருந்தது. "தீர்க்கதரிசி" மெய்ன்காஸ்டைப் பொறுத்தவரை, தொடக்கத்தில் இதற்கான குறியீடாக லுட்விக் கிளேஜெஸ் (Ludwig Klages) பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளார். அதே சமயம், மூஸ்ப்ருகர் (Moosbrugger), சியாரிஸ் (Ciarisse), வால்டர் (Walter), டியோடிமா (Diotima), துஸ்ஸி (Tuzzi), பொனடேயா (Bonadea), ஃபிஷெல் (Fischel) மற்றும் அகாதே (Agathe) ஆகிய பெயர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே அப்படியே நிலைபெற்றுவிட்டன. "மீட்பர்" (Redeemer) மற்றும் "ஒற்றன்" (Spy) குறித்த குறிப்புகள், நாவலின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பையும் ஏற்கனவே தெளிவுபடுத்துகின்றன. "மீட்பர்" (Redeemer) திட்டத்தில், கதையின் இறுதி, முழுமையடையாத கட்டங்கள் வரையிலான தனிப்பட்ட கருப்பொருள்கள் கூட மிகத் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திற்கும் துல்லியமான ஆளுமை வடிவம் ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. 1943-ல் அவர் மறைவுக்குப் பிறகு வெளியான தொகுதியில் இடம்பெறாத, இளம் சோசலிஸ்ட் ஷமைசர் (Schmeißer) போன்ற கதாபாத்திரங்கள் கூட இதில் அடங்கும்.

-1661-

முசில் (Musil) தனது *பண்புகள் இல்லாத மனிதன்* (The Man Without Qualities) நாவலை, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு ஒருங்கிணைந்த கருத்தாக்கத்தின் அடிப்படையில் எவ்வளவு துல்லியமாகவும், திட்டமிட்ட முறையுடனும் கட்டமைத்தார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவாக, இந்த புதிய பதிப்பில், நாவலின் இறுதி நோக்கத்தை விளக்கும் மற்றும் முழுமைப்படுத்தும் அனைத்து உரைகளையும் சேர்க்க முடிவு செய்யப்பட்டது. படிப்படியாக, ஒட்டுமொத்த சித்திரம் மேலும் செறிவடைந்தது. உல்ரிச்சின் (Ulrich) கற்பனை உலகங்கள் (utopias) குறித்த சோதனைகளும், அதன் மூலம் முசில் அடைய விரும்பிய இலக்குகளும் தெளிவாகின; அதேபோல், முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் கிட்டத்தட்ட அனைத்து இரண்டாம் நிலை கதாபாத்திரங்களின் எதிர்காலமும் தெளிவுபெற்றன. ஆரம்பகால வரைவுகள்—அல்லது மிகத் தொடக்கக்கால வரைவுகள்—முசிலின் இறுதி நோக்கங்களுடன் ஒத்துப்போகாமல் இருக்கலாம் (வெறும் நடைமுறை மாற்றங்களைத் தாண்டி) என்ற கவலை, ஒட்டுமொத்த சிதைந்த படைப்பின் (fragment) ஒரு பகுதியாக ஒவ்வொரு பதிப்பும் கொண்டுள்ள மதிப்பைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது முக்கியமற்றதாகிவிடுகிறது. மிக முக்கியமாக, இந்த வரைவுகள், நாவலில் உள்ள கருத்துகளும் நிகழ்வுகளும் எந்தத் திசையில் பரிணமிக்க வேண்டும் என்று முசில் கருதினார் என்பதற்கான உண்மையான சான்றுகளாக அமைகின்றன. இது உல்ரிச்-அகாத்தே (Ulrich-Agathe) இடையிலான பயணத்தின் இறுதி விளைவுகளுக்கும், ஷமைசர் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் முன்வைக்கப்படும் சிக்கலான சமூக விவகாரங்களுக்கும் பொருந்தும். கிளாரிஸ் (Clarisse) எனும் கதாபாத்திரத்தின் துயரமான முடிவை விவரிக்கும் விரிவான பகுதிக்கும் இது பொருந்தும்—இது அதன் திருத்தப்படாத ஆரம்ப வடிவில், ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பின் எல்லைகளை மீறி, ஒரு தனி நாவலைப் போலவே காட்சியளிக்கிறது. இறுதியாக, வரைவுகளுக்கு இடையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள "ஆய்வுகள்" (studies)—குறிப்பாக, எழுதப்படாமலே போன அத்தியாயங்களுக்குப் பதிலாக இடம்பெற்றுள்ளவை—இதற்குப் பொருந்தும். ஒவ்வொரு அறிவுசார் முடிவும், கதாபாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான மாற்றமும், முசிலால் கவனமாக ஆராயப்பட்டு, எண்ணற்ற தனித்தனி "கருத்தாக்கத் தாள்களில்" (idea sheets) முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன. தொடர்ச்சியான, சுயவிமர்சன ரீதியான குறிப்புகள் மூலம், அவர் ஒவ்வொரு சாத்தியமான பாதையையும் மதிப்பீடு செய்து, இறுதியில் தான் மிகச் சரியானதாகக் கருதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஒரு அத்தியாய வரைவின் தொடக்க நிலையே ஏற்கனவே ஒரு தொகுப்பாகத்தான் இருந்தது; எனவே, பணி செயல்முறை அதிலிருந்து தொடங்கவில்லை—மாறாக, அது ஏற்கனவே அதன் நிறைவை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. 1943-ல் நாற்பது அத்தியாயங்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த அந்த இலக்கியச் சொத்தின் ஒரு பகுதி, இப்போது மொத்தம் தொண்ணூறு "அத்தியாயங்களைக்" கொண்டுள்ளது. நாவலின் இருபகுதி அமைப்பிற்கு ஏற்ப, முதல் புத்தகத்திலுள்ள 123 அத்தியாயங்களுக்கு இணையாக, இரண்டாவது புத்தகத்தில் 128 அத்தியாயங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்த வரிசைமுறை இறுதியானது. தனித்தனி அத்தியாயங்களின்—சில இடங்களில் அத்தியாயத் தொகுதிகளின்—வரிசையைத் தீர்மானிப்பது பல இடங்களில் சவாலாக இருந்தது. முசில் (Musil) விட்டுச் சென்ற குறிப்புகளில் பெரும்பாலானவற்றில் தேதிகள் குறிப்பிடப்படாதது, இந்தப் பணியை மேலும் சிக்கலாக்கியது. சில குறிப்புகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டோ அல்லது ஒன்றையொன்று ரத்து செய்துகொள்ளும் வகையிலோ இருந்தன. முசிலின் மனைவி வழங்கிய இறுதித் தகவல்கள் விலைமதிப்பற்ற உதவியாக அமைந்தன. இந்தச் செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக,

- 1662 -

அந்த இலக்கியச் சொத்திலிருந்து முதலில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பகுதிகளை மறுசீரமைக்க வேண்டியிருந்தது; குறிப்பாக, இதுவரை வெளியிடப்படாத புதிய வரைவுகள், துணுக்குகள் மற்றும் ஆய்வுகளை இயல்பான முறையில் ஒருங்கிணைப்பதற்காக இந்த மறுசீரமைப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டது.
இலக்கியச் சொத்தாகக் கிடைத்துள்ள ஆவணங்களுக்கு இடையிலான அக மற்றும் புறத் தொடர்புகளை ஊகிக்கவோ அல்லது மதிப்பிடவோ மட்டுமே முடிந்தது. எனவே, அத்தியாயங்களை வரிசைப்படுத்தியதில்—குறிப்பாக இறுதிப் பகுதியில்—சில சிக்கல்கள் எழுவது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. அதேபோல், பல அத்தியாயங்களின் தலைப்புகள் தற்காலிகமானவையாகவே இருந்தன; சிலவற்றிற்குத் தலைப்புகளே இல்லை. சில அத்தியாயங்களுக்கு, ஒரு காகிதத் துண்டில் குறிக்கப்பட்டோ அல்லது ஆய்வுக் குறிப்புகளின் ஓரத்திலோ ஒரு யோசனையாக மட்டுமே தலைப்பு எழுதப்பட்டிருந்தது. ஒரு வரைவு எந்தக் காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்டது என்பதைக் கண்டறிய, கையெழுத்தில் இருந்த மாற்றங்களே ஒரே ஆதாரமாக இருந்தன. இதன்காரணமாக, "முதல் வரைவு", "இரண்டாம் வரைவு", "மூன்றாம் வரைவு" எனத் துல்லியமாக வகைப்படுத்துவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. இருப்பினும், புதிதாகக் கண்டறியப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிப்பது பொருத்தமாகத் தோன்றியது: தெளிவாக அடையாளம் காணக்கூடிய பிந்தைய பதிப்புகளை "வரைவு" (Draft) என்றும், அதற்கு முந்தைய அனைத்துப் பதிப்புகளையும் "தொடக்க வரைவு" (Early Draft) என்றும் வகைப்படுத்தலாம். "ஆய்வுக் குறிப்புகள்" (Studies) என்பது ஒரு தனி வகையாகக் கொள்ளப்பட்டது.

இறுதிப் பதிப்புகள் என்று கருதப்படக்கூடிய கையெழுத்துப் பிரதிகளில் கூட, முசில் தனது திடீர் மரணத்தை எதிர்பார்த்ததற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. அவரது இலக்கியச் சொத்து குறித்து ஏதேனும் விருப்பங்களையோ அல்லது அறிவுறுத்தல்களையோ அவர் எங்கும் எழுதி வைக்கவில்லை. எனவே, அத்தியாய வரைவுகளைத் தாண்டி எஞ்சியிருந்த ஒவ்வொரு சிறு துணுக்கும்—குறிப்புகள் அல்லது தன்னிச்சையாக எழுதப்பட்ட பொன்மொழிகள் என எதுவாக இருந்தாலும்—முக்கியமானதாக மாறியது; ஏனெனில், அவை நாவலின் இறுதி இலக்கைப் புரிந்துகொள்ள உதவின (அந்த இலக்கு ஒரு வரைபடமாக மட்டுமே இருந்தபோதிலும்). "பின்னிணைப்பு" (Appendix) பகுதியில் இத்தகைய குறிப்புகள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை, அவர் எழுதி வைத்திருந்த ஏராளமான ஆய்வுக் குறிப்புகள் மற்றும் கருத்துகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை. தனது வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியில், முசில் ஒருவிதமான 'தனி உரையாடலை' (monologue) மேற்கொண்டிருந்தார்; அதில் அவர் நாவலின் தோற்றம், அதன் வளர்ச்சி மற்றும் தன்னைத்தானே தொடர்ந்து புரிந்துகொள்ள முயன்றார். இது அவரது படைப்பின் மீதான ஒரு தொடர்ச்சியான விமர்சனமாகவும், தன்னைத்தானே மிகக் கடுமையாகவும் நுணுக்கமாகவும் ஆய்வு செய்துகொண்டதற்கான சான்றாகவும் அமைந்தது. முன்னுரைகள் மற்றும் பின்னுரைகளுக்கான வரைவுகளும், ஒரு மரபுச் சொத்தாக விட்டுச் செல்லப்பட்ட துணுக்குக் குறிப்புகளும் கூட, இத்தகைய விமர்சனப் பார்வையின் ஒரு பகுதியாகவே கருதப்பட வேண்டும். அதேபோல், அவரது வாழ்க்கை வரலாறு (curriculum vitae) தொடர்பான ஆவணங்களும்—அவற்றில் மார்த்தா முசில் வழங்கிய சில தகவல்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும்—ஒரு தனிப்பட்ட சாட்சியமாக இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. *பண்புகள் இல்லாத மனிதன்* (The Man Without Qualities) எனும் நாவலும், ராபர்ட் முசிலின் தனிப்பட்ட பிம்பமும் காலப்போக்கில் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாக மாறிவிட்டன. இலக்கிய உலகில், ஒரு படைப்பு அதன் ஆசிரியரின் ஆளுமையை இவ்வளவு செறிவாக—உண்மையில், முழுமையாக—பிரதிபலிக்கும் நிகழ்வுகள் மிக அரிது. 1952 நவம்பரில், அடால்ஃப் ஃபிரிசே...



பொருளடக்கம்



முதல் புத்தகம்
முதலாம் பகுதி - ஒரு வகை அறிமுகம்



1 இதிலிருந்து, வியக்கத்தக்க வகையில்,
எதுவும் உருவாவதில்லை [°]

2 பண்புகள் இல்லாத மனிதனின்
வீடும் குடியிருப்பும் [11]

3 பண்புகள் இல்லாத மனிதனுக்கும்கூட
பண்புகள் கொண்ட ஒரு தந்தை உண்டு [13]

4 யதார்த்த உணர்வு என்று ஒன்று இருந்தால்,
சாத்தியக்கூறு உணர்வும்
இருந்தே ஆக வேண்டும் [16]

5 உல்ரிச் [18]

6 லியோனா, அல்லது ஒரு
கோண மாற்றம் [21]

7 பலவீனமான நிலையில்,
உல்ரிச் ஒரு புதிய
தோழியைப் பெறுகிறான் [25]

8 ககானியா [31]

9 முக்கியமான மனிதனாக மாறுவதற்கான

மூன்று முயற்சிகளில் முதலாவது

[35]

10 இரண்டாவது முயற்சி. பண்புகள் இல்லாத

மனிதனுக்கான அறவியலை நோக்கிய
அணுகுமுறைகள் [37]

11. மிக முக்கியமான முயற்சி [39]

12. விளையாட்டு மற்றும் ஆன்மீகம் குறித்த உரையாடலுக்குப் பிறகு
உல்ரிச் அன்பைப் பெற்ற அந்தப் பெண் [42]

13. ஒரு சிறந்த பந்தயக் குதிரை, தான் ஒரு
'பண்புகள் இல்லாத மனிதன்' என்பதை உணரும் நிலையை அடைகிறது [44]

14. சிறுவயது நண்பர்கள் [48]

15. அறிவுசார் கொந்தளிப்பு [55]

16. அக்காலகட்டத்தின் ஒரு
மர்மமான நோய் [57]

17. பண்புகள் கொண்ட ஒரு மனிதன் மீது,
பண்புகள் இல்லாத மனிதன்
ஏற்படுத்தும் தாக்கம் [63]

18. மூஸ்ப்ருகர் [69]

19. கடிதம் வாயிலாக ஒரு அறிவுரை
மற்றும் பண்புகளைப் பெறுவதற்கான
ஒரு வாய்ப்பு. அரியணை ஏறுவதற்கான இரு தரப்பினருக்கு இடையிலான போட்டி [78]

இரண்டாம் பகுதி - நம்மைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு நேரும் நிகழ்வுகள்

20. யதார்த்தத்துடனான தொடர்பு:
தகுதிகள் ஏதுமற்ற நிலையிலும்,
உல்ரிச் மிகுந்த ஆற்றலுடனும்
உற்சாகத்துடனும் செயல்படுகிறான் [85]

21. கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப் என்பவரால்
'இணைச் செயல்பாடு' (Parallel Action)
உருவாக்கப்படுதல் [89]

22. விவரிக்க முடியாத அறிவுசார் நேர்த்தியைக்
கொண்ட ஒரு செல்வாக்குமிக்க பெண்மணியின்
வடிவில், 'இணைச் செயல்பாடு'
உல்ரிச்சை விழுங்கக் காத்திருக்கிறது [93]

23. ஒரு மாமனிதரின் முதல் தலையீடு [98]

24. உடைமைகளும் பண்பாடும்; கவுண்ட்
லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப் உடனான டியோடிமாவின்
நட்பு மற்றும் முக்கிய விருந்தினர்களை

ஆன்மாவுடன் இணக்கமாக்குவதில்

அவளது பங்கு [101]

25. திருமணமான ஒரு ஆன்மாவின்

துயரங்கள் [106]

26. ஆன்மாவும் பொருளாதாரமும் இணைதல்.
இதைச் சாதிக்க வல்ல ஒருவர்,
பழைய ஆஸ்திரிய கலாச்சாரத்தின்
பரோக் (baroque) காலத்து வசீகரத்தை
அனுபவிக்க விரும்புகிறார். இதிலிருந்து,
'இணைச் செயல்பாடு' (Parallel Campaign)
எனும் கருத்து பிறக்கிறது [110]

27. ஒரு மாபெரும் கருத்தின்
இயல்பும் உள்ளடக்கமும் [113]

28. கருத்துகளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்
ஆர்வம் இல்லாதவர்கள்
தவிர்த்துவிடக்கூடிய ஓர் அத்தியாயம் [114]

-1665-

29. இயல்பான உணர்வு நிலையில்
ஏற்படும் விளக்கங்களும்
இடையூறுகளும் [117]

30. உல்ரிச் குரல்களைக் கேட்கிறான் [120]

31. நீ யாருடைய பக்கம் இருக்கிறாய்? [122]

32. மறக்கப்பட்ட, ஆனால்
மிகவும் முக்கியமான ஒன்று
ஒரு மேஜரின் மனைவியுடனான தொடர்பு [123]

33. பொனடீயாவுடனான பிரிவு [129]

34. ஒரு சூடான நீரோட்டமும் குளிர்ந்த சுவர்களும் [131]

35. இயக்குநர் லியோ ஃபிஷெல் மற்றும் போதிய காரணமின்மைக் கொள்கை [136]

36. மேற்கூறிய கொள்கையின் விளைவாக, 'இணைச் செயல்பாடு' (Parallel Action) என்பது என்னவென்று எவருக்கும் தெரிவதற்கு முன்பே, அது ஒரு தெளிவான வடிவம் பெறுகிறது [138]

37. ஒரு விளம்பரதாரர் 'ஆஸ்திரிய ஆண்டு' (Austrian Year) என்ற கருத்தை உருவாக்கி, கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃபிற்குப் பெரும் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறார்; அந்த உயர்திரு மேன்மை, உல்ரிச்சை உடனடியாகத் தன்னிடம் அழைத்து வர ஆணையிடுகிறார் [141]

38. கிளாரிஸும் அவளது பேய்களும்

[146]

39. பண்புகள் இல்லாத மனிதன் என்பவன், மனிதன் இல்லாத பண்புகளின் தொகுப்பாக இருக்கிறான் [152]

40. எல்லாப் பண்புகளையும் கொண்ட ஒரு மனிதன்—இருப்பினும் அவன் அவற்றைப் பற்றிக் கவலையற்றவனாக இருக்கிறான். அறிவுலகின் இளவரசர் ஒருவர் கைது செய்யப்படுகிறார்; 'இணைச் செயல்பாடு' தனது கௌரவச் செயலாளரைப் பெறுகிறது [155]

41. ரேச்சலும் டியோட்டிமாவும் [167]
42. அந்தப் பிரம்மாண்டமான சந்திப்பு [172]
43. அந்தப் பெரும் மனிதருடன் உல்ரிச்சின் முதல் சந்திப்பு. உலக வரலாற்றில் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை எதுவும் நிகழ்வதில்லை; இருப்பினும், உண்மையான 'கிழக்கு' என்பது ஒட்டுமொத்த உலகமுமே என்று டியோட்டிமா வாதிடுகிறார் [178]

44. அந்தப் பிரம்மாண்டமான சந்திப்பின் தொடர்ச்சியும் நிறைவும்; உல்ரிச், ரேச்சலிடம்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ரேச்சல் மற்றும் சோலிமனிடம்—சுவாரஸ்யமான ஒன்றைக் கண்டறிகிறார். இணைச் செயல் (The Parallel Action)
ஒரு உறுதியான அமைப்பைப் பெறுகிறது [182]

45 இரு மலைச் சிகரங்களுக்கு இடையே
ஒரு மௌனச் சந்திப்பு [187]

46 ஆன்மா என்று அழைக்கப்படும் அந்தப்
பெரிய வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்கு,
உயர்ந்த கொள்கைகளும் அறநெறிகளுமே
சிறந்த வழிகள் [191]

47 மற்றவர்களிடம் தனித்தனியாக மட்டுமே
காணப்படும் பண்புகள் அனைத்தையும்,
ஆர்ன்ஹெய்ம் (Arnheim) எனும்
ஒரே நபரிடம் காணலாம் [193]

48 ஆர்ன்ஹெய்மின் புகழுக்கான மூன்று காரணங்கள்,
மற்றும் அதன் பின்னணியில் உள்ள
ரகசியம் [196]

49 பழைய மற்றும் புதிய
ராஜதந்திரங்களுக்கு இடையிலான
முரண்பாடுகள் [200]

50 மேலும் சில முன்னேற்றங்கள். பிரிவுத் தலைவர்
துஸ்ஸி (Tuzzi), ஆர்ன்ஹெய்ம்
எனும் நபரைக் குறித்துத் தெளிவு பெற
முடிவெடுக்கிறார் [204]

51 ஃபிஷெல் (Fischel) குடும்பம் [208]

52 பிரிவுத் தலைவர் துஸ்ஸி,
தமது அமைச்சகத்தின் செயல்பாடுகளில்
ஒரு குறைபாட்டைக் கண்டறிகிறார் [214]

53 மூஸ்ப்ருகர் (Moosbrugger)
புதிய சிறைச்சாலைக்கு
மாற்றப்படுகிறான் [217]

54 வால்டர் மற்றும் கிளாரிஸுடனான
உரையாடலில், உல்ரிச் (Ulrich)
தன்னை ஒரு பழமைவாதியாக (reactionary)
வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறான் [219]

55 சோலிமான் (Soliman) மற்றும்
ஆர்ன்ஹெய்ம் [226]

56 'இணைச் செயல்' குழுக்களில்
தீவிரமான செயல்பாடுகள்;
கிளாரிஸ், 'மாண்புமிகு' (His Excellency)
அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதி,
'நீட்சே ஆண்டு' (Nietzsche Year)
ஒன்றை நடத்தப் பரிந்துரைக்கிறாள் [229]

57 ஒரு பெரும் எழுச்சி.
டியோதிமா (Diotima),
உன்னதமான கருத்துகளின் இயல்பு குறித்து
விசித்திரமான அனுபவங்களைப் பெறுகிறாள் [233]

58 'இணைச் செயல்' குறித்த
ஐயப்பாடுகள் எழுகின்றன.
இருப்பினும், மனித வரலாற்றில்
மீண்டும் பின்னோக்கிச் செல்வது
என்பது சாத்தியமற்றது [238]

59 மூஸ்ப்ருகரின் சிந்தனைகள் [241]

60 முடிவு! ...தர்க்கம் மற்றும் அறநெறியின்
தளத்திற்குள் [249]

61. மூன்று கட்டுரைகளின் இலட்சியம்,
அல்லது துல்லியமான வாழ்வு குறித்த
உட்டோபியா [251]



1666-



62. உலகம்—குறிப்பாக உல்ரிச்—
'கட்டுரைவாதம்' (essayism) எனும்
உட்டோபியாவிற்கும் மதிப்பளிக்கிறது [254]

63. பொனடீயாவிற்கு ஒரு தரிசனம் கிடைக்கிறது [265] 82.

64. ஜெனரல் ஸ்டம் வான் போர்ட்வெர்
டியோடிமாவைச் சந்திக்கிறார் [274] 83.

65. ஆர்ன்ஹெய்ம் மற்றும் டியோடிமா
ஆகியோருக்கு இடையிலான உரையாடல்களிலிருந்து [276]

66. உல்ரிச் மற்றும் ஆர்ன்ஹெய்ம்
ஆகியோருக்கு இடையே நிலைமை
முழுமையாகச் சரியாக இல்லை [278]

67. டியோடிமா மற்றும் உல்ரிச் [283] 85.

68. ஒரு விலகல்: மனிதர்கள்
தங்கள் சொந்த உடல்களுடன்
இணக்கமாக இருக்க வேண்டுமா? [291] 86.

69. டியோடிமா மற்றும் உல்ரிச். தொடர்ச்சி [293]

70. கிளாரிஸ், உல்ரிச்சைச் சந்தித்து
அவரிடம் ஒரு கதையைக் கூறுகிறாள் [298] 87.

71. மன்னரின் எழுபதாவது ஆண்டு விழாவிற்கான
வழிகாட்டுத் தீர்மானத்தை வரைவு செய்யும்
குழு தனது ஆலோசனைகளைத் தொடங்குகிறது [303] 90.

72. தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொள்வது—ஒரு
அறிவியல் பார்வை—அல்லது
தீமையுடனான ஒரு விரிவான சந்திப்பு [300] 92.

73. லியோ ஃபிஷேயின் மகள், கெர்டா

[315] 93.

74. கி.மு. 4-ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும்
கி.பி. 1797-ஆம் ஆண்டு. உல்ரிச் தனது
தந்தையிடமிருந்து மற்றொரு கடிதத்தைப் பெறுகிறார் [324] 94.

75. ஜெனரல் ஸ்டம் வான் போர்ட்வெர்,
டியோடிமாவைச் சந்திப்பதை தனது
அலுவலகப் பணிகளுக்கு இடையிலான
ஒரு இனிமையான பொழுதுபோக்காகக் கருதுகிறார் [328] 97.

76. கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப்
மிகவும் ஒதுங்கியே இருக்கிறார் [330] 98.

77. பத்திரிகையாளர்களின் நண்பராக ஆர்ன்ஹெய்ம் [333]

78. டியோடிமாவின் மாற்றங்கள் [336] 99.

79. காதலில் விழுந்த சோலிமன் [344]

80. கவுன்சிலில் எதிர்பாராத விதமாகத் தோன்றும்
ஜெனரல் ஸ்டம்முடன் ஒரு அறிமுகம் [348]

கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப் *ரியல் பாலிடிக்* (யதார்த்த அரசியல்)
குறித்த தனது கருத்துகளைப் பகிர்கிறார். உல்ரிச் பல்வேறு அமைப்புகளை உருவாக்குகிறார் [360]
கிளாரிஸ் ஒரு "உல்ரிச் ஆண்டை" (Ulrich Year) உருவாக்கக் கோருகிறாள் [360]
இதே போன்ற நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன—அல்லது
வரலாற்றையே ஏன் புதிதாக உருவாக்கக்கூடாது? [366]
சாதாரண வாழ்க்கை கூட ஒரு கற்பனை-உடோப்பியத் தன்மையைக் கொண்டது என்ற கூற்று [372]
"குடிமைசார் அறிவு" (civilian intellect) என்பதற்கு ஒரு ஒழுங்கைக் கொண்டுவர ஜெனரல் ஸ்டம் மேற்கொள்ளும் முயற்சி [379]
"அரச வணிகர்" (royal merchant) மற்றும் நலன்களின் ஒன்றிணைப்பு—அதாவது "ஆன்ம-வணிகம்" (soul-business).
ஆன்மீகத்தை நோக்கிய அனைத்துப் பாதைகளும் ஆன்மாவிலிருந்தே தொடங்குகின்றன, ஆனால் எவையும் மீண்டும் திரும்புவதில்லை [390]
மூஸ்ப்ருகர் நடனமாடுகிறார் [403]
மகத்தான விஷயங்களுடனான



தொடர்பு [408]

காலத்திற்கு ஏற்ப ஒருவர் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் [410]

கருத்தியல் ஆதிக்கத்தின் (ideocracy) வீழ்ச்சி [416]

ஆன்மீகத் தளத்தில் ஊகங்கள்—
சரிவு மற்றும் ஏற்றம் சார்ந்த ஊகங்கள் (*à la baisse* மற்றும் *à la hausse*) [420]
செல்வந்தர்களின் வாழ்க்கை
நெறிமுறைகளிலிருந்து [429]

"குடிமைசார் அறிவை" புரிந்துகொள்வது கடினம்—
உடல் கலாச்சாரத்தின் (physical culture) மூலமாகவும் கூட அது சாத்தியமில்லை [432]

டியோடிமாவின் இரவுகள் [433]
மகத்தான எழுத்தாளர்: ஒரு
பின்புறப் பார்வை [438]
மகத்தான எழுத்தாளர்: ஒரு
முன்புறப் பார்வை [442]
கிளாரிஸின் மர்மமான
சக்திகளும் பணிகளும் [445]
ஒரு அரசு—அது...
...பேச்சுக்குறைபாட்டிற்கு
ஆளானார் [456]
அரை-அறிவு மற்றும்
அதன் பயனுள்ள மறுபாதி;
இரு காலங்களுக்கு இடையிலான
ஒற்றுமை; அத்தை



1667



ஜேனின் அன்புக்குரிய இயல்பு;
மற்றும் மக்கள் 'நவீன காலம்' என்று
அழைக்கும் அபத்தமான விஷயங்கள் [464]

100. ஜெனரல் ஸ்டம் மாநில நூலகத்திற்குள்
நுழைந்து, நூலகர்கள்,
பணியாளர்கள் மற்றும்
அறிவுசார் ஒழுங்குமுறை குறித்த
அனுபவங்களைப் பெறுகிறார் [470]

101. விரோதமான உறவினர்கள் [476]

102. ஃபிஷெல் குடும்பத்தில்
மோதலும் காதலும் [489]

103. சோதனையான தருணம் [498]

104. போருக்குத் தயாராகும்
ரேச்சல் மற்றும் சோஹ்மான் [507]

105. உன்னதமான காதலில்
மூழ்கியிருப்பவர்களுக்கு
சிரிப்பதற்கு ஏதுமில்லை [513]

106. நவீன மனிதன் கடவுளை
நம்புகிறானா, அல்லது உலகளாவிய
நிறுவனத்தின் தலைவனை நம்புகிறானா?
ஆர்ன்ஹெய்மின் தயக்கம் [517]

107. கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப்
எதிர்பாராத அரசியல் வெற்றியை
அடைகிறார் [524]

108. மீட்கப்படாத தேசங்கள் மற்றும்
'மீட்பு' (redemption) என்ற சொல் குறித்து
ஜெனரல் ஸ்டம்மின் சிந்தனைகள் [529]

109. போனடியா, ககானியா,
மகிழ்ச்சி மற்றும் சமநிலைக்கான
அமைப்புகள் [534]

110. மூஸ்ப்ருகரின் சிதைவு மற்றும்
பாதுகாப்பு [542]

111. சட்ட வல்லுநர்களைப் பொறுத்தவரை,
'பாதி பைத்தியம்' என்று
எவரும் இல்லை [547]

112. ஆர்ன்ஹெய்ம் தனது தந்தை
சாமுவேலை ஒரு கடவுளின் நிலைக்கு
உயர்த்தி, உல்ரிச்சைக்
கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரத்
திட்டமிடுகிறார். சோலிமன் தனது அரச தந்தை குறித்து
மேலும் அறிய விரும்புகிறான் [551]

113. உல்ரிச், ஹான்ஸ் செப் மற்றும் கெர்டா ஆகியோருடன்,
உயர் அறிவுக்கும் கீழ் அறிவுக்கும் இடைப்பட்ட
எல்லையோர மொழியில் உரையாடுகிறான் [562]

114. நிலைமை உச்சக்கட்டத்தை அடைகிறது.
அர்ன்ஹெய்ம், ஜெனரல் ஸ்டம்மிடம் மிகவும்
கனிவாக நடந்துகொள்கிறார். டியோதிமா
எல்லைகளற்ற நிலையை நோக்கிச் செல்லத்
தயாராகிறாள். உல்ரிச், புத்தகங்களை வாசிக்கும்
விதத்திலேயே வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும்
சாத்தியக்கூறு குறித்து கற்பனை செய்கிறான் [576]

115. உன் மார்பின் நுனி,
பாப்பி மலரின் இதழைப் போன்றது [589]

116. வாழ்வின் இரு மரங்கள் மற்றும்
'துல்லியம் மற்றும் ஆன்மாவிற்கான
பொதுச் செயலகம்' ஒன்றிற்கான கோரிக்கை [596]

117. ரேச்சலின் துரதிர்ஷ்டவசமான நாள் [614]

118. அப்படியானால், அவனைக் கொன்றுவிடு! [618]

119. எதிர்ச் சுரங்கமும் வசியமும்

[630]

120. 'இணைச் செயல்பாடு' (Parallel Action)
பெரும் குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது [639]

121. மோதல் [648]

122. வீடு திரும்பும் வழி [662]

123. நிலை மாற்றம் [669]



இரண்டாம் புத்தகம்

மூன்றாம் பகுதி – ஆயிரமாண்டு அரசுக்குள்
[குற்றவாளிகள்]



1. மறக்கப்பட்ட சகோதரி [685]

2. நம்பிக்கை [690]

3. துயர வீட்டில் ஒரு காலைப் பொழுது

[701]

4. எனக்கு ஒரு தோழன் இருந்தான் [709]

5. நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள் [716]

6. முதியவர் இறுதியாக
அமைதி பெறுகிறார் [723]

7. கிளாரிஸிடமிருந்து ஒரு கடிதம்
வருகிறது [726]



8. இருவர் கொண்ட குடும்பம் [730]

9. அகாதே, உல்ரிக்குடன்

பேச முடியாத சூழலில் [740]

10. ஸ்வெடென்ஷான்ஸே (Schwedenschanze) நோக்கிய பயணத்தின் தொடர்ச்சி.
அடுத்த கட்டத்தின் அறநெறி

[748]

11. புனித உரையாடல்கள். தொடக்கம்

[762]



-1668-



12. புனித உரையாடல்கள். ஏற்ற இறக்கங்கள்
நிறைந்த ஒரு போக்கு [769]

13. உல்ரிக் திரும்பி வருகிறான்; தான்
தவவிட்ட அனைத்து விஷயங்களையும்
ஜெனரல் அவனுக்கு விவரிக்கிறார் [788]

H. வால்டர் மற்றும் கிளாரிஸ் தொடர்பான
புதிய திருப்பங்கள். ஒரு காட்சி நடத்துபவரும்
அவரது பார்வையாளர்களும் [797]

15. உயில் [809]

16. டியோதிமாவின் தூதரக அதிகாரி கணவருடன்
மீண்டும் ஒரு சந்திப்பு [819]

17. டியோதிமா தான் வாசிக்கும்
புத்தகங்களை மாற்றிக்கொண்டாள் [827]

18. ஒரு அறநெறியாளர் கடிதம் எழுதும்போது
எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் [839]

19. மூஸ்ப்ருகரை நோக்கி [846]

20. சொத்து மற்றும் கலாச்சாரம் குறித்து
கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃபிற்கு எழும் ஐயங்கள் [848]

21. உனக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும்
தீயில் எறிந்துவிடு—உன் காலணிகளையும் கூட [870]

22. மனித வீழ்ச்சி குறித்த டானியெல்லியின் முன்மொழிவு
மீதான கோனியாடோவ்ஸ்கியின் விமர்சனத்திலிருந்து; மனிதனின் வீழ்ச்சியிலிருந்து
சகோதரியின் உணர்ச்சிகளின் புதிர் வரை [883]

23. போனடியா (Bonadea), அல்லது மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்புதல் [897]

24. அகாதே (Agathe) உண்மையாகவே வருகிறாள் [911]

25. சியாமிய இரட்டையர்கள் [918]



26.

27.

28.
29.

30.

31.

32.

33.
34.



36.



37.
38.



காய்கறித் தோட்டத்தில் வசந்த காலம் [929]

ஜெனரல் ஸ்டம் (General Stumm) மூலம்
அகாதே சமூகத்திற்கு அறிமுகமாகிறாள் [949]
அதிகப்படியான மகிழ்ச்சி [956]
பேராசிரியர் ஹகாவர் (Professor Hagauer)
எழுதத் தொடங்குகிறார் [966]
உல்ரிக்கும் (Ulrich) அகாதேவும்
கடந்த காலத்தைப் பின்னோக்கிப் பார்த்து ஒரு காரணத்தைத் தேடுகிறார்கள் [974]
அகாதே தற்கொலை செய்துகொள்ள விரும்புகிறாள்— ...வெளியே சென்று
ஒரு மனிதருடன் அறிமுகம் ஏற்படுத்திக்கொள்கிறாள் [982]
இதற்கிடையில், ஜெனரல், உல்ரிக்கையும்
கிளாரிஸையும் (Clarisse) மனநலக் காப்பகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார் [994]
அங்குள்ளவர்கள்
கிளாரிஸை வரவேற்கிறார்கள் [999]
ஒரு பெரும் நிகழ்வு
தயாராகிறது: கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப் (Count Leinsdorf)
மற்றும் அந்த விடுதி [1015]
ஒரு பெரும் நிகழ்வு
தயாராகிறது: அரசு ஆலோசகர் மெசெரிட்ஸ் டிச் (Meseritsdich) [1017]
ஒரு பெரும் நிகழ்வு
தயாராகிறது—அப்போது சில
பழக்கமான நபர்களைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது [1024]
ஒரு ஒப்பீடு [1036]
ஒரு பெரும் நிகழ்வு
தயாராகிறது—ஆனால் யாரும்
அதை கவனிக்கவில்லை [1044]



மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் பகுதியின் முடிவு

எழுத்தாளரின் மறைவுக்குப் பின் கண்டெடுக்கப்பட்டவை

(நட்சத்திரக் குறியீடு * இடப்பட்ட அத்தியாயங்கள் இதற்கு முன் வெளியிடப்படாதவை)



39. அந்தச் சந்திப்பிற்குப் பிறகு [1067] 40. "நற்பணி செய்பவர்" [1071]
41. மறுநாள் காலையில் உடன்பிறப்புகள் [1079]

42. "யாக்கோபின் ஏணி" வழியாக ஒரு

விசித்திரமான அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்குள் [1084]

43. "நற்பணி செய்பவர்" மற்றும் "எதற்கும் உதவாதவர்".
அத்துடன் அகாதேவும் [1088]

44. ஒரு முக்கியமான நேருக்கு நேர் சந்திப்பு

[1095]
45. அற்புதமான அனுபவங்களின் தொடக்கம்

[1105]



46. பகல் நேரத்தில் நிலவொளிக்கற்றைகள் [1111]
47. மக்கள் மத்தியில் உலவுதல் [1120]

48. முக்கியமான விஷயங்களை நோக்கிய மனப்பாங்கு,

மற்றும் அது குறித்த உரையாடலின் தொடக்கம் [1127]

49. ஜெனரல் வான் எஸ் (General von S)
...பற்றி
மேதைமை [1134]

50. ஒரு கேள்வியாக மேதைமை (துணுக்கு) [1143]

51. உன்னைப் போலவே உன் அண்டை வீட்டாரையும் நேசி [1147]

52. அன்பு குறித்த உரையாடல்கள் [1152]

1669–

53. எதிர்பாராத இடங்களில் தோன்றும் சிக்கல்கள் [1156]

54. நேசிப்பது எளிதான காரியமல்ல

[1160]

55. கோடை நாளின் சுவாசங்கள்
(துணுக்கு) [1169]

56. உடன்பிறப்புகளின் விண்மீன் கூட்டம்
அல்லது பிரிக்கப்படாத, அதே சமயம்
இணையாதவர்கள்* [1177]

57. தோட்டத்து வேலிக்கான ஒரு
சிறப்புப் பணி (வரைவு)* [1190]

58. சூரியன் நீதியுள்ளவர்கள் மீதும்
நீதியற்றவர்கள் மீதும் சமமாக ஒளிர்கிறது.
(‘தோட்டத்து வேலிக்கான ஒரு
சிறப்புப் பணி’ என்பதற்கான
தொடக்ககால வரைவிலிருந்து)*

[1196]
59. ஒரு அரக்கனை நேசிக்க மேற்கொள்ளும்
முயற்சிகள். ‘தோட்டத்து வேலிக்கான
ஒரு சிறப்புப் பணி’ என்பதற்கான
மாற்று வடிவம் (வரைவிலிருந்து)* [1201]

60. சிந்தனை* [1206]

61. அதிகாலை நடைப்பயணம் [1211]
62. ஜெனரல் வான் ஸ்டம் மற்றும்
கிளாரிஸ் [1214]

63. வால்டருக்கும் கிளாரிஸிற்கும் இடையே
இலைகளால் ஆன போர்நிறுத்தம்
(வரைவு, இரண்டாம் பகுதி)* [1224]

64. ஒரு காகிதத் தாள். உல்ரிச்சின்
நாட்குறிப்பு* [1234]

65. ஒரு குறிப்பு. ‘நோக்கம் கொண்ட
வாழ்க்கை’ எனும் கற்பனை உலகம்
(Utopia) குறித்த வரைவு* [1239]

66. அந்தக் குறிப்பின் முடிவு. வாழ்க்கை
சிந்தனைகள்* [1243]

67. ஜெனரல் வான் ஸ்டம் ஒரு
திடுக்கிடும் செய்தியை வெளியிடுகிறார். உலக அமைதி
மாநாடு [1248]

68. ஒரு ககானிய

நகரத்தின் விவரிப்பு. "ஜெனரல்

வான் ஸ்டம் ஒரு

திடுக்கிடும் செய்தியை வெளியிடுகிறார்" என்பதன் மாற்று வடிவம்

(வரைவிலிருந்து)* [1258]

69. உல்ரிச்சின் நாட்குறிப்பைக்
கண்டறியும் அகாதே [1270]

70. பெரும் மாற்றங்கள் [1278]

71. அகாதே எதிர்பாராத விதமாகக்
உணர்வுகளின் உளவியல் குறித்த
வரலாற்றுச் சுருக்கம் ஒன்றைக் கண்டறிகிறாள்;
இது அவளுக்கு அதிருப்தியை அளிக்கிறது [1286]

72. D மற்றும் L பிரிவுகள் [1295]

73. உணர்வு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதன்
எளிமையான விவரிப்பு [1304]

74. உணர்வும் நடத்தையும். உணர்வின்
நிச்சயமற்ற தன்மை [1311]

75. யதார்த்தத்திற்குத் திரும்புதல்—அல்லது,
துகுட் பாடுகிறார் [1323]

76. யதார்த்தமும்
பரவசமும் [1338]

77. உல்ரிக்கும் உணர்வின்
இரு உலகங்களும் [1346]

78. இரவு நேர உரையாடல் (வரைவு
மற்றும் ஆய்வு)* [1353]

79. ஷ்மைசருடனான உரையாடல்கள்
(வரைவு)* [1357]

80. 'க்காக' மற்றும் 'இல்' (தொடக்க கால வரைவு)*

[1361]

81. மனிதர்கள் ஏன் நல்லவர்களாக, அழகானவர்களாக, உண்மையானவர்களாக இருப்பதில்லை;
இருப்பினும் ஏன் அவ்வாறிருக்க விரும்புகிறார்கள்
(வரைவு)* [1362]

82. ஷ்மைசரும் மெய்ன்காஸ்டும் (ஒரு
வரைவிலிருந்து)* [1367]

83. உல்ரிக் ஏன் அரசியலற்றவராக இருக்கிறார்
(ஆய்வுகள்)* [1375]

84. லிண்ட்னருடன் அகாதே (வரைவு)*

[1381]

85. கனவு (வரைவு)* [1391]

86. அதிகப்படியான இனிமை, அல்லது மூன்று
சகோதரிகள் (வரைவு மற்றும் ஆய்வு)* [1394]

87. தற்கொலை எண்ணங்களுக்கு மருந்தாக
ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு (தொடக்க கால வரைவு)*

[1407]

88. வழக்கறிஞரிடம் (வரைவு)*

[1408]

89. இருபால் தன்மை கொண்டவர் (ஹெர்மாஃப்ரோடைட்) (தொடக்க கால வரைவு
மற்றும் ஆய்வு)* [1414]

90. பீட்டரும் அகாதேவும் (தொடக்க கால
வரைவு)* [1418]

91. நெருக்கடியும் முடிவும் (தொடக்க கால
வரைவு மற்றும் ஆய்வு)*

[1420]

92. மனநலக் காப்பகத்தில் மூஸ்ப்ருகர். சீட்டாட்டம் [1428]

93. கிளாரிஸ் மற்றும் ஃபிரீடெந்தால் [1437]

94. சொர்க்கத்திற்கான பயணம் (தொடக்க
வரைவு)* [1443]

95. மூஸ்ப்ருகருடனான சந்திப்பிற்குப் பிறகு -



-1670-



(ஒரு தொடக்க வரைவிலிருந்து)* [1465]

96. கிளாரிஸ் “ஸ்டுடியோ”வில் வால்டரைச் சந்தித்தல் (வரைவு)* [1467]

97. உல்ரிக்குடன் வால்டர் (தொடக்க
வரைவு)* [1473]

98. காட்டுச் சூழல். உல்ரிக்கும் கிளாரிஸும்—
(தொடக்க வரைவு)* [1477]

99. ஒரு செயல்வீரனை உருவாக்குதல்

[1482]

100. ஒரு செயல்வீரனை உருவாக்குதல் -
தொடர்ச்சி [1488]

101. உல்ரிக் இசை கேட்டல்* [1493]

102. கெர்டா [1497]
103. கிளாரிஸ் உல்ரிக்கை வசீகரித்தல் (தொடக்க
வரைவு)* [1499]

104. மூஸ்ப்ருகரைக் கடத்திச் செல்ல உல்ரிக்
தயாராதல் (ஒரு தொடக்க
வரைவிலிருந்து)* [1501]

105. வால்டர் உல்ரிக்கை அழைத்தல். கிளாரிஸ்
மனவேதனை அடைதல் (தொடக்க வரைவு)*

[1505]
106. ரேச்சலின் மனவருத்தம் [1508]

107. கிளாரிஸ் ரேச்சலைச் சந்தித்தல் [1509]

108. மூஸ்ப்ருகரும் ரேச்சலும் [1515]

109. தலைமை இயக்குநர் ஃபிஷெல்*

[1529]

110. அரசியல் ரீதியாக நம்பகத்தன்மையற்றவர். இதுவும்
முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது*

[1533]

111. லியோ ஃபிஷெல், டியோதிமாவுடன்
இடைப்படுகிறார் (வரைவு)* [1538]

112. களைப்படைந்த கிளாரிஸ் முயற்சியைக் கைவிடுகிறார்—
சானடோரியத்தில் (ஆரம்பகால வரைவு)*

[1544]

113. சியெனாவை நோக்கி! (ஆரம்பகால வரைவு)* [1548]

114. ரோமில் கிளாரிஸ் (ஆரம்பகால வரைவு)* [1350]



116.



117.



118.

119.

120.
121.

122.

123.



124.



125.



126.



127.



128.



. செயல்வீரர் ஒருவரின் உலகில்,
தற்கொலையோ அல்லது
கொலையோ கூட நிகழக்கூடும்* [1554]

ஆரோக்கியத் தீவு (ஆரம்பகால
வரைவு)* [1557]
ஆரோக்கியத் தீவு;
பாதுகாப்பின்மை (ஆரம்பகால வரைவு)*

[1561]
வால்டர், உல்ரிக்குடன் கணக்குத் தீர்த்தல்
(ஆய்வுகள்)* [1573]
இயக்குநர் ஜெனரல் ஃபிஷெல்.
ரயிலில் ஒரு சந்திப்பு [1579]
தோட்ட விருந்து [1581]
கிரேக்கர் (ஆரம்பகால வரைவு)*

[1588]
வெனிஸில் கிளாரிஸ் (ஆரம்பகால
வரைவு)* [1595]

சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு—
சிதைந்த புரோமிதியஸாக கிளாரிஸ்
(ஆரம்பகால வரைவு மற்றும் ஆய்வு)*

[1598]
கெர்டாவின் வருகை (வரைவு)*

[1603]
ககானியா குறித்த
ஒரு இடைச்செருகல். உலகப் போர் எனும் கொதிநிலைச் சூழலே
கவிஞர் ஃபொயர்மால் (Feuermaul) உருவான இடமும் ஆகும்
(துணுக்கு)* [1608]
தச்சர். பொறாமை குறித்த நீக்கப்பட்ட அத்தியாயத்திற்குப் பதிலாக இருக்கலாம்
(வரைவு)* [1611]
இறுதிக் கட்டம் மற்றும் அதனைத் தொடரும்
உல்ரிச்-அகாத்தே (Ulrich—Agathe) பகுதி குறித்த ஆய்வு* [1612]
தூண்டல் வழி அணுகுமுறை (inductive disposition) அல்லது
தற்போதைய சமூகச் சூழல் குறித்த கற்பித உலகம் (ஆய்வுகள்)*

[1619]



பின்னிணைப்பு

[மறைவுக்குப் பிந்தையவை F]
[துணுக்குகள்]

(நட்சத்திரக் குறியீடு [*] இடப்பட்ட துணுக்குகள் இதற்கு முன்பு வெளியிடப்படாதவை)

1. "சிக்கல்களின் கட்டமைப்பு" குறித்த ஆய்வுகள்* [1629]

2. தொடக்ககால ஆய்வுகள் மற்றும் "கருத்தாக்கத் தாள்கள்"* [1633]

3. தொடக்கம் குறித்து (கைவிடப்பட்ட முன்னுரை வரைவு)* [1638]

4. "முன்னுரை" குறித்த சிந்தனைகள்* [1638]

•1671

5. குறிப்பேட்டிலிருந்து (1932) [1640]

6. தள்ளிவைக்கப்பட்ட முன்னுரை (வரைவு)* [1640]

7. சுய அறிவிப்பு (வரைவு)* [1642]

8. பின்னுரை (மற்றும் இடைக்கால முன்னுரை) குறித்த குறிப்புகள்* [1643]

9. மரபு (குறிப்புகள்)* [1645]

10. என்னால் தொடர முடியவில்லை (கைவிடப்பட்டது)* [1646]

11. மரபு II (பின்னுரைக்கான வரைவிலிருந்து)* [1647]

12. மரபு III (கைவிடப்பட்டது)* [1650]

13. உல்ரிச்சின் பின்னுரை, முடிவுரைகள் (வரைவு)* [1651]

14. வாழ்க்கைச் சுருக்கம் (ராபர்ட் மற்றும் மார்த்தா முசில் ஆகியோரின் குறிப்புகளிலிருந்து)* [1652]

பதிப்பாசிரியரின் பின்னுரை [1655]