டபுள் பாஸ் (Double Bass) உடனான ஒரு காதல் கதை (செக்கோவ்)

https://ru.wikisource.org/wiki/%D0%90%D0%B2%D1%82%D0%BE%D1%80:%D0%90%D0%BD%D1%82%D0%BE%D0%BD_%D0%9F%D0%B0%D0%B2%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87_%D0%A7%D0%B5%D1%85%D0%BE%D0%B2

விக்கிசோர்ஸ் (Wikisource) தளத்திலிருந்து — ஒரு இலவச நூலகம்
← வாழ்க்கையின் சலிப்பு    டபுள் பாஸ் உடனான ஒரு காதல் கதை
ஆசிரியர்: ஆன்டன் பாவ்லோவிச் செக்கோவ் (1860–1904)    ரஷ்ய இரயில்வேயில் இலவசப் பயணம் செய்ய உரிமையுள்ளவர்களின் பட்டியல் →
உருவாக்கப்பட்ட ஆண்டு: 1886; வெளியீடு: *ஓஸ்கோல்கி* (Oskolki - 'துண்டுகள்') எனும் நகைச்சுவை இதழ், 1886, எண் 23, ஜூன் 7 (தணிக்கை அனுமதி ஜூன் 6), பக். 4–5. துணைத் தலைப்பு: கோடைக்கால இல்ல நிகழ்வு (A Summer-Cottage Extravaganza). கையொப்பம்: ஏ. செகோண்டே (A. Chekhonte). மூலம்: http://feb-web.ru/feb/chekhov/texts/sp0/sp5/sp5-179-.htm (மேற்கோள்: செக்கோவ் ஏ. பி. *முழுமையான படைப்புகள் மற்றும் கடிதங்கள்: 30 தொகுதிகள். படைப்புகள்: 18 தொகுதிகள்.* / சோவியத் ஒன்றிய அறிவியல் அகாடமி, ஏ. எம். கோர்க்கி உலக இலக்கிய நிறுவனம். — மாஸ்கோ: நௌகா, 1974–1982. தொகுதி 5. [சிறுகதைகள், நகைச்சுவைச் சித்திரங்கள்], 1886–1886. — மாஸ்கோ: நௌகா, 1976. — பக். 179–184)

களஞ்சியங்கள் & விக்கி-திட்டங்கள்
=================================

இசைக்கலைஞர் ஸ்மிச்ச்கோவ் நகரத்திலிருந்து இளவரசர் பிபுலோவின் கோடைக்கால இல்லத்தை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்; அங்கு ஒரு நிச்சயதார்த்த விழாவைக் கொண்டாடும் விதமாக இசை மற்றும் நடன நிகழ்ச்சி நடைபெறவிருந்தது. தோல் உறையிடப்பட்ட ஒரு பெரிய 'டபுள் பாஸ்' (double bass) இசைக்கருவி அவர் முதுகில் இருந்தது. ஸ்மிச்ச்கோவ் ஒரு ஆற்றின் கரையில் நடந்து கொண்டிருந்தார்; அந்த ஆறு தனது குளிர்ந்த நீரை அலைகளாகக் கொண்டு சென்றது—ஒருவேளை கம்பீரமாக இல்லாவிட்டாலும், நிச்சயமாக மிகவும் கவித்துவமான முறையில் அது ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

"நான் நீந்தச் செல்லலாமா?" என்று அவர் யோசித்தார்.

சற்றும் யோசிக்காமல், அவர் தன் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, குளிர்ந்த நீரோட்டத்தில் தன் உடலை மூழ்கடித்தார். அது ஒரு அற்புதமான மாலைப் பொழுது. ஸ்மிச்ச்கோவின் கவித்துவமான ஆன்மா தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலின் இசைவுத்தன்மையுடன் ஒன்றிணையத் தொடங்கியது. ஆனால், சுமார் நூறு அடிகள் நீந்திச் சென்றபோது, ​​செங்குத்தான கரையில் அமர்ந்து மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அழகான இளம் பெண்ணைக் கண்டதும் அவன் ஆன்மாவில் எவ்வளவு இனிமையான உணர்வு பரவியது! கலவையான உணர்ச்சிகளின் எழுச்சியால் அவன் உறைந்துபோய் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டான்: குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், கடந்த காலத்தின் மீதான ஏக்கம், காதலின் மறுமலர்ச்சி... கடவுளே—தான் காதலிக்கும் திறனற்றவன் என்று நினைத்திருந்தானே! மனிதகுலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்ததிலிருந்து (அவனது அன்பிற்குரிய மனைவி அவனது நண்பனும் பாசூன் இசைக்கலைஞருமான சோபாகினுடன் ஓடிப்போய்விட்டாள்), அவன் நெஞ்சில் ஒரு வெறுமை குடிகொண்டிருந்தது; அவன் மனிதர்களை வெறுப்பவனாகவும் மாறியிருந்தான்.

"வாழ்க்கை என்றால் என்ன?" என்று அவன் அடிக்கடி தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான். "நாம் எதற்காக வாழ்கிறோம்? வாழ்க்கை ஒரு கட்டுக்கதை, ஒரு கனவு... வயிற்றிலிருந்து பேசும் வித்தை (வென்ட்ரிலோக்விசம்)..."

இருப்பினும், உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த அழகியின் முன் நின்றபோது (அவள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை எளிதாக அறிய முடிந்தது), திடீரென்று—தன் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே—காதலைப் போன்ற ஏதோ ஒன்று அவன் நெஞ்சில் துளிர்விடுவதை உணர்ந்தான். அவன் அவளுக்கு முன்னால் நீண்ட நேரம் நின்று, தன் கண்களால் அவளைப் பருகினான்...

"ஆனால் போதும்..." என்று நினைத்தபடி அவன் பெருமூச்சு விட்டான். "விடைபெறுகிறேன், அற்புதமான காட்சியே! மாண்புமிகு அதிகாரியின் நடன விருந்துக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் இது..."

அந்த அழகியின் மீது ஒரு கடைசிப் பார்வையை வீசிவிட்டு, அவன் மீண்டும் நீந்திச் செல்லத் தொடங்கியபோது, ​​அவன் மனதில் ஒரு யோசனை மின்னியது.

"அவளுக்கு என்னைப் பற்றிய ஒரு நினைவுக் குறிப்பை நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டும்!" என்று அவன் நினைத்தான்.

"அவளது மீன்பிடித் தூண்டிலில் எதையாவது இணைப்பேன். அது ஒரு 'அறியப்படாத ரசிகரிடமிருந்து' வரும் ஆச்சரியமாக இருக்கும்." ஸ்மிச்ச்கோவ் அமைதியாகக் கரைக்கு நீந்திச் சென்று, காட்டு மலர்கள் மற்றும் நீர்வாழ் மலர்களின் பெரிய கொத்து ஒன்றைச் சேகரித்து, அவற்றை ஒரு 'ஓராச்' (orache) செடியின் தண்டால் கட்டி, அந்தத் தொகுப்பைத் தன் மீன்பிடித் தூண்டிலில் இணைத்தான்.

அந்த மலர்க்கொத்து நீரின் அடிப்பகுதிக்கு மூழ்கியது, அதனுடன் அழகான மிதவையையும் கீழே இழுத்துச் சென்றது.

முன்னெச்சரிக்கை உணர்வு, இயற்கையின் விதிகள் மற்றும் என் கதாநாயகனின் சமூக அந்தஸ்து ஆகிய அனைத்தும் இக்கதை இங்கேயே முடிவடைய வேண்டும் என்று கூறுகின்றன; ஆனால்—ஐயோ!—ஒரு எழுத்தாளரின் விதி தவிர்க்க முடியாதது: அவனது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளால், கதை அந்த மலர்க்கொத்துடன் முடிவடையவில்லை. பொது அறிவிற்கும் இயற்கையான விதிமுறைக்கும் முரணாக, ஏழ்மையான, சாதாரண பின்னணியைக் கொண்ட அந்த 'டபுள்-பாஸ்' (double-bass) இசைக்கலைஞன், செல்வந்த மற்றும் உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு அழகியின் வாழ்வில் முக்கியப் பங்காற்ற வேண்டிய விதியைச் சந்தித்தான்.

ஆற்றங்கரையை அடைந்த ஸ்மிச்ச்கோவ் (Smychkov) அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனான்: அவனது ஆடைகள் காணாமல் போயிருந்தன. அவை திருடப்பட்டிருந்தன... அவன் அந்த அழகியை ரசித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அடையாளம் தெரியாத சில விஷமிகள் அவனது இசைக்கருவி மற்றும் 'டாப்-ஹேட்' (உயரமான தொப்பி) ஆகியவற்றைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் திருடிச் சென்றிருந்தனர்.

"சீச்சீ!" என்று ஸ்மிச்ச்கோவ் முணுமுணுத்தான். "மனிதர்கள்... விஷப்பாம்புக் கூட்டம்! ஆடைகளை இழந்தது எனக்கு அவ்வளவு பெரிய கோபத்தை ஏற்படுத்தவில்லை (ஏனெனில் ஆடைகள் அழிந்துபோகக்கூடியவை); ஆனால், பொது நாகரிகத்தை மீறி நான் நிர்வாணமாக நடக்க வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணம்தான் என்னைக் கொதிக்க வைக்கிறது."

அவன் தனது இசைக்கருவி வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டியின் மீது அமர்ந்து, அந்த மோசமான இக்கட்டான நிலையிலிருந்து மீள்வதற்கான வழியை யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

"இப்படி நிர்வாணமாக இளவரசர் பிபுலோவின் (Prince Bibulov) வீட்டிற்குச் செல்ல முடியாது!" என்று அவன் நினைத்தான். "அங்கே பெண்கள் இருப்பார்கள்! அதுமட்டுமின்றி, என் கால்சட்டையுடன் சேர்த்து, அதிலிருந்த 'ரோசின்' (ரோசின் என்பது இசைக்கருவியின் வில்லில் தடவப்படும் ஒரு பிசின் பொருள்) கட்டியையும் திருடர்கள் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்களே!"

அவன் தீவிரமாக யோசித்தான்; அவனது நெற்றிப்பொட்டுகள் வலிக்கும் அளவுக்கு அந்தச் சிந்தனை நீடித்தது.

"ஆஹா!" என்று அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. "ஆற்றங்கரையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத புதர்களுக்கு இடையே ஒரு சிறிய பாலம் இருக்கிறது... இரவு வரும் வரை அந்தப் பாலத்தின் அடியில் காத்திருந்து, இருளின் மறைவில் அருகிலுள்ள ஒரு வீட்டிற்குச் செல்லலாம்..."

இந்தத் திட்டத்தை முடிவு செய்த ஸ்மிச்ச்கோவ், தனது உயரமான தொப்பியை அணிந்துகொண்டு, இசைக்கருவியை முதுகில் சுமந்தபடி புதர்களை நோக்கி நடந்தான். நிர்வாணமாக, முதுகில் ஒரு இசைக்கருவியைக் கட்டிக்கொண்டு சென்ற அவன், ஏதோ ஒரு பழங்கால புராணக் கதையில் வரும் அரை-தெய்வத்தைப் (demigod) போலத் தோன்றினான்.

வாசகர்களே, என் கதாநாயகன் துயரத்தில் ஆழ்ந்து பாலத்தின் அடியில் அமர்ந்திருக்கும் வேளையில், அவனைச் சிறிது நேரம் விட்டுவிட்டு, மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த இளம் பெண்ணைப் பற்றிப் பார்ப்போம். அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது? தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த அந்த அழகி, தண்ணீரில் மிதவை (float) தெரியாததைக் கண்டு, அவசரமாகத் தூண்டில் நூலை இழுத்தாள். நூல் இறுக்கமாக இழுபட்டது, ஆனால் தூண்டில் முள்ளோ அல்லது மிதவையோ தண்ணீருக்கு வெளியே வரவில்லை. வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், ஸ்மிச்ச்கோவ் வீசிய பூங்கொத்து தண்ணீரை உறிஞ்சி, வீங்கி, கனமாக மாறியிருந்தது.

"ஏதோ ஒரு பெரிய மீன் தூண்டிலில் சிக்கியிருக்க வேண்டும்," என்று அந்த இளம் பெண் நினைத்தாள், "அல்லது தூண்டில் நூல் எதிலாவது சிக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்." தூண்டில் கயிற்றை இன்னும் சற்று இழுத்துப் பார்த்த பிறகு, தூண்டில் முள் ஏதோ ஒன்றில் சிக்கிக்கொண்டதை அவள் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டாள்.

"என்ன ஒரு துரதிர்ஷ்டம்!" என்று அவள் நினைத்தாள். "மாலை வேளையில் மீன்கள் நன்றாகக் கடிக்கின்றனவே! இப்போது என்ன செய்வது?"

சிறிதும் யோசிக்காமல், அந்த விசித்திரமான இளம் பெண் தன் மெல்லிய ஆடையைக் களைந்துவிட்டு, பளிங்கு போன்ற வெண்மையான தோள்கள் வரை நீரில் தன் அழகிய உடலை மூழ்கவிட்டாள். மலர்க்கொத்தில் சிக்கியிருந்த தூண்டில் முள்ளை விடுவிப்பது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை; அந்த மலர்க்கொத்தோ...மீன்பிடித் தூண்டில் சிக்கிக்கொண்டது, ஆனால் பொறுமையும் விடாமுயற்சியும் பலனளித்தன. கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்த அழகி கையில் தூண்டில் முள்ளுடன், பொலிவுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் நீரிலிருந்து வெளிப்பட்டாள்.

ஆனால் அவளுக்கு ஒரு கொடூரமான விதி காத்திருந்தது. ஸ்மிச்ச்கோவின் (Smychkov) ஆடைகளைத் திருடிய அதே அயோக்கியர்கள் அவளது உடையையும் திருடிச் சென்றிருந்தனர்; அவளிடம் எஞ்சியிருந்தது புழுக்கள் நிறைந்த ஒரு ஜாடி மட்டுமே.

"இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?" என்று அவள் அழுதாள். "இப்படிப்பட்ட நிலையில் நான் வெளியே செல்ல முடியுமா? இல்லை, ஒருபோதும் முடியாது! சாவதே மேல்! இரவு வரும் வரை காத்திருப்பேன்; இருளின் மறைவில் அத்தை அகஃப்யாவின் (Agafya) வீட்டிற்குச் சென்று, ஒரு உடை கொண்டு வருமாறு அவளிடம் சொல்வேன்... அதுவரை, அந்தச் சிறிய பாலத்தின் அடியில் ஒளிந்துகொள்வேன்."

என் கதையின் நாயகி, குனிந்து நடந்தபடியே, தன்னை மறைத்துக்கொள்ள உயரமான புற்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு பாலத்தை நோக்கி ஓடினாள். பாலத்தின் அடியில் ஊர்ந்து சென்றபோது, ​​கலைந்த தலைமுடியும் ரோமம் நிறைந்த மார்பும் கொண்ட ஒரு நிர்வாண மனிதனை அவள் கண்டாள்; அவள் அலறியபடியே மயங்கி விழுந்தாள்.

ஸ்மிச்ச்கோவும் பயந்துபோனான். முதலில், அந்த இளம் பெண்ணை ஒரு நீர் தேவதை (naiad) என்று அவன் நினைத்தான்.

"என்னை மயக்கி அழைத்துச் செல்ல வந்த நீர் தேவதையோ இது?" என்று அவன் யோசித்தான்—தனது தோற்றத்தின் மீது எப்போதும் மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்த அவனுக்கு அந்த எண்ணம் ஒருவித மகிழ்ச்சியை அளித்தது. "ஆனால் அவள் தேவதை அல்ல, ஒரு மனிதப் பெண் என்றால், இந்த விசித்திரமான மாற்றத்தை எப்படி விளக்குவது? அவள் ஏன் இங்கே, பாலத்தின் அடியில் இருக்கிறாள்? அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது?"

அவன் இந்தக் கேள்விகளைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்த அழகி மெல்ல உணர்வு பெறத் தொடங்கினாள்.

"என்னைக்கொன்றுவிடாதீர்கள்!" என்று அவள் மெல்லிய குரலில் கூறினாள். "நான் இளவரசி பிபுலோவா (Bibulova). உங்களை கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்! உங்களுக்குத் தகுந்த வெகுமதி அளிக்கப்படும்! நான் நீரில் தூண்டிலை விடுவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திருடர்கள் என் புதிய உடை, காலணிகள் என அனைத்தையும் திருடிச் சென்றுவிட்டார்கள்!"

"அம்மா!" என்று ஸ்மிச்ச்கோ கெஞ்சும் குரலில் கூறினான். "எனது ஆடைகளும் திருடப்பட்டுவிட்டன. அதோடு மட்டுமல்லாமல், என் கால்சட்டையுடன் சேர்த்து, அதன் பையில் இருந்த ரோசின் (rosin) கட்டியையும் அவர்கள் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள்!" பொதுவாக டபுள்-பாஸ் (double-bass) மற்றும் ட்ரோம்போன் (trombone) இசைக்கலைஞர்கள் சமயோசித புத்திசாலிகள் என்று அறியப்படுவதில்லை; ஆனால் ஸ்மிச்ச்கோ அதற்கு ஒரு மகிழ்ச்சியான விதிவிலக்காக இருந்தான்.

"அம்மா!" என்று சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் கூறினான். "என் தோற்றம் உங்களைச் சங்கடப்படுத்துகிறது என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் நீங்களும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—உங்களைப் போலவே நானும் இந்த இடத்தை விட்டுச் சாதாரணமாக வெளியேறிவிட முடியாது. நான் ஒரு யோசனை சொல்கிறேன்: என் 'டபுள்-பேஸ்' (double-bass) இசைக்கருவிக்கான பெட்டிக்குள் படுத்துக்கொண்டு, அதன் மூடியை உங்கள் மேல் இழுத்து மூடிக்கொள்ள விருப்பமா? அப்படிச் செய்தால், நான் உங்கள் கண்களுக்குத் தெரியமாட்டேன்..."

இதைச் சொன்னதும், ஸ்மிச்ச்கோவ் அந்தப் பெட்டியிலிருந்து 'டபுள்-பேஸ்' கருவியை வெளியே எடுத்தார். ஒரு கணம், அந்தப் பெட்டியை விட்டுக்கொடுப்பதன் மூலம் ஒரு புனிதமான கலையை அவமதிப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது; ஆனால் அந்தத் தயக்கம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. அந்த அழகி பெட்டிக்குள் படுத்து உடலைச் சுருட்டிக்கொண்டாள்; அவர் அதன் பட்டைகளை இறுக்கியபோது, ​​இவ்வளவு கூர்மையான புத்தியை இயற்கை தனக்கு அளித்திருந்ததற்காக அவர் மகிழ்ந்தார்.

"இப்போது, ​​அம்மையாரே, நீங்கள் என்னைப் பார்க்க முடியாது," என்று அவர் கூறினார். "இங்கேயே படுத்து நிம்மதியாக ஓய்வெடுங்கள். இருள் சூழ்ந்ததும், நான் உங்களை உங்கள் பெற்றோரின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். அந்த 'டபுள்-பேஸ்' கருவியைப் பொறுத்தவரை, நான் பிறகு வந்து அதை எடுத்துக்கொள்ளலாம்."

மாலை மங்கியதும், ஸ்மிச்ச்கோவ் அந்தப் பெட்டியை—அதற்குள் அந்த அழகி இருக்க—தன் தோள்களில் ஏற்றிக்கொண்டு பிபுலோவின் பண்ணை வீட்டை நோக்கி மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினார். அவரது திட்டம் இதுதான்: முதலில் அருகிலுள்ள ஒரு வீட்டிற்குச் சென்று சில ஆடைகளைச் சேகரித்துக்கொள்ள வேண்டும், பிறகு தனது பயணத்தைத் தொடர வேண்டும்...

"எந்தவொரு இருண்ட சூழலிலும் ஒரு நம்பிக்கை ஒளி இருக்கவே செய்கிறது..." என்று அவர் நினைத்தார்; பாரத்தைச் சுமந்து குனிந்து நடந்தபடி, வெறும் கால்களால் தூசியை உதைத்துச் சென்றார். "இளவரசியின் கதி குறித்து நான் காட்டிய அக்கறைக்காக பிபுலோவ் நிச்சயம் எனக்குத் தாராளமாக வெகுமதி அளிப்பார்."

"அம்மையாரே, உங்களுக்கு வசதியாக இருக்கிறதா?" என்று அவர் கேட்டார்; ஒரு பெண்மணியை நடனத்திற்கு அழைக்கும் கண்ணியமான கனவானின் தொனியில் அவர் பேசினார். "தயவுசெய்து, என் பெட்டிக்குள் உங்கள் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போலவே உணருங்கள்—எந்தச் சடங்குகளும் தேவையில்லை!" திடீரென்று, அந்தப் பண்பாளரான ஸ்மிச்ச்கோவ் தனக்கு முன்னால் இருளில் இரண்டு மனித உருவங்கள் நடந்து செல்வதைக் கண்டார். உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​அது வெறும் கண் மாயை அல்ல என்பதை உணர்ந்தார்: அந்த உருவங்கள் உண்மையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தன, மேலும் ஏதோ மூட்டைகளையும் சுமந்து சென்றன...

"அவர்கள் திருடர்களாக இருக்குமோ?" என்ற எண்ணம் அவர் மனதில் மின்னியது. "அவர்கள் எதையோ சுமந்து செல்கிறார்கள்! அது அநேகமாக நம்முடைய ஆடைகளாகத்தான் இருக்கும்!"

ஸ்மிச்ச்கோவ் அந்தப் பெட்டியைச் சாலையோரத்தில் வைத்துவிட்டு அவர்களைத் துரத்தத் தொடங்கினார்.

"நில்லுங்கள்!" என்று அவர் கத்தினார். "நில்லுங்கள்! அவர்களைப் பிடியுங்கள்!" அந்த உருவங்கள் திரும்பிப் பார்த்தன; தங்களைத் துரத்தி வருகிறார்கள் என்பதைக் கண்டதும், அவை அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தன... வெகுநேரம் வரை, அந்த இளவரசியின் காதுகளில் வேகமாக ஓடும் காலடிச் சத்தங்களும் "நில்!" என்ற கூச்சல்களும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தன. இறுதியில், எல்லாம் அமைதியானது.

அந்தத் துரத்தலில் ஸ்மிச்ச்கோவ் (Smychkov) மிகவும் மூழ்கிப்போயிருந்தார்; ஒரு நல்ல வாய்ப்பு மட்டும் அமையாவிட்டால், அந்த அழகிய இசைக்கருவி சாலையோரத்தில் உள்ள வயல்வெளியில் வெகுநேரம் கிடக்க நேர்ந்திருக்கும். தற்செயலாக, அதே நேரத்தில் ஸ்மிச்ச்கோவின் சக இசைக்கலைஞர்களான புல்லாங்குழல் கலைஞர் ஜுச்ச்கோவ் (Zhuchkov) மற்றும் கிளாரினெட் கலைஞர் ரஸ்மாகைக்கின் (Razmakhaikin) ஆகியோர் பிபுலோவின் (Bibulov) பண்ணை வீட்டை நோக்கி அதே சாலையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர். அந்தக் கருவிப் பெட்டியின் மீது இடறி விழுந்த அவர்கள், ஆச்சரியத்துடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு கைகளை உயர்த்தினர்.

"ஒரு டபுள் பாஸ் (double bass)!" என்று ஜுச்ச்கோவ் கூறினார். "அடடே—இது நம் ஸ்மிச்ச்கோவினுடைய டபுள் பாஸ் ஆயிற்றே! ஆனால் இது எப்படி இங்கே வந்தது?"

"ஸ்மிச்ச்கோவுக்கு ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்க வேண்டும்," என்று ரஸ்மாகைக்கின் முடிவு செய்தார். "அவர் குடித்திருக்கலாம் அல்லது கொள்ளையடிக்கப்பட்டிருக்கலாம்... எதுவாக இருந்தாலும், இந்தக் கருவியை நாம் இங்கே விட்டுச் செல்ல முடியாது. இதை நம்முடன் எடுத்துச் செல்வோம்."

ஜுச்ச்கோவ் அந்தப் பெட்டியைத் தன் முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டார்; இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

"என்ன ஒரு கனமான பொருள்!" என்று அந்தப் புல்லாங்குழல் கலைஞர் வழிநெடுகிலும் முணுமுணுத்துக்கொண்டே வந்தார். "இவ்வளவு பெரிய, விசித்திரமான கருவியை வாசிக்க நான் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்... அப்பாடா!" இளவரசர் பிபுலோவின் பண்ணை வீட்டை அடைந்ததும், இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் கருவிப் பெட்டியை இசைக்குழுவிற்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் வைத்துவிட்டு, சிற்றுண்டி நடைபெறும் பகுதியை நோக்கிச் சென்றனர்.

அப்போது, ​​சரவிளக்குகளும் சுவரில் பொருத்தப்பட்ட விளக்குகளும் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. மணமகன்—போக்குவரத்து அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த அழகான மற்றும் கனிவான அதிகாரியான 'ஆலிக் கவுன்சிலர்' லேகிச் (Lakeich)—வரவேற்பறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; கைகளைத் தன் பாக்கெட்டுகளில் விட்டபடி, அவர் கவுண்ட் ஷ்காலிகோவுடன் (Count Shkalikov) உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் இசையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

"தெரியுமா கவுண்ட்," என்று லேகிச் கூறினார், "நான் நேபிள்ஸில் இருந்தபோது, ​​அற்புதங்களை நிகழ்த்தக்கூடிய ஒரு வயலின் கலைஞருடன் எனக்குப் பழக்கம் இருந்தது. நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள்! டபுள் பாஸில்—சாதாரண டபுள் பாஸில்—அவர் வாசிக்கும் அந்த அதிவேக இசை நுணுக்கங்கள் (trills) பிரமிக்க வைப்பதாக இருக்கும்! அவர் ஸ்ட்ராஸின் (Strauss) வால்ட்ஸ் இசையைக் கூட அதில் வாசிப்பார்!" "அட, அது சாத்தியமே இல்லை..." என்று கவுண்ட் சந்தேகத்துடன் கூறினார்.

"நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்! அவர் லிஸ்டின் (Liszt) ரப்சடியைக்கூட வாசித்தார்! நான் அவருடன் ஒரே அறையைப் பகிர்ந்துகொண்டேன்; சும்மா பொழுதுபோக்கிற்காக, அந்த லிஸ்ட் ரப்சடியை 'டபுள் பாஸ்' (double bass) வாத்தியத்தில் வாசிக்கக்கூட நான் கற்றுக்கொண்டேன்."
...லிஸ்டின் ராகம்... ம்ம்! நீங்கள் கேலி செய்கிறீர்கள் போல...

"நீங்கள் என்னை நம்பவில்லையா?" என்று லேக்கிச் சிரித்தார். "இப்போதே அதை உங்களுக்கு நிரூபிக்கிறேன்! வாருங்கள், இசைக்குழுவிற்குச் செல்வோம்!"

மணப்பெண்ணும் பிரபுவும் இசைக்குழுவை நோக்கிச் சென்றனர். டபுள் பேஸ் கருவியை நெருங்கியதும், அவர்கள் அதன் பட்டைகளை வேகமாக அவிழ்க்கத் தொடங்கினர்... பிறகு—அடக் கொடுமை!

ஆனால் இங்கே, வாசகர்—தமது கற்பனைக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்து—அந்த இசைச் சண்டையின் முடிவைப் படமாகக் காணும்போது, ​​நாம் ஸ்மிச்கோவ் பக்கம் திரும்புவோம்... அந்தப் பரிதாபமான இசைக்கலைஞன், திருடர்களைப் பிடிக்கத் தவறி, தான் அந்தப் பெட்டியை விட்டுச் சென்ற இடத்திற்கே திரும்பியபோது, ​​தனது விலைமதிப்பற்ற சுமையைக் காணவில்லை. குழப்பமடைந்த அவன், சாலையோரமாகப் பலமுறை முன்னும் பின்னுமாக நடந்தான்; அந்தப் பெட்டியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாததால், தான் தவறான பாதையில் வந்துவிட்டதாக அவன் முடிவு செய்தான்...

"இது பயங்கரம்!" என்று அவன் தன் தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டு, இரத்தம் உறைந்துபோக, நினைத்தான். "அவள் இந்தப் பெட்டிக்குள் மூச்சுத்திணறி இறந்துவிடுவாள்! நான் ஒரு கொலைகாரன்!"

ஸ்மிச்கோவ் நள்ளிரவு வரை அந்தப் பெட்டியைத் தேடிச் சாலைகளில் அலைந்தான், ஆனால் இறுதியில், முற்றிலும் சோர்வடைந்து, அந்தச் சிறிய பாலத்தின் அடியில் பின்வாங்கினான்.

“விடியற்காலையில் பார்க்கலாம்,” என்று அவன் தீர்மானித்தான்.

விடியற்காலையில் தேடியும் அதே முடிவுதான் கிடைத்தது, அதனால் ஸ்மிச்கோவ் இரவு வரை பாலத்தின் அடியில் காத்திருக்க முடிவு செய்தான்...

“நான் அவளைக் கண்டுபிடிப்பேன்!” என்று அவன் தன் மேல்தொப்பியைக் கழற்றி, முடியைப் பற்றிக்கொண்டபடி முணுமுணுத்தான். “ஒரு வருடம் ஆனாலும் சரி, நான் அவளைக் கண்டுபிடிப்பேன்!”

………………..

இன்றுவரை, அப்பகுதியில் வாழும் விவசாயிகள், இரவில் பாலத்திற்கு அருகில் மேல்தொப்பி அணிந்த, நிர்வாணமான, முடி நிறைந்த ஒரு மனிதனைக் காண முடியும் என்று கதைகள் கூறுகிறார்கள். எப்போதாவது, பாலத்தின் அடியிலிருந்து ஒரு டபுள் பாஸின் மூச்சுத்திணறல் சத்தம் கேட்கும்.

குறிப்புகள்