விளாதிமிர் நபகோவ். 'தி கோ-கெட்டர்' (The Go-Getter)

எங்கள் சூட்கேஸ் முழுவதும் வண்ணமயமான ஸ்டிக்கர்கள் ஒட்டப்பட்டுள்ளன—நியூரம்பெர்க், ஸ்டட்கார்ட், கொலோன் (மற்றும் 'லிடோ' கூட, அது போலியானதாக இருந்தாலும்); எங்களுக்கு அடர் நிற முகம், அதில் ஊதா நிற நரம்புகள், கத்தரித்து நேர்த்தியாக்கப்பட்ட கருப்பு மீசை மற்றும் ரோமங்கள் நிறைந்த நாசித் துவாரங்கள்; நாங்கள் ஒரு குறுக்கெழுத்துப் புதிரை விடுவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம், அவ்வப்போது குறட்டை போன்ற சத்தத்துடன் மூச்சை வெளியே விட்டபடி. மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டியில் நாங்கள் தனியாக இருக்கிறோம், அதனால் சலிப்பாக இருக்கிறது.

மாலை வேளையில், நாங்கள் ஒரு சிறிய, வசீகரமான நகரத்தை அடைவோம். செயல்படுவதற்கான சுதந்திரம்! ஒரு பயண விற்பனையாளரின் வாழ்க்கைக்குரிய அந்தத் தனித்துவமான மணம்! ஜாக்கெட் கையில் ஒரு பொன்னிற முடி! ஓ பெண்ணே, உன் பெயர் 'அன்பே' (Sweetheart)... அப்படித்தான் நாங்கள் எங்கள் தாயை அழைத்தோம், பிறகு—காடென்காவை. உளவியல் பகுப்பாய்வு: நாம் அனைவரும் ஈடிபஸ் (Oedipus) போன்றவர்களே. கடந்த பயணத்தில், நாங்கள் காடென்காவிற்குத் துரோகம் இழைத்தோம்—மூன்று முறை; அதற்காக முப்பது மார்க்குகள் செலவாயின. நாம் வசிக்கும் நகரத்தில் பெண்கள் எப்போதும் கரடுமுரடான தோற்றம் கொண்டவர்களாக இருப்பதும், ஆனால் ஒரு அந்நிய நகரத்தில் அவர்கள் பண்டைய காலத்து 'ஹெட்டேரா'க்களை (hetaerae - உயர்குடி விலைமாதர்கள்) விட அழகாக இருப்பதும் ஏன்? ஆனால் அதைவிட இனிமையானது தற்செயலான சந்திப்பின் நேர்த்தி: "உங்கள் முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் (profile), ஒரு காலத்தில் யாருக்காக... அந்தப் பெண்ணை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது..." ஒரே ஒரு இரவு, அதன் பிறகு கப்பல்களைப் போல நாம் பிரிந்து செல்கிறோம்... இன்னொரு சாத்தியம்: அவள் ஒரு ரஷ்யப் பெண்ணாக இருக்கலாம். "என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்கிறேன்: கான்ஸ்டன்டின்..." குடும்பப் பெயரைச் சொல்லாமல் இருப்பதே நல்லது—அல்லது ஒன்றை உருவாக்கிக்கொள்ளலாமா? சுமரோகோவ். ஆம், நாங்கள் உறவினர்கள்.

அந்தப் புகழ்பெற்ற துருக்கிய ஜெனரல் யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை, 'விமானப் போக்குவரத்தின் தந்தை'யையோ அல்லது அந்த அமெரிக்க கொறித்துண்ணியையோ எங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை—ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்ப்பதும் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இல்லை. ஒரு வயல்வெளி. ஒரு சாலை. எல்லாம் தொலைந்து போகட்டும். ஒரு சிறிய வீடு மற்றும் ஒரு காய்கறித் தோட்டம். ஒரு கிராமத்துப் பெண்—மோசமில்லை, இளமையானவள்.

காடென்கா ஒரு நல்ல மனைவியாக இருக்கக்கூடிய ரகம். அவளிடம் தீவிரமான உணர்ச்சிகள் இல்லை, துப்பாக்கி சுடுவதில் சிறந்தவள், தினமும் காலையில் முழங்கை வரை கைகளைக் கழுவுவாள், அதிக புத்திசாலித்தனம் இல்லாதவள்—அதனால்தான் அவளுக்குச் சந்தேகமோ பொறாமையோ வருவதில்லை. அவளது இடுப்புப் பகுதி அகலமாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருந்தபோதிலும், அவளது இரண்டாவது குழந்தை ஏற்கனவே இறந்து பிறந்திருப்பது விசித்திரமானது. கடினமான காலங்கள். இது ஒரு பெரும் போராட்டமான வாழ்க்கை. இது சுத்த பைத்தியக்காரத்தனம்: ஒருவரைச் சம்மதிக்க வைப்பதற்குள் சட்டை நனையும் அளவுக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்துப்போகிறோம்; அதன்பிறகோ, அவர்களிடம் இருந்து கமிஷன் தொகையைச் சொட்டுச் சொட்டாகப் பிடுங்க வேண்டியிருக்கிறது. கடவுளே! கண்ணைப் பறிக்கும் வெளிச்சம் நிறைந்த அறையில், தங்க நிறத்தில் வசீகரமான ஒரு குட்டிப் பிசாசுடன் (காதலியுடன்) களித்து விளையாட எவ்வளவு ஆவலாக இருக்கிறேன்... கண்ணாடிகள், கொண்டாட்டங்கள், கொஞ்சம் மதுபானம். இன்னும் முழுதாக ஐந்து மணி நேரம் இருக்கிறது. ரயில் பயணம் அத்தகைய மனநிலையைத் தூண்டும் என்பார்கள். எனக்கும் நிச்சயமாக அந்த மனநிலைதான் இருக்கிறது. எப்படிப் பார்த்தாலும், வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமானது ஆரோக்கியமான காதல் உறவுதானே? என் காதல் விவகாரங்களைக் கவனிக்கும் வரை என்னால் தொழிலைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே முடியாது. திட்டம் இதுதான்: முதலில் லாங்கே (Lange) குறிப்பிட்ட அந்த கஃபே. அங்கே அவளைக் காணவில்லை என்றால்...

ஒரு ரயில்வே கிராஸிங் கேட், கிடங்குகள், ஒரு பெரிய ரயில் நிலையம். பயணி ஜன்னல் கண்ணாடியைக் கீழே இறக்கி, முழங்கைகளை அதன் மீது ஊன்றிச் சாய்ந்து நின்றார். நடைமேடையின் மறுபுறம், ஒரு விரைவு ரயிலின் பெட்டிகள் புகையைக் கக்கிக்கொண்டிருந்தன. ரயில் நிலையத்தின் குவிமாடத்திற்குக் கீழே புறாக்கள் மங்கலாகப் பறந்து கொண்டிருந்தன. 'சாசேஜ்' (sausage) விற்பவரின் குரல் கீச்சலாகவும், பீர் விற்பவரின் குரல் கனத்த தொனியிலும் ஒலித்தன. வெள்ளை நிற ஸ்வெட்டர் அணிந்த அந்த இளம் பெண் அங்கே நின்றிருந்தாள்—பேசிக்கொண்டும், சிரித்துக்கொண்டும், விடைபெறும் விதமாகத் தன் துணையைத் தொட்டுக்கொண்டும் இருந்தாள். பிறகு அங்கேயே ஒருமுறை சுழன்றாள்; வெயிலில் பழுப்பேறிய அவளது சருமமும், வெளியே தெரிந்த காதுகளும் கண்ணில் பட்டன. அவள் தன் வெறும் கைகளை மாறி மாறிப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டும் (அப்போது உடல் அசைந்து, கைப்பையால் பாவாடையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தது), மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டும் (அப்போது தன் காலின் மீதே கால் வைத்துக்கொண்டாள்) நின்றாள். இறுதியாக, கைப்பையை அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டு, லேசான சத்தத்துடன் தன் பளபளப்பான கருப்பு பெல்ட்டுக்குப் பின்னால் விரல்களை லாவகமாக நுழைத்தாள்; அப்போது அவளது முன்னங்கையில்—இஞ்சி மிட்டாய் நிறத்திலான அந்தச் சருமத்தில்—ஒரு அழகான கீறல் தெரிந்தது. நான் அதைப் பார்க்கக் கூடாது, ஆனாலும் என் கண்கள் அதையெல்லாம் பதிவு செய்துகொண்டே இருந்தன. என் தீவிரமான பார்வையின் தாக்கத்தால், அவள் மென்மையாகவும், அவளது உருவம் விளிம்புகளில் மங்கலாகவும் தெரியத் தொடங்கியது. எந்த நேரத்திலும் அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த பொருட்கள்—குப்பைத் தொட்டி, விளம்பரப் பலகை, பெஞ்ச்—அவளது உருவத்தின் ஊடாகத் தெரியத் தொடங்கலாம். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, என் பார்வை (லென்ஸ்) இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியது; எல்லாம் மாறியது, அந்த மனிதன் அடுத்த பெட்டிக்குள் குதித்தான், ரயில் நகர்ந்து சென்றது, அவள் தன் பையிலிருந்து ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்தாள். அவள் பின் தங்கி ஜன்னலுக்கு நேராக வந்தபோது, ​​கான்ஸ்டான்டின்—கோஸ்த்யா, கோஸ்தென்கா—தன் உள்ளங்கையில் மூன்று முறை சத்தமாக முத்தமிட்டு அகலமாகச் சிரித்தான்; ஆனால் அவள் அதைக் கூட கவனிக்கவில்லை: சீரான வேகத்தில் தன் கைக்குட்டையை அசைத்தபடியே அவள் பார்வையில் படாமல் மறைந்து போனாள்.

அவன் ஜன்னல் சட்டத்தை மேலே உயர்த்தினான்; திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​ஒருவித மயக்கும் கனவுலகில் அவன் மூழ்கியிருந்த நேரத்தில் அந்த ரயில் பெட்டி நிரம்பியிருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியம் அடைந்தான். செய்தித்தாள்களை வாசித்துக்கொண்டிருந்த மூன்று பேர் இருந்தனர்—தொலைவில் மூலைப்பகுதியில், குறுக்காக அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்: கருமையான கூந்தல், முகத்தில் பவுடர் பூச்சு, தலையில் ஒரு 'பெரெட்' (beret) தொப்பி மற்றும் பளபளப்பான, ஓரளவு ஊடுருவிப் பார்க்கக்கூடிய கோட் அணிந்திருந்தாள்—அது ஜெல்லி போன்ற பொருளால் ஆனது, மழையைத் தடுக்கக்கூடும், ஆனால் பார்வையைத் தடுப்பதில்லை. "சிறந்த நகைச்சுவை மற்றும் கூர்மையான பார்வை—அதுவே எங்கள் தாரக மந்திரம்." 

பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவன் தனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த நேர்த்தியான தோற்றமுடைய முதியவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்—தொழிற்சாலைப் புகைபோக்கி ஒன்று ஜன்னல் வழியாகக் கடந்து சென்றதுதான் அவர்களின் உரையாடலைத் தொடங்கி வைத்தது, அதைத் தொடர்ந்து சில புள்ளிவிவரங்கள் பேசப்பட்டன—இருவரும் தாங்கள் வாழும் காலத்தைப் பற்றி ஒருவித வருத்தமும் கேலியும் கலந்த தொனியில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; இதற்கிடையில், வெளிறிய நிறமுடைய ஒரு பெண் 'ஃபர்கெட்-மீ-நாட்' (forget-me-not) மலர்களின் சிறிய கொத்து ஒன்றை மேலே இருந்த ரேக்கில் வைத்தாள்; பின்னர் தன் சூட்கேஸிலிருந்து ஒரு பத்திரிகையை எடுத்து, அதில் ஆழ்ந்து போனாள்—அந்த வாசிப்பு ஒரு மெல்லிய திரை போல இருந்தது, அதன் ஊடே எங்கள் மென்மையான குரலும் அர்த்தமுள்ள பேச்சும் கேட்டன. மற்றொரு நபர்—பச்சை நிறக் காலுறைகளுக்குள் செருகப்பட்ட கட்டம் போட்ட கால்சட்டை அணிந்த, கலகலப்பான குண்டான மனிதர்—உரையாடலில் இணைந்து பன்றி வளர்ப்பு பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். எவ்வளவு நல்ல அறிகுறி: அவள் எந்த இடத்தைப் பார்த்தாலும் அதைச் சரிசெய்துவிடுபவளாகத் தோன்றுகிறாள். முரட்டுத்தனமான, தனிமையை விரும்பும் மூன்றாவது நபர் ஒருவர் செய்தித்தாள் மறைவில் அமர்ந்திருந்தார். அடுத்த நிலையத்தில், பன்றி வளர்ப்பவரும் அந்த முதியவரும் இறங்கினார்கள்; தனிமையை விரும்பியவர் உணவு பரிமாறும் பெட்டிக்குச் சென்றார்; அந்தப் பெண் ஜன்னல் ஓரத்தில் இருந்த இருக்கைக்கு மாறினாள். 

இதை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துப் பார்ப்போம். துயரம் தோய்ந்த கண்கள், காம உணர்வு ததும்பும் இதழ்கள். மிகச்சிறந்த கால்கள், செயற்கை பட்டு ஆடை. எது சிறந்தது: சுவாரஸ்யமான முப்பது வயதுப் பெண்ணின் அனுபவம்... ...காட்டு ஆப்பிள்களா அல்லது ஒரு 'கோல்டன் ஸ்பிரைட்' (Golden Sprite) பானத்தின் துள்ளலான புத்துணர்ச்சியா? இன்று முதலாவதே சிறந்தது; நாளை என்னவாகுமோ தெரியவில்லை. அப்போது: அவளது மேலங்கியின் மெல்லிய, ஒளி ஊடுருவும் தன்மைக்கு அப்பால்—அழகான, நிர்வாண உடல்—ரைன் நதியின் மஞ்சள் நிற நீரில் நீந்திச் செல்லும் ஒரு நீர் தேவதையைப் போல அது தெரிந்தது. சட்டென்று எழுந்து தன் மேலங்கியைக் கழற்றினாள்; உள்ளே வட்ட வடிவ 'பிக்கே' (piqué) காலர் கொண்ட 'பீஜ்' (beige) நிற ஆடை தெரிந்தது. அதைச் சரிசெய்துகொண்டாள். இதோ, இப்போது சரியாக இருக்கிறது. 

"இது மே மாதத்து வானிலை," என்று கான்ஸ்டான்டின் பணிவாகக் கூறினான், "இருந்தாலும் அவர்கள் இன்னும் வெப்பமூட்டியை (ஹீட்டரை) அணைக்கவில்லை."

அவள் புருவத்தை உயர்த்தியபடி பதிலளித்தாள், "ஆம், வெப்பமாக இருக்கிறது, நானும் மிகுந்த களைப்பில் இருக்கிறேன். என் ஒப்பந்தக் காலம் முடிந்துவிட்டது; இப்போது வீட்டுக்குக் கிளம்புகிறேன். எல்லோரும் எனக்கு விருந்தளித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்—நிலையத்தின் உணவகம் மிகச் சிறந்தது—நானும் அதிகமாகக் குடித்துவிட்டேன்... எனக்கு ஒருபோதும் போதை ஏறுவதில்லை, ஆனால் வயிற்றில் ஒருவித பாரம் மட்டும் தெரியும். வாழ்க்கை கடினமாகிவிட்டது; பணத்தை விடப் பூக்களே எனக்கு அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன. இப்போது ஓய்வெடுக்கப்போவதில் மகிழ்ச்சி—ஒரு மாதத்தில் அடுத்த பணி காத்திருந்தாலும்—ஆனால் எதையும் சேமித்து வைப்பது சாத்தியமே இல்லை. சற்று முன் வெளியேறிய அந்தப் பெருவயிறு கொண்ட மனிதன் கண்ணியக்குறைவாக நடந்துகொண்டான். அவன் என்னைப் பார்த்த விதம்... நான் நீண்ட காலமாகப் பயணம் செய்வது போல் உணர்கிறேன்; இந்த அமளி, அரட்டை மற்றும் அர்த்தமற்ற விஷயங்களிலிருந்து விலகி, என் வசதியான சிறிய வீட்டுக்குத் திரும்ப விரும்புகிறேன்." 

"ஒரு சிறிய சலுகையை அளிக்க என்னை அனுமதியுங்கள்," என்று கோஸ்டியா கூறினான். 

அவன் தனக்கு அடியில் இருந்த, வண்ணமயமான சாடின் துணியால் மூடப்பட்ட செவ்வக வடிவக் காற்றடைக்கும் மெத்தையை வெளியே எடுத்தான்—கடினமான, தட்டையான இருக்கைகளில் அமர்ந்து மேற்கொள்ளும், மூல நோயை அதிகப்படுத்தும் பயணங்களின்போது அவன் எப்போதும் பயன்படுத்தும் மெத்தை அது. 

"உங்களுக்கு என்ன செய்வது?" என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். 

"நான் சமாளித்துக்கொள்வேன், நான் சமாளித்துக்கொள்வேன். நீங்கள் ஒரு கணம் எழுந்தால் போதும். மன்னிக்கவும். இப்போது அமருங்கள். மென்மையாக இருக்கிறது, இல்லையா? பயணத்தின்போது அந்தப் பகுதி மிகவும் உணர்திறன் மிக்கதாக இருக்கும்." "நன்றி," என்று அவள் கூறினாள். "எல்லா ஆண்களும் இவ்வளவு கவனிப்புடன் இருப்பதில்லை. கடந்த ஒரு மாதத்தில் நான் நிறைய எடை குறைந்திருக்கிறேன். இது அற்புதமாக இருக்கிறது—மீண்டும் இரண்டாம் வகுப்பில் படிப்பது போன்ற உணர்வு." "பெண்மணியே, எங்களைப் பொறுத்தவரை, கண்ணியமான நடத்தை என்பது இயல்பாகவே அமைந்த ஒரு குணம். ஆம், நான் ஒரு வெளிநாட்டவர். ஒரு ரஷ்யர். ஒருமுறை ஒரு சம்பவம் நடந்தது: என் தந்தை தனது பண்ணையில் ஒரு பழைய நண்பருடன்—அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற ஜெனரல்—நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​விறகுக்கட்டு ஒன்றைச் சுமந்து வந்த ஒரு வயதான விவசாயப் பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். என் தந்தை தன் தொப்பையைக் கழற்றி மரியாதை செலுத்தினார்; அதைக் கண்டு அந்த ஜெனரல் ஆச்சரியமடைந்தார். அப்போது என் தந்தை சொன்னார், 'கண்ணியமிக்க ஐயா, ஒரு சாதாரண விவசாயப் பெண் ஒரு பிரபுவை விட அதிக நாகரிகத்துடனும் மரியாதையுடனும் நடந்துகொள்வதை நீங்கள் நிச்சயமாக விரும்பமாட்டீர்கள் அல்லவா?'"

"எனக்கு ஒரு ரஷ்யரைத் தெரியும்—அவரைப் பற்றி நீங்களும் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்—ஒரு நிமிடம், அவர் பெயர் என்ன? பாரெட்ஸ்கி... பாராட்ஸ்கி... வார்சாவைச் சேர்ந்தவர்—இப்போது கெம்னிட்ஸ் நகரில் ஒரு மருந்தகம் வைத்திருக்கிறார்... பாராட்ஸ்கி... பாரெட்ஸ்கி... அவரை உங்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்திருக்குமே?"

"இல்லை. ரஷ்யா மிகப் பெரியது. உதாரணமாக, எங்கள் பண்ணையே உங்கள் சாக்சனி (Saxony) மாநிலத்தின் அளவு பெரியதாக இருந்தது. ஆனால் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன, அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாயின. அந்தத் தீயின் வெளிச்சம் எழுபது கிலோமீட்டர் தூரம் வரை தெரிந்தது. என் கண்முன்னே என் பெற்றோர் கொடூரமான முறையில் கொல்லப்பட்டனர். துருக்கியப் போரில் பங்கேற்ற அனுபவம் வாய்ந்த எங்கள் விசுவாசமான பணியாளர் ஒருவரால் நான் காப்பாற்றப்பட்டேன்..."

"மிகவும் கொடூரமானது," என்று அவர் கூறினார். "மிகவும் கொடூரமானது."

"ஆம், ஆனால் அது ஒருவரை மனதளவில் உறுதியாக்குகிறது. நான் ஒரு விவசாயப் பெண் போல வேடமணிந்து தப்பி ஓடினேன். அக்காலத்தில் நான் பார்ப்பதற்கு ஒரு இளம் பெண்ணைப் போலவே பொருத்தமாக இருந்தேன். வீரர்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்வார்கள்... குறிப்பாக ஒரு அயோக்கியன்... சொல்லப்போனால், ஒரு வேடிக்கையான சம்பவமும் நடந்தது."

அவர் அந்தக் கதையைச் சொன்னார். "அடடா," என்று அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்.

"அதன்பிறகு—பல வருட அலைச்சல், பலவிதமான தொழில்கள்." எனக்குத் தெரியும், நான் என் பூட்ஸ் காலணிகளைத் துடைக்கும் வேலை கூட செய்திருக்கிறேன்—இருப்பினும் என் கனவில், தோட்டத்தின் அந்த மூலையைப் பார்ப்பேன்; அங்கேதான் எங்கள் குடும்பத்தின் விலைமதிப்பற்ற நகைகளை வயதான வீட்டுப் பணியாளர் ஒருவர் தீப்பந்த வெளிச்சத்தில் புதைத்து வைத்திருந்தார்... வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு வாள் கூட அங்கே இருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது...

"இதோ வந்துவிடுகிறேன்," என்று அந்தப் பெண்மணி கூறினார்.

திரும்பி வந்ததும், அவர் மீண்டும் அந்த மெத்தையின் மீது அமர்ந்தார்—அது இன்னும் சூடு ஆறாமல் இருந்தது—மற்றும் நேர்த்தியாகத் தன் கால்களை மடித்து வைத்துக்கொண்டார். "அதுமட்டுமல்லாமல், இதைப் போன்ற இரண்டு மாணிக்கக் கற்கள்—ஒரு தங்கப் பேழையில் வைக்கப்பட்டிருந்தவை—என் தந்தையின் சீருடைத் தோள் பட்டைகள், ஒரு வரிசை கருப்பு முத்துக்கள்..."

"ஆம், சமீபகாலமாகப் பலரும் நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிட்டார்கள்," என்று பெருமூச்சுடன் அவள் கூறினாள். பிறகு, முன்போலவே புருவத்தை உயர்த்தியபடி தொடர்ந்தாள்: "நானும் நிறையக் கஷ்டங்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன்... மிக இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டேன்—அது ஒரு மோசமான திருமண வாழ்க்கை—அதனால் 'போதும்!' என்று முடிவெடுத்தேன். இனி என் விருப்பப்படியே வாழ்வது என்று தீர்மானித்தேன்... இப்போது ஓராண்டுக்கும் மேலாக என் பெற்றோருடன் பேசுவதில்லை—வயதானவர்களுக்கு இளைய தலைமுறையைப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை, இல்லையா?—அது எனக்கு மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது; அடிக்கடி அவர்கள் வீட்டின் முன் நடந்து செல்லும்போது, ​​உள்ளே சென்றுவிட வேண்டும் என்று கனவு காண்பேன்... கடவுளுக்கு நன்றி, என் இரண்டாவது கணவர் இப்போது அர்ஜென்டினாவில் இருக்கிறார்; அவர் எனக்கு அருமையான கடிதங்களை எழுதுகிறார், ஆனால் நான் ஒருபோதும் அவரிடம் திரும்பச் செல்லமாட்டேன். இன்னொரு மனிதரும் இருந்தார்—ஒரு தொழிற்சாலை இயக்குனர், மிகவும் கண்ணியமானவர்; அவர் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார், எங்களுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினார். அவருடைய மனைவி மிகவும் நல்லவர், கனிவான உள்ளம் கொண்டவர்—அவரை விட வயதில் மூத்தவர்—நாங்கள் அனைவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தோம்; கோடைக்காலத்தில் படகு சவாரி செல்வோம், ஆனால் பிறகு அவர்கள் பிராங்ஃபர்ட்டுக்குக் குடிபெயர்ந்துவிட்டார்கள். பிறகு நடிகர்கள்—அற்புதமான, மகிழ்ச்சியான மனிதர்கள்—அவர்களுடனான உறவு மிகவும் தோழமை நிறைந்தது; அவசரப்பட்டு எதிலும் ஈடுபடும் அந்த வழக்கமான போக்கு எதுவும் அங்கே இல்லை..."

இதற்கிடையில், கோஸ்தியா இப்படி நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்: *இத்தகைய ஆட்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரியுமே—பெற்றோர்கள், தொழிற்சாலை இயக்குனர்கள் என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகிறாள். அப்பட்டமாகப் பொய் சொல்கிறாள். இருந்தாலும், அவள் ஒன்றும் மோசமில்லை. குட்டிப் பன்றிக் குட்டிகளைப் போன்ற மார்பகங்கள், ஒல்லியான இடுப்பு. நன்றாக மது அருந்தக்கூடியவளாகவும் தெரிகிறாள்.* நாம் கொஞ்சம் பீர் கூட ஆர்டர் செய்யலாம்.*

"அப்படியென்றால் எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தது; நான் பெரும் செல்வந்தரானேன். பெர்லினில் எனக்கு நான்கு வீடுகள் இருந்தன. ஆனால் நான் நம்பிய ஒரு நபர்—ஒரு நண்பர், ஒரு வணிகப் பங்குதாரர்—என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்... அதை நினைவுகூர்வதே வேதனையாக இருக்கிறது. நான் সর্বস্বத்தையும் இழந்தேன், ஆனால் மனம் தளரவில்லை; இப்போது, ​​கடவுளுக்கு நன்றி, நெருக்கடி நிலை இருந்தபோதிலும்... சொல்லப்போனால், உங்களுக்கு ஒன்றைச் காட்டுகிறேன், மேடம்..."

நேர்த்தியான பயண லேபிள்கள் ஒட்டப்பட்டிருந்த அந்த சூட்கேஸில்... ...விற்பனைக்கான பிற பொருட்களுடன், மிகவும் பிரபலமான பாணி கொண்ட (கைப்பைகளில் வைத்துக்கொள்ளக்கூடிய) பெண்களுக்கான கண்ணாடிகளின் மாதிரிகளும் இருந்தன.

அந்தச் சிறிய கண்ணாடிகள் வட்டமாகவோ அல்லது சதுரமாகவோ இல்லாமல், கற்பனைத்திறன் மிக்க வடிவங்களில்—சொல்லப்போனால், ஒரு மலர், வண்ணத்துப்பூச்சி அல்லது இதயம் போன்ற வடிவங்களில்—இருந்தன. பீர் வந்தது. அவள் அந்தக் கண்ணாடிகளை உற்றுநோக்கி, அவற்றில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தாள்; சுவர்களில் ஒளித்துகள்கள் நடனமாடின. ஒரு போர்வீரனைப் போல ஒரே மூச்சில் அந்தப் பீரை அருந்திய அவள், தன் ஆரஞ்சு நிற உதடுகளில் படிந்திருந்த நுரையைத் தன் கையின் பின்புறத்தால் துடைத்தாள். கோஸ்டென்கா அந்த மாதிரிகளை (samples) அன்புடன் மீண்டும் சூட்கேஸில் அடுக்கி வைத்து, அதை அலமாரியில் ஏற்றினான். சரி, இனி தொடங்கலாம். 

"உங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​நாம் முன்பே சந்தித்தது போன்ற உணர்வு எனக்குள் எழுகிறது. காசநோயால் இறந்துபோன ஒரு பெண்ணின் சாயல் அப்படியே உங்களிடம் இருக்கிறது; அவளுக்காக நான் கிட்டத்தட்ட என்னையே சுட்டுக்கொள்ளும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தேன். ஆம், நாங்கள் ரஷ்யர்கள் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய விசித்திரமானவர்கள்; ஆனால் நம்புங்கள், ராஸ்புட்டினின் தீவிரமான காதலுடனும், ஒரு குழந்தையின் அப்பாவித்தனத்துடனும் எப்படி நேசிப்பது என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் தனியாக இருக்கிறீர்கள், நானும் தனியாக இருக்கிறேன். நீங்கள் சுதந்திரமானவர், நானும் சுதந்திரமானவன். ஒரு தனிமையான இடத்தில் சில மகிழ்ச்சியான மணிநேரங்களை ஒன்றாகக் கழிப்பதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்க யார் இருக்கிறார்கள்?" 

அவள் ஒருவித வசீகரமான மௌனத்துடன் இருந்தாள். அவன் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தான். அகன்ற கண்களுடன் புன்னகைத்தபடியே, தன் முழங்கால்களில் தட்டிக்கொண்டும் உள்ளங்கைகளை ஒன்றோடொன்று தேய்த்துக்கொண்டும், அவளது பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தை உற்றுநோக்கினான். 

"நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள்?" என்று அவள் கேட்டாள். கோஸ்டென்கா அவளிடம் அதைச் சொன்னான். 

"நானோ... அங்கே இறங்கப்போகிறேன்..."

சீஸ் (cheese) தயாரிப்புக்கு மிகவும் பிரபலமான ஒரு ஊரின் பெயரை அவள் சொன்னாள். 

"அப்படியானால்—நானும் உங்களுடன் வருகிறேன், நாளை என் பயணத்தைத் தொடர்கிறேன். மேடம், உறுதியாகச் சொல்ல நான் துணியவில்லை; ஆனால் இதில் இருவருக்கும் எந்த வருத்தமும் இருக்காது என்று நம்புவதற்கு எனக்குப் போதுமான காரணங்கள் உள்ளன..."

ஒரு புன்னகை, ஒரு புருவ உயர்வு. 

"என் பெயர் கூட உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாதே." 

"ஓ, அதெல்லாம் தேவையில்லை, தேவையில்லை... பெயர்கள் எதற்கு?" "இருந்தாலும்..." என்று சொல்லி, எளிதில் உடையக்கூடிய தன் அறிமுக அட்டையை (calling card) அவள் நீட்டினாள். ஜோன்யா பெர்க்மேன்.

"நான் வெறும் கோஸ்டியா—கோஸ்டியா, அவ்வளவுதான். அப்படித்தான் நீங்கள் என்னை அழைக்க வேண்டும்—சரிதானே?"

ஒரு வசீகரமான பெண். உணர்ச்சிகள் கொந்தளிக்கும், நெகிழ்வான, ஈர்க்கக்கூடிய பெண். இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் நாங்கள் சேருவோம். வாழ்க்கை, மகிழ்ச்சி மற்றும் வாழ்வின் முழுமை வாழ்க! இருமுனை இன்பங்கள் நிறைந்த நீண்ட இரவு! பலவிதமான தடவிக் கொடுக்கும் ஸ்பரிசங்கள்! காதலில் விழுந்த ஹெர்குலஸ்!

நாங்கள் 'துறவி' (Recluse) என்று செல்லப்பெயரிட்டு அழைத்த அந்தப் பெண் பயணி உணவருந்தும் பெட்டியிலிருந்து திரும்பியதால், கோஸ்டியா தனது காதல் முயற்சியை இடையில் நிறுத்த வேண்டியதாயிற்று. அவர் சில சாதாரணப் புகைப்படங்களை வெளியே எடுத்து அவற்றைக் காட்டத் தொடங்கினார்: "இவள் என் தோழி; இவன் ஒரு மிக நல்ல பையன்—இவன் சகோதரன் வானொலி நிலையத்தில் வேலை செய்கிறான். இந்தப் படத்தில் நான் பார்ப்பதற்கு மிகவும் மோசமாக இருக்கிறேன். அது என் கால். இதில் என்னை அடையாளம் காண முடிகிறதா? நான் ஒரு 'பவுலர்' தொப்பியையும் கண்ணாடியையும் அணிந்திருக்கிறேன். வேடிக்கையாக இருக்கிறது, இல்லையா?"

நாங்கள் வந்து சேரும் இடத்திற்கு நெருங்கிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த மெத்தை தலையணை (cushion) நன்றியுடன் திருப்பித் தரப்பட்டது. கோஸ்டியா அதிலிருந்த காற்றை வெளியேற்றி மடித்து வைத்தார். ரயில் வேகம் குறையத் தொடங்கியது.

"சரி, விடைபெறுகிறேன்," என்று அந்தப் பெண் கூறினார்.

அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் சுறுசுறுப்புடனும் இரண்டு சூட்கேஸ்களையும்—அவருடைய சிறிய ஃபைபர் பெட்டி மற்றும் தன்னுடைய கம்பீரமான தோற்றமளிக்கும் பெட்டி ஆகிய இரண்டையும்—எடுத்துச் சென்றார். ரயில் நிலைய மண்டபத்திற்குள் தூசியுடன் கூடிய மூன்று சூரிய ஒளிக்கற்றைகள் ஊடுருவி விழுந்தன. தூங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த 'துறவி'யும், அங்கே மறந்து வைத்துவிட்டுச் செல்லப்பட்ட 'ஃபர்கெட்-மீ-நாட்' (forget-me-not) மலர்க்கொத்தும் தொடர்ந்து பயணத்தைத் தொடர்ந்தன.

"நீங்கள் ஒரு பைத்தியக்காரர்," என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.

அவர் தனது சூட்கேஸைப் பாதுகாப்பாக வைக்கும் இடத்தில் (cloakroom) ஒப்படைத்தார், ஆனால் அதற்கு முன் அதிலிருந்து தட்டையான செருப்பு ஜோடி ஒன்றை வெளியே எடுத்தார். நிலையத்திற்கு வெளியே ஒரே ஒரு டாக்ஸி மட்டுமே காத்திருந்தது.

"எங்கே போகிறோம்? உணவகத்திற்கா?" என்று அந்தப் பெண் கேட்டார்.

"நாம் உங்கள் வீட்டிலேயே இரவு உணவு சாப்பிடலாம்," என்று கோஸ்டியா அவசரத்துடன் கூறினார். "அங்கே இன்னும் இதமாக இருக்கும். நாம் இப்போதே அங்கே செல்லலாம். அதுதான் சிறந்தது." "அவரிடம் ஐம்பது-மார்க் நோட்டை மாற்றிக்கொள்ள முடியுமா?" என்று அவர் யோசித்தார். "என்னிடம் பெரிய நோட்டுகள் மட்டுமே உள்ளன. இல்லை—பொறுங்கள், என்னிடம் கொஞ்சம் சில்லறை இருக்கிறது. முகவரி—முகவரியைச் சொல்லுங்கள்."

அந்தக் காரில் மண்ணெண்ணெய் வாடை வீசியது. மேலோட்டமான விஷயங்களால் அந்த இன்பத்தைக் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். இன்னும் எவ்வளவு தூரம்? எவ்வளவு அமைதியான நகரம். இன்னும் எவ்வளவு நேரம்? இது தாங்க முடியாததாக இருக்கிறது. எனக்கு இந்த நிறுவனம் தெரியும். நாம் வந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கிறேன்.

பச்சை நிற ஜன்னல் கதவுகளைக் கொண்ட ஒரு பழைய கருப்பு நிற வீட்டின் முன் அவர்கள் நின்றார்கள். நான்காவது மாடிப் படிக்கட்டில் நின்றபடி அவர் கேட்டார், "ஒருவேளை என்னால் விருந்தினர்களை அனுமதிக்க முடியாவிட்டால் என்ன செய்வது? நான் உங்களை உள்ளே அனுமதிப்பேன் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? உங்கள் உதட்டில் இருப்பது என்ன?"

"சளிப் புண் (cold sore)," என்று கோஸ்டியா கூறினார். "வெறும் உதட்டுக் கொப்புளம் தான். சீக்கிரம், கதவைத் திற. மற்ற எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவோம். அவசரம், திற."

அவர்கள் உள்ளே சென்றார்கள். ஒரு பெரிய அலமாரி கொண்ட நுழைவுப் பகுதி, ஒரு சமையலறை மற்றும் ஒரு சிறிய படுக்கையறை.

"இல்லை, இரு. எனக்குப் பசிக்கிறது. முதலில் இரவு உணவு சாப்பிடுவோம். அந்த ஐம்பது-மார்க் நோட்டை என்னிடம் கொடு—போகும்போது அதைச் சில்லறையாக மாற்றிக்கொண்டு வருகிறேன்."

"கடவுள் மேல் ஆணையாக, சீக்கிரம் செய்," என்று தன் பணப்பையைத் துழாவியபடியே கோஸ்டியா சொன்னான். "அதை மாற்ற வேண்டியதில்லை; என்னிடம் ஒரு பத்து-மார்க் நோட்டு இங்கேயே இருக்கிறது."

"நான் என்ன வாங்கட்டும்?" என்று அவள் கேட்டாள்.

"ஓ, எதுவாக இருந்தாலும் சரி. தயவுசெய்து சீக்கிரம் செய்."

அவள் வெளியே சென்றாள்—கதவை நன்றாகப் பூட்டிக்கொண்டு. ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை. ஆனால் இங்கே திருடுவதற்கு என்ன இருந்தது? ஒன்றுமில்லை. சமையலறைத் தரையின் நடுவே ஒரு கரப்பான் பூச்சி செத்து மல்லாக்கக் கிடந்தது; அதன் பழுப்பு நிறக் கால்கள் விரிந்து கிடந்தன. லேஸ் துணி போர்த்தப்பட்ட மரக்கட்டில் மேலே, கறைபடிந்த சுவரில் வட்டமான முகம் மற்றும் சுருள் முடி கொண்ட ஒரு ஆணின் புகைப்படம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. கோஸ்டியா அங்கிருந்த ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்து, அவசரமாகத் தன் சிவப்பு நிற காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு, தான் கொண்டு வந்திருந்த ஸ்லிப்பர்களை அணிந்துகொண்டான். பிறகு, அவசரத்தில் தன் ஜாக்கெட்டைக் கழற்றி, ஊதா நிற சஸ்பெண்டர்களை (தோள்பட்டைப் பட்டைகளை) அவிழ்த்து, இறுக்கமான காலரை அகற்றினான். சமையலறைக்கு விரைந்து சென்று குழாயடியில் கைகளைக் கழுவினான் (அங்கே குளியலறை இல்லை) மற்றும் கண்ணாடியில் தன் உதட்டைப் பார்த்தான். திடீரென்று, கதவு மணி ஒலித்தது. 

அவன் சத்தமின்றி கதவு அருகே சென்று, கதவில் இருந்த சிறிய துளை வழியாகப் பார்த்தான், ஆனால் எதுவும் தெரியவில்லை. வெளியே இருந்த நபர் மீண்டும் மணியை அடித்தார்; பித்தளைக் கதவுத் தட்டியின் (knocker-ring) ஓசை கேட்டது. அது ஒரு பொருட்டல்ல; அவர்கள் யாரையும் உள்ளே விடப்போவதில்லை. கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அதற்கான சாவி இல்லை. 

"யார் அது?" என்று கெஞ்சும் குரலில் கோஸ்டியா கேட்டான். 

உடைந்த குரல் கொண்ட ஒரு ஆண் கேட்டான்... ...அவர் கேட்டார்: "சொல்லுங்கள்,

தயவுசெய்து, திருமதி பெர்க்மேன் திரும்பி வந்துவிட்டாரா?" 

"இன்னும் இல்லை," என்று கோஸ்டியா பதிலளித்தார். "என்ன விஷயம்?" 

"ஒரு துயரச் சம்பவம்," என்று அந்தக்குரல் கூறியது, பிறகு பதிலுக்காகக் காத்திருந்தது. கோஸ்டியாவும் காத்திருந்தார். 

அந்தக்குரல் தொடர்ந்தது: "அவர் எப்போது திரும்புவார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? இன்று திரும்புவார் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டது. நீங்கள் திரு. சைடுலர் தானே?" 

"என்ன விஷயம்? நான் தகவலைச் சொல்லிவிடுகிறேன்." 

அந்தக்குரல் தொண்டையைச் சரிசெய்துவிட்டு, தொலைபேசியில் பேசுவது போலப் பேசியது:

"நான் ஃபிரான்ஸ் லோஷ்மிட் பேசுகிறேன். தயவுசெய்து அவரிடம் சொல்லுங்கள்..."

அவர் பேச்சை நிறுத்திவிட்டுத் தயக்கத்துடன் கேட்டார், "ஒருவேளை என்னை உள்ளே அனுமதிக்க முடியுமா?" 

"அதெல்லாம் தேவையில்லை, தேவையில்லை," என்று கோஸ்டியா அவசரமாகச் சொன்னார். "நான் எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். சரி, என்ன விஷயம்?" 

"தயவுசெய்து அவரிடம் சொல்லுங்கள், அவருடைய அப்பா இறக்கும் நிலையில் இருக்கிறார்—இன்றிரவு வரை கூட அவர் உயிர் இருக்காது; கடையில் அவருக்கு மூளைக்குழாய் அடைப்பு (stroke) ஏற்பட்டுவிட்டது. அவர் உடனே வர வேண்டும். அவர் எப்போது திரும்புவார் என்று நினைக்கிறீர்கள்?" 

"விரைவில்," என்று கோஸ்டியா பதிலளித்தார். "விரைவில். நான் தகவலைச் சொல்லிவிடுகிறேன். போய் வருகிறேன்." 

படிக்கட்டு சத்தமிட்டது, பிறகு அமைதியானது. கோஸ்டியா ஜன்னலை நோக்கி ஓடினார். ரெயின்கோட் அணிந்த, சிறிய நீல-சாம்பல் நிறத் தலையுடைய ஒரு ஒல்லியான இளைஞன் சாலையைக் கடந்து இடதுபுற மூலையில் மறைந்தான். சுமார் ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவள் வலதுபுறத்திலிருந்து தோன்றினாள்; கையில் பொட்டலங்கள் நிரம்பிய ஒரு வலைப்பையை (string bag) வைத்திருந்தாள். 

மேல் பூட்டிலும், பிறகு கீழ் பூட்டிலும் சாவி சுழலும் சத்தம் கேட்டது. 

"அப்பாடா," என்று உள்ளே நுழையும்போது அவள் சொன்னாள். "நான் நிறைய பொருட்களை வாங்கிவிட்டேன்." 

"பிறகு, பிறகு," என்று கோஸ்டியா சொன்னார். "நாம் பிறகு இரவு உணவு சாப்பிடலாம். படுக்கையறைக்குச் செல்வோம். அதையெல்லாம் அப்படியே விட்டுவிடு. கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்." 

"எனக்குப்பசிக்கிறது," என்று அவள் இழுத்துச் சொன்னாள்; அவனது கைகளைத் தட்டிவிட்டுவிட்டு சமையலறைக்குள் நடந்தாள். அவன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான். 

"வறுத்த மாட்டிறைச்சி (roast beef)," என்று அவள் சொன்னாள். "வெள்ளை ரொட்டி. வெண்ணெய். நம்முடைய புகழ்பெற்ற சீஸ். காபி. அரை பாட்டில் காக்னாக். கடவுளே, உன்னால் காத்திருக்க முடியாதா? நிறுத்து, இது முறையற்றது." இருப்பினும், கோஸ்டியா அவளை மேஜையை நோக்கி அழுத்தினான்; அவள் சட்டென்று கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி சிரிக்கத் தொடங்கினாள். அவனது விரல் நகங்கள் அவளது பச்சை நிறப் பட்டு இடுப்புப்பட்டையில் சிக்கிக்கொள்ள, அந்த நிகழ்வு மிகவும் நேர்த்தியற்றதாகவும், சங்கடமானதாகவும், அவசரப்பட்டுச் செய்யப்பட்டதாகவும் அமைந்தது. 

"அட!" என்று அவள் புன்னகையுடன் கூறினாள். 

வேண்டாம், இது வீண் முயற்சி. அந்த இன்பத்திற்கு மிக்க நன்றி. எல்லாம் வீண். என் இளமைக்காலம் முடிந்துவிட்டது. மொத்தத்தில் இது ஒரு மோசமான விஷயம். வியர்வை படிந்த மூக்கு, அடிபட்ட முகம். உணவைத் தொடுவதற்கு முன் கைகளைக் கழுவியிருக்க வேண்டும். உன் உதட்டில் என்ன அது? கன்னத்திலா? யாரிடமிருந்து யாருக்கு என்ன தொற்றியது என்று சொல்ல முடியாது. சரி, அதைப்பற்றிச் செய்ய ஒன்றுமில்லை. 

"எனக்குச் சுருட்டு (cigar) வாங்கினாயா?" என்று அவன் கேட்டான். 

அவள் அலமாரியிலிருந்து முட்கரண்டிகளை (forks) எடுத்துக்கொண்டிருந்ததால் அவன் கேட்டதைக் கேட்கவில்லை. 

"சுருட்டு எங்கே?" என்று அவன் மீண்டும் கேட்டான். 

"ஓ, நீ புகைப்பிடிப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியாதே. நான் ஓடிப் போய் ஒன்றை வாங்கி வரவா?" 

"பரவாயில்லை, நானே போய் வாங்கிக்கொள்கிறேன்," என்று அவன் அதிருப்தியுடன் கூறிவிட்டு, படுக்கையறைக்குச் சென்று, விரைவாகத் தன் காலணிகளை மாற்றி உடை அணிந்துகொண்டான். திறந்திருந்த கதவின் வழியாக, அவள் தடுமாற்றமான அசைவுகளுடன் மேஜையைத் தயார் செய்வதைப் பார்க்க முடிந்தது. "வலது பக்கம் அடுத்த வீட்டிலேயே புகையிலைக் கடை இருக்கிறது," என்று அவள் குரல் கொடுத்தாள்; அதே சமயம், ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாகத் தான் சாப்பிடாத வறுத்த மாட்டிறைச்சியின் (roast beef) குளிர்ந்த, இளஞ்சிவப்பு நிறத் துண்டுகளைத் தட்டில் கவனமாக அடுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். 

"நான் சில பேஸ்ட்ரிகளையும் (pastries) வாங்கிக்கொள்கிறேன்," என்று கூறிவிட்டு அவன் வெளியேறினான். "அதோடு விப்ட் கிரீம் (whipped cream), பாதி அன்னாசிப்பழம் மற்றும் லிக்கர் சாக்லேட்டுகளையும் வாங்க வேண்டும்," என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். தெருவுக்கு வந்ததும், அவன் அவளது ஜன்னலை அண்ணாந்து பார்த்தான்

(அது காக்டஸ் செடிகள் இருந்த ஜன்னலா அல்லது அடுத்ததா?) பிறகு வலதுபுறம்

திரும்பி, ஒரு ஃபர்னிச்சர் வேனைத் தவிர்த்து நடந்து சென்றான்; ஒரு சைக்கிள் ஓட்டி

அவன் மீது மோதும் நிலை வரை வந்தான், அவனைக் கோபத்துடன் கையை ஆட்டி எச்சரித்தான்.

மேலும் சென்றபோது ஒரு சிறிய பூங்காவும் ஏதோ ஒரு நினைவுச் சின்னமும்

தென்பட்டன. அவன் திசை மாறிச் சென்றபோது, ​​தெருவின் வெகு தொலைவில்—

புயல் மேகத்தின் பின்னணியில், அஸ்தமன சூரிய ஒளியில் பிரகாசமாகத் தெரிந்த—

செங்கல் தேவாலய கோபுரத்தைக் கண்டான்; அதை அவர்கள் முன்னதாகவே கடந்து வந்திருந்தனர்.

அங்கிருந்து ரயில் நிலையத்திற்கு மிகக் குறைந்த தூரமே இருந்தது.

அவன் செல்ல வேண்டிய ரயில் பதினைந்து நிமிடங்களில் புறப்படவிருந்தது—

குறைந்தபட்சம் அந்த விஷயத்தில் அவனுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தது. சூட்கேஸ்: முப்பது ஃபென்னிக்குகள்; டாக்ஸி: ஒரு மார்க் நாற்பது;

அவள் பங்கு: பத்து (ஐந்தே போதுமானதாக இருந்திருக்கும்); வேறு என்ன? ஆ, ரயிலில்

குடித்த பீர்: ஐம்பத்தைந்து. மொத்தம்: பதினான்கு மார்க்குகள் தொண்ணூற்றைந்து

ஃபென்னிக்குகள். கொஞ்சம் முட்டாள்தனம்தான். நடந்த விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை—எப்படியும்

அவள் அதைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் போகிறாள். மரணப் படுக்கையில் நிகழ்ந்த அந்த

வேதனையான தருணங்களை அவளுக்குக் காட்டாமல் தவிர்த்திருந்தான் அவன்.

ஒருவேளை இங்கிருந்து அவளுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பலாமா? ஆனால் வீட்டு

நம்பர் மறந்துபோயிருந்தது. இல்லை, அது நினைவிருக்கிறது: 27. ஆனால் அவன் அதை

மறந்துவிட்டதாகவே வைத்துக்கொள்ளலாம்—அப்படிப்பட்ட நினைவாற்றல் இருக்க

வேண்டும் என்ற கட்டாயம் யாருக்கும் இல்லையே.

சம்பவம் நடந்த உடனேயே அவளிடம் சொல்லியிருந்தால் அவள் எப்படிப்பட்ட

கூச்சலையும் அமளியையும் ஏற்படுத்தியிருப்பாள் என்பதை அவனால் கற்பனை செய்து

பார்க்க முடிந்தது. அந்த வயசுக் கிழவி! இல்லை, எங்களுக்குச் சின்னஞ்சிறு

பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்ட பெண்களைத்தான் பிடிக்கும்—இதை ஒருமுறைக்கு

இருமுறை நன்றாக நினைவில் வைத்துக்கொள். 

ரயில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது, உள்ளே அனல் பறந்தது. அவனுக்கு ஏதோ

சங்கடமாக இருந்தது—சாப்பிடுவதா அல்லது தூங்குவதா என்று அவனால் தீர்மானிக்க

முடியவில்லை. ஆனால் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தூங்கி எழுந்ததும், வாழ்க்கை மீண்டும்

பிரகாசமாகத் தெரியும்; லாங்கே (Lange) குறிப்பிட்ட அந்த உற்சாகமான கஃபேவில்

அமெரிக்க இசைக்கருவிகள் ஒலிக்கத் தொடங்கும். பிறகு, இன்னும் சில ஆண்டுகளில்,

நாமும் இறந்துபோவோம்.