MoE MwoQ மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் பகுதிகளின் முடிவு

 SCHLUSS 
DES DRITTEN TEILS UND VIERTER TEIL 

AUS DEM NACHLASS 



Siehe auch Nachwort des Herausgebers மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் பகுதிகளின் முடிவு

எழுத்துச் சொத்துகளிலிருந்து



பதிப்பாசிரியரின் பின்னுரையையும் காண்க
39

சந்திப்பிற்குப் பிறகு

கவிஞரின் கல்லறையருகே அகாதேயின் (Agathe) வாழ்க்கையில் நுழைந்த பேராசிரியர் ஆகஸ்ட் லிண்ட்னர், மீட்பு குறித்த தரிசனங்களை மனக்கண்ணில் சுமந்தபடி பள்ளத்தாக்கை நோக்கி இறங்கினார்.

அவர் அங்கிருந்து கிளம்பியபோது அகாதே அவரை கவனித்திருந்தால், அவரது நடையில் இருந்த விசித்திரமான தன்மையைக் கண்டிருக்கக்கூடும்—கல் நிறைந்த பாதையில் இறங்கும்போது, ​​அவரது நடை ஒரு பலகையைப் போல விறைப்பாக இருந்தது; அதே சமயம், அதில் ஒரு விசித்திரமான உற்சாகமும், பெருமிதமும், பதற்றமும் கலந்திருந்தன. லிண்ட்னர் தனது தொப்பியை கையில் வைத்திருந்தார், அவ்வப்போது தன் தலைமுடியை மென்மையாகச் சரிசெய்துகொண்டார்; அவருக்குள் ஒரு ஆழ்ந்த நிம்மதி உணர்வு எழுந்தது—அது கிட்டத்தட்ட ஒரு பேரின்பத்தைப் போன்றிருந்தது.

“உண்மையான கருணை கொண்ட ஆன்மாக்கள் எவ்வளவு குறைவு!” என்று அவர் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார். மற்றவர்களின் அக உலகத்திற்குள் முழுமையாக நுழைந்து, அவர்களின் மறைவான துயரங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, அவர்களின் ஆழமான பலவீனங்களின் ஆழத்திற்குச் செல்லக்கூடிய ஒரு ஆன்மாவை அவர் கற்பனை செய்து பார்த்தார். “எவ்வளவு அற்புதமான வாய்ப்பு!” என்று அவர் தனக்குள்ளேயே வியந்துகொண்டார். “தெய்வீக அருளுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமான நிலை—எவ்வளவு ஆறுதல், என்னவொரு கொண்டாட்டமான நாள்!” ஆனால், அடுத்த கணமே அவருக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றியது: மற்ற மனிதர்களின் பேச்சை உண்மையிலேயே கவனித்துக் கேட்கும் திறன் கொண்டவர்கள் எவ்வளவு குறைவு! ஏனெனில், அவரும் கூட, ஒரு அற்பமான விஷயத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு அலைந்து திரிந்து, அவற்றுக்கிடையே எந்த வேறுபாட்டையும் உணராத, நல்லெண்ணம் கொண்ட மனிதர்களில் ஒருவராகவே இருந்தார். “உதாரணமாக, நம் நலம் விசாரிக்கும் வழக்கமான கேள்விகளுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு குறைவான நேர்மை இருக்கிறது!” என்று அவர் எண்ணினார். “உண்மையில் உள்ளுக்குள் எப்படி உணர்கிறோம் என்பதை விரிவாக விவரிக்கத் தொடங்கினால், அடுத்த சில நொடிகளிலேயே, எதிரே இருப்பவர்களின் கண்களில் சலிப்பும் கவனச்சிதறலும் தெரிந்துவிடும்!”

சரி, அந்த ஒரு குறையில் அவர் நிச்சயமாகச் சிக்கியிருக்கவில்லை! அவரது கொள்கைகளின்படி, பலவீனமானவர்களைப் பாதுகாப்பது என்பது வலிமையானவர்களுக்கு ஒரு அவசியமான, ஒருவிதமான ‘சுகாதார’ நடவடிக்கையாக இருந்தது—ஏனெனில், இத்தகைய சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய நற்செயல் இல்லையென்றால், வலிமையானவர்கள் மிக எளிதாகவே கொடூரமானவர்களாக மாறிவிடக்கூடும். கல்வியைப் பொறுத்தவரை, அதில் உள்ள ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ள இத்தகைய அன்பார்ந்த உழைப்பு அவசியமாக இருந்தது. "‘அனைவருக்குமான கல்வி’ (universal education) என்றால் என்னவென்று எங்களுக்குக் கற்பிக்கத் துணியும் எவருக்கும்—தனது சக கல்வியாளரான ஹாகாவர் (Hagauer) மீது மனதிற்குள் ஒரு மின்னலை வீசியெறிவது போன்ற உணர்வு அவருக்குள் ஒருவித மகிழ்ச்சியான திருப்தியை ஏற்படுத்தியது—முதலில் இதைக் கூற வேண்டும்: வேறொரு மனிதராக வாழ்வது எப்படி என்பதை முதலில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்! கருணையின் வழியாக அறிவைப் பெறுவது என்பது, புத்தகங்கள் வழியாக அறிவைப் பெறுவதை விட ஆயிரம் மடங்கு மேலானது!" இது நீண்டகாலமாகத் தீர்க்கப்படாத ஒரு கருத்து வேறுபாடு; அதைத்தான் அவர் இப்போது வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார். இது கல்வியைப் பற்றிய தாராளவாதக் கண்ணோட்டத்தையும், அதே சமயம் தனது சக ஊழியரின் மனைவியையும் குறிப்பதாக இருந்தது. லிண்ட்னரின் (Lindner) மூக்குக் கண்ணாடிகள், ஒரு வலிமைமிக்க போர்வீரனின் கேடயங்களைப் போல அந்த அறையைச் சுற்றி நோட்டமிட்டன. அகாதே (Agathe) முன்னிலையில் அவர் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் இருந்தார்; ஆனால் இப்போது அவரைப் பார்த்தால், அவர் ஒரு ராணுவ அதிகாரியைப் போலத் தெரிந்திருப்பார்—நிச்சயமாக, அது எந்தவிதமான அலட்சியமும் இல்லாத, தீவிரமான ஒரு படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த அதிகாரி! ஏனெனில், உண்மையான ஆண்மை என்பது மற்றவர்களுக்கு உதவுவதில்தான் வெளிப்படுகிறது; அது ஆண்மை என்பதாலேயே உதவியும் செய்கிறது. அந்த அழகான பெண்ணின் முன்னிலையில் தான் சரியாகத்தான் நடந்துகொண்டோமா என்று அவர் சிந்தித்தார். அவரே தனக்குள்ளே விடையளித்துக்கொண்டார்: "சட்டத்திற்கு அடிபணிய வேண்டும் என்ற அந்த உன்னதமான கோரிக்கையை, அதைக் காக்கத் திராணியற்ற பலவீனமானவர்களிடம் மட்டும் விட்டுவிடுவது தவறானது. அதேபோல், அறநெறியைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் வடிவமைப்பவர்களாகவும் வெறும் அறிவிலிகளான, ஏட்டறிவு மட்டுமே கொண்டவர்கள் (pedants) மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பது மிகுந்த ஏமாற்றமளிக்கும் விஷயமாக இருக்கும். எனவே, வலிமையும் உயிர்ச்சக்தியும் கொண்டவர்கள்—தங்களுக்குள் இருக்கும் வீரியம் மற்றும் ஆரோக்கியத்திற்கான இயல்பான உந்துதலால்—ஒழுக்கத்தையும் எல்லைகளையும் தேடிக்கொள்ள வேண்டியது அவர்களின் கடமையாகும். அவர்கள் பலவீனமானவர்களுக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும், சிந்தனையற்றவர்களைத் தட்டி எழுப்ப வேண்டும், கட்டுக்கடங்காமல் இருப்பவர்களை அடக்க வேண்டும்!" தான் சரியாக அதைத்தான் செய்ததாக அவர் உணர்ந்தார்.

'சால்வேஷன் ஆர்மி' (Salvation Army) அமைப்பின் தீவிர உறுப்பினர் ஒருவர் சீருடையையும் ராணுவ நடைமுறைகளையும் ஏற்றுக்கொள்வது போல, லிண்ட்னரும் சில ராணுவ ரீதியான சிந்தனை முறைகளைத் தனது தேவைக்கேற்பப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். நீட்சேவின் (Nietzsche) 'வலிமைமிக்க மனிதன்' (man of power) என்ற கருத்தாக்கத்திற்குச் சற்றே இடம்கொடுக்கவும் அவர் தயங்கவில்லை. அக்காலகட்டத்தின் முதலாளித்துவ மனநிலைக்கு அது ஒரு பெரும் முட்டுக்கட்டையாக இருந்தாலும், லிண்ட்னரின் அறிவுத்திறனுக்கு அது ஒரு கூர்மைப்படுத்தும் கருவியாக (whetstone) அமைந்தது. நீட்சேவை ஒரு கெட்ட மனிதர் என்று சொல்லிவிட முடியாது என்றாலும், அவரது போதனைகள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்றும், வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களிலிருந்து விலகி இருப்பவை என்றும் லிண்ட்னர் அடிக்கடி குறிப்பிடுவார்; இதற்குக் காரணம், நீட்சே கருணையை முற்றிலுமாக நிராகரித்ததுதான். ஏனெனில், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், பலவீனமானவர்களிடம் இருக்கும் ஒரு அற்புதமான கொடையை—அதாவது வலிமையானவர்களை மென்மையாக்கும் ஆற்றலை—நீட்சே கவனிக்கத் தவறிவிட்டார். இதைக் கருத்தில் கொண்டு, தனது சொந்த அனுபனங்களை அசைபோட்ட அவர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் நன்னோக்கத்துடனும் இவ்வாறு எண்ணினார்: "உண்மையிலேயே சிறந்த மனிதர்கள் ஒருபோதும் தங்களை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட சலிப்பூட்டும் வழிபாட்டில் ஈடுபடுவதில்லை; மாறாக, அவர்கள் மற்றவர்களை நோக்கித் தாழ்ந்து பணிவதன் மூலமும்—தேவைப்பட்டால் அவர்களுக்காகத் தியாகங்கள் செய்வதன் மூலமும்—தங்களிடம் உள்ள மேன்மையை மற்றவர்கள் உணரும்படி செய்கிறார்கள்!" அவர், ஒருவரை ஒருவர் நெருக்கமாக அணைத்தபடி தன்னை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த இளம் ஜோடி ஒருவரைப் பார்த்தார். அவரது பார்வையில் ஒரு வெற்றியாளருக்குரிய உறுதியும், அதே சமயம் நற்பண்புகளை ஊக்குவிக்கும் வகையிலான மென்மையான, அறிவுரை கூறும் தொனியும் இருந்தது. ஆனால், அந்த ஜோடியோ மிகவும் நாகரிகமற்றவர்களாக இருந்தனர்; அந்த இளைஞன், நீட்சேவின் பார்வையை எதிர்கொண்டபோது கண்களைச் சுருக்கி, திடீரென நாக்கை நீட்டி, "ப்ளெக்!" (Blech!) என்று கூறினான். இந்த ஏளனத்தாலும், முரட்டுத்தனமான தூண்டுதலாலும் நிலைகுலைந்து போன லிண்ட்னர்...அங்கே அவளைக் கண்டதும் அவர் திடுக்கிட்டார்; ஆனால், அவளைக் கவனிக்காதது போல நடித்துக்கொண்டார். அவர் குணத்தின் வலிமையை உயர்வாகக் கருதினார்; பொது ஒழுக்கத்தைப் பாதுகாக்க, அருகில் இருக்க வேண்டிய ஒரு பள்ளி ஆசிரியரைத் தேடி அவரது பார்வை அலைந்தது. அப்போது, ​​அவரது கால் ஒரு கல்லின் மீது மோதியது. அந்தத் தடுமாற்றத்தால், குதிரை சாணக் குவியலில்—கடவுளே அமைத்துக்கொடுத்த விருந்து மேஜை போல அது இருந்தது—உணவருந்திக்கொண்டிருந்த சிட்டுக்குருவிகள் கூட்டமாகப் பறந்து சென்றன. அந்தச் சிட்டுக்குருவிகளின் சிறகடிப்பு லிண்ட்னருக்கு எச்சரிக்கையாக அமைந்தது; ஒரு அவமானகரமான வீழ்ச்சியைத் தவிர்க்க, அவர் கடைசி நொடியில் அந்தத் தடையைத் தாண்டிக்குதித்தார். அந்த அசைவு பார்ப்பதற்கு ஒரு நடன அடியைப் போல இருந்தது. அவர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை; சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, தன்னைத்தானே எண்ணி அவர் பெருமிதம் கொண்டார். "ஒருவன் வைரத்தைப் போல உறுதியாகவும், தாயைப் போல மென்மையாகவும் இருக்க வேண்டும்!" என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டார்; இது பதினேழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பழைய வரையறை.

அடக்கமான பண்பைக் கடைப்பிடிக்கும் அவர், மற்ற நேரங்களில் தன்னைப் பற்றி இப்படி ஒருபோதும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்—ஆனால், அகாதேயின் முன்னிலையில் அவரது உணர்வுகள் கொந்தளித்தன! மறுபுறம்—அவரது உணர்வுகளின் எதிர்மறை முனையாக—ஒரு விஷயம் இருந்தது: தெய்வீகமான மென்மை கொண்ட இந்த பெண் (அவர் அவளைக் கண்ணீருடன் கண்டார்; காலைப் பனியில் ஒரு கன்னிகையைக் கண்ட தேவதூதனைப் போல—ஐயோ, அவர் தற்பெருமை கொள்ள விரும்பவில்லை, ஆனால் கவித்துவத்தில் மூழ்கினால் எவ்வளவு எளிதாக அத்தகைய எண்ணம் வந்துவிடுகிறது!)—எனவே, அவர் இன்னும் கடுமையான தொனியில் சிந்தனையைத் தொடர்ந்தார்: இந்த பரிதாபத்திற்குரிய பெண், கடவுளிடம் தான் செய்துகொண்ட சத்தியத்தை மீறும் விளிம்பில் இருந்தாள். விவாகரத்து கோரும் அவளது விருப்பத்தை அவர் அப்படித்தான் புரிந்துகொண்டார்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் அவளிடம் நேருக்கு நேர் அமர்ந்து, தேவையான உறுதியுடன் இதைப் பேசவில்லை—கடவுளே, இந்த வார்த்தைகள் எவ்வளவு நெருக்கமான உணர்வைத் தூண்டுகின்றன!—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் போதுமான அளவு உறுதியாக இருக்கவில்லை; ஒழுக்கச் சீர்கேடுகள் குறித்தும், அவற்றைத் தடுக்கும் வழிமுறைகள் குறித்தும் அவர் பொதுப்படையாக மட்டுமே பேசியது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. மேலும், கடவுளின் பெயர் அவரது நாவிலிருந்து ஒருபோதும் வெளிப்பட்டதில்லை—ஒருவேளை வெறும் பேச்சுவழக்குச் சொல்லாகத் தவிர. அகாதே அவரிடம், "நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்களா?" என்று கேட்டபோது வெளிப்பட்ட அந்த இயல்பான எளிமையும், எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லாத—ஏன், மரியாதையற்றது என்று கூடச் சொல்லக்கூடிய—தீவிரத்தன்மையும், இப்போது நினைத்துப் பார்த்தாலும் கூட அவருக்குள் ஒருவிதக் கலக்கத்தையே ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில், உண்மையான பக்தி கொண்ட ஒருவர், ஏதோ ஒரு திடீர் எண்ணத்தின் தூண்டுதலால், கடவுளை இவ்வளவு மேலோட்டமாகவும், எவ்வித மெருகும் இன்றி அணுக மாட்டார். உண்மையில், அகாதேவின் இந்தத் துணிச்சலான கேள்வியை நினைவுகூர்ந்த கணமே, ஏதோ ஒரு பாம்பின் மீது கால் வைத்துவிட்டது போல, அவருக்கு அகாதேவின் மீது ஒரு வெறுப்பு ஏற்பட்டது. ஒருவேளை மீண்டும் அவளுக்கு அறிவுரை கூறும் சூழல் ஏற்பட்டால், வெறும் தர்க்கரீதியான வாதங்களை மட்டுமே முன்வைக்க வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானித்தார். உலகியல் விவகாரங்களுக்குப் பொருத்தமான அந்தத் தர்க்கம், இந்த உலகில் இருப்பதற்கே ஒரு காரணம் உண்டு; அதாவது, நாகரிகமற்ற ஒவ்வொரு தனிமனிதனும், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தீர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய தங்கள் குழப்பங்களைக் கொண்டு கடவுளைத் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என்பதற்காகவே அது தேவைப்படுகிறது. எனவே, அவர் உடனடியாக இந்தத் தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்; வழிதவறிய ஒருவரிடம் என்னவெல்லாம் சொல்லலாம் என்று பல கருத்துகள் அவர் மனதில் தோன்றின. உதாரணமாக, திருமணம் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட விஷயம் அல்ல, அது ஒரு பொது நிறுவனம்; அது பொறுப்புணர்வையும் கருணையையும் வளர்க்கும் உன்னதமான பணியைக் கொண்டது. மேலும், ஒரு தேசத்தை உறுதிப்படுத்தும் விதமாக, தனிமனிதர்களுக்குக் கடுமையான இன்னல்களைத் தாங்கும் பயிற்சியையும் அது அளிக்கிறது. சொல்லப்போனால்—மிகவும் கவனமாகவும் நுணுக்கமாகவும் கூற வேண்டுமானால்—நீண்ட கால நோக்கில், கட்டுக்கடங்காத ஆசைகளுக்கு எதிராகச் செயல்படும் மிகச்சிறந்த அரணாகவும் திருமணம் விளங்குகிறது. அவர் மனிதர்களை, பிசாசுகள் நிறைந்த ஒரு மூட்டை போலக் கருதினார்—அந்த மூட்டையை இறுக்கிக் கட்டி வைக்க வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார்; அந்த முடிச்சுதான் அசைக்க முடியாத கொள்கைகள்.

உயரத்தைத் தவிர, உடல் அமைப்பில் எந்தவிதமான மிகைத்தன்மையும் இல்லாத இந்த மனிதர், ஒவ்வொரு அடியிலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு எப்படி வந்தார் என்பது ஒரு புதிராகவே இருந்தது; ஆனால், அதன் பயனைப் புரிந்துகொண்டால், அந்தப் புதிரை எளிதில் விடுவித்துவிடலாம். அவர் மலைகளின் அடிவாரத்தை அடைந்தபோது, ​​ஒரு படைவீரர் குழு அவரது பாதையைக் கடந்து சென்றது. வியர்வையில் நனைந்த அந்த இளைஞர்களை அவர் ஒருவித மென்மையான உணர்வுடன் பார்த்தார்; அவர்களின் தொப்பிகள் கழுத்துப் பகுதிக்குச் சரிந்திருக்க, சோர்வினால் மங்கிய முகங்களுடன், தூசு படிந்த கம்பளிப்பூச்சிகளின் ஊர்வலத்தைப் போல அவர்கள் காட்சியளித்தனர். விவாகரத்து குறித்த விஷயத்தை அகாதே (Agathe) மிகவும் அலட்சியமாக, லேசான மனநிலையுடன் அணுகியதைக் கண்டு அவர் கொண்டிருந்த அதிருப்தி, இந்த காட்சியைக் கண்டதும் ஒருவித வேடிக்கையான, கனவு போன்ற உணர்வாக மாறியது. சுதந்திரச் சிந்தனையாளரான தனது சக ஊழியர் ஹாகாவருக்கு (Hagauer) இத்தகைய கதி நேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் எழுந்தது. இந்த நிகழ்வு, மனித இயல்பின் மீது எப்போதும் ஒருவித அவநம்பிக்கை கொண்டிருப்பது எவ்வளவு அவசியம் என்பதை அவருக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டியது. எனவே, தற்செயலாக—அதாவது, தனது சொந்தத் தவறு ஏதுமின்றி—அத்தகைய சூழல் மீண்டும் அமையும் பட்சத்தில், அகாதேயிடம் ஒரு விஷயத்தை உறுதியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானித்தார்: சுயநல உந்துதல்கள் இறுதியில் அழிவையே கொண்டுவரும்; மேலும், தனது தனிப்பட்ட மனச்சோர்வு எவ்வளவு ஆழமானதாக இருந்தாலும், அதை அவர் ஒரு அறநெறி சார்ந்த புரிதலுக்கு உட்படுத்த வேண்டும்—அதாவது, வாழ்க்கையின் உண்மையான உரைகல் என்பது மற்றவர்களுடன் இணைந்து வாழ்வதே ஆகும் என்பதை அவர் உணர வேண்டும்.

ஆனால், அத்தகைய வாய்ப்பு மீண்டும் கிடைக்குமா என்பது, அவரது அறிவுசார் சிந்தனையின் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியாக மட்டுமே இருந்தது......இத்தகைய ஊக்க உணர்வினால் தூண்டப்பட்ட அவர், "உன்னதமான பண்புகளைக் கொண்ட பலர் உள்ளனர்; ஆனால், அவர்கள் இன்னும் உறுதியான ஒரு கொள்கையைத் தங்களுக்குள் வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை" என்று அகாதேயிடம் (Agathe) கூற விரும்பினார். ஆனால், அவளை மீண்டும் சந்திக்க வாய்ப்பில்லை என்றால், இதை எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அதே சமயம், ஒரு பெண் தானாக முன்வந்து தன்னைத் தேடி வருவாள் என்ற எண்ணம், மென்மையான, தூய்மையான பெண்மை குறித்த அவரது அனைத்துக் கருத்துகளுக்கும் முரணாக இருந்தது. "ஒருவேளை, அவளிடம் மிகத் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் இதைச் சுட்டிக்காட்டினால் என்ன?" என்று அவர் முடிவெடுத்தார். இந்த எண்ணம் தோன்றியதும், அவள் நிச்சயமாக வருவாள் என்பதில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் எழவில்லை. அவள் முன்வைக்கும் சாக்குப்போக்குகளை மிகுந்த தன்னலமற்ற மனப்பான்மையுடன் கேட்டு, அதன் பிறகு அவளது தவறுகளை அவளுக்கு உணர்த்த வேண்டும் என்று அவர் தனக்குள்ளேயே உறுதி பூண்டார். அசைக்க முடியாத பொறுமையுடன் அவளது இதயத்தை அடைய அவர் திட்டமிட்டார். இவ்வாறு சிந்திக்கும்போது, ​​ஒரு சகோதரனுக்குரிய கவனிப்பும் அக்கறையும் கொண்ட உன்னதமான உணர்வு அவரது இதயத்தில் மலர்ந்தது. இரு பாலினத்தவருக்கும் இடையிலான உறவின் அடிப்படையாக இருக்க வேண்டியது இத்தகைய சகோதரத்துவப் பிணைப்புதான் என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். -1070-



"உண்மையான மேன்மை கொண்ட பெண்களுக்கு, அதே போன்ற மேன்மை மிக்க ஒரு ஆணின் தேவை எவ்வளவு ஆழமானது என்பது பல ஆண்களுக்குத் தெரிவதே இல்லை!" என்று அவர் உற்சாகத்துடன் கூறினார். "அதாவது, ஒரு பெண்ணுக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மையுடன் மட்டும் பழகும் ஒரு ஆண்—பாலியல் ஈர்ப்பின் சாயல் துளியும் கலக்காத ஒரு தூய உறவை உருவாக்கக்கூடிய ஆண்!" இத்தகைய சிந்தனைகள் அவருக்குப் புத்துணர்ச்சியையும் வேகத்தையும் அளித்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவர் மின்சார டிராம் (tram) நிலையத்தை எப்போது அடைந்தார் என்பதையே அவர் கவனிக்கவில்லை. திடீரென்று அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த அவர், டிராமில் ஏறுவதற்கு முன், தனது மூக்குக் கண்ணாடியைத் துடைத்தார். அவரது மனதிற்குள் நிகழ்ந்த தீவிரமான, சூடான சிந்தனைச் செயல்பாடுகளால் கண்ணாடியில் படிந்திருந்த மூடுபனி போன்ற படலத்தை அவர் அகற்றினார். பின்னர், ஒரு மூலையில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து, காலியாக இருந்த அந்தப் பெட்டியைச் சுற்றிப் பார்த்தார். பயணக் கட்டணத்தைத் தயார் நிலையில் வைத்துக்கொண்டு, நடத்துனரின் முகத்தைப் பார்த்தார். நகராட்சிக்குச் சொந்தமான இந்த அற்புதமான பொதுப் போக்குவரத்துச் சேவையான டிராமில், வீட்டிற்குத் திரும்புவதற்கான பயணத்தைத் தொடங்க அவர் முழுமையாகத் தயாரானார். நீண்ட, திருப்தியான கொட்டாவி ஒன்றின் மூலம் தனது நடைப்பயணத்தின் சோர்வை உதறித் தள்ளினார். புதிய கடமைகளை எதிர்கொள்ளத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்ட அவர், தான் மேற்கொண்ட அந்த அசாதாரணமான சிந்தனை ஓட்டங்களை இவ்வாறு சுருக்கிக் கூறினார்: "ஒரு மனிதனைப் பொறுத்தவரை, தன்னை மறந்துவிடுவதுதான் ஆரோக்கியமான விஷயம்!"
===============
@40
40

நற்பணி செய்பவர்

உணர்ச்சிவசப்பட்ட இதயத்தின் கணிக்க முடியாத உந்துதல்களுக்கு, ஒரே ஒரு நம்பகமான தீர்வுதான் உண்டு: மிகச்சிறிய விவரம் வரை துல்லியமாகப் பின்பற்றப்படும், திட்டமிட்ட ஒரு வாழ்க்கை முறை. லிண்ட்னர் தனது வாழ்க்கையில் அடைந்த வெற்றிகளுக்கும், அதே சமயம் தான் இயல்பிலேயே தீவிர உணர்ச்சிகளைக் கொண்டவன் என்றும், தன்னை ஒழுங்குபடுத்துவது கடினம் என்றும் அவர் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைக்கும், அவர் ஆரம்பத்திலிருந்தே கடைப்பிடித்து வந்த இந்த வாழ்க்கை முறையே காரணமாக இருந்தது. அவர் ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையில்—கோடைகாலமோ குளிர்காலமோ, எப்போதும் ஒரே நேரத்தில்—எழுவார். ஒரு சிறிய இரும்பு வாஷ்ஸ்டாண்டின் (washstand) முன்னால் நின்று, தனது முகம், கழுத்து, கைகள் மற்றும் உடலின் ஏழில் ஒரு பகுதியை (ஒவ்வொரு நாளும் உடலின் ஒரு புதிய பகுதியை) கழுவுவார். அதன் பிறகு, ஈரமான துண்டால் தனது உடலின் மற்ற பகுதிகளைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்துகொள்வார். இதன் மூலம், அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும், ஒருவித சுகபோகமான செயலாகக் கருதப்படும் குளியல் முறையை, இரு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே மேற்கொள்ளும் வகையில் அவர் சுருக்கிக்கொண்டார். இதில் பௌதிக உலகத்தின் மீதான ஒரு புத்திசாலித்தனமான வெற்றி அடங்கியிருந்தது. வரலாற்றில் வாழ்ந்த பல முக்கிய நபர்கள், போதிய வசதியற்ற குளியல் ஏற்பாடுகளுடனும், சௌகரியமற்ற படுக்கைகளுடனும் திருப்தியடைந்து வாழ்ந்ததைக் கவனித்த எவருக்கும், இரும்புப் படுக்கைகளுக்கும் இரும்பு போன்ற மன உறுதி கொண்ட மனிதர்களுக்கும் ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருக்க வேண்டும் என்ற சந்தேகம் எழுவது இயல்பு. (இருப்பினும், இதை மிகைப்படுத்திக் கூறக்கூடாது; இல்லையெனில், நாம் அனைவரும் ஆணிப் படுக்கைகளில் தூங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுவிடும்!) இங்கே, சிந்தனைச் செயல்பாட்டிற்கு

-1071-



கூடுதலாக ஒரு பாலமாகச் செயல்படும் பணி வழங்கப்பட்டது. ஊக்கமளிக்கும் முன்மாதிரிகளைக் கருத்தில் கொண்டு தன்னைத்தானே புத்துணர்ச்சியடையச் செய்துகொண்ட பிறகு, லிண்ட்னர் தனது உடலைத் துடைக்கும் அந்தச் செயலின்போது, ​​துண்டைச் சாமர்த்தியமாகப் பயன்படுத்தி, தனது உடலுக்குச் சிறு அசைவுகளையும் உடற்பயிற்சியையும் அளித்துக்கொண்டார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆரோக்கியத்தை மனிதனின் வெறும் விலங்கியல் பரிமாணத்தின் மீது மட்டும் கட்டமைப்பது ஒரு பெரும் தவறு; உண்மையில், அறிவுசார் மற்றும் அறநெறி சார்ந்த மேன்மைகளிலிருந்தே உடல் வலிமை பிறக்கிறது. இது ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் எப்போதும் உண்மையாக இருக்காது என்றாலும், ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கு இது முற்றிலும் பொருந்தும்—ஏனெனில், ஒரு தேசத்தின் வலிமை என்பது அதன் சரியான மனப்பாங்கின் விளைவே தவிர, மற்றொன்று அல்ல. எனவே, லிண்ட்னர் தனது உடலைத் துடைக்கும் இந்தச் செயலை மிகுந்த கவனத்துடனும், தெளிவான நோக்கத்துடனும் மேற்கொண்டார். அவர் வெறும் உடல் வலிமையை மட்டும் போற்றும், சிந்தனையற்ற "ஆண்மை வழிபாட்டை"த் தவிர்த்தார். அதற்குப் பதிலாக, தனது உடல் அசைவுகளுக்கு அர்த்தமுள்ள, அகநோக்குக் கொண்ட நோக்கங்களை வழங்கி, தனது முழு ஆளுமையையும் அதில் ஈடுபடுத்தினார். குறிப்பாக, வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, அவரது சொந்த நாட்டிலேயே பலரிடையே பரவத் தொடங்கியிருந்த, பொறுப்பற்ற துணிச்சலை—அதாவது "ஆபத்தான சாகசங்களை" முன்னிறுத்தும் போக்கை—அவர் கடுமையாக வெறுத்தார். இத்தகைய போக்கிலிருந்து விலகி இருப்பது அவரது அன்றாட காலை வழக்கத்தின் ஒரு அங்கமாகவே மாறியிருந்தது. அதற்குப் பதிலாக, மிகுந்த விவேகத்துடன், தனது உடல் உறுப்புகளைப் பயன்படுத்தும் முறையில் ஒரு கண்ணியமான, முதிர்ச்சியான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்; மன உறுதியையும் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் இணைத்தார்; வலியைக் கடக்கும் அதே வேளையில், மனிதநேயத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். ஒரு துணிச்சலான செயலாக, அவர் கவிழ்ந்து கிடக்கும் நாற்காலியின் மீது குதித்துத் தாண்டும்போது கூட, மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் அதைச் செய்தார். மனிதத் திறன்களின் முழு வளமையையும் வெளிப்படுத்தும் இத்தகைய அணுகுமுறை, அவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கிய உடற்பயிற்சிகளை, அறப்பண்புகளை வளர்க்கும் உண்மையான பயிற்சிகளாக மாற்றியது. "உடல் நலம்" (physical fitness) என்ற பெயரில், விளையாட்டின் அடிப்படையான ஆரோக்கியமான கருத்தாக்கத்தைத் தவறாகத் திசைதிருப்பும் அந்தப் போக்குக்கு எதிராக, இது ஒரு சிறு விமர்சனமாக அமைகிறது. மேலும், இதே போன்றதொரு தவறான போக்கின் பெண் சார்ந்த வெளிப்பாடாக, "அழகு பராமரிப்பு" குறித்த அதீத மோகத்தையும் குறிப்பிடலாம். ஒளி மற்றும் நிழலுக்கு இடையிலான சமநிலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட வெகு சிலரில் தானும் ஒருவர் என்று லிண்ட்னர் கருதினார்; காலத்தின் போக்கிலிருந்து ஒரு தூய சாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள அவர் விரும்பியது போலவே, ஆரோக்கியமாகவும் பார்ப்பதற்கு இனிமையாகவும் இருக்க வேண்டியது தனது தார்மீகக் கடமை என்றும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். அவர் தினமும் காலையில் தனது தாடியையும் தலைமுடியையும் கவனமாகச் சீரமைத்துக்கொள்வார்; நகங்களைச் சிறியதாகவும் மிகத் தூய்மையாகவும் வைத்திருப்பார்; தலைமுடியில் சிறிதளவு பளபளப்பூட்டும் தைலத்தைப் (brilliantine) பூசிக்கொள்வார்; நாள் முழுவதும் அதிக அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகும் தனது பாதங்களில் இதமான களிம்பைத் தடவிக்கொள்வார். இருப்பினும், உலகியல் சார்ந்த ஒரு பெண் தனது உடலைப் பராமரிப்பதில் செலவிடும் நேரம்—அதாவது தனது முழு நாளையும் அதற்கே அர்ப்பணிக்கும் நிலை—எவ்வளவு அதிகமானது என்பதை யாரால் மறுக்க முடியும்? -1072- ஒருவேளை, வேறு வழியே இல்லை என்ற சூழலில்—பெண்களை அணுகும்போது மென்மையான அணுகுமுறையைக் கையாள்வதில் அவர் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்; குறிப்பாக, அவர்களில் செல்வாக்கு மிக்க ஆண்களுடன் தொடர்புடையவர்களும் இருக்கலாம் என்பதால்—குளியல் சிகிச்சைகள், முகப் பொலிவூட்டும் ஊறல்கள், களிம்புகள் மற்றும் பற்று மருந்துகள், கை மற்றும் பாதங்களை மிக நுணுக்கமாகச் சீரமைத்தல், மசாஜ் செய்பவர்களின் பணி, மற்றும் தலை அலங்காரக் கலைஞர்களின் கலைத்திறன் என இவை அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இடைவிடாது தொடரும்போது, ​​இத்தகைய உடல் சார்ந்த ஒருதலைப்பட்சமான பராமரிப்பிற்கு ஈடாக, அவர் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். பொது மேடை ஒன்றில் அவர் குறிப்பிட்ட அந்த கருத்து இதுதான்: அக அழகை வளர்த்தல், அல்லது சுருக்கமாகச் சொன்னால், "அகப் பராமரிப்பு" (inner care). உதாரணமாக, உடல் தூய்மை என்பது அகத் தூய்மையை நமக்கு நினைவூட்டட்டும்; உடலில் பூசப்படும் வாசனைத் திரவியங்கள் அல்லது களிம்புகள் ஆன்மாவிற்கான நமது கடமைகளை உணர்த்தட்டும்; மசாஜ் என்பது, நாம் சிக்கியிருக்கும் விதியின் கரங்களை நமக்கு நினைவுபடுத்தட்டும்; மேலும், கால் நகங்களைச் செம்மையாகச் சீரமைப்பது, நாம் மறைவான இடங்களில் கூட அழகாக இருக்க வேண்டும் என்பதை நமக்கு உணர்த்தட்டும். இவ்வாறாக, அவர் தனது பார்வையை பெண்களை நோக்கியும் விரிவுபடுத்தினார்.
...ஆனால், அந்த விவரங்களை அவரவர் பாலினத்திற்கு ஏற்றவாறு மாற்றியமைக்கும் பொறுப்பை அவர்களிடமே விட்டுவிட்டார்.

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இக்காட்சியைப் பார்க்கத் தயாராக இல்லாத ஒருவர், லிண்ட்னரைப் பார்த்துச் சிரித்துவிடக்கூடும்—அவர் தனது அழகு மற்றும் ஆரோக்கியத்தைப் பேணும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதோ, அல்லது இன்னும் குறிப்பாக, குளித்துவிட்டுத் தன்னைத் துடைத்துக்கொள்ளும்போதோ இதைக் காணலாம். உடல் ரீதியாக மட்டும் பார்த்தால், அவரது அசைவுகள் ஒரு அன்னப் பறவையின் கழுத்து வளைந்து நெளிவதைப் போலத் தோன்றின; ஆனால், அந்த ‘கழுத்து’ நேர்த்தியான வளைவுகளால் ஆனதல்ல; மாறாக, முழங்கால்கள் மற்றும் முழங்கைகளின் கூர்மையான, கோணலான உறுப்புகளால் ஆனது. கண்ணாடி அணியாத அவரது கிட்டப்பார்வை கொண்ட கண்கள், ஏதோ ஒரு தியாகியைப் போலத் தொலைதூரத்தை வெறித்துப் பார்த்தன—அவரது பார்வைக் களம் முகத்திற்குச் சில அங்குலங்கள் அப்பாலேயே துண்டிக்கப்பட்டது போல இருந்தது. அதே வேளையில், அவரது தாடிக்கு அடியில், உடல் உழைப்பின் தீவிரத்தால் மென்மையான உதடுகள் சற்றுப் பிளந்திருந்தன. இருப்பினும், மேலோட்டமான தோற்றத்திற்கு அப்பால் பார்க்கக்கூடியவர்களுக்கு, இந்தக் காட்சி, புற மற்றும் அக சக்திகள் ஒன்றையொன்று சார்ந்து, கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வளர்ச்சிச் செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் காட்டியது. குளியலறைகளிலும் உடை மாற்றும் அறைகளிலும் மணிக்கணக்கில் செலவிட்டு, உடல் வழிபாட்டின் மூலம் தங்கள் கற்பனையைத் தூண்டிவிடும் அந்தப் பரிதாபகரமான பெண்களைப் பற்றி லிண்ட்னர் நினைக்கும் போதெல்லாம், ஒருமுறையாவது அவர்கள் தன்னைப் பார்த்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று அவர் எண்ணாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவர்கள் எந்தத் தீய நோக்கமும் இன்றி, மிகவும் ‘தூய’ எண்ணத்துடன் நவீன உடல் சுகாதார முறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; ஆனால், மனித இயல்பின் விலங்குத் தன்மையின் மீது இவ்வளவு தீவிரமான கவனம் செலுத்துவது, எளிதாகவே சில உந்துதல்களைத் தூண்டிவிடக்கூடும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. இந்த உந்துதல்களைக் கடுமையான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கத் தவறினால், அவை ஒரு மனித வாழ்வையே அழித்துவிடும் ஆற்றல் கொண்டவை.

உண்மையில், லிண்ட்னர் தான் சந்திக்கும் அனைத்தையும் ஒரு அறநெறிக் கடமையாக மாற்றிக்கொண்டார். அவர் ஆடை அணிந்திருந்தாலும் சரி, அல்லது ஆடையின்றி இருந்தாலும் சரி, அவரது ஒவ்வொரு மணிநேரமும்—கனவுகளற்ற உறக்கம் தொடங்கும் வரை—ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் ஏழு மணிநேரம் உறங்கினார். அவரது கற்பித்தல் பணிகள்—அவரது இலக்கியப் பங்களிப்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு அமைச்சகம் குறைத்து வைத்திருந்த இந்தப் பணிகள்—அவரது நாளில் மூன்று முதல் ஐந்து மணிநேரத்தை எடுத்துக்கொண்டன; இதில் பல்கலைக்கழகத்தில் வாரத்திற்கு இருமுறை அவர் வழங்கிய கல்வியியல் சொற்பொழிவுகளும் அடங்கும். தொடர்ச்சியாக ஐந்து மணிநேரம்—பத்தாண்டுக் காலத்தில் இது ஏறக்குறைய இருபதாயிரம் மணிநேரத்திற்குச் சமம்!—வாசிப்பிற்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டரை மணிநேரம் அவரது சொந்த எழுத்துப் பணிக்காகச் செலவிடப்பட்டது; இது அவரது ஆளுமையின் ஆழமான அடித்தளத்திலிருந்து, மலை ஊற்றைப் போலத் தடையின்றியும் தெளிவாகவும் வெளிப்பட்டது. அன்றாட உணவிற்காக ஒரு மணிநேரமும், நடைப்பயிற்சிக்காக மற்றொரு மணிநேரமும் ஒதுக்கப்பட்டன—இந்த நடைப்பயிற்சி, உடல் உடற்பயிற்சிக்கு மட்டுமன்றி, அவரது துறை மற்றும் வாழ்க்கை குறித்த ஆழமான வினாக்களைச் சிந்திக்கவும் ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது. மேலும், தொழில்முறை கடமைகளுக்காக மேற்கொள்ளப்படும் பயணங்களுக்கு ஒரு மணிநேரம் ஒதுக்கப்பட்டது; இந்த நேரத்தை லிண்ட்னர் "சிறிய சிந்தனைகள்" (little reflections) என்று அழைத்தார்—அதாவது, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, மையப்படுத்துவதற்கான நேரம். இது, முடிவடைந்த செயலுக்கும் அடுத்து வரவிருக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான ஒரு பாலமாக அமைந்தது. இதர நேரங்கள்—சில நிரந்தரமானவை, சில வாரத்தின் வெவ்வேறு நாட்களில் மாறுபடக்கூடியவை—உடை அணிதல் மற்றும் களைதல், உடற்பயிற்சி, கடிதப் போக்குவரத்து, வீட்டு விவகாரங்கள், அதிகாரிகளுடனான தொடர்புகள் மற்றும் அர்த்தமுள்ள சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றிற்காக ஒதுக்கப்பட்டன. இயல்பாகவே, இந்த வாழ்க்கைத்திட்டம் அதன் பொதுவான, கடுமையான கட்டமைப்பிற்குள் மட்டும் இயங்கவில்லை; மாறாக, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளுக்கு உரிய கடமைகள், இரு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை மேற்கொள்ளப்படும் நீண்ட கிராமப்புறப் பயணங்கள் அல்லது முழுமையான குளியல் போன்ற பல்வேறு குறிப்பிட்ட அம்சங்களையும் உள்ளடக்கியிருந்தது. மேலும், முன்னரே குறிப்பிடப்படாத, இரு நோக்கங்களைக் கொண்ட அன்றாடச் செயல்பாடுகளும் இதில் அடங்கும்; உதாரணமாக, உணவின் போது லிண்ட்னர் தனது மகனுடன் பழகிய விதம், அல்லது அவசரமாக உடை அணியும்போது எதிர்கொள்ளும் எதிர்பாராத சிக்கல்களைப் பொறுமையுடன் கையாள்வது—இவை அவரது ஆளுமையைச் செதுக்கும் பயிற்சிகளாக அமைந்தன.

இத்தகைய ஆளுமைப் பயிற்சிகள் சாத்தியமானவை மட்டுமல்ல, மிகவும் பயனுள்ளவையும் கூட; லிண்ட்னருக்கு இத்தகைய பயிற்சிகளில் இயல்பான ஈடுபாடு இருந்தது. கோதே (Goethe) ஒருமுறை எழுதியது போல: "நான் சிறிய விஷயங்களைச் சரியாகச் செய்யும்போது, ​​உலகில் சரியாகச் செய்யப்படும் அனைத்துப் பெரிய விஷயங்களின் பிரதிபலிப்பையும் என்னால் காண முடிகிறது." இந்த வகையில், ஒரு முக்கியமான, வாழ்வைத் தீர்மானிக்கும் செயலைப் போலவே, ஒரு வேளை உணவும் கூட, ஒருவரைத் தாமே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் பயிற்சியாகவும், தனது சொந்த விருப்பங்கள் அல்லது தூண்டுதல்களின் மீது வெற்றி பெறும் இடமாகவும் மாற முடியும். சொல்லப்போனால், சட்டையின் பொத்தானைச் சரியாகப் பூட்ட முடியாமல் ஏற்படும் பிடிவாதமான சவாலைக் கையாளும் போது—இது போன்ற தருணங்களில், கூர்மையான அறிவு கொண்ட ஒருவர், குழந்தைகளுடன் எவ்வாறு பழக வேண்டும் என்பதைக் கூடக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். நிச்சயமாக, லிண்ட்னர் கோதேவை எல்லா விஷயங்களிலும் ஒரு முன்மாதிரியாகக் கருதவில்லை; இருப்பினும்... சுத்தியலால் சுவரில் ஆணி அடிக்க முயன்றபோதோ, கிழிந்த கையுறையைத் தானே தைக்க முற்பட்டபோதோ, அல்லது பழுதடைந்த கதவு மணியைச் சரிசெய்ய முயன்றபோதோ—அவ்வாறு செய்யும்போது தவறுதலாகத் தன் விரல்களிலேயே சுத்தியலால் அடித்துக்கொண்டாலோ அல்லது ஏதேனும் கூர்மையான பொருளால் குத்திக்கொண்டாலோ—அப்போது ஏற்படும் வலி, சில நொடிகளுக்குப் பிறகு ஒருவித மகிழ்ச்சியாக மாறிவிடும். மனிதகுலத்தின் அந்த உழைப்புச் சுபாவம், இத்தகைய மிகச் சாதாரணமான செயல்களில் கூட வெளிப்படுவதைக் கண்டு, அந்த வலி மறைந்து, ஒரு பேருவகை பிறக்கும்.

-1074-
இந்தச் சேகரிப்புகளில் ஒரு விஷயம் அடங்கியிருந்தது; இன்றைய காலத்து அறிவுஜீவி, தனக்கே தீங்கிழைக்கும் வகையில், இதையெல்லாம் ஒருவித அகங்காரத்துடன் தனக்குக் கீழானவை என்று கருதி ஒதுக்கிவிடுகிறான்! கோதேவின் (Goethe) ஆன்மா தனக்குள் மீண்டும் விழித்தெழுவதை உணர்வதில் லிண்ட்னர் (Lindner) பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். நவீன காலத்தின் வழிமுறைகளுக்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக, அந்தப் பழங்கால அறிஞரின் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளையும், கைவினைத் தொழிலின் மீதான அவரது ஈடுபாட்டையும் தான் கடந்து வந்துவிட்டோம் என்ற உணர்வு, அந்த மகிழ்ச்சியை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. உண்மையில், கோதேவை அவர் ஒருபோதும் கண்மூடித்தனமாகப் போற்றவில்லை. கோதே வாழ்ந்த உலகம் முழுமையாக அறிவொளி பெறாத ஒன்றாக இருந்தது; அது அறிவொளி காலத்தை ஒரு தொலைதூரத்திலிருந்தே பார்த்தது. எனவே, கோதேவின் தீவிரமான, பிரம்மாண்டமான பரிமாணங்களை விட, அவரது கவர்ச்சிகரமான, சிறிய அம்சங்களையே லிண்ட்னர் ஒரு முன்மாதிரியாகக் கொண்டார். அந்த வசீகரமான அமைச்சரின் (கோதேவின்) புகழ்பெற்ற சிற்றின்ப நாட்டத்தைப் பற்றிச் சொல்லவே தேவையில்லை!

எனவே, அவரது இந்த அபிமானம் மிகவும் கவனமாக அளவிடப்பட்ட ஒன்றாகவே இருந்தது. இருப்பினும், காலப்போக்கில், இந்த மதிப்பீட்டில் ஒருவித அதிருப்தி கலக்கத் தொடங்கியது—இது லிண்ட்னரை அடிக்கடி சிந்திக்கத் தூண்டியது. வீரத்தைப் பற்றிய தனது சொந்தக் கண்ணோட்டமே கோதேவினுடையதை விடச் சரியானதென்று அவர் எப்போதும் நம்பினார். நெருப்பில் கையை நுழைத்த ஸ்கேவோலா (Scaevola), தன் மார்பில் கத்தியைப் பாய்ச்சிக்கொண்ட லுக்ரேஷியா (Lucretia), அல்லது தன் மானத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்தவனின் தலையைத் துண்டித்த ஜூடித் (Judith) போன்ற கதாபாத்திரங்களை—கோதே ஒருவேளை முக்கியமானவை என்று கருதியிருக்கலாம், ஆனால் அவர் அவற்றை ஒருபோதும் கையாளவில்லை—லிண்ட்னர் பெரிதாக மதிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், செவ்வியல் அறிஞர்களின் அதிகாரத்திற்கு முன்னால் நின்றபோதும், தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளின் பெயரால் குற்றங்களைச் செய்த இத்தகைய மனிதர்கள், துன்பியல் நாடக மேடைக்கு உரியவர்கள் அல்ல, மாறாக நீதிமன்றத்திற்கே உரியவர்கள் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். உடல் ரீதியான கடுமையான காயங்களை விளைவிக்கும் இத்தகைய செயல்களுக்கு மாற்றாக, அவர் வீரத்தைப் பற்றிய "உள்முகமான மற்றும் சமூக ரீதியான" ஒரு கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். தனது உரையாடல்களிலும் சிந்தனைகளிலும், அவர் பள்ளிப் பதிவேட்டில் மிகவும் கவனமாக ஒரு குறிப்பை எழுதுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பார்; அல்லது, அளவுக்கு அதிகமான ஆர்வத்துடன் செயல்பட்ட தனது வீட்டுப் பணியாளரை எப்படி எச்சரிப்பது என்பது குறித்து ஆலோசிப்பார். ஒருவன் தனது சொந்த உணர்ச்சிகளை மட்டும் பின்பற்றக்கூடாது, மாறாக மற்றவர்களின் நோக்கங்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவரது வாதமாக இருந்தது. அவர் இத்தகைய கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும்போது, ​​பிற்காலத்தின் நவீனமான, பொருத்தமான உடைகளை அணிந்துகொண்டு, முற்காலத்தின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட அறநெறி சார்ந்த வேடங்களைப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வைப் பெற்றார்.

இத்தகைய உதாரணங்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒருவித அபத்தமான தன்மையை அவர் அறியாதவர் அல்ல; ஆனால், அதை அவர் "அறிவுஜீவி கும்பலின்" ஏளனம் என்று ஒதுக்கித் தள்ளினார். இதற்கு அவரிடம் இரண்டு வலுவான காரணங்கள் இருந்தன. முதலாவதாக, எந்தவொரு சூழலையும் மனித இயல்பை வலுப்படுத்தவும் பயன்படுத்தலாம், அதே சமயம் அதை பலவீனப்படுத்தவும் பயன்படுத்தலாம் என்று அவர் கருதினார்.

சிறிய நிகழ்வுகளே, பிரம்மாண்டமான வாய்ப்புகளை விட, ஒருவரின் குணநலனை வலுப்படுத்துவதற்கு மிகவும் ஏற்றவை என்று அவர் நம்பினார். ஏனெனில், அறத்தை மிக பிரம்மாண்டமாக வெளிப்படுத்துவது, அறியாமலேயே ஒரு மனிதனிடம் அகங்காரத்தையும் வீண் பெருமையையும் வளர்த்துவிடுகிறது. மாறாக, அன்றாட வாழ்வில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் செய்யப்படும் அறச்செயல்கள், எவ்வித அலங்காரமும் இல்லாத தூய நற்பண்புகளாகவே அமைகின்றன. மேலும், ஒரு தேசத்தின் 'அற மூலதனத்தை' (moral capital) முறையாக வளர்த்தெடுக்கும் பணியில்—'ஒழுக்கம்' (discipline) என்ற ராணுவச் சொல் போன்றே, கிராமிய மற்றும் தொழில்முறைச் சூழல்களை உள்ளடக்கிய இந்தச் சொல்லை லிண்ட்னர் விரும்பினார்—இத்தகைய 'சிறிய தருணங்களை' புறக்கணிக்க முடியாது. 'தாராளவாதிகள்' மற்றும் 'பிரீமேசன்கள்' (Freemasons) போன்றோர் பரப்பிய, "மனிதனின் மாபெரும் சாதனைகள் வெறுமையிலிருந்தோ அல்லது 'மேதைமை' (genius) என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றிலிருந்தோ தோன்றுகின்றன" என்ற இறைநம்பிக்கையற்ற கருத்து, அக்காலத்திலேயே வழக்கொழிந்து கொண்டிருந்தது. பொதுமக்களின் கூர்மையான பார்வையில், ஒரு காலத்தில் அகங்காரமும் பிரம்மாண்டமும் கொண்ட பிம்பமாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட 'வீரன்' (hero), உண்மையில் நுணுக்கமான, கடின உழைப்பில் ஈடுபடும் ஒரு பணியாளராகவே தெரிந்தார். ஒரு கண்டுபிடிப்புக்காக விடாமுயற்சியுடன் கூடிய ஆய்வில் ஈடுபடும் ஆய்வாளர்; ஒரு ஓபரா பாடகி தனது குரலைப் பேணுவதற்கு எவ்வளவு கவனத்துடன் தன் உடலைப் பராமரிக்கிறாளோ, அதே போன்ற அக்கறையுடன் தன் உடலைப் பேண வேண்டிய விளையாட்டு வீரர்; எண்ணற்ற சபைகளின் முன்னால் ஒரே செய்தியை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்த வேண்டிய அரசியல் சீர்திருத்தவாதி—இவர்களே உண்மையான நாயகர்கள். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் வசதியான, நடுத்தர வர்க்க மேட்டுக்குடியினராக வாழ்ந்த கோதேவுக்கு (Goethe) இதைப் பற்றிய புரிதல் இருக்கவில்லை; ஆனால், லிண்ட்னர் இதைக் கண்டறிந்தார்! எனவே, கோதேவிடம் இருந்த சோகமான அல்லது நிலையற்ற அம்சங்களை விட, அவரிடம் மிக அழகாக அமைந்திருந்த எச்சரிக்கையுணர்வு மற்றும் சமூகத்தோடு இயைந்து செல்லும் பண்புகளை ஆதரிப்பதன் மூலம், கோதேவின் சிறந்த பகுதியை அவர் பாதுகாக்க முயன்றார் என்பது புரிந்துகொள்ளத்தக்கதே. அவர் ஒரு பண்டிதராக இருந்த காரணத்தினாலேயே, அபாயகரமான உணர்ச்சிகளால் அச்சுறுத்தப்பட்ட ஒரு மனிதராகத் தன்னைக் கருதத் தொடங்கியது, ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகே என்று கூட வாதிடலாம்.

உண்மையில், ஒரு "கட்டுப்பாட்டு முறைக்கு" தன்னை உட்படுத்திக்கொள்வது விரைவில் மிகவும் பிரபலமான மனித விருப்பங்களில் ஒன்றாக மாறியது—அரசியல் அல்லது அறிவுசார் வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்தப்படுவது போலவே, உடல் பருமனை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கும் இந்த முறை சமமான வெற்றியுடன் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்தச் செயல்பாட்டில், பொறுமை, கீழ்ப்படிதல், ஒழுங்குமுறை, சமநிலை மற்றும் பிற மிகவும் ஒழுங்கான பண்புகள் ஒரு தனிநபரின் தனிப்பட்ட வாழ்வின் முக்கிய அங்கங்களாக மாறுகின்றன; அதே நேரத்தில், கட்டுப்பாடற்ற, வன்முறையான, போதை தரும் அல்லது அபாயகரமான அனைத்தும்—ஒரு தீவிரக் காதலராக அவரால் முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க முடியாத கூறுகள்—புறக்கணிக்கப்படுகின்றன....ஒருவர் உயர்வாகக் கருதும் ஒரு விஷயம், ஒரு "கட்டுப்பாட்டு முறைமைக்குள்" (regime) மிகச் சரியாகப் பொருந்துகிறது. இத்தகைய விசித்திரமான மனப்போக்கு—அதாவது, ஒரு கடுமையான கட்டுப்பாட்டு முறைமைக்குத் தன்னை உட்படுத்திக்கொள்வது, அல்லது ஒரு மருத்துவர், உடற்பயிற்சி பயிற்சியாளர் அல்லது வேறொரு சர்வாதிகாரியின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, மிகவும் கடினமான, விரும்பத்தகாத, எளிமையான வாழ்க்கையை வாழ்வது (உண்மையில், இத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமலும் ஒருவர் வாழ முடியும், ஆனால் அப்போதும் வெற்றி கிடைக்கப்போவதில்லை என்பது வேறு விஷயம்)—

-1076-

ஒருவேளை, உலகம் நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்—தொழிலாளர்கள், போர்வீரர்கள் மற்றும் எறும்புகளைக் கொண்ட ஒரு சமூக அமைப்பை நோக்கிய—அந்தப் போக்கின் விளைவாக இருக்கலாம். ஆனால், இங்கே ஒரு எல்லை இருந்தது; அந்த எல்லையை லிண்ட்னரால் (Lindner) கடக்க முடியவில்லை, அவரது பார்வையும் அதை ஊடுருவிச் செல்ல முடியவில்லை. அவரது கோதே (Goethe) காலத்து மரபு அதைத் தடுத்தது.

நிச்சயமாக, அவரது பக்தி உணர்வு இத்தகைய சமூக அமைப்பிற்கு முரணானதாக இருக்கவில்லை—ஏனெனில், இறைவனுக்குரியதை இறைவனிடமே விட்டுவிடவும், தூய புனிதத்தன்மையைச்圣人 (saints) எனப்படும் புனிதர்களுக்கே விட்டுவிடவும் அவர் தயாராகவே இருந்தார். ஆனால், தனது சொந்த ஆளுமையை விட்டுக்கொடுப்பதை அவரால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. அதற்கு மாறாக, அவர் ஒரு சிறந்த உலகத்தைக் கனவு கண்டார்: முழுமையான பொறுப்புணர்வு கொண்ட, அறநெறி சார்ந்த தனிமனிதர்களின் சமூகம். அவர்கள் இறைவனின் ஒரு "குடிமக்கள் படையாக" (civilian "army of God") செயல்பட்டு, மனித இயல்பின் தாழ்ந்த, நிலையற்ற தன்மைகளுக்கு எதிராகப் போராடுவார்கள்; அன்றாட வாழ்க்கையை ஒரு புனித இடமாக (sanctuary) மாற்றுவார்கள்—அதுமட்டுமின்றி, கலை மற்றும் அறிவியலின் உன்னதமான சாதனைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு புனித இடமாக அது திகழும். யாராவது அவரது அன்றாட கால அட்டவணையை உற்று நோக்கினால், அதில் ஒரு நாளில் இருபத்தி மூன்று மணிநேரம் மட்டுமே கணக்கிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டிருக்கலாம்—அதாவது, ஒரு முழு நாளை நிறைவு செய்ய அறுபது நிமிடங்கள் குறைவாக இருந்தன. அந்த அறுபது நிமிடங்களில், நாற்பது நிமிடங்கள்—முழுமையாக—மற்றவர்களுடன் உரையாடுவதற்கும், அவர்களின் செயல்பாடுகள் மற்றும் மனநிலைகளில் அக்கறை காட்டுவதற்கும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன; கலைக் கண்காட்சிகள், இசை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் பிற பொழுதுபோக்கு நிகழ்வுகளுக்குச் செல்வதும் இதில் அடங்கும். ஆனால், இத்தகைய நிகழ்வுகளை அவர் வெறுத்தார். பெரும்பாலும், அவை அவரது ஆன்மாவைச் சோர்வடையச் செய்தன. அவரது பார்வையில், இத்தகைய நோக்கமற்ற, தெளிவற்ற பொழுதுபோக்குகள், நவீன காலத்தின் அந்தப் புகழ்பெற்ற 'நரம்பு சார்ந்த மனச்சோர்வுக்கு' (nervous malaise) ஒரு வடிகாலாக மட்டுமே இருந்தன. நவீன காலம் என்பது தேவையற்ற தூண்டுதல்கள், உண்மையான துன்பங்கள், திருப்தியடையாத பேராசை, நிலையற்ற தன்மை, ஓய்வற்ற ஆர்வம் மற்றும் தவிர்க்க முடியாத அறநெறிச் சரிவு ஆகியவற்றைக் கொண்டதாக இருந்தது. அத்தகைய ஒன்றுகூடல்களில் ஆண்களும் பெண்களும் 'கலாச்சாரத்திற்கு' மரியாதை செலுத்தும்போது, ​​அவர்களின் கன்னங்கள் சிவந்திருப்பதைக் கண்டு, லிண்ட்னர் தனது மெல்லிய தாடிக்குள் ஒருவிதமான திகைப்பு கலந்த புன்னகையை உதிர்ப்பார். கவனத்தைச் சிதறடிப்பதன் மூலமல்ல, மாறாக ஒருமுகப்படுத்துவதன் மூலமே உயிர்ச்சக்தி தீவிரமடைகிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டனர். எல்லாவற்றையும் செய்வதற்குப் போதிய நேரம் இல்லையே என்ற அச்சம் அவர்களை வாட்டியது; ஆனால், 'நேரம் வைத்திருப்பது' என்பதே, உண்மையில் எல்லாவற்றையும் செய்வதற்கு நேரம் இல்லாமலிருப்பதற்குச் சமமானது என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. லிண்ட்னர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்திருந்தார்: நரம்புத் தளர்ச்சி என்பது வேலையாலோ அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய அவசரத்தாலோ ஏற்படுவதில்லை—இக்காலத்தில் பொதுவாகக் கூறப்படுவது போலன்றி, அது கலாச்சாரம் மற்றும் மனிதநேயத்திலிருந்தே உருவாகிறது. அதாவது, வேலையில் ஏற்படும் இடைவேளைகள், தடங்கல்கள், ஒரு மனிதன் தனக்காக வாழ விரும்பும் அந்தத் தருணங்கள்—அவன் எதையோ அழகானதாகவோ, இன்பமானதாகவோ அல்லது முக்கியமானதாகவோ கருதித் தேடும் அந்தத் தருணங்களிலிருந்தே—பொறுமையின்மை, துயரம் மற்றும் அர்த்தமின்மை எனும் நச்சுத்தன்மை கொண்ட உணர்வுகள் பிறக்கின்றன. இதுவே அவரது உறுதியான நம்பிக்கையாக இருந்தது. ஒருவேளை அதிகாரம் அவரிடம் இருந்திருந்தால்—அதாவது, இத்தகைய தருணங்களில் அவருக்குத் தோன்றிய தரிசனங்களின்படி செயல்படும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்திருந்தால்—அவர் கலைக்கான இந்த ஆலயங்கள் அனைத்தையும் ஒரு இரும்புத் துடைப்பத்தால் பெருக்கி அகற்றியிருப்பார். அந்த 'அறிவுசார்' நிகழ்வுகளுக்குப் பதிலாக, அன்றாடப் பணிகளோடு நேரடியாகத் தொடர்புடைய, உழைப்பையும் ஆக்கபூர்வமான மேம்பாட்டையும் கொண்ட கொண்டாட்டங்களை அவர் உருவாக்கியிருப்பார். உண்மையில், ஒரு முழு யுகத்திலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்களை நீக்கிவிட்டாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும்—தவறான தாராளவாதக் கொள்கையினால் உருவான அந்த நோயுற்ற நிமிடங்களை நீக்கியிருக்கலாம். இருப்பினும், அவ்வப்போது சில குறிப்புகளைத் தவிர, இந்த எண்ணத்தை வெளிப்படையாகவும் தீவிரமாகவும் முன்வைக்கும் துணிச்சல் அவருக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை.

திடீரென லிண்ட்னர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்—ஏனெனில், இந்த பகற்கனவுகளில் ஆழ்ந்திருந்தபோதும், அவர் தொடர்ந்து டிராம் வண்டியிலேயே பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்—அப்போது அவருக்குள் ஒரு எரிச்சலும் மன அழுத்தமும் தோன்றின; இது முடிவெடுக்க முடியாமலும், செயல்பட முடியாமலும் இருக்கும்போது ஏற்படும் ஒருவிதமான உணர்வாகும். ஒரு கணநேரத்திற்கு, தான் இவ்வளவு நேரமும் அகாதேவைப் (Agathe) பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்ததாக அவனுக்கு ஒரு குழப்பமான உணர்வு ஏற்பட்டது. அதே சமயம், அவளுக்குள் ஒருவித அதிருப்தி உணர்வு எழுந்தது—இது தொடக்கத்தில் கோதேவின் (Goethe) படைப்புகளை ரசித்ததிலிருந்து மிகவும் இயல்பாகத் தொடங்கிய ஒன்றுதான்—ஆனால் இப்போது அது அவளுடனேயே ஒன்றிணைந்துவிட்டது; இதற்கான தெளிவான காரணம் எதுவும் புலப்படவில்லை. எனவே, வழக்கம்போல லிண்ட்னர் (Lindner) தனக்குத்தானே அறிவுறுத்திக் கொண்டான்: "உன் தனிமையின் ஒரு பகுதியை, சக மனிதர்களைப் பற்றி அமைதியாகச் சிந்திப்பதற்காகச் செலவிடு—குறிப்பாக, அவர்களுடன் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படும் தருணங்களில். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தற்போது உனக்கு வெறுப்பூட்டும் விஷயங்களை நீ நன்கு புரிந்துகொள்ளவும், அவற்றைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும் கூடும். மற்றவர்களின் பலவீனங்களைச் சகிப்புத்தன்மையுடன் அணுகவும், அவர்களின் நற்பண்புகளை ஊக்குவிக்கவும் நீ கற்றுக்கொள்ளலாம்—உண்மையில், அந்த நற்பண்புகள் வெளிப்பட முடியாமல் ஏதோ ஒன்றால் அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கலாம்!" என்று அவன் உதடுகளை அசைத்து, சத்தமின்றி முணுமுணுத்தான். 'கலாச்சாரம்' என்று சொல்லிக்கொள்ளும் விஷயங்களில் நடக்கும் சந்தேகத்திற்குரிய நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ள, அவன் வகுத்துக்கொண்ட அடிப்படை கொள்கைகளில் இதுவும் ஒன்று. இக்கொள்கைதான், அத்தகைய சூழல்களைச் சகித்துக்கொள்ளத் தேவையான மன அமைதியை அவனுக்கு வழக்கமாக வழங்கியது. ஆனால், இம்முறை அது பலனளிக்கவில்லை; அவனிடம் நீதியுணர்வு குறையவில்லை என்பது தெளிவு. அவன் தன் பாக்கெட் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். அவன் அஞ்சியது போலவே, அகாதேவிற்குத் தான் கையிருப்பில் வைத்திருந்த நேரத்தை விட அதிக நேரத்தை அவன் ஒதுக்கிவிட்டான்.
...இருந்தது. ஆனால், தவிர்க்க முடியாத தாமதங்களுக்காகத் தனது அன்றாட அட்டவணையில் இருபது நிமிடங்களை அவர் ஒதுக்கி வைத்திருக்காவிட்டால், அவரால் இதைச் செய்திருக்க முடியாது. இந்த அசாதாரணமான நாளில் கூட, அந்த 'இழப்பு கணக்கிலிருந்து'—அதாவது, அவரது அன்றாடச் செயல்பாடுகள் தடையின்றி நடப்பதற்குத் தேவையான 'எண்ணெய்' போலச் செயல்படும் அந்த அவசரக்கால நேர ஒதுக்கீட்டிலிருந்து—பத்து நிமிடங்கள் எஞ்சியிருந்தன; அவர் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அந்த நேரம் அப்படியே இருந்தது. இது அவரது துணிச்சலை மேலும் அதிகரித்ததா? அன்று இரண்டாவது முறையாக, அவருக்குச் சொந்தமான ஒரு கொள்கை நினைவுக்கு வந்தது: "உனது பொறுமை எவ்வளவுக்கவ்வளவு அசைக்க முடியாததாக மாறுகிறதோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு உறுதியாக நீ மற்றவரின் இதயத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும்!" என்று லிண்ட்னர் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார். ஒருவரின் இதயத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவது அவருக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அது அவரது இயல்பில் இருந்த வீர உணர்வுடன் ஒத்துப்போனது. இப்படித் தாக்கப்படுபவர்களால் ஒருபோதும் பதிலுக்குத் தாக்க முடியாது என்பது, அந்த விஷயத்தில் ஒரு பொருட்டே அல்ல.

-1078-
=====================
41

மறுநாள் காலை: உடன்பிறப்புகள்

தங்கள் உறவினரின் வீட்டில் நடந்த ஒன்றுகூடலில் இருந்து அகாதே திடீரென வெளியேறிய மறுநாள் காலை, அவள் மீண்டும் தன் சகோதரன் உல்ரிக்குடன் சந்தித்தபோது, ​​அந்த மனிதனைப் பற்றிய பேச்சு மீண்டும் எழுந்தது. அதற்கு முந்தைய நாள், அகாதே வெளியேறிய சிறிது நேரத்திலேயே உல்ரிக்கும் அந்த விறுவிறுப்பான, விவாதங்கள் நிறைந்த கூட்டத்திலிருந்து கிளம்பிவிட்டான். ஆனால், அவள் ஏன் தன்னை விட்டுச் சென்றாள் என்று அவனால் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அவள் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டாள். அவள் ஏற்கனவே தூங்கிவிட்டாளா அல்லது தான் எழுப்பிக் கேட்ட மெல்லிய கேள்விக்கு—அவளது கதவருகே நின்று அவன் கேட்ட கேள்விக்கு—பதிலளிக்காமல் வேண்டுமென்றே மௌனம் காத்தாளா என்பது தெரியவில்லை. அந்த விசித்திரமான அந்நியனை அவள் சந்தித்த அந்த நாள், அது தொடங்கியதைப் போலவே மிகவும் எதிர்பாராத விதமாகவும் விசித்திரமாகவும் முடிந்தது. அடுத்த நாளும் அவள் எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை. அவளுக்கே கூட தனது உண்மையான உணர்வுகள் என்னவென்று புரியவில்லை. தன் கணவனிடமிருந்து வந்த கடிதத்தைப் பற்றி அவள் நினைத்தபோது—அந்தக் கடிதம் அவளை வந்தடைந்திருந்தது, அது அவளது அருகிலேயே கிடந்தாலும், அதை மீண்டும் ஒருமுறை வாசிக்க அவளுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை—அது வந்து சேர்ந்து ஒரு நாள் கூட முழுமையாகக் கடந்துவிடவில்லை என்பது நம்ப முடியாததாகத் தோன்றியது; அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் அவளது மனநிலையில் எத்தனை மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன! சில தருணங்களில், "கடந்த காலத்தின் பேய்கள்" என்ற அந்தச் சில்லிட வைக்கும் சொற்றொடர் இந்தக் கடிதத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமானது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது—அதே சமயம், அதைக் கண்டு அவள் உண்மையாகவே அஞ்சினாள். வேறு சில தருணங்களில், அது அவளுக்குள் ஒருவிதமான லேசான, சங்கடமான உணர்வை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது; எதிர்பாராத விதமாக நின்றுபோன ஒரு கடிகாரத்தைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அதே உணர்வு அது. இன்னும் சில தருணங்களிலோ, அது அவளை ஆழ்ந்த, அசைவற்ற சிந்தனையில் ஆழ்த்தியது: அவன் வந்த உலகம் தன்னைத்தான் "உண்மையான" உலகம் என்று உரிமை கோருகிறது—அந்த உலகம் அவளுக்குள் எந்தவொரு சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும், அது அவளைச் சுற்றி, எல்லையற்ற விரிந்து பரந்து, இன்னும் அப்படியே நிலைத்திருந்தது. தன்னிச்சையாகவே, அந்தக் கடிதம் வந்ததிலிருந்து அவளுக்கும் அவளது சகோதரனுக்கும் இடையே நடந்த நிகழ்வுகளுடன் அவள் இதை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். அந்த நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் உரையாடல்களாகவே இருந்தன; அவற்றில் ஒன்று அவளைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணத்திற்குக்கூடத் தள்ளியிருந்தது. ஆனால், அந்த உரையாடல்களின் உள்ளடக்கம் இப்போது அவளுக்கு நினைவில்லை—இருப்பினும், அவை மீண்டும் நினைவுக்கு வரக்கூடும்; அவற்றால் ஏற்பட்ட வலி இன்னும் முழுமையாக ஆறவில்லை. உண்மையில், உரையாடலின் குறிப்பிட்ட பொருள் அவ்வளவு முக்கியமல்ல; கடிதத்தில் இருந்த விஷயங்களையும், தனது தற்போதைய வாழ்வின் தீவிரமான சூழலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​அவளுக்குள் ஒரு ஆழமான, நீடித்த, ஈடு இணையற்ற—அதே சமயம் முற்றிலும் ஆற்றலற்ற—உணர்வு ஒன்று எழுந்தது. அந்த காலை வேளையில், இந்த அனுபவம் அவளை ஒருவித சோர்வுக்கும் தெளிவுக்கும், மென்மைக்கும் அமைதியின்மைக்கும் இடையே அலைபாய வைத்தது; காய்ச்சல் தணிந்து உடல் தேறி வரும் ஒருவரின் மனநிலையைப் போலவே அது இருந்தது.

எனவே, திடீரென்று அவள், "மற்றொருவர் உணர்வதை நாமும் அப்படியே உணரும் வகையில் ஒரு விஷயத்தில் ஈடுபடுவது... அது எவ்வளவு கடினமான காரியம்!" என்று கூறியபோது, ​​அது ஏதோ எதிர்பாராதது போலத் தோன்றியது. அதற்கு உல்ரிச், "அப்படிச் செய்ய முடியும் என்று கற்பனை செய்துகொள்பவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள்" என்று பதிலளித்தான். அவன் அப்போது ஒருவித எரிச்சலான, முரட்டுத்தனமான மனநிலையில் இருந்தான்; அவள் சொன்னதன் பொருளை அவன் பாதியளவுதான் புரிந்துகொண்டான். அவளது வார்த்தைகள் அவனுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்றை நகர்த்தி, ஒரு சிறு எரிச்சலை வெளிக்கொண்டு வந்தன—இது முந்தைய நாளிலிருந்தே எஞ்சியிருந்த உணர்வுதான், இருப்பினும் இத்தகைய உணர்வுகளை அவன் ஒரு பொருட்டாகவே மதித்ததில்லை. இதோடு அந்த உரையாடல் தற்காலிகமாக முடிவுக்கு வந்தது. அன்று காலை மழை பெய்துகொண்டிருந்ததால், அந்த உடன்பிறப்புகள் வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்க வேண்டியிருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே, மரங்களின் இலைகள் ஈரமான லினோலியம் தரை போல மங்கலாக மின்னின; இலைகளுக்கு இடையிடையே தெரிந்த சாலை, ரப்பர் காலணி போல ஜொலித்தது. அந்த நனைந்த காட்சியின் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்துவதே கடினமாக இருந்தது. அகாதே பெருமூச்சு விட்டபடி, "இன்றைய உலகம், நம் சிறுவயது அறைகளை நினைவூட்டுகிறது" என்றாள். அவள் குறிப்பிடுவது, அவர்களின் தந்தையின் வீட்டில் மேல் தளத்தில் இருந்த அந்த வெறிச்சோடிய அறைகளைத்தான்—அங்கு அவர்கள் மீண்டும் சென்றபோது, ​​ஒருவித குழப்பமான உணர்வுடன் அந்த இடங்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். இது சற்று விசித்திரமான ஒப்பீடாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவள் மேலும், "இதுதான் அந்த ஆதி மனிதத் துயரம்—எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் வரும் அந்தத் துயரம்—சொந்த பொம்மைகளுக்கு நடுவே அமர்ந்திருக்கும்போது தோன்றும் அதே உணர்வு!" என்று கூறினாள். சமீபகாலமாக நல்ல வானிலை நிலவி வந்ததால், இன்றும் ஒரு அழகான நாள் அமையும் என்று இயல்பாகவே எதிர்பார்த்திருந்தனர்; ஆனால் இப்போது, ​​அந்த எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறாமல் போனதால், மனதில் ஒருவித ஏமாற்றமும், பொறுமையற்ற சோகமும் குடிகொண்டன. உல்ரிச்சும் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். சாம்பல் நிறத்தில், திரையெனப் பொழிந்து கொண்டிருந்த மழையினூடே, நிறைவேறாத பயணங்கள், பசுமையான திறந்தவெளிகள் மற்றும் எல்லையற்ற உலகம் குறித்த காட்சிகள் நிழலாடின. தனிமையில் இருக்க வேண்டும், எத்திசையிலும் சுதந்திரமாக நகர்ந்து விரிந்து செல்ல வேண்டும் என்ற மறைந்திருக்கும் ஏக்கம், அந்த உலகத்தை ஒருவித ஏக்க உணர்வால் நிரப்பியிருந்தது. இத்தகைய விருப்பத்தினால் ஏற்படும் அந்த இனிய வலி, அன்பின் தீவிரமாகவும், அதன் மறுமலர்ச்சியாகவும் அமைகிறது. இந்த மனநிலையின் எச்சங்கள் இன்னும் அவனது முகத்திலும் உடல்மொழியிலும் இருக்க, அவன் தன் சகோதரியைத் திரும்பிப் பார்த்து, சற்று அழுத்தமான குரலில், "மற்றவர்களுடன் உண்மையாக இணைந்து செயல்படவோ, அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ளவோ ​​முடியாத ஒரு மனிதன் நான் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?" என்று கேட்டான்.

"நிச்சயமாக, உன்னால் முடியாதுதான்!" என்று அவள் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். "ஆனால், மற்றவர்களுடன் இணைந்து துன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும் என்று சிலர் கற்பனை செய்து கொள்கிறார்களே..." என்று அவன் தொடர்ந்தான்—அவள் சொன்ன வார்த்தைகளின் தீவிரத்தை அவன் அப்போதுதான் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தான்—"அப்படி நினைப்பவர்களும் மற்றவர்களைப் போலவே, உண்மையில் அதற்கும் தகுதியற்றவர்கள்தான். அதிகபட்சம், அவர்களுக்கு ஒரு செவிலியரைப் போன்ற ஒரு திறன் இருக்கலாம்; அதாவது, துன்பப்படுபவருக்கு என்ன கேட்டால் ஆறுதலாக இருக்குமோ, அதை அவர்களால் ஊகித்துச் சொல்ல முடியும்—"

"அப்படியானால், ஒருவருக்கு எது ஆறுதல் அளிக்கும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கத்தானே வேண்டும்?" என்று அகாதே குறுக்கிட்டாள்.

"அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை!" என்று அவன் பதிலளித்தான்—உல்ரிச் விடாப்பிடியாகத் தொடர்ந்தார். "ஒருவேளை, அவர்கள் அளிக்கும் ஆறுதல் என்பது வெறும் பேச்சின் மூலமாகத்தான் இருக்கக்கூடும்: அதிகம் பேசும் ஒருவர், மற்றவரின் துயரத்தை சொட்டுச் சொட்டாக வெளியேற்றி விடுகிறார்—மேகத்திலுள்ள மின்சாரத்தை மழை வெளியேற்றுவது போல! ஒருவரின் துன்பங்களைப் பற்றிப் பேசுவது, எந்தவொரு துயரத்தையும் தணிக்க உதவும் என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மைதானே!"

- 1080 -

அகாத்தே மௌனமாக இருந்தாள்.

"உன்னுடைய இந்த புதிய நண்பரைப் போன்றவர்கள்," என்று ஒருவிதத் தூண்டுதலுடன் உல்ரிச் தொடர்ந்தார், "இருமல் மருந்துகளைப் போலச் செயல்படலாம்: அவை நோயைக் குணப்படுத்துவதில்லை, ஆனால் எரிச்சலைக் குறைக்கின்றன—அதன்பிறகு, பெரும்பாலும் அந்த நோயே தானாகவே குணமாகிவிடுகிறது!"

வேறு எந்தச் சூழலாக இருந்திருந்தாலும், தன் சகோதரி இதற்கு உடன்படுவாள் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம்; ஆனால் அகாத்தே—நேற்று முதலே விசித்திரமாக நடந்துகொண்டிருந்தவள், உல்ரிச் சந்தேகப்படும் ஒரு மனிதனிடம் திடீரென ஈர்ப்பு கொண்டவள்—எந்த அசைவும் காட்டாத புன்னகையை மட்டும் உதிர்த்துவிட்டு, தன் விரல்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். உல்ரிச் சட்டென்று எழுந்து நின்று, மிகுந்த தீவிரத்துடன் கூறினார், "ஆனால், எனக்கு அவரைத் தெரியும்—சற்று மேலோட்டமாகவேனும் தெரியும்; அவர் பேசுவதை நான் சிலமுறை கேட்டிருக்கிறேன்!"

"நீ அவரை 'மந்தமான கழுதை' என்று கூடச் சொன்னாயே!" என்று அகாத்தே குறுக்கிட்டாள்.

"சொல்லாமல் பின் என்ன செய்வது!?" என்று உல்ரிச் பதிலடி கொடுத்தார். "அவரைப் போன்றவர்களால் மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது! அப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்றால் என்னவென்றே அவர்களுக்குத் தெரியாது. இத்தகைய கோரிக்கையில் உள்ள சிக்கலையும், அதன் பிரம்மாண்டமான, அதே சமயம் கேள்விக்குரிய தன்மையையும் அவர்களால் உணரவே முடிவதில்லை!"

அப்போது அகாத்தே, "இந்தக் கோரிக்கை ஏன் உனக்குக் கேள்விக்குரியதாகத் தோன்றுகிறது?" என்று கேட்டாள்.

இப்போது உல்ரிச் மௌனமானார். தான் இதற்குப் பதில் சொல்லப்போவதில்லை என்பதை உணர்த்தும் விதமாக ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தார்—ஏனெனில், இதைப் பற்றி முந்தைய நாளே போதுமான அளவு விவாதித்துவிட்டார்கள் அல்லவா! அகாத்தேவுக்கும் அது தெரிந்திருந்தது. அவள் மீண்டும் ஒரு விளக்கத்தைக் கேட்டு அவரைத் தூண்ட விரும்பவில்லை. அத்தகைய விளக்கங்கள் எவ்வளவு வசீகரமானவையோ, அவ்வளவு அழிவுகரமானவையும் கூட—சாம்பல், இளஞ்சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் நிறங்களில் மேகங்களால் ஆன பளிங்கு நகரங்களைப் பார்ப்பது போல! அவள் தனக்குள்ளேயே இவ்வாறு எண்ணினாள்: "அவர், 'நான் உன்னை எப்படி நேசிக்கிறேனோ, அப்படியே உன்னையும் நேசிப்பேன்—மற்ற எந்தப் பெண்ணை விடவும், நீ என் சகோதரி என்பதால், உன்னை இந்த விதத்தில் நேசிப்பது எனக்கு இன்னும் எளிது!' என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தால், அது எவ்வளவு அற்புதமானதாக இருந்திருக்கும்!" ஆனால் அவர் அதைச் சொல்லாததால், அவள் ஒரு சிறிய கத்தரிக்கோலை எடுத்து, தளர்ந்திருந்த ஒரு நூலிழையை கவனமாக வெட்டி அகற்றினாள்—அந்த நொடியில், உலகத்திலேயே முழு கவனத்திற்கும் உரிய ஒரே விஷயம் அதுதான் என்பது போல அவள் நடந்துகொண்டாள். உல்ரிச் அவளையே உற்று நோக்கினான்; அவனும் மிகுந்த கவனத்துடன் அவளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தத் தருணத்தில், அவளுடைய முழு இருப்பும் அவனது புலன்களுக்கு விருந்தாக அமைந்தது; அவள் முன்னெப்போதையும் விட அதிக வசீகரத்துடன் காணப்பட்டாள். அவள் எதையோ மறைக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்—ஆனால், அது என்னவென்று அவனுக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை. இதற்கிடையில், அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள்: தான் ஒரு அந்நிய மனிதனைப் பார்த்துச் சிரித்ததை—அவன் ஏதோ உதவி செய்ய முன்வந்தபோது—உல்ரிச் மறந்துவிட்டிருந்தால், அதை இப்போது மீண்டும் கிளறிவிடும் எண்ணம் அவளுக்கு இல்லை. மேலும், லிண்ட்னர் என்ற அந்த மனிதனைப் பற்றி—அவளுக்கு இன்னும் அறிமுகமில்லாத அந்த நபரைப் பற்றி—அவளுக்குள் ஒரு எதிர்பார்ப்பு உருவானது. அவர் எந்தவித சுயநலமும் இன்றி, உண்மையான உறுதியுடன் உதவி செய்ய முன்வந்த விதம், அவளுக்குள் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவளது இதயத்தில் எழுந்த அந்த மகிழ்ச்சியான அதிர்வு—

-1081-

உறுதி, தன்னம்பிக்கை மற்றும் பெருமிதம் கலந்த அந்த கம்பீரமான உணர்வு—அவளது அப்போதைய மனநிலைக்கு முற்றிலும் மாறான, ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் மாற்றமாக அமைந்தது. அந்தச் சூழலில் இருந்த நகைச்சுவையான அம்சங்களுக்கு மத்தியிலும், அது அவளுக்குள் ஒரு புதிய உயிர்ச்சக்தியை ஊட்டியது. "எவ்வளவு பெரிய தடைகள் இருந்தாலும், உண்மையான மன உறுதி இருந்தால் அவை ஒன்றுமே இல்லை!" என்று அவள் நினைத்தாள். அப்போது திடீரென அவளுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வு எழுந்தது. அவள் மௌனத்தைக் கலைத்தாள்—இருவர் தலைகளைச் சாய்த்து ஒன்றாகப் பார்ப்பதற்காக ஒரு மலரைப் பறிப்பது போல—தன் முதல் கேள்வியுடன் இன்னொன்றையும் சேர்த்தாள்: "'அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பது' என்பது வெறும் கடமை என்பதிலிருந்து எவ்வளவு வேறுபட்டது என்று நீ முன்பு சொல்வாயே—அது, பேரின்ப உலகிலிருந்து கொட்டும் பெருமழைக்கும், ஒரு துளி திருப்திக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தைப் போன்றது என்று—அது இன்னும் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?" உல்ரிக்கின் பதிலின் தீவிரத்தைக் கண்டு அவள் திடுக்கிட்டாள்: "எனது சொந்தச் சூழலில் உள்ள முரண்பாட்டை நான் நன்கு அறிவேன். நேற்று முதல்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஒருவேளை எப்போதும்—இந்த குறிப்பிட்ட 'அண்டை மனிதர்' மீதான அன்பு மகிழ்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதிலாக, தீர்க்கவே முடியாத, பிரம்மாண்டமான ஒரு பெரும் சவாலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது! இதிலிருந்து தப்பிக்க, இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத ஒருவரிடம் நீங்கள் அடைக்கலம் தேடுவது முற்றிலும் இயல்பானதே—உங்கள் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால், நானும் இதையேதான் செய்திருப்பேன்!"

"ஆனால், நான் அப்படிச் செய்கிறேன் என்பதே உண்மை இல்லையே!" என்று அகாதே சுருக்கமாகவும் காட்டமாகவும் மறுத்தாள். உல்ரிக் அவளை ஒருவித நன்றியுடனும் அதே சமயம் சந்தேகத்துடனும் பார்த்தான். "இதைப் பற்றிப் பேசுவதில் பெரிய அர்த்தம் ஏதுமில்லை," என்று அவன் சமாதானப்படுத்தினான். "உண்மையில், நான் இதைப் பற்றிப் பேசவே நினைக்கவில்லை." அவன் ஒரு கணம் தயங்கினான், பிறகு தொடர்ந்தான்: "ஆனால் கவனி—ஒருவர் மற்றவரைத் தன்னைப் போலவே நேசிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தாலும், எவ்வளவு ஆழமாக நேசித்தாலும், அது அடிப்படையில் ஒரு ஏமாற்றுதான்—தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்வதுதான். ஏனென்றால், மற்றொருவருக்குத் தலைவலிக்கும்போதோ அல்லது விரலில் வலி ஏற்படும்போதோ, அதை நம்மால் உண்மையாக உணர முடியாது. நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாமல் இருப்பது—இது தாங்க முடியாத ஒன்று; அதே சமயம், இது மிகவும் எளிமையான உண்மையும் கூட. உலகம் இப்படித்தான் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் நம்முடைய விலங்குத் தோலை, அதன் உரோமங்கள் உட்புறமாக இருக்குமாறு அணிந்திருக்கிறோம்; அதை நம்மால் கழற்றவும் முடியாது. இந்த மென்மையான அன்பிற்குள் ஒளிந்திருக்கும் இந்த அதிர்ச்சி, இந்த ஒரு கனவு—"...முழுமையடையாத ஒரு அணுகுமுறை சார்ந்த உலகம்—உண்மையிலேயே "நல்ல" மனிதர்கள், அதாவது "நேர்மையான, வெளிப்படையான" உள்ளம் கொண்டவர்கள் ஒருபோதும் அனுபவிக்காத உலகம். அவர்கள் 'அன்பு' (கருணை) என்று அழைப்பது உண்மையில் ஒரு மாற்று ஏற்பாடுதான்—தங்களுக்கு எவ்விதக் குறையும் ஏற்படக்கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவர்கள் கையாளும் ஒரு தந்திரம்!

அகாத்தே தான் சொன்ன ஒரு விஷயம், ஒரு பொய்க்கு மிக நெருக்கமானதாக—அல்லது ஒரு வகையில், பொய் என்று சொல்ல முடியாத ஒன்றாக—இருந்ததை உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. உல்ரிச்சின் வார்த்தைகளில் ஒரு கனவு சிதைந்ததின் ஏமாற்றம் வெளிப்படுவதை அவள் கண்டாள்; ஒரு பரஸ்பர பங்கேற்பு குறித்த கனவு அது. அந்த கனவின் முன்னால், அன்பு, கருணை, அக்கறை ஆகியவற்றிற்கான வழக்கமான ஆதாரங்கள் அனைத்தும் அர்த்தமற்றவை ஆகிவிட்டன. அவர் ஏன் தன்னைப்பற்றிப் பேசுவதை விட உலகத்தைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறார் என்பதையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள்; ஏனெனில், இது வெறும் பகற்கனவாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது என்றால், ஒரு கதவை அதன் கீல்களிலிருந்து கழற்றி எடுப்பது போல, ஒரு மனிதன் தன்னையும், இந்த யதார்த்தத்தையே கூட, அதன் அடிப்படையிலிருந்தே பெயர்த்து எடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

-1082-

அந்தத் தருணத்தில், தனக்கு ஆறுதல் அளிக்க மட்டுமே விரும்பிய, மெல்லிய தாடியும் கூச்ச சுபாவமும் கொண்ட அந்த மனிதரிடமிருந்து தான் வெகு தொலைவில், வேறொரு உலகில் இருப்பது போல அவள் உணர்ந்தாள். ஆனால், அதைச் சொல்வதற்கு அவளுக்கு வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை. அவள் உல்ரிச்சை ஒரு கணம் பார்த்தாள், பிறகு பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு மௌனமாக இருந்தாள். ஏதோ ஒரு சிறிய, தெளிவற்ற சைகையைச் செய்தாள்; மீண்டும் அவர்களின் கண்கள் சந்தித்தன. சில நொடிகளிலேயே, அந்த மௌனம் பல மணிநேரங்களாக நீடித்தது போன்ற உணர்வைத் தந்தது.

இருவராக இருந்து கொண்டே ஒருவராக இருக்கும் கனவு—உண்மையில், இந்தக் கற்பனையின் விளைவு, சில சமயங்களில், இரவின் எல்லைகளைத் தாண்டிப் பரவும் ஒரு கனவைப் போலவே இருந்தது. அப்போதும் கூட, அவள் நம்பிக்கையுக்கும் மறுப்பிற்கும் இடையில் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தாள்; பகுத்தறிவு எவ்விதச் செயல்பாடும் காட்ட முடியாத ஒரு உணர்வு நிலையில் சிக்கியிருந்தாள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களின் உடல்களின் மாற்ற முடியாத இயல்புதான், உணர்வுகளை மீண்டும் யதார்த்தத்தின் தளத்திற்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியது. ஒரு தேடல் மிகுந்த பார்வையின் முன்னால், பரஸ்பர அன்பால் பிணைக்கப்பட்ட இந்த உடல்கள், ஆச்சரியங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தின; விருப்பத்தின் நீரோட்டத்தில் ஆடும் மயில்தோகையைப் போல அவை தங்களைப் புதுப்பித்துக்கொண்டன. ஆனால், அன்பு அன்பிற்கே வழங்கும் இந்த நூறு கண்கள் கொண்ட காட்சியைத் தாண்டி, உள்ளே சிந்திக்கும், உணரும் அந்த சாராம்சத்தை அடைய அந்தப் பார்வை முயன்ற கணமே, இந்த உடல்கள் கொடூரமான சிறைக்கூடங்களாக மாறின. மீண்டும் ஒருமுறை, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தனர்... முன்பு பலமுறை நிகழ்ந்தது போலவே, இப்போதும் அவளால் ஒரு சொல்லையும் வெளிப்படுத்த முடியவில்லை; ஏனெனில், அந்த ஏக்கம் இன்னும் ஏதேனும் சொல்லவோ அல்லது மீண்டும் கூறவோ விரும்பியிருந்தால், அதற்கு உடல் ரீதியாக மிகவும் முன்னோக்கிச் சாய வேண்டியிருந்திருக்கும்—ஆனால், அவ்வாறு செய்வதற்கு அங்கே எந்தவொரு உறுதியான அடித்தளமோ, நிலையான நிலமோ இருக்கவில்லை.

சிறிது நேரத்திலேயே, அவர்களின் உடல் அசைவுகளும் தானாகவே மெதுவாகி, பின்னர் விறைத்துப்போயின. ஜன்னல்களுக்கு வெளியே, மழை தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது; நீர்த்துளிகளால் ஆன ஒரு திரை போல அது காற்றை நிரப்பியது. அதன் சீரான, சலிப்பூட்டும் ஓசை ஒருவித தாளகதியுடன் ஒலித்தது—அந்தத் தாளகதியின் வழியே, பிரம்மாண்டமான, வானளாவிய ஒரு தனிமை கீழ்நோக்கி வழிந்து வருவது போலத் தோன்றியது. அகாதேவைப் பொறுத்தவரை, தன் உடல் தனிமையை உணர்ந்து பல நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டது போலத் தோன்றியது; காலம், மழையுடன் சேர்ந்து வானத்திலிருந்து கொட்டுவது போல நழுவிச் சென்றது. அறைக்குள் இருந்த ஒளி, ஏதோ ஒரு வெற்றிடமான வெள்ளிப் பெட்டிக்குள் இருப்பது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. கவனிக்கப்படாமல் எரிந்து கொண்டிருந்த சிகரெட்டுகளிலிருந்து எழுந்த நீல நிற, இனிப்பு கலந்த புகைப் படலங்கள் அவளையும் உல்ரிச்சையும் சூழ்ந்துகொண்டன. தான் உள்ளூர மென்மையானவளா, அல்லது தன் சகோதரனிடம் பொறுமையின்றி, அதிருப்தியுடன் இருக்கிறாளா என்று அவளால் பிரித்தறிய முடியவில்லை—இருப்பினும், அவனது சகிப்புத்தன்மையை அவள் போற்றவே செய்தாள். அவள் அவனது பார்வையைத் தேடினாள்; அந்த நிச்சயமற்ற சூழலில், இரண்டு நிலவுகளைப் போல அவனது கண்கள் அசையாமல் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டாள். அந்தத் தருணத்தில், ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்தது—அது அவளது சொந்த விருப்பத்தால் உருவானது அல்ல, ஏதோ ஒரு வெளிப்புறத்திலிருந்து வந்தது போல இருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே கொட்டிக்கொண்டிருந்த நீர், திடீரென ஒரு பழத்தின் சதைப்பகுதியைப் போல மாறியது; அதன் மென்மையான, பருத்த வடிவம் அவளுக்கும் உல்ரிச்சிற்கும் இடையில் ஊடுருவி அழுத்தியது.

- 1083 -

ஒருவேளை அவள் வெட்கப்பட்டிருக்கலாம், அல்லது தன்னைத்தானே சற்று வெறுத்திருக்கலாம்; ஆனாலும், ஒரு ஆழ்ந்த, புலன் சார்ந்த விடுதலையின் உணர்வு அவளை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கியது—இது வெறும் புலன்களின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, மாறாக, உலகத்திலிருந்து புலன்களைத் திட்டமிட்டு, எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி விலக்கிக்கொள்ளும் ஒரு நிலையாகும். அவள் சரியான நேரத்தில் சுதாரித்துக்கொண்டு, உல்ரிச்சிற்குக்கூடத் தெரியாதவாறு சட்டென்று எழுந்து நின்றாள். ஏதோ ஒரு வேலையைச் செய்ய மறந்துவிட்டதாக ஒரு நொடிப்பொழுதில் சாக்கு சொல்லிவிட்டு, அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

===========================

42

சொர்க்கத்திற்குச் செல்லும் ஏணியேறி, ஒரு விசித்திரமான குடியிருப்பிற்குள்

இது முடிந்ததும், தனக்கு உதவ முன்வந்த அந்த விசித்திரமான மனிதரைத் தேடிச் செல்ல அவள் தீர்மானித்தாள்; உடனே அதற்கான முயற்சியிலும் இறங்கினாள். இனி என்ன செய்வதென்று தனக்குத் தெரியவில்லை என்பதை அவரிடம் ஒப்புக்கொள்ள அவள் எண்ணினாள். அந்த மனிதரைப் பற்றிய தெளிவான பிம்பம் அவளிடம் இல்லை; கண்ணீருடன் இருக்கும்போது ஒருவரைச் சந்தித்து, அவர் முன்னிலையிலேயே அந்தக் கண்ணீர் வற்றிப்போகும் சூழலில், ஒருவரை அவர் இருக்கும் இயல்பான நிலையில் காண்பது எளிதல்ல. எனவே, செல்லும் வழியில் அவள் அவரைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானாள். தான் மிகவும் நிதானமாகச் சிந்திப்பதாக அவள் நம்பினாள், ஆனால் உண்மையில் அவளது எண்ணங்கள் கற்பனை கலந்த விசித்திரமானவையாகவே இருந்தன. அவள் தெருக்களில் விரைந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள்; அவளது சகோதரனின் அறையிலிருந்து வந்த அந்த ஒளி இன்னும் அவளது மனக்கண்ணில் நிழலாடிக்கொண்டிருந்தது. அது ஒரு சாதாரண ஒளி அல்ல என்று அவள் உணர்ந்தாள்; அந்த அறையில் இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் தங்கள் இயல்பான அமைதியை—அல்லது அத்தகைய பொருட்களுக்குள் இருக்க வேண்டிய தர்க்கத்தையும் காரணத்தையும்—திடீரென இழந்துவிட்டனவோ என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை அவள் மட்டுமே தனது அமைதியையோ அல்லது பகுத்தறிவையோ இழந்திருந்தால், அது அவளுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்திருக்கும்; ஆனால், இந்த நிலை அந்தப் பொருட்களுக்குள்ளேயே ஒருவித விடுதலையைத் தூண்டியிருந்தது—அது ஏதோ ஒரு அற்புத நிகழ்வைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல இருந்தது. "அடுத்த நொடியே, அது ஒரு வெள்ளி கத்தியைப் போல, நாம் விரலைக்கூட அசைக்க வேண்டிய அவசியமின்றி, நம் உடைகளிலிருந்து நம்மை உரித்து எடுத்திருக்கக்கூடும்!" என்று அவள் நினைத்தாள்.

இருப்பினும், மெல்ல மெல்ல அவள் அமைதியடைந்தாள். அவளது தொப்பி மற்றும் மேலங்கியின் மீது மென்மையாக விழுந்து கொண்டிருந்த மழை, அவளுக்கு ஒருவித சாந்தத்தை அளித்தது; அவளது எண்ணங்களும் படிப்படியாக நிதானமடைந்து, சீரான நிலையை அடைந்தன. அவசரகதியில் அவள் அணிந்துகொண்ட எளிமையான உடைகளும் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், அவை அவளது நினைவுகளைப் பள்ளிப் பருவத்திற்கு—குடை கூடப் பயன்படுத்தாத, அந்த அப்பாவித்தனமான காலத்திற்கு—மீண்டும் அழைத்துச் சென்றன. அந்தப் பயணி, முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாக, வடக்கே ஒரு சிறிய தீவில் தனது தோழி மற்றும் அவளது பெற்றோருடன் கழித்த, கள்ளங்கபடமற்ற ஒரு கோடைகாலத்தை நினைவுகூர்ந்தாள். அங்கே, வானமும் கடலும் இணைந்த அந்த உக்கிரமான பேரழகிற்கு நடுவே, கடல் பறவைகளின் கூடு ஒன்றைக் கண்டறிந்தனர்—

- 1084 -

மென்மையான, வெண்மையான இறகுகளால் நிரம்பிய ஒரு பள்ளம் அது. இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது: தான் ஈர்க்கப்பட்ட அந்த மனிதன், தனக்கு அந்தப் பறவைக் கூட்டைத்தான் நினைவூட்டுகிறான். இந்த எண்ணம் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. ஆனால், இளமைப் பருவத்தில் அனுபவங்களைத் தேடும் தீவிரமான நேர்மையுடன் இருந்த அந்த நாட்களில், இவ்வளவு தர்க்கமற்ற, முதிர்ச்சியற்ற செயலில் ஈடுபட அவள் தன்னை அனுமதித்திருக்க மாட்டாள். மென்மையான, வெண்மையான ஒன்றைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, ஒருவித விசித்திரமான, உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அச்சத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்துக்கொள்வது என்பது, அன்றைய அவளுக்குச் சாத்தியமற்ற ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.
இந்த அச்சம் பேராசிரியர் லிண்ட்னரை நோக்கியே இருந்தது; அதே சமயம், அந்த ‘உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட’ உணர்வும் அவரை நோக்கியே அமைந்திருந்தது.

தான் சந்திக்கும் அனைத்தும், ஏதோ ஒரு விசித்திரக் கதையைப் போல, மறைந்திருக்கும் ஏதோ ஒன்றுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்ற அந்தத் திடமான உள்ளுணர்வு, அவளது வாழ்க்கையின் கொந்தளிப்பான காலங்கள் அனைத்திலும் அவளுக்குப் பரிச்சயமான ஒன்றாகவே இருந்தது. ஏதோ ஒன்று தனக்கு மிக அருகில், தனது முதுகுக்குப் பின்னால் இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஒரு அற்புதத்திற்காகக் காத்திருக்கத் துணிந்தாள்—கண்களை மூடிக்கொண்டு, அப்படியே பின்னோக்கிச் சாய்ந்துகொள்ளும் அந்த ஒரு தருணத்திற்காக! ஆனால், உல்ரிச் இத்தகைய கற்பனை உலகங்களில் எந்தத் தீர்வும் காணவில்லை. மாறாக, அந்த ‘உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட’ விஷயங்களை—மிக மிக மெதுவாக—இந்த மண்ணுலகிற்குரிய ஒன்றாக மாற்றுவதிலேயே அவர் முழு கவனத்தையும் செலுத்தினார். அகாதே இதைப் புரிந்துகொண்டாள்; வெறும் இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்குள், அவள் அவரை விட்டு மூன்றாவது முறையாக வெளியேறியதற்கான காரணமும் இதுதான். தனது சொந்த உணர்ச்சிகளின் கடுமையிலிருந்து—அல்லது ஒருவேளை, அந்த உணர்ச்சிகள் உருவாக்கும் அடங்காத பதற்றத்திலிருந்து—தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் ஒரு புகலிடத்தைக் கண்டடைந்துவிடலாம் என்ற குழப்பமான நம்பிக்கையுடன் அவள் அங்கிருந்து ஓடினாள். இருப்பினும், அவள் அமைதியடைந்தவுடன் மீண்டும் அவனது அருகிலேயே வந்துவிடுவாள்; அவனது போதனைகளில் தான் மீட்புக்கான சாத்தியக்கூறுகளை அவள் கண்டாள்; சிறிது காலத்திற்கு இந்த நம்பிக்கை அவளுள் நிலைத்திருந்தது. ஆனால், சொந்த ஊரில் "நிகழவிருந்த" — ஆனால் இறுதியில் நிகழாமல் போன! — அந்தச் சம்பவம் மீண்டும் மிகுந்த தெளிவுடனும் தீவிரத்துடனும் அவளது நினைவுக்கு வந்தபோது, ​​அவள் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போனாள். ஒரு தருணத்தில், அவர்கள் இன்னும் சிறிது காலம் பொறுத்திருந்திருந்தால், கற்பனைக்கெட்டாத அந்த எல்லையற்ற உலகம் அவர்களுக்கு உதவியிருக்கக்கூடும் என்று தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துகொள்ள முயன்றாள்; மற்றொரு தருணத்தில், உல்ரிச் (Ulrich) என்ன செய்யப்போகிறான் என்று காத்திருக்காமல் போனதற்காகத் தன்னைத்தானே கடிந்துகொண்டாள். இறுதியில், அன்பிற்கு முழுமையாகச் சரணடைந்திருப்பதே மிகச் சிறந்த செயலாக இருந்திருக்கும் என்று அவள் கருதினாள்—அவர்கள் ஏறிக்கொண்டிருந்த அந்தத் திகைப்பூட்டும் சொர்க்க ஏணியில், தனது எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்றிருந்த தனது இயல்புக்கு ஒரு ஓய்விடத்தை வழங்கியிருக்கலாம் என்று எண்ணினாள். ஆனால், இத்தகைய எண்ணம் தோன்றிய மறுநொடியே, அவளுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வு எழுந்தது; கட்டுப்பாடு இன்றி, பெண்களுக்கே உரிய பலவீனத்தால் மௌன விரதத்தையோ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு உறுதிமொழியையோ முன்கூட்டியே உடைத்து, இடி முழக்கத்திற்கு நடுவே அனைத்தையும் சிதைத்துவிடும் விசித்திரக் கதைகளில் வரும் அந்தத் திறமையற்ற கதாபாத்திரங்களைப் போல அவள் தன்னை உணர்ந்தாள்.

இப்போது அவள் மீண்டும் அந்த மனிதனை நோக்கித் தனது நம்பிக்கையைத் திருப்பியிருந்தால் — தனக்கு வழிகாட்டுதல் கிடைக்க உதவும் என்று கருதி — அதற்கு அவனிடம் இருந்த ஒழுங்கு, உறுதி, கனிவான கண்டிப்பு,

- 1085 -

மற்றும் அமைதியான ஆளுமை போன்ற சிறப்பம்சங்கள் மட்டுமே காரணமல்ல; இவை அனைத்தும், கண்ணியமற்ற, விரக்தியான வெளிப்பாடுகளுக்கு முற்றிலும் முரணானவை. அதுமட்டுமின்றி, இந்த அந்நியரிடம் வேறொரு தனித்துவமான பண்பும் இருந்தது... அவர் கடவுளைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​ஏதோ கடவுளின் இல்லத்திற்கே தினமும் சென்று வருபவரைப் போல, மிகுந்த இயல்புடனும் உணர்ச்சியற்ற உறுதியுடனும் பேசுவார். அவரது பேச்சின் தொனி, உணர்ச்சிகளையோ கற்பனைகளையோ அடிப்படையாகக் கொண்ட எதையும் அவர் அங்கு (கடவுளின் முன்னிலையில்) ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்க மாட்டார் என்பதை உணர்த்தியது. அப்படியிருக்க, அவருடன் இருக்கும்போது தனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது? இதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபடி, அவள் ஒவ்வொரு அடியையும் தரையில் அழுத்தமாகப் பதித்தாள்; தெளிவான சிந்தனைக்காகக் குளிர்ந்த மழைக் காற்றை ஆழமாக உள்ளிழுத்தாள். லிண்ட்னரைப் பற்றிய உல்ரிச்சின் மதிப்பீடு ஒருதலைப்பட்சமானதாக இருந்தாலும், அது அவளுடைய பார்வையை விட உண்மையை நெருங்கியதாக இருக்கலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், உல்ரிச்சுடன் பேசுவதற்கு முன்பு—லிண்ட்னரைப் பற்றிய அவளுடைய சொந்த அபிப்பிராயம் இன்னும் மாறாமல், யாருடைய தாக்கத்திற்கும் உட்படாமல் இருந்தபோது—அவளுமே அந்த நல்ல மனிதனைப் பற்றி மிகுந்த ஏளனத்துடன்தான் நினைத்திருந்தாள். தன்னை அவரிடம் அழைத்துச் செல்லும் தன் கால்களையே அவள் வியப்புடன் பார்த்தாள்; பயணத்தை விரைவுபடுத்த, அதே திசையில் சென்ற வண்டி ஒன்றிலும் ஏறினாள்.

ஈரமான, கனமான துணிகளைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு இடையே நெரிக்கப்பட்டாலும், தன் மனதிற்குள் பின்னப்பட்டிருந்த எண்ணங்களின் வலையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள அவள் போராடினாள்; முகத்தை இறுக்கமான பாவத்துடன் வைத்துக்கொண்டு, அந்த எண்ணங்கள் சிதறிவிடாமல் காத்துக்கொண்டாள். அதை அப்படியே, முழுமையாக லிண்ட்னரிடம் கொண்டு சேர்க்க அவள் உறுதியாக இருந்தாள். தன் மனதிற்குள் அந்த எண்ணங்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தாள்: கடவுளுடனான அவளுடைய உறவு—இவ்வளவு நிலையற்ற ஒன்றிற்கு 'உறவு' என்று பெயரிட முடியுமானால்—சுருக்கமாகச் சொன்னால் இதுதான்: வாழ்க்கை தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஒடுக்குமுறையாகவோ, அருவருப்பாகவோ மாறும்போது—அல்லது, சமீபகாலமாக நிகழ்வது போல, தாங்க முடியாத அளவுக்கு அழகாக மாறும்போது—அவளுக்கு முன்னால் ஒரு அந்தி சாயும் உலகம் திறந்துகொள்ளும். அந்த உலகத்திற்குள் அவள் தேடலுடன் விரைந்து செல்வாள். இதைத் தவிர, உண்மையாகச் சொல்ல அவளிடம் வேறொன்றும் இல்லை. இதுவரையிலும், இந்த அனுபவம் எந்தவொரு உறுதியான விளைவையும் ஏற்படுத்தியதில்லை. நெரிசலிலும் தள்ளாட்டத்திலும் இருந்தபடி அவள் தனக்குள்ளேயே இதைக் கூறிக்கொண்டாள். அதே வேளையில், கடவுளின் சார்பாக அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட இந்தச் செயலை, இந்த அந்நிய மனிதர் எப்படிச் செய்து முடிக்கப் போகிறார் என்பதைப் பார்க்க அவளுக்குள் ஒரு ஆர்வம் எழுவதையும் அவள் உணர்ந்தாள். இத்தகைய காரியத்தைச் சாதிக்க, அவர் அந்த மாபெரும், அணுக முடியாத இறைவனிடமிருந்து ஒருவிதமான 'அனைத்தையும் அறியும் ஆற்றலைப்' (omniscience) பெற்றிருக்க வேண்டும். அதிலும் குறிப்பாக, அவள் மற்ற பல மனிதர்களுக்கு நடுவே அமர்ந்திருந்தாலும், எக்காரணம் கொண்டும் அவரிடம் முழுமையாக உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். இருப்பினும், அவள் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது, ​​தனக்குள்ளேயே ஆழமாகப் புதைந்திருந்த ஒரு நம்பிக்கையைக் கண்டறிந்தாள்: இம்முறை அனைத்தும் வேறொரு விதமாக அமையப்போகிறது என்றும், முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த மர்மத்தை, இருளிலிருந்து வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத் தான் உறுதியாக இருக்கிறேன் என்றும் அவள் உணர்ந்தாள். ஒருவேளை, இத்தகைய பிரம்மாண்டமான எண்ணம் அவளது சிந்தனையில் முழுமையாகத் தோன்றியிருந்தால், அவள் அதை உடனடியாகத் தவிர்த்திருக்கக்கூடும்; ஆனால் அந்தத் தருணத்தில், எந்தச் சொல்லும் அவளுக்குத் தோன்றவில்லை—மாறாக, ஒரு திடீர் உணர்வு அவளை ஆட்கொண்டது; அது அவளது இரத்தத்தை நெருப்பாக மாற்றி, சுழலச் செய்தது.

எந்த மனிதனை நோக்கி இத்தகைய தீவிரமான உணர்வுகளும் கற்பனைகளும்

- 1086 -

பயணித்துக் கொண்டிருந்தனவோ, அந்த மனிதர் அதே வேளையில் தனது மகன் பீட்டருடன் மதிய உணவை உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். பழைய காலத்துச் சிறந்த வழக்கப்படி, சரியாக நண்பகல் வேளையில் அவர் அந்த உணவை அருந்திக்கொண்டிருந்தார். அவரைச் சுற்றியுள்ள சூழலில் ஆடம்பரம் (luxury) இருக்கவில்லை—அல்லது, இன்னும் பொருத்தமான ஜெர்மன் சொல்லான *Überfluß* (மிகுதி/நிறைவு) என்ற பொருளில் சொன்னால், அங்கு அது இருந்தது. ஏனெனில், இந்த ஜெர்மன் சொல், பிற மொழியிலிருந்து கடன் வாங்கப்பட்ட 'ஆடம்பரம்' (luxury) என்ற சொல்லில் மறைந்துபோகும் ஒரு ஆழமான பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையில், 'ஆடம்பரம்' (luxury) என்பது தேவையற்ற, தவிர்க்கக்கூடிய ஒன்றைக் குறிக்கிறது—அதாவது, உழைக்காத செல்வம் சேர்த்து வைக்கும் வீணான பொருட்கள். இதற்கு மாறாக, *Überfluß* என்பது வெறும் 'தேவையற்ற கூடுதல்' என்பதைக் குறிப்பதில்லை; அது 'வழிந்தோடும்' ஒரு தன்மையைக் குறிக்கிறது. இது வாழ்க்கைக்கு ஒரு மென்மையான பாதுகாப்பை அளித்து, வழக்கமான எல்லைகளைத் தாண்டிச் சற்று விரிவடையும் ஒரு நிலையை, அல்லது ஐரோப்பிய வாழ்க்கைக்கு உரிய அந்த உபரியான வசதியையும் தாராள மனப்பான்மையையும் குறிக்கிறது—இது முற்றிலும் வறுமையில் வாடுபவர்களிடம் மட்டுமே காணப்படாத ஒன்று. லிண்ட்னர் (Lindner) இந்த இரண்டு கருத்துகளுக்கும் இடையே வேறுபாடு கண்டார்: அவரது இல்லத்தில் முதல் வகை ஆடம்பரம் அறவே இல்லை, ஆனால் இரண்டாவது வகை (மிகுதியான நிறைவு) இருந்தது. வீட்டின் முன் கதவு திறக்கப்பட்டு, சிறிய நுழைவு மண்டபம் கண்ணில் பட்டவுடன், ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்படும்—ஆனால், அந்த உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதைச் சரியாகச் சொல்ல முடியாது. சுற்றிலும் பார்த்தால், மனிதத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட அனைத்து வசதிகளையும் காண முடிந்தது: எனாமல் பூசப்பட்ட உலோகத் தகட்டினால் ஆன குடை வைக்கும் இடம் இருந்தது. காலணிகளில் எஞ்சியிருந்த அழுக்கை நீக்க, கரடுமுரடான இழைகளைக் கொண்ட தரை விரிப்பு இருந்தது—காலணிகளைச் சுத்தம் செய்யும் கருவி (boot scraper) கவனிக்கத் தவறிய அழுக்குகளை இது நீக்கிவிடும். சுவரில் பொருத்தப்பட்ட பையில் இரண்டு துணி துலக்கிகள் (clothes brushes) இருந்தன; மேலாடைகளைத் தொங்கவிட ஒரு ஸ்டாண்ட் இருந்தது. ஒரு மின்விளக்கு அந்த இடத்திற்கு வெளிச்சம் தந்தது, ஒரு கண்ணாடியும் இருந்தது. இவை அனைத்தும் மிகவும் கவனமாகப் பராமரிக்கப்பட்டன; தேய்மானம் அல்லது சேதம் ஏற்பட்டால், உடனடியாகப் புதியவை கொண்டு மாற்றப்பட்டன. இருப்பினும், அந்த மின்விளக்கு மிக மங்கலான ஒளியையே தந்தது—சுற்றிலும் என்ன இருக்கிறது என்று ஓரளவு அடையாளம் காண மட்டுமே அது போதுமானதாக இருந்தது. கோட் தொங்கவிடும் ஸ்டாண்டில் மூன்று கொக்கிகள் மட்டுமே இருந்தன. கண்ணாடியோ, ஒரு பெரிய மனிதனின் முகத்தில் ஐந்தில் நான்கு பகுதியை மட்டுமே பிரதிபலிக்கும் அளவுக்குச் சிறியதாக இருந்தது. தரை விரிப்பின் தடிமனும் தரமும் எப்படி இருந்தன என்றால், அதன் மீது நிற்கும்போது மெத்தென்று முழுமையாக மூழ்கிவிடாமல், அடியில் இருக்கும் தரையை உணர முடிந்தது. இத்தகைய நுணுக்கமான விவரங்களைக் கொண்டு ஒரு இடத்தின் ஆன்மாவை விவரிக்க முயல்வது வீணான செயலாக இருக்கலாம்; ஆனால், அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தாலே அதன் தனி...சிக்கனமானது, அதே சமயம் அலட்சியமானதல்ல; ஆடம்பரமானதும் அல்ல, வறுமையானதும் அல்ல;
காரமானதோ அல்லது சுவையற்றதோ அல்ல—மாறாக, இரண்டு எதிர்மறையான தன்மைகளிலிருந்து நேர்மறையாக உருவான ஒன்று; இதைச் சுருக்கமாகச் சொன்னால், 'வீணாக்காத பண்பு' என்று கூறலாம். இருப்பினும், உட்புற அறைகளுக்குள் நுழையும்போது, ​​அங்கு அழகும் வசதியும் தாராளமாக நிறைந்திருப்பதைக் காண முடிந்தது. சுவர்களில்

-1087-



அழகிய வேலைப்பாடுகள் கொண்ட செதுக்குச் சித்திரங்கள் (engravings) மாட்டப்பட்டிருந்தன. லிண்ட்னரின் மேசைக்கு அருகிலிருந்த ஜன்னலில், ஒரு வீரன்—அவனது அசைவுகள் மிகவும் இறுக்கமாகவும் முறைப்படியும் இருந்தன—டிராகன் ஒன்றிடமிருந்து ஒரு பெண்ணைக் காப்பாற்றும் காட்சியைச் சித்தரிக்கும் வண்ணமயமான கண்ணாடிச் சித்திரம் (stained-glass) அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்தது. மேலும், அழகான காகிதப் பூக்கள் நிறைந்த வர்ணம் பூசப்பட்ட ஜாடிகள், புகைபிடிக்காதவராக இருந்தும் அவர் வைத்திருந்த சாம்பல் தட்டு (ashtray), மற்றும் பல நுணுக்கமான அலங்காரங்கள்—வீட்டைப் பராமரிக்கும் கடினமான கடமைகளுக்கு இடையே, சூரிய ஒளிக்கதிர் ஒன்று எதிர்பாராமல் விழுந்து அந்தச் சூழலை ஒளிரச் செய்வது போல—இவை அனைத்திலும் லிண்ட்னர் தனது ரசனைக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்திருந்தார். ஆனாலும், அந்த அறைகளின் கட்டமைப்பில் இருந்த ஒருவிதக் கடுமையான சிக்கனம், வாழ்க்கையின் இயல்பான கடினத்தன்மையை எப்போதும் நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்தது—இத்தகைய இனிமையான சூழலிலும் மறக்கக்கூடாத ஒரு எதார்த்தம் அது. கடந்த காலத்தின் எச்சமாக, பெண்களுக்கே உரிய ஒருவித ஒழுங்கற்ற அலங்கார உணர்வு அந்த ஒருசீரான அமைப்பைக் குலைக்க முயன்றாலும் (சிலுவை தையல் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட துணி, ரோஜா மலர்கள் தைக்கப்பட்ட மெத்தை, அல்லது பாவாடையின் விளிம்பு போல அலங்கரிக்கப்பட்ட விளக்கு நிழல் போன்றவை), லிண்ட்னர் மிகவும் உறுதியாக இருந்தார்; இத்தகைய அலங்கார விருப்பங்கள் அவர் வகுத்த எல்லைகளை மீறிச் செல்ல அவர் அனுமதிக்கவில்லை.

இருப்பினும், இந்த குறிப்பிட்ட நாளில்—நேற்று முதலே பலமுறை நிகழ்ந்தது போல—லிண்ட்னர் உணவருந்தும் இடத்திற்கு சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் தாமதமாக வந்தார். மேஜை ஏற்கனவே தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது; அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த தட்டுகள்—ஒவ்வொரு இடத்திலும் மூன்றடுக்குகளாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன—அவரை ஏதோ ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைப்பது போல, வட்டமான கண்களால் உற்று நோக்குவது போல் தோன்றின. மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த கத்தி, கரண்டி மற்றும் முள்கரண்டிகள், ஏந்திகளில் பொருத்தப்பட்ட பீரங்கிக்குழாய்களைப் போல அடுக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றுடன், வளையங்களுக்குள் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த நாப்கின்களும் இருந்தன; இவை அனைத்தும் ஏதோ ஒரு தளபதியால் கைவிடப்பட்ட படை போல காட்சியளித்தன. வழக்கமாக உணவருந்துவதற்கு முன்பே தபால்களைப் பிரித்துப் படிக்கும் பழக்கம் கொண்ட லிண்ட்னர், அன்று அவசரமாக அந்தத் தபால்களை ஓரிடத்தில் மறைத்து வைத்துவிட்டு, குற்ற உணர்வுடன் உணவு அறைக்குள் விரைந்து சென்றார். அந்தச் சூழலில் அவருக்குள் ஒருவித உணர்வு ஏற்பட்டது—அது ஒருவேளை சந்தேகமாக இருக்கலாம்—ஆனால், சரியாக அதே தருணத்தில், அவரது மகன் பீட்டர் எதிர் திசையிலிருந்து உள்ளே நுழைந்தான். அவனும் தன் தந்தையின் வருகைக்காகவே காத்திருந்தது போல, மிகுந்த அவசரத்துடன் வந்தான்.த்துவமான, எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஒரு சூழலை உணர முடியும்...eintrat, als hätte er bloß auf den Vater gewartet. 
===================================================

 43

பயனுள்ளவனும் பயனற்றவனும்.
அகாதேயும் கூட.

பீட்டர் சுமார் பதினேழு வயதுடைய, நல்ல உடல்வாகு கொண்ட இளைஞன். அவனது தந்தை லிண்ட்னரின் ஒல்லியான உடல் அமைப்பு, பீட்டரிடம் இன்னும் உறுதியான, அகலமான உடல்வாகாக மாறியிருந்தது. அவன் தன் தந்தையின் தோள் உயரத்திற்குத்தான் இருந்தான், ஆனால் அவனது தலை—

- 1088 -

பெரியதாகவும், கோணங்களும் வளைவுகளும் கொண்ட பந்து போலவும் இருந்தது. அது உறுதியான, தடித்த கழுத்தின் மீது அமர்ந்திருந்தது; அந்தக் கழுத்தின் சுற்றளவு, அவனது தந்தையின் தொடை ஒன்றின் அளவிற்கு இருந்தது. பள்ளியில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், பீட்டர் கால்பந்து மைதானத்தில் பொழுதைக் கழித்திருந்தான். துரதிர்ஷ்டவசமாகவோ அல்லது அதிர்ஷ்டவசமாகவோ, வீடு திரும்பும் வழியில் ஒரு பெண்ணுடன் உரையாடத் தொடங்கினான். அவனது ஆண்மை ததும்பும் தோற்றம், அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற ஒரு மெல்லிய வாக்குறுதியைப் பெற்றுத் தந்திருந்தது. இதனால் தாமதமானவன், வீட்டிற்குள் மெல்ல நுழைந்து, உணவருந்தும் அறையின் கதவு வரை சென்றான். என்ன சாக்குச் சொல்வது என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. ஆனால், உள்ளே யாரும் இல்லாததைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தான். அறைக்குள் நுழைந்தபோது—நீண்ட நேரம் காத்திருந்த ஒருவரின் சலிப்பான முகபாவனையைப் பார்க்கத் தயாராக இருந்த அவனுக்கு—திடீரென தன் தந்தையுடன் நேருக்கு நேர் மோதியதில் மிகுந்த தர்மசங்கடம் ஏற்பட்டது. அவனது சிவந்த முகம் இன்னும் அடர் சிவப்பு நிறத் திட்டுக்களாக மாறியது. அவன் படபடவென வார்த்தைகளைக் கொட்டத் தொடங்கினான்; தந்தை கவனிக்கவில்லை என்று நினைக்கும் போதெல்லாம், அவரைத் திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்துக் கொண்டான். அதே சமயம், தந்தையின் பார்வை தன் மீது விழுவதை உணர்ந்ததும், எந்தத் தயக்கமும் இன்றி நேராக அவர் கண்களைப் பார்த்தான். இது அவன் திட்டமிட்டு, பலமுறை சோதித்துப் பார்த்த ஒரு உத்தி. தான் எவ்வளவு வெளிப்படையான, கட்டுக்கடங்காத இளைஞன் என்பதைக் காட்டவே இதைச் செய்தான்; அதாவது, எதை வேண்டுமானாலும் செய்யக்கூடியவன், ஆனால் எதையும் மறைக்கத் தெரியாதவன் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கினான். ஒருவேளை இது போதாது என்று தோன்றினால், பீட்டர் வேண்டுமென்றே—தற்செயலாகச் சொல்வது போல—மரியாதையற்ற அல்லது தன் தந்தைக்குப் பிடிக்காத கருத்துகளைக் கூறுவான். இவை ஒருவிதத் திசைதிருப்பல் கருவிகள்; தந்தையின் கோபத்தைத் தன் பக்கம் ஈர்த்து, அவர் கவனத்தை மற்ற முக்கியமான, ஆபத்தான விஷயங்களிலிருந்து திசைதிருப்ப உதவின. பீட்டர் தனது தந்தையைக் கண்டு, நரகம் சொர்க்கத்தைக் கண்டு அஞ்சுவது போல அஞ்சினான்—உடல் சுட்டெரிக்கப்படும்போது ஏற்படும் அந்தத் தீவிரமான அச்சத்துடன், அதே சமயம் ஆன்மா அதை மேலிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பது போன்றதொரு உணர்வுடன். அவனுக்குக் கால்பந்து விளையாட்டு பிடிக்கும்; ஆனால், களத்தில் இறங்கி உழைப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு நிபுணரைப் போல அமர்ந்து ஆட்டத்தைக் கவனிப்பதையும், அதன் மீது அழுத்தமான கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதையுமே அவன் விரும்பினான். ஒரு நாள் விமானியாகி வீரதீரச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான்; ஆனால், இதை ஒரு கடின உழைப்பால் அடைய வேண்டிய இலக்காக அவன் கருதவில்லை. மாறாக, சில உயிரினங்கள் பிறப்பிலேயே பறக்கும் திறனைக் கொண்டிருப்பது போல, இதுவும் தனக்கு இயல்பாகவே அமைந்த ஒரு குணம் என்று அவன் நம்பினான். உழைப்பை வெறுக்கும் அவனது போக்கு, பள்ளியில் கற்பிக்கப்படும் பாடங்களுக்கு முரணாக இருந்தும், அது அவனைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை. ஒரு மதிப்பிற்குரிய கல்வியாளரின் மகனாக இருந்தும், ஆசிரியர்களின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதில் அவனுக்கு எந்த ஆர்வமும் இருக்கவில்லை. வகுப்பறையில் உடல் வலிமை மிக்கவனாக இருப்பது மட்டுமே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது; யாராவது தன்னை விட அதிக புத்திசாலியாகத் தெரிந்தால், அவர்களின் மூக்கிலோ அல்லது வயிற்றிலோ ஒரு குத்து விட்டு, நிலைமையைச் சமன் செய்து கொள்வான். இத்தகைய வழியிலும் ஒருவன் கௌரவமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால், இதில் ஒரு குறை இருந்தது: அவனது தந்தையிடம் இந்த உத்தியைப் பயன்படுத்த முடியாது; சொல்லப்போனால், அவன் இப்படிச் செயல்படுவது தன் தந்தைக்குத் தெரியாமலே இருக்க வேண்டும் என்பதில் அவன் கவனமாக இருந்தான்.

ஏனெனில், தன்னை வளர்த்து, உறுதியான அதே சமயம் மென்மையான பிடிக்குள் வைத்திருந்த அந்த அறிவுசார் அதிகாரத்தின் முன்னால், பீட்டரின் வேகமான, முரட்டுத்தனமான செயல்கள் அனைத்தும் அர்த்தமற்ற கிளர்ச்சிகளாகச் சுருங்கிவிடும். மூத்த லிண்ட்னர், பீட்டரின் இத்தகைய செயல்களை 'அற்பமான ஆசைகளின் இழிவான கூச்சல்' என்று ஒதுக்கிவிடுவார். சிறுவயதிலிருந்தே மிகச் சிறந்த விழுமியங்களைக் கற்று வளர்ந்த பீட்டரால், அவற்றின் உண்மையை மறுக்க முடியவில்லை. அதே சமயம், தனது கௌரவத்தையும் வீர உணர்வையும் காத்துக்கொள்ள, அவன் ஒருவிதமான 'இந்திய' தந்திரத்தைக் கையாண்டான்—அதாவது, வெளிப்படையான, நேரடியான விவாதங்களைத் தவிர்த்து, தந்திரமான வழிகளில் செயல்பட்டான். எதிராளியுடன் பேசும்போது அவன் நிறைய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினாலும், ஒருபோதும் உண்மையைச் சொல்லிவிடவில்லை; உண்மையைச் சொல்வதை அவன் ஆண்மைக்குக் குறைவான செயலாகவும், வீண் பேச்சாகவும் கருதினான்.

எனவே, இந்த முறையும் அவனது எதிர்ப்புகளும் முகபாவனைகளும் வெளிப்பட்டன; ஆனால், அந்த ஆசிரியர் அதைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. பேராசிரியர் லிண்ட்னர் அவசரமாகத் தனது சூப் கிண்ணத்திற்கு மேல் சிலுவை அடையாளமிட்டுவிட்டு, மிகுந்த தீவிரத்துடனும், மௌனத்துடனும், அவசரமாகவும் உணவருந்திக் கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது மட்டும், அவரது பார்வை—எந்தவொரு குறிப்பிட்ட கவனமும் இன்றி—தற்செயலாகத் தனது மகனின் தலைமுடியின் மீது படிந்தது. அன்று, அவனது அடர்த்தியான, பழுப்பு கலந்த சிவப்பு நிறக் கூந்தல், சீப்பு, தண்ணீர் மற்றும் தாராளமான ஹேர்-ஆயில் (pomade) ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி நேராகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது; அது பார்ப்பதற்கு, அடர்ந்த புதர்க்காட்டின் ஊடே வலுக்கட்டாயமாக வெட்டி அமைக்கப்பட்ட ஒரு குறுகிய இருப்புப்பாதை போலத் தெரிந்தது. தன் தந்தையின் பார்வை தன் தலைமுடியின் மீது விழுவதை உணரும்போதெல்லாம், பீட்டர் தன் தலையைக் குனிந்துகொள்வான்; அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​அவன் அணிந்திருந்த அந்த கண்கவர் சிவப்பு நிற டை, அவனது தாடையின் மறைவில் மறைந்துகொண்டது. இந்த டை இருப்பதை அவனது பாதுகாவலர் இன்னும் கண்டறியவில்லை. ஒருவேளை அவர் இதைக் கவனித்திருந்தால், ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிந்திருக்கக்கூடும்; அதைத் தொடர்ந்து, “கோமாளிகளின் முழக்கங்களுக்கு அடிபணிவது,” அல்லது “சமூக முகஸ்துதி மற்றும் அடிமைத்தனமான வீண் பெருமை” போன்ற கடுமையான சொற்களை அவர் உதிர்த்திருப்பார்—இத்தகைய வார்த்தைகள் பீட்டரின் மனதை ஆழமாகப் புண்படுத்தும். ஆனால், இம்முறை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை; சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு......தட்டுகள் மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ​​லிண்ட்னர் கனிவான அதே சமயம் தெளிவற்ற தொனியில்—அவர் அந்த 'டை' (necktie) குறித்துப் பேசினாரா அல்லது தற்செயலாகக் கண்ணில் பட்ட ஏதோ ஒன்றைக் கண்டு எச்சரிக்க விரும்பினாரா என்பது கூடத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை—இவ்வாறு கூறினார்: "தங்கள் சொந்த அகங்காரத்துடன் இன்னும் கடுமையாகப் போராடிக்கொண்டிருப்பவர்கள், தங்கள் வெளித்தோற்றத்தில் மற்றவர் கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையிலான எதையும் தவிர்ப்பது நல்லது...!"

தந்தையின் வழக்கமான நடத்தையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட பீட்டர், தான் தேர்வில் தோல்வியடைந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கூறினான். அந்தத் தோல்விக்கு அவன் ஒரு காரணத்தைச் சொன்னான்: ஒரு வகுப்புத் தோழனுடன் சேர்ந்து தேர்வு எழுதியபோது, ​​அவனைக் காட்டிலும் தான் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக, தான் படிக்காதது போல வேண்டுமென்றே நடித்தானாம். ஏனெனில், அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்டிருந்த எதிர்பார்ப்புகள் மிகவும் கடுமையானவை; திறமை குறைந்த மாணவர்களுக்கு அவற்றை நிறைவேற்றுவது என்பது சாத்தியமே இல்லாத காரியம் என்று அவன் வாதிட்டான்.

இதற்குப் பதிலாகப் பேராசிரியர் லிண்ட்னர் தலையை மட்டும் அசைத்தார்.

ஆனால், முதன்மை உணவு பரிமாறப்பட்ட தட்டுகள் அகற்றப்பட்டு, இனிப்பு வகை மேசைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டபோது, ​​அவர் மிகுந்த கவனத்துடனும் சிந்தனையுடனும் பேசத் தொடங்கினார்: "பார்,

- 1090 -

ஒருவரின் பசி உணர்வு மிக அதிகமாக இருக்கும் அந்த வயதில்தான், ஒருவன் தன்னைத்தானே வெல்வதற்கான மிக முக்கியமான வெற்றிகளைப் பெற முடியும். ஆரோக்கியமற்ற முறையில் பட்டினி கிடப்பதன் மூலம் அல்ல; மாறாக, வயிறார உண்ட பிறகு, தனக்குப் பிடித்தமான ஒரு உணவைத் தானாக முன்வந்து தவிர்ப்பதன் மூலம் இதைச் சாதிக்கலாம்!"

பீட்டர் அமைதியாக இருந்தான். அவனுக்குப் புரிந்ததற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை; ஆனால், அவனது முகம் சிவந்து, அந்தச் சிவப்பு நிறம் காதுகள் வரை பரவியிருந்தது.

"இந்தத் தோல்விக்காக உன்னைத் தண்டிப்பது தவறான செயலாகிவிடும்," என்று தந்தை சற்று வருத்தத்துடன் தொடர்ந்தார். "ஏனெனில், நீ இப்போது சிறுபிள்ளைத்தனமான பொய்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்குள் அறம் சார்ந்த கௌரவ உணர்வே அறவே இல்லை. எனவே, தண்டனை என்பது பயன் தர வேண்டுமானால், அதற்கு அடிப்படையான அந்த அற உணர்வை முதலில் உனக்குள் வளர்க்க வேண்டும்." "ஆகையால், நான் உன்னிடம் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை; நீயாகவே இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்புகிறேன். நீ இதைப் புரிந்துகொண்டால், நிச்சயமாக நீயே உனக்குத் தண்டனை கொடுத்துக்கொள்வாய் என்று எனக்குத் தெரியும்!" இந்தச் சூழலில்தான் பீட்டர், தனது பலவீனமான உடல்நலத்தையும், பள்ளியில் தான் சமீபகாலமாகச் சந்தித்த தோல்விகளுக்குக் காரணமாயிருக்கக்கூடிய அதிகப்படியான பணிச்சுமையையும் சுட்டிக்காட்டினான். உணவின் இறுதிப் பகுதியைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் தனது மன உறுதியை வளர்த்துக்கொள்ளும் நிலையில் தான் இல்லை என்று அவன் வாதிட்டான்.

"பிரெஞ்சு தத்துவஞானி காம்ட் (Comte)," என்று பேராசிரியர் லிண்ட்னர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார், "உணவு உண்ட பிறகு, இனிப்புப் பலகாரத்திற்குப் பதிலாக—எந்தவொரு குறிப்பிட்ட காரணமும் இன்றி—வெறும் காய்ந்த ரொட்டித் துண்டு ஒன்றை மென்று சாப்பிடுவார். காய்ந்த ரொட்டி கூடக் கிடைக்காத மனிதர்களை நினைவுகூர்வதற்காகவே அவர் இதைச் செய்தார். இது ஒரு உன்னதமான செயல்; துறவு மற்றும் எளிமையைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒவ்வொரு செயலும் ஆழமான சமூக முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது!"

பீட்டருக்குத் தத்துவத்தின் மீது ஏற்கனவே பெரிய ஈடுபாடு இருந்ததில்லை; இப்போது அவனது தந்தை கவிதையைப் பற்றியும் ஒரு எதிர்மறையான பிம்பத்தை உருவாக்கினார். அவர் தொடர்ந்து கூறினார்: "எழுத்தாளர் டால்ஸ்டாயும், சுதந்திரத்தை நோக்கிய முதல் படி 'துறவு' (abstinence) என்று கூறுகிறார். மனிதர்கள் பல அடிமைத்தனமான விருப்பங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்கள். அந்த விருப்பங்கள் அனைத்தையும் வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்ள, மிக அடிப்படையான விஷயங்களிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்: அதாவது, பெருந்தீனி, சோம்பேறித்தனம் மற்றும் புலன் இன்பங்களில் மூழ்கும் பழக்கம் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்." — பேராசிரியர் லிண்ட்னர், தனது அறிவுரைகளில் அடிக்கடி இடம்பெறும் இந்த மூன்று சொற்களையும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான, உணர்ச்சியற்ற, impersonal தொனியிலேயே உச்சரிப்பார். 'புலன் இன்பம்' (sensual pleasure) என்ற சொல்லுக்குப் பின்னால் உள்ள பொருளைப் புரிந்துகொள்ளும் முன்பே, பீட்டர் அதற்கு எதிரான போராட்டத்தை—பெருந்தீனி மற்றும் சோம்பேறித்தனத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களுடன் சேர்த்து—அறிந்துகொண்டான். அவனது தந்தையைப் போலவே, அவனும் அந்தச் சொற்களுக்குப் பின்னால் வேறு எந்த ஆழமான பொருளையும் தேடவில்லை; ஏனெனில், சுயக் கட்டுப்பாட்டை உருவாக்குவதற்கான அடிப்படைப் பாடம் இதுதான் என்பதில் அவனது தந்தை உறுதியாக இருந்தார். அப்படியிருக்கையில், ஒரு நாள்—பீட்டர், சிற்றின்பத்தின் மிகவும் கவர்ச்சிகரமான வடிவத்தை இன்னும் முழுமையாக அறியாதவனாயினும், அதன் விளிம்பில் உலவிக்கொண்டிருந்த வேளையில்—திடீரென்று அவனுக்குள் ஒரு புரிதல் உதித்தது:

- 1091 -

தன் தந்தை சிற்றின்பத்தை, பெருந்தீனி மற்றும் சோம்பேறித்தனத்தோடு சேர்த்து, எவ்வித அன்புமின்றி ஒரே தட்டில் வைத்துப் பேசுவதை எண்ணி, அவனுக்குள் ஒரு கடும் வெறுப்பும் ஆத்திரமும் பொங்கின. இதை நேரடியாக வெளிப்படுத்தத் துணியாத அவன், ஒரு தந்திரத்தைக் கையாண்டு, "நான் ஒரு சாதாரண மனிதன்; கவிஞர்களோடும் தத்துவஞானிகளோடும் என்னை ஒப்பிட முடியாது!" என்று கூறினான். மிகுந்த கொந்தளிப்பில் இருந்தபோதிலும், அவன் தேர்ந்தெடுத்த இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு கணக்கீடு இருந்தது.

அவனது வழிகாட்டி மௌனம் காத்தார்.

"எனக்கு பசிக்கிறது!" என்று பீட்டர் இன்னும் தீவிரமான குரலில் கூறினான்.

லிண்ட்னர் ஒருவித வேதனையுடனும் ஏளனத்துடனும் புன்னகைத்தார்.

"போதுமான உணவு கிடைக்காவிட்டால் நான் செத்துப்போய்விடுவேன்!" என்று பீட்டர் கிட்டத்தட்ட கத்திக் கூச்சலிட்டான்.

"வெளிப்புறத் தலையீடுகள் அல்லது தாக்குதல்களுக்கு ஒரு மனிதன் காட்டும் முதல் எதிர்வினை, அவனது குரல் உறுப்புகளின் மூலமே வெளிப்படுகிறது!" என்று அவனது தந்தை அவனுக்கு அறிவுறுத்தினார்.

லிண்ட்னர் குறிப்பிட்டது போல, அந்த "விருப்பத்தின் பரிதாபகரமான கூச்சல்" அடங்கியது. ஆண்களுக்கே உரிய அந்த நாளில், பீட்டர் அழ விரும்பவில்லை; ஆனால், தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள ஒரு துணிச்சலான வாதத்தை முன்வைக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் அவன் மீது பெரும் சுமையாக அமர்ந்தது. அவனுக்கு எதுவுமே தோன்றவில்லை; அந்தத் தருணத்தில், பொய் சொல்வதையே அவன் வெறுக்கத் தொடங்கினான்—ஏனெனில், பொய் சொல்ல வேண்டுமானால் பேச வேண்டியது அவசியமல்லவா! அவனது கண்களில், ஒருபுறம் கொலைவெறியும், மறுபுறம் புலம்பலும் மாறி மாறித் தெரிந்தன. நிலைமை இவ்வளவு தூரம் சென்றபோது, ​​பேராசிரியர் லிண்ட்னர் அவனிடம் மென்மையான தொனியில், "நீ உனக்குள்ளேயே சில தீவிரமான மௌனப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்" என்று கூறினார்.

 "...உங்களுக்குள் இருக்கும் சிந்தனையற்ற, கல்வியறிவற்ற மனிதன் பேசாமல், நிதானமும் பண்பாடும் கொண்ட அந்த மனிதன் பேசட்டும்—அத்தகைய மனிதனிடமிருந்தே அமைதியையும் நிலைத்தன்மையையும் தரும் சொற்கள் வெளிவர முடியும்!" என்று கூறிவிட்டு, அவர் கனிவான முகபாவனையுடன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். "மற்றவர்களை நல்வழிப்படுத்த விரும்பினால்," என்று அவர் தான் கண்டடைந்த முடிவைத் தன் மகனிடம் பகிர்ந்துகொண்டார், "நாமே நல்லவர்களாக இருப்பதை விடச் சிறந்த அறிவுரை வேறொன்றும் இல்லை. மத்தியாஸ் கிளாடியஸ் (Matthias Claudius) கூறுவது போல: 'உங்கள் பிள்ளைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்களோ, நீங்களே அப்படியே இருப்பதுதான் மிகச்சிறந்த வழி!'" இந்த வார்த்தைகளைக் கூறியபடி, பேராசிரியர் லிண்ட்னர்—கனிவுடனும் அதே சமயம் உறுதியுடனும்—தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான இனிப்பு உணவை (சர்க்கரையும் சாக்லேட்டும் கலந்த அரிசிப் பாயசம்) உண்ணாமல் தள்ளி வைத்தார். அன்பான, ஆனால் அசைக்க முடியாத இந்த உறுதியின் மூலம், அவர் தன் மகனையும்—அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு மனமில்லாமல் இருந்தாலும்—அதே வழியைப் பின்பற்றச் செய்தார்.

அப்போது, ​​வீட்டுப் பணியாளர் உள்ளே வந்து, அகாதே (Agathe) வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். அகஸ்ட் லிண்ட்னர் பதற்றத்துடன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். "இறுதியில் இந்த நிலைக்கு வந்துவிட்டதா!" என்று ஒரு தெளிவான, அமைதியான குரல் அவர் மனதிற்குள் ஒலித்தது. அவர் கோபப்பட வேண்டும் என்று ஒருபுறம் தோன்றினாலும், மறுபுறம் ஒரு சகோதரனுக்குரிய கனிவுடனும் புரிதலுடனும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணமும் எழுந்தது—இது அவரது உயர்ந்த அற உணர்விலிருந்து பிறந்த எதிர்வினை. இத்தகைய முரண்பட்ட உணர்வுகளும், பல கொள்கைகளும் அவர் மனதிற்குள் தீவிரமாக மோதிக்கொண்டன. இறுதியில், அந்தப் பெண்ணை வரவேற்பறைக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு அவர் ஒரு எளிய கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்.

-1092-

"இங்கேயே எனக்காகக் காத்திரு!" அவர் பீட்டரிடம் கண்டிப்பான குரலில் கூறிவிட்டு, நீண்ட, உறுதியான அடிகளுடன் அங்கிருந்து அகன்றார். ஆனால், பீட்டர் தன் தந்தையிடம் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தைக் கவனித்தான்—அது என்னவென்று அவனால் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. அந்த உணர்வு அவனுக்குத் துணிச்சலையும், ஒருவித பொறுப்பற்ற தன்மையையும் அளித்தது. தந்தை சென்ற பிறகு, ஒரு கணம் தயங்கியவன், சட்டென்று ஒரு ஸ்பூன் நிறைய சாக்லேட்டை (அலங்காரத்திற்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது) எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டான்; அடுத்து ஒரு ஸ்பூன் சர்க்கரையைச் சாப்பிட்டான்; இறுதியாக, அரிசி, சாக்லேட், சர்க்கரை கலந்த ஒரு பெரிய ஸ்பூன் நிறைய கலவையைச் சாப்பிட்டான். இதை அவன் பலமுறை செய்தான்; ஒவ்வொரு முறையும் கிண்ணத்திலிருந்த பொருட்களை மீண்டும் நேர்த்தியாகச் சரிசெய்து வைத்தான்.

இதற்கிடையில், அகாதே அந்த அறிமுகமில்லாத குடியிருப்பில் தனியாக அமர்ந்து, பேராசிரியர் லிண்ட்னருக்காகக் காத்திருந்தாள். மற்றொரு அறையில், அந்த அழகான, அதே சமயம் ஆபத்தான பெண்ணைச் சந்திப்பதற்கு முன்னதாக, பேராசிரியர் லிண்ட்னர் தன் எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்திக்கொள்ள அங்குமிங்கும் உலாவிக்கொண்டிருந்தார். சுற்றிலும் பார்த்த அகாதேவுக்கு திடீரென ஒருவித அச்சம் தொற்றிக்கொண்டது—ஏதோ ஒரு கனவில் மரத்தின் மிக உயர்ந்த கிளைக்கு ஏறிவிட்டவள் போலவும், இப்போது அந்த வளைந்து நெளிந்த கிளைகளும் ஆயிரக்கணக்கான இலைகளும் கொண்ட உலகத்திலிருந்து மீண்டும் பாதுகாப்பாகத் திரும்ப முடியாமல் போய்விடுமோ என்று அஞ்சுவது போலவும் உணர்ந்தாள். அங்கிருந்த பலப்பல விவரங்கள் அவளை ஒருவித குழப்பத்திற்கு உள்ளாக்கின; அவை வெளிப்படுத்திய நுணுக்கமான உணர்வு, ஒருபுறம் கடுமையான தனிமையையும், மறுபுறம் முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு தன்மையையும் கொண்டிருந்தன. அந்த விசித்திரமான கலவைக்கு என்ன பெயரிடுவது என்று அவளது பதற்றமான மனநிலையில் அவளால் கண்டறிய முடியவில்லை. அந்த அறையின் தனிமை, சுண்ணாம்புத் தூளால் வரையப்பட்ட சித்திரங்களின் இறுக்கமான தன்மையை நினைவூட்டியது; அதே சமயம், அதில் ஒரு பாட்டிக்குரிய, அதீத அக்கறையுடன் கூடிய மருந்து மற்றும் களிம்புகளின் மணம் வீசியது. ஏதோ ஒரு பழங்கால, மென்மையான, ஆனால் மனிதர்களின் துயரங்களில் அதீத ஈடுபாடு கொண்ட ஏதோ ஒரு சக்தி அந்த அறையின் காற்றில் மிதந்துகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. அகாதே காற்றை நுகர்ந்து பார்த்தாள். அந்த காற்றில் அவளது கற்பனையில் உருவானவை தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்றாலும், அந்த உணர்வு அவளை வெகுதூரம் கடந்த காலத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. சிறுமியாக இருந்தபோது, ​​தோழிகளுடன் கல்வி பயின்ற காலத்தில், ஆசிரியர்கள் அணிந்திருந்த அங்கிகளில் ஒட்டியிருந்த அந்த விசித்திரமான, பழமையான, வீரியம் குறைந்த ஊதுபத்தி வாசனையை—அதாவது, ஒருவித பதற்றமான ‘சொர்க்கத்தின் மணம்’ என்று சொல்லக்கூடிய அந்த வாசனையை—அவள் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்தாள். ஒரு பக்தி சார்ந்த நிறுவனத்தில்—அவளது வளர்ப்பு முறை இதுதான். ஆனால், இந்தச் சூழல் அவளை ஒருபோதும் தீவிர பக்தியில் மூழ்கி வாடிப் போகச் செய்யவில்லை. இத்தகைய சூழல், அதைப் புனிதமான விஷயங்களோடு தொடர்புபடுத்தும் சிலருக்கு ஒருவேளை ஊக்கமளிப்பதாக இருக்கலாம்; ஆனால், வளர்ந்து வரும் இளம் பெண்களுக்கு—இயல்பாகவே இத்தகைய பக்தியை எதிர்க்கும் அவர்களுக்கு—இது முற்றிலும் மாறுபட்ட, துணிச்சலான வேறொரு வாசனையை நினைவூட்டியது. அது, ஆண்களின் மீசை அல்லது அவர்களின் உறுதியான கன்னங்களோடு தொடர்புடைய வாசனை; கூர்மையான நறுமணமும், ஷேவிங் பவுடரின் வாசனையும் கலந்த அந்த மணம்! கடவுளுக்கே தெரியும், அந்த வாசனையும் கூட, தான் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்த எதையும் உண்மையில் தருவதில்லை!

லிண்ட்னர் குடும்பத்தின் வீட்டில், எளிமையான, கடுமையான தோற்றம் கொண்ட நாற்காலி ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​உலகத்தின் அர்த்தமற்ற வாசனையும், விண்ணுலகின் அர்த்தமற்ற வாசனையும் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டன. தப்பிக்கவே முடியாதபடி, இரண்டு வெற்று அரைக்கோளங்கள் அவளைச் சுற்றி மூடிக்கொண்டன. அப்போது, ​​வாழ்க்கையில் ஒரு காலத்தில் கவனக்குறைவாகத் தவறவிட்ட பாடத்தை, இப்போது மீண்டும் கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற உணர்வு அவளுக்குள் எழுந்தது.

தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. அந்தச் சூழலுக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளவும், ஒரு காலத்தில் அவசரத்தில் புறக்கணித்த பாடங்களை மீண்டும் நினைவுகூரவும் அவள் முயன்றாள். ஆனால், அவளது மனம் அதற்கு இணங்க மறுத்தது—எந்தச் சமாதானத்தையும் கேட்காத ஒரு குதிரையைப் போல, அது கட்டுக்கடங்காத பீதியுடன் துடித்தது. அறிவுத்திறனுக்கு ஏதோ ஒரு எச்சரிக்கையை விடுக்க முயன்று, ஆனால் அதற்கான சொற்களைக் கண்டறிய முடியாமல் தவிக்கும் உணர்ச்சிகள் எழும்போது, ​​இப்படித்தான் மனம் பதற்றமடையும். இருப்பினும், சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மீண்டும் முயன்றாள்; தனக்குத் துணையாக, தன் தந்தையை நினைத்துக்கொண்டாள்—தாராள மனப்பான்மை கொண்ட அவர், எப்போதும்......அவர் ஓரளவிற்கு மேலோட்டமான, அறிவொளி காலச் சிந்தனைகளால் தூண்டப்பட்ட ஒரு கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார்—இருப்பினும், அவளைக் கல்வி கற்பதற்காக ஒரு கன்னியர் மடப் பள்ளிக்கு அனுப்ப அவர் முடிவெடுத்தார். அவள் இதை ஒரு சமரச முயற்சியாக—அதாவது, தான் வெளிப்படையாக நம்புவதாகக் கூறுவதற்கு நேர்மாறான ஒன்றைச் செய்வதன் மூலம், தனக்குள்ளேயே இருந்த ஒரு மறைமுகமான நிச்சயமற்ற தன்மையை ஈடுசெய்யும் முயற்சியாக—கருத முற்பட்டாள். இத்தகைய முரண்பாட்டுத் தன்மையுடன் தனக்கு ஒருவித நெருக்கம் இருப்பதை உணர்ந்த அவள், தான் ஏற்படுத்திக்கொண்ட இந்தச் சூழல், ஒரு கண நேரத்திற்கு, ஏதோ ஒரு மர்மமான, ஆழ்மனதின் உந்துதலால் நிகழ்ந்த, ஒரு மகளின் செயலின் மறுபதிப்பு போலத் தோன்றியதைக் கண்டாள். ஆனால், தானாகவே வளர்த்துக்கொண்ட அந்தப் பக்திபூர்வமான வியப்பு உணர்வு கூட நீடிக்கவில்லை; மிகையான அக்கறையுடன் கூடிய அந்த மத வழிகாட்டுதலுக்குள் நுழைந்த பிறகு, தனது அமைதியற்ற முன் உணர்வுகளை நம்பிக்கையின் மூலம் நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் திறனை அவள் நிரந்தரமாக இழந்துவிட்டாள் என்றுதான் தோன்றியது. ஏனெனில், தன்னைச் சுற்றியுள்ளவற்றைப் பார்த்தாலே போதும்—இளம் வயதினருக்கே உரிய, ஒரு கொள்கையின் எல்லையற்ற தன்மைக்கும், அதைக் கற்பிக்கும் நபரின் வரையறுக்கப்பட்ட தன்மைக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் கண்டறியும் அந்தத் துல்லியமான, அதே சமயம் கொடூரமான உள்ளுணர்வு அவளிடம் இருந்தது (இந்த உணர்வு, ஒரு போதனையாளரின் தன்மையைக் கொண்டு, அவர் போதிக்கும் கொள்கையின் தன்மையையும் ஊகிக்கும் நிலைக்கு ஒருவரை இட்டுச் செல்லும்)—அப்போது, ​​தான் தானாக முன்வந்து சிறைப்பட்ட அந்தச் சூழலைப் பார்த்துச் சிரிக்க வேண்டும் என்ற கட்டுப்படுத்த முடியாத உந்துதல் அவளுக்குள் எழுந்தது.

இருப்பினும், தனது உறுதியற்ற தன்மையைக் குறித்து வெட்கமடைந்த அவள், இயல்பாகவே நாற்காலியின் கைப்பிடி மரத்தில் தனது நகங்களை ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டாள். தன்னை ஆற்றுப்படுத்த முன்வந்த அந்த அந்நிய மனிதனிடம், தன்னை வாட்டி வதைக்கும் அனைத்தையும்—ஒரே அடியாக, எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக—அவர் முகத்திலேயே வீசி எறிய அவள் விரும்பினாள்; ஆனால், அந்த மனிதர் தான் யார் என்பதை வெளிப்படுத்த முன்வரவே இல்லை. உயில் தொடர்பான அந்த அருவருப்பான விவகாரம் இருந்தது—எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இன்றி அதைப் பார்க்கும்போது, ​​அது முற்றிலும் மன்னிக்க முடியாத ஒன்றாக இருந்தது. ஹாகாவரின் கடிதங்கள் இருந்தன; அவை ஒரு மோசமான கண்ணாடியில் பிம்பம் தெரிவது போல, அவளது பிம்பத்தை மிகவும் விகாரமாகச் சிதைத்துக் காட்டின—இருப்பினும், அந்த உருவ ஒற்றுமையை முற்றிலுமாக மறுக்கவும் முடியவில்லை. மேலும்,

- 1094 -



அவள் இந்த மனிதனை அழிக்க விரும்பியிருந்தாள்—உண்மையில் அவனைக் கொல்ல வேண்டும் என்று அல்ல—ஒரு காலத்தில் அவனைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவும் நினைத்திருந்தாள், ஆனால் அது எந்த வகையிலும் ஒரு உண்மையான பிணைப்பாக இருக்கவில்லை; உண்மையில், அவள் தன்னைத்தானே வெறுக்கும் உணர்வால் குருடாக்கப்பட்டிருந்தாள். அவளது வாழ்க்கை இத்தகைய விசித்திரமான, முழுமையடையாத நிலைகளால் நிறைந்திருந்தது. எல்லாவற்றையும் ஒன்றிணைத்துப் பார்த்தால், அவளுக்கும் உல்ரிக்குக்கும் இடையே ஒரு சொல்லப்படாத உள்ளுணர்வு நிலவியது; ஆனால், அதைச் செயல்படுத்துவது ஒரு துரோகமாகிவிடும்—அதை அவளால் ஒருபோதும் செய்ய முடியாது! ஒரு கடினமான பணியைச் சுமத்தப்பட்ட குழந்தையைப் போல, அவள் மிகுந்த எரிச்சலுடனும் சோர்வுடனும் உணர்ந்தாள். அவ்வப்போது அவளுக்குத் தென்படும் அந்த ஒளி, ஏன் எப்போதும் சட்டென்று அணைந்துவிடுகிறது? ஒரு பெரும் இருளில் அலைபாயும் விளக்கொளியைப் போல, அந்த ஒளி இருளில் மூழ்கி, மீண்டும் ஒரு கணநேரத்திற்கு மட்டும் மின்னிக் காட்டுகிறதே, ஏன்?! அவளது உறுதியெல்லாம் கரைந்து போயிருந்தது; அதோடு, உல்ரிக் ஒருமுறை சொன்னது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: இந்த ஒளியைத் தேடுபவன், அடியும் இல்லை, பாலமும் இல்லாத ஒரு பாதாளத்தைக் கடக்க வேண்டும். அப்படியானால், அவர்கள் இருவரும் இணைந்து தேடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இலக்கு சாத்தியம் என்று உல்ரிக்குக்கே நம்பிக்கை இல்லையா? அவள் இப்படித்தான் எண்ணினாள்; முழுமையாகச் சந்தேகப்படத் துணியவில்லை என்றாலும், அவள் உள்ளம் ஆழமாகக் குலைந்து போயிருந்தது. அப்படியானால், அந்தப் பாதாளத்தைத் தவிர அவளுக்கு உதவ வேறு யாருமில்லை! இந்தப் பாதாளமே கடவுளா—ஐயோ, அவளுக்குத்தான் உண்மையில் என்ன தெரியும்! அருவருப்புடனும் அவமதிப்புடனும் அவள் அந்தச் சிறிய பாலங்களைப் பார்த்தாள்—அறையின் எளிமை, சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த புனிதச் சித்திரங்கள் என, இறைவனுடன் நெருக்கமான உறவு இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் அனைத்தும் அவளுக்கு வெறுப்பை ஊட்டின. அவள் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் நிலைக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தாளோ, அதே அளவு அச்சத்துடன் அங்கிருந்து விலகி ஓடும் நிலைக்கு அருகிலும் இருந்தாள். மீண்டும் அங்கிருந்து ஓடிவிடலாம் என்று தோன்றியது; ஆனால், தான் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தபோது, ​​உல்ரிக்கின் நினைவு வந்தது. தான் எவ்வளவு கோழைத்தனமாக இருக்கிறோம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் வீட்டிலிருந்த அந்த அமைதி, ஒரு புயலுக்கு முந்தைய அமைதியைப் போல இருந்தது; அந்தப் புயலின் அழுத்தமே அவளை இங்கே கொண்டு வந்து தள்ளியிருந்தது. இப்போது அவள் இதைப் பார்க்கும்போது—மெல்லிய புன்னகையுடன்—உல்ரிக் சொன்ன மற்றொரு விஷயம் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: "எவரும் தன்னை முழுமையான கோழையாகக் கருதுவதில்லை; ஏனெனில், ஏதோ ஒன்றைக் கண்டு பயப்படும்போது, ​​ஒருவன் மீண்டும் தன்னை ஒரு வீரன் என்று உணரும் அளவுக்கு மட்டும் தூரம் ஓடிச் சென்று நின்றுவிடுகிறான்!" அப்படித்தான், அவள் அங்கே அமர்ந்திருந்தாள்!

=====================
@44 

Eine gewaltige Aussprache 
 44

ஒரு முக்கியமான நேருக்கு நேர் சந்திப்பு

அந்தத் தருணத்தில் லிண்ட்னர் உள்ளே நுழைந்தார். அவரும் தன்னைச் சந்திக்க வந்தவரிடம் சில விஷயங்களைச் சொல்லத் திட்டமிட்டிருந்தார்; ஆனால்,

-1095-

இருவரும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தபோது, ​​நிலைமை முற்றிலும் வேறாக மாறியது. அகாதே உடனடியாகப் பேச்சைத் தொடங்கினாள்—ஆனால், அவளுக்கே ஆச்சரியமாக, அந்தச் சந்திப்புக்கு இட்டுச் சென்ற சூழலைக் காட்டிலும், அவள் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் மிகவும் சாதாரணமானவையாக இருந்தன. "சில விஷயங்களை எனக்கு விளக்கும்படி நான் உங்களிடம் கேட்டது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும் என்று நம்புகிறேன்," என்று அவள் தொடங்கினாள். "இதோ, நான் வந்துவிட்டேன். என் விவாகரத்து குறித்து நீங்கள் அன்று சொன்னது இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. ஒருவேளை, அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அதை என்னால் இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கலாம்!" அவர்கள் ஒரு பெரிய வட்ட மேசையின் இரு முனைகளில், மேசையின் விட்டம் அளவுக்கு இடைவெளி விட்டு அமர்ந்திருந்தனர். சற்று முன்பு வரை தனியாக இருந்த அகாதே, லிண்ட்னரைச் சந்தித்த அந்த நொடியே, தன் மனநிலை திடீரெனச் சரிவதையும், அதே சமயம் தன் கால்கள் உறுதியான தரையில் ஊன்றியிருப்பதையும் உணர்ந்தாள். அவள் 'விவாகரத்து' என்ற சொல்லை ஒரு தூண்டில் போல வீசினாள்; ஆனால், லிண்ட்னரின் கருத்து என்ன என்பதை அறிந்துகொள்ள அவளுக்கு உண்மையான ஆர்வம் இருந்தது.

அதற்கு அவர் உடனடியாகப் பதிலளித்தார்: "நீங்கள் ஏன் என்னிடம் இந்த விளக்கத்தைக் கேட்கிறீர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சக்தியின் மீதான நம்பிக்கையும், அத்தகைய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமைந்த கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதும் இடைக்காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று உங்களிடம் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம்—அல்லது உங்கள் காதுகளில் கிசுகிசுக்கப்பட்டிருக்கலாம்! இத்தகைய கட்டுக்கதைகளை அறிவியல் நிராகரித்துவிட்டது என்று நீங்கள் நம்பவைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்!" "ஆனால், இதுதான் உண்மை என்று நீங்கள் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?!"

அகாதே ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தாள்—அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது—அவர் பேசும்போது, ​​ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு மூன்றாவது வார்த்தையின்போதும், அவரது அடர்த்தியற்ற தாடிக்கு அடியில் இருந்த உதடுகள், ஏதோ தாக்குதலுக்குத் தயாராகும் இருவரைப் போல மேலே உயர்ந்தன. அவள் அதற்குப் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

"இதைப் பற்றி நீங்கள் எப்போதாவது சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?" என்று லிண்ட்னர் கண்டிப்பான குரலில் தொடர்ந்தார். "இதனுடன் தொடர்புடைய எண்ணற்ற, பிரம்மாண்டமான கேள்விகள் குறித்து உங்களுக்குத் தெரியுமா? உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பது புரிகிறது! ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் ஒரே வீச்சில் ஒதுக்கித் தள்ளும் ஒரு பாணி உங்களிடம் இருக்கிறது—வெளிப்புறக் கட்டாயத்தின் தூண்டுதலால் மட்டுமே நீங்கள் இப்படிச் செயல்படுகிறீர்கள் என்பதை உணராமலேயே நீங்கள் இதைச் செய்கிறீர்கள்!"

அவர் மிகவும் ஆபத்தான ஒரு தளத்திற்குள் நுழைந்திருந்தார். அவர் யாரை மறைமுகத் தூண்டுதல்காரர்களாகக் குறிப்பிடுகிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அவர் ஏதோ ஒரு வேகத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டார். அவரது பேச்சு, ஒரு மலையைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட நீண்ட சுரங்கப்பாதை போல இருந்தது; அதன் மறுமுனையில் வெளிப்பட்ட அவர், அங்கே பெருமிதத்துடன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு கருத்தாக்கத்தைத்—அதாவது, “சுதந்திரமாகச் சிந்திப்பவர்களின் பொய்களை”—தாக்க முற்பட்டார். அவர் குறிப்பாக உல்ரிச்சையோ அல்லது ஹாகாவரையோ மட்டும் குறிவைக்கவில்லை; அதே சமயம், அவர்கள் இருவரையும், ஏன், அவர்களைப் போன்ற அனைவரையும் சேர்த்தே குறிப்பிட்டார். “ஒருவேளை நீங்கள் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்திருந்தாலும்,” என்று அவர் துணிச்சலான குரலில் முழங்கினார், “இந்தத் தவறான கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தாலும்—அதாவது, உடல் என்பது வெறும் உயிரற்ற துகள்களின் தொகுப்பு என்றும், ஆன்மா என்பது சுரப்பிகளின் செயல்பாடுகளின் விளைவு என்றும், சமூகம் என்பது இயந்திரத்தனமான பொருளாதார விதிகளின் ஒரு குழப்பமான கலவை என்றும் நீங்கள் நம்பியிருந்தாலும்—ஒருவேளை அது உண்மையாகவே இருந்தால்கூட (உண்மையில் அது முற்றிலும் தவறானது), இத்தகைய சிந்தனை முறைக்கு வாழ்வின் உண்மையை அறியும் திறன் துளியும் இல்லை என்றே நான் வாதிடுவேன்!” ஏனெனில், அறிவியல் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒன்றுக்கு,

-1096-



மனிதனுக்குள் ஒரு அகநிலை ஆன்மீக உறுதிப்பாடாக இருக்கும் விஷயத்தை, அதன் புறநிலை வழிமுறைகளைக் கொண்டு விளக்கும் தகுதி துளியும் இல்லை. வாழ்வின் உண்மை என்பது தொடக்கமே இல்லாத ஒரு அறிவு; உண்மையான வாழ்வின் சாராம்சங்களை ஆதாரங்கள் மூலம் நிரூபிக்க முடியாது. வாழ்ந்து, துன்பங்களை அனுபவிக்கும் எவரும், அந்த உண்மைகளைத் தங்களுக்குள் ஒரு மர்மமான ஆற்றலாக—உயர்ந்த இலட்சியங்களுக்கான உந்துதலாகவும், தங்களைப் பற்றியே ஒரு உயிருள்ள விளக்கமாகவும்—கொண்டிருக்கிறார்கள்!

லிண்ட்னர் எழுந்து நின்றார். நீண்ட கால்களைக் கொண்ட அவர், ஒரு பிரசங்க மேடையில் நிற்கும் போதகரைப் போல, ஒரு உயர்ந்த கோணத்திலிருந்து கண்களை மின்னச் செய்தார். அவர் ஒருவித அதிகார உணர்வுடன் அகாதேயைப் பார்த்தார். “ஏன் அவர் இவ்வளவு விஷயங்களை ஒரே நேரத்தில் கொட்டித் தீர்க்கிறார்?” என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டாள். “உல்ரிச் மீது அவருக்கு என்னதான் கோபம்? அவருக்கு உல்ரிச்சை அவ்வளவாகத் தெரியாது, ஆனாலும் அவர் வெளிப்படையாகவே அவருக்கு எதிராகப் பேசுகிறாரே!” பிறகு, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதில் இயல்பாகவே அவளுக்கு இருந்த அந்தப் பெண்மைக்கே உரிய திறனால்—இது எந்தவொரு ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் விட மிக விரைவாக அவளுக்குப் புலப்பட்டது—லிண்ட்னர் இவ்வளவு அபத்தமான முறையில் பொறாமை கொண்டதால்தான் இப்படிப் பேசுகிறான் என்பதை அவள் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டாள். அவள் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, ஒரு வசீகரமான புன்னகையை உதிர்த்தாள். அவளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அவன்—உயரமாகவும், மெலிந்தும், ஆயுதங்கள் ஏந்தியும்—ஏதோ ஒரு தொல்யுகத்தைச் சேர்ந்த, சண்டையிடும் குணம் கொண்ட ராட்சத வெட்டுக்கிளியைப் போல அவளுக்குத் தோன்றினான். "ஐயோ கடவுளே," என்று அவள் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள், "இப்போது நான் அவனை எரிச்சலூட்டும் வகையில் ஏதாவது சொல்லப்போகிறேன், அதனால் அவன் மீண்டும் என்னைப் பின்தொடரப் போகிறான்—நான் எங்கே இருக்கிறேன்?! நான் என்ன மாதிரியான விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?!" லிண்ட்னர் அவளைச் சிரிக்க வைக்க முடிந்தது ஒருபுறம் இருக்க, அதே சமயம் அவன் பயன்படுத்திய "ஆதியற்ற அறிவு" (beginningless knowledge) அல்லது "உயிருள்ள விளக்கம்" (living interpretation) போன்ற சில சொற்கள் அவளது மனதை விட்டு நீங்காமல் இருந்தது அவளுக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்தச் சொற்கள் தற்போதைய சூழலுக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவையாகத் தோன்றினாலும், ஏதோ ஒரு வகையில் அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானவையாகவும் இருந்தன; தான் முன்பெப்போதும் இத்தகைய சொற்களைக் கேட்டதே இல்லை என்று உறுதியாகத் தெரிந்தாலும், ஏதோ எப்போதும் அவற்றைப் பயன்படுத்தியது போன்ற உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது. அவள் நினைத்தாள்: "இது மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறது—அவன் தனது சில சொற்களை என் இதயத்தில் விதைத்துவிட்டான்; ஏதோ குழந்தைகளை விதைத்தது போல!"

லிண்ட்னர், தான் அவளிடம் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதை உணர்ந்தான்; அந்தத் திருப்தி அவனது கோபத்தைக் சற்றே தணித்தது. அவனுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த இளம் பெண்ணிடம், மனக் கொந்தளிப்பு, அலட்சியம் காட்டுவது போன்ற பாவனை, மற்றும் துணிச்சல் என அனைத்தும் மிக விரைவாகவும், சந்தேகத்திற்குரிய வகையிலும் மாறி மாறி வெளிப்பட்டன. ஆனால், பெண்களின் மனதை நன்கு புரிந்துகொண்டவன் என்று தன்னைத்தானே கருதிக்கொண்ட அவனுக்கு, இது எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; மாறாக......அழகான பெண்களுக்கு அகங்காரமும் வீண் பெருமையும் கொள்ளத் தூண்டும் சூழல் மிக அதிகமாகவே இருக்கிறது. உண்மையில், ஒரு அழகான முகத்தைப் பார்க்கும்போது அவருக்குள் ஒருவித பரிதாப உணர்வுதான் மேலோங்கும்; இத்தகைய வசீகரமான தோற்றம் கொண்டவர்கள், பெரும்பாலும் தங்கள் சொந்த அழகிற்கே பலியாகிவிடுகிறார்கள் என்று அவர் கருதினார். அந்த அழகு அவர்களை அகங்காரத்திற்கு இட்டுச் சென்று, அதன் விளைவாக அவர்களுள் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற தன்மையும் மேலோட்டமான மனப்பாங்கும் குடியேறிவிடுகின்றன. இருப்பினும், ஒரு அழகான முகத்திற்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான ஆன்மா இருக்கவும் வாய்ப்புண்டு; அகங்காரத்திற்குப் பின்னால் ஆழ்ந்த பாதுகாப்பின்மை மறைந்திருக்கலாம், அல்லது மேலோட்டமான கலகலப்பிற்கு அடியில் சொல்லொணாத் துயரம் ஒளிந்திருக்கலாம்!

- 1097 -



இத்தகைய மனிதர்கள் உண்மையில் மிகவும் உன்னதமானவர்களாக இருக்கலாம்; அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது எல்லாம், உறுதியான மற்றும் அசைக்க முடியாத ஒரு கொள்கையின் ஆதரவு மட்டுமே. வெற்றி பெற்ற ஒரு மனிதன், புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒருவரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் லிண்ட்னரின் மனதை மீண்டும் முழுமையாக ஆட்கொண்டது. அப்போது, ​​அகாதேயின் முகம் மற்றும் உடல் அமைப்பில், உன்னதமான மற்றும் மேன்மையான மனிதர்களுக்கே உரிய ஒரு அழகான அமைதி குடிகொண்டிருப்பதைக் கண்டார். குறிப்பாக, அவளது ஆடை மடிப்புகளுக்குள் தெரிந்த அவளது முழங்கால் அமைப்பு, அவருக்கு 'நியோபி' (Niobe) எனும் புராணக் கதாபாத்திரத்தை நினைவூட்டியது. இத்தகைய ஒப்பீடு எப்படித் தன் மனதிற்குள் வந்தது என்று அவர் வியந்தார்—ஏனெனில், அவருக்குத் தெரிந்தவரை இது பொருத்தமற்ற ஒன்றாகவே தோன்றியது. இருப்பினும், அவரது சொந்த அறநெறி சார்ந்த வேதனையின் உன்னதம், நியோபியின் பல பிள்ளைகள் குறித்த அந்தத் துயரமான பிம்பத்துடன் தன்னிச்சையாக இணைந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது; ஏனெனில், அவளிடம் அவர் ஈர்க்கப்பட்ட அதே வேளையில், ஒருவித நடுக்கத்தையும் உணர்ந்தார். அப்போது, ​​அவள் சுவாசிக்கும்போது அவளது மார்புப்பகுதி விரைவாகவும் மேலோட்டமாகவும் ஏறி இறங்குவதைக் கவனித்தார். அவருக்குள் ஒருவித மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டது; அவரது உலக அனுபவம் அந்தச் சூழலில் அவருக்குக் கைகொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அவர் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருப்பார். ஆனால், அந்த இக்கட்டான தருணத்தில், அவரது அனுபவம் அவருக்கு ஒரு விஷயத்தை உணர்த்தியது: அந்த மார்புப்பகுதி ஏதோ ஒரு சொல்லப்படாத ரகசியத்தை மறைத்து வைத்திருக்கிறது—அவர் அறிந்தவரை, அந்த ரகசியம் அவளது சக ஊழியரான ஹாகாவருடன் (Hagauer) அவளுக்கு இருந்த பிரிவினையோடு தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். இந்த உணர்தல், அவர் ஒரு முட்டாள்தனமான செயலில் ஈடுபட்டு அவமானத்திற்குள்ளாவதைத் தடுத்தது. அது அவருக்குத் தனது விருப்பத்தை வேறொரு திசைக்கு மாற்ற உடனடி வாய்ப்பை வழங்கியது: இப்போது அவர் அவளது மார்பழகைக் காண விரும்புவதற்குப் பதிலாக, அந்த ரகசியத்தை அறிந்துகொள்ளத் துடித்தார். அவர் தனது முழு மன உறுதியையும் அதன் மீது செலுத்தினார். அப்போது, ​​பாவத்தைப் பற்றிய பிம்பமும், வீரனாக ஒருவன் அந்தப் பாவமென்னும் டிராகனைக் கொன்று வீழ்த்துவது போன்ற காட்சியும், அவரது மனக்கண்ணில் மிகத் தெளிவாகவும், பிரகாசமான வண்ணங்களுடனும் தோன்றின; அவை அவரது ஆய்வு அறையில் இருந்த வர்ணக் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களில் (stained glass) மின்னும் வண்ணங்களைப் போலவே இருந்தன.

அகாத்தே தனது நிதானத்தை மீட்டெடுத்த பிறகு, ஒருவித அளவீட்டுடன், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட குரலில் அவனது சிந்தனையைக் கலைத்து இவ்வாறு கேட்டாள்: "நான் ஏதோ ஒரு வெளித் தூண்டுதலின் பேரில்தான், அதாவது வெளிப்புறக் கட்டாயத்தின் காரணமாகவே செயல்படுகிறேன் என்று கூறினீர்களே... அதைக் கொண்டு நீங்கள் எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?"

திடுக்கிட்ட லிண்ட்னர், அவளது மார்பின் மீது நிலைத்திருந்த தனது பார்வையை உயர்த்தி, அவளது கண்களை நோக்கினான். தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, தான் சற்று முன்பு என்ன சொன்னோம் என்பது அவனுக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை. இந்த இளம் பெண்ணிடம், அக்காலகட்டத்தில் எங்கும் குழப்பத்தை விளைவித்துக் கொண்டிருந்த 'சுதந்திர ஆன்மா' (free spirit) எனும் கருத்தியலின் ஒரு பாதிப்பை அவன் கண்டிருந்தான்; ஆனால், தனது சொந்த வெற்றியின் ஆரவாரத்தில் அவன் அதை முற்றிலும் மறந்துபோயிருந்தான். அகாத்தே தனது கேள்வியைச் சற்று மாற்றி மீண்டும் கேட்டாள்:
"பேராசிரியர் ஹாகாவரை விவாகரத்து செய்யப்போவதாக நான் உங்களிடம் கூறினேன்;
அதற்கு நீங்கள், நான் ஏதோ ஒரு வெளித் தூண்டுதலின்
தாக்கத்தில்தான் செயல்படுகிறேன் என்று பதிலளித்தீர்கள்.
அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வது எனக்கு உதவியாக இருக்கும்.
மீண்டும் சொல்கிறேன்: வழக்கமான காரணங்கள் எதுவும் இதற்குப் பொருந்தவில்லை;
ஏன், அந்த வெறுப்புணர்வு கூட—

- 1098 -



—உலக வழக்கப்படி பார்த்தால், அது கடக்க முடியாத ஒன்றல்ல.
ஆனால், அந்த வெறுப்புணர்வை நான் கடக்க வேண்டியதில்லை,
மாறாக அதை அளவிட முடியாத அளவிற்குப் பெரிதாக்க வேண்டும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்!"

"யாரால்?"

"அதற்கான விடையைக் கண்டறியத்தான் நீங்கள் எனக்கு உதவ வேண்டும்."
அவள் மீண்டும் அவனைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள்—
அந்தப் புன்னகை எவ்வளவு துணிச்சலானதென்றால், அது அவளது
உள்ளுணர்வை அப்படியே நிர்வாணமாக வெளிப்படுத்தியது;
அவளது ஆன்மாவின் மீது ஒரு கருப்பு நிற லேஸ் (lace) துணி மட்டுமே
போர்த்தப்பட்டிருந்தது போல அது அமைந்திருந்தது. இயல்பாகவே, லிண்ட்னர் தனது கண்களை மறைத்துக்கொண்டார்; அந்தச் செயல், அவர் தனது கண்ணாடியைச் சரிசெய்துகொள்வது போலத் தோன்றியது. உண்மை என்னவென்றால், அவரது உலகப் பார்வையிலும், அகாதே (Agathe) மீது அவர் கொண்டிருந்த உணர்வுகளிலும், "தைரியம்" என்ற கருத்து ஒருவிதமான கவலையையும் பதற்றத்தையும் தூண்டும் ஒன்றாக இருந்தது. பணிவின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்த, முதலில் ஆணவத்தை ஒரு இறுக்கிய கையால் வீழ்த்த வேண்டும் என்று உணர்ந்தவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவரது அறிவார்ந்த இயல்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட வகை ஆணவத்தைக் கண்டு மற்ற அனைத்தையும் விட அதிகமாக அஞ்சியது: அதுதான் "சுதந்திரமான" அறிவியலின் ஆணவம்; இது நம்பிக்கையை அறிவியலுக்குப் புறம்பானது என்று குற்றம் சாட்டுகிறது. புனிதர்கள்—வெற்றுக்கைகளை ஏந்தி, கெஞ்சும் பாவனையில் இருக்கும் நிலையில்—காலாவதியாகிவிட்டார்கள் என்றும், அவர்களுக்குப் பதிலாக அவர்கள் வாள்களையோ, துப்பாக்கிகளையோ அல்லது இன்னும் நவீனமான ஆயுதங்களையோ ஏந்தியபடி சித்தரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் யாராவது அவரிடம் சொல்லியிருந்தால், அவர் நிச்சயமாகக் கொதித்தெழுந்திருப்பார். அதே சமயம், அறிவின் ஆயுதங்கள் நம்பிக்கையின் தளத்திற்குள் நுழைவதை அவர் விரும்பவில்லை. இது முற்றிலும் ஒரு தவறான புரிதல்—இப்படி நினைத்தவர் அவர் மட்டுமன்று—இதன் காரணமாகவே அவர் அகாதேவிடம் கடுமையாக நடந்துகொண்டார். அவர் பயன்படுத்திய சொற்கள், ஒருவேளை அவரது கட்டுரைகளிலோ அல்லது நூல்களிலோ இடம்பெற்றிருந்தால் அவை பொருத்தமானவையாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், தன்னை முழுமையாக நம்பிய ஒருவரிடம் அத்தகைய சொற்களைப் பயன்படுத்தியது முற்றிலும் முறையற்றதாக இருந்தது. ஏனெனில் அவர்......உலகின் விரோதமான பகுதிகள்—அவற்றைக் கருணையுள்ள அல்லது ஒருவேளை தீய விதியொன்று அவனது கைகளில் ஒப்படைத்திருந்தது—அவனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தன; அடக்கமாகவும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் காணப்பட்ட அவளைக் கண்டபோது, ​​அவனும் அதை உணர்ந்தான், ஆனால் எப்படிப் பதிலளிப்பது என்று தெரியாமல் திகைத்தான். "ஆ!" என்று அவன் கூறினான்; மிகவும் பொதுவான, அலட்சியமான தொனியில் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்—தற்செயலாகவே—சரியான புள்ளியைத் தொட்டன. "இன்றைய காலத்தில் நிலவும் ஒரு மனநிலையைப் பற்றித்தான் நான் பேசுகிறேன். இன்றைய இளைஞர்கள், நவீன காலத்தின் ஒவ்வொரு மூடநம்பிக்கையையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குத் தயங்கினால், தாங்கள் முட்டாள்களாகவோ அல்லது அறிவியலுக்குப் புறம்பானவர்களாகவோ தெரிந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள். என்னென்ன கவர்ச்சிகரமான சொற்றொடர்கள் உங்கள் மனதில் இருக்கலாம்? 'தன்னிறைவு' (self-actualization)! 'வாழ்க்கையை உறுதிப்படுத்துதல்'! 'ஆளுமை மேம்பாடு'! 'சிந்தனைச் சுதந்திரம்' அல்லது 'கலைச் சுதந்திரம்'! சுருக்கமாகச் சொன்னால், எது வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்—ஆனால், காலங்காலமாக நிலவும் எளிமையான அறநெறிகளைத் தவிர!"

"முட்டாள்கள்—அறிவியலுக்குப் புறம்பானவர்கள்" என்று அவன் பயன்படுத்திய அந்தச் சொற்கள், அதன் நுணுக்கமான தன்மையால் அவனுக்கே திருப்தியை அளித்தன; மேலும், அவனுள் இருந்த விவாத உணர்வைத் தூண்டிவிட்டன. "உங்களுடன் பேசும்போது, ​​நான் 'அறிவியலுக்கு' இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம்—

- 1099 -

நீங்கள் எந்த அளவுக்கு அறிவியலுடன் தொடர்புடையவர் என்பது எனக்குத் தெரியாதபோதிலும்—"

"அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை!" என்று அகாதே குறுக்கிட்டாள். "நான் ஒன்றும் அறியாத ஒரு பெண்." அவள் இந்த விஷயத்தை அழுத்திச் சொன்னாள்; அதில் ஒருவித மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாள்—ஒருவேளை, வேண்டுமென்றே ஒரு சிறு குறும்புத்தனத்துடன் அவ்வாறு செய்திருக்கலாம்.

"ஆனால், அதுதான் உங்கள் சூழல்!" என்று லிண்ட்னர் வலியுறுத்திக் கூறினான். "நடத்தை சுதந்திரமோ அல்லது ஆய்வுச் சுதந்திரமோ—இவை இரண்டுமே ஒரே விஷயத்தைத்தான் குறிக்கின்றன: அறநெறியிலிருந்து விலகிச் சென்ற ஒரு மனநிலை!"

மீண்டும் ஒருமுறை, அகாதே இந்த வார்த்தைகளை ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற நிழலைப் போல உணர்ந்தாள்—ஆனால், அந்த நிழல்கள் அவளுக்கு அருகிலேயே மறைந்திருந்த ஏதோ ஒரு இருண்ட விஷயத்திலிருந்து விழுந்தவை. அவள் தனது ஏமாற்றத்தை மறைக்க முயலவில்லை, மாறாகச் சிரித்துக்கொண்டே அதைக் வெளிப்படுத்தினாள்: "சிறிது காலத்திற்கு முன்புதான், என்னைப் பற்றி நான் சிந்திக்கக்கூடாது என்று எனக்கு அறிவுரை கூறினீர்கள்—ஆனால் இப்போது, ​​எப்போதும் என்னைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே!" என்று கூறி, தனக்கு முன்னால் இருந்தவனைச் சீண்டினாள்.

அவன் மீண்டும் கூறினான்: "காலத்திற்கு ஒத்திசையாமல் போய்விடுவோமோ என்று நீங்கள் அஞ்சுகிறீர்கள்!" அகாதேயின் கண்களில் ஒரு கணம் எரிச்சல் மின்னியது. "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை—நீங்கள் சொல்வதில் மிகச் சொற்பமான விஷயங்கள் மட்டுமே என்னைப் பொறுத்தவரை உண்மையாக இருக்கின்றன!"

"நான் உங்களிடம் சொல்கிறேன்: 'நீங்கள் ஒரு விலைகொடுத்து வாங்கப்பட்டவர்கள்; மனிதர்களுக்கு அடிமைகளாகிவிடாதீர்கள்!'" மெலிந்த தண்டு ஒன்றின் மீது கனமான மலர் அமர்ந்திருப்பது போல, அவரது உடல் தோற்றத்திற்கும் அவர் பேசிய விதத்திற்கும் இடையே இருந்த அந்த முரண்பாடு அகாதேக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றியது. அவர் சற்று கடுமையான குரலில், நேரடியாகக் கேட்டார்: "சரி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? உங்களிடமிருந்து ஒரு தெளிவான பதிலைக் கோருகிறேன்."

லிண்ட்னர் எச்சிலைக் விழுங்கினார்; அவரது முகம் தீவிரமான உணர்ச்சியால் இருண்டது. "உங்கள் கடமை எதுவோ, அதைச் செய்யுங்கள்!"

"எனது கடமை எதுவென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை!"

"அப்படியானால், நீங்கள் உங்கள் கடமைகளைத் தேடிக் கண்டறிய வேண்டும்!"

"ஆனால், 'கடமை' என்றால் என்னவென்றே எனக்குத் தெரியவில்லையே!"

லிண்ட்னர் ஒருவிதமான கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தார். "இதோ வந்துவிட்டது—அந்த 'தனிமனித சுதந்திரம்'!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "இது வெறும் மாயையான பிம்பம் மட்டுமே! உங்களையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: ஒரு மனிதன் சுதந்திரமாக இருக்கும்போது, ​​அவன் துயரப்படுகிறான்!" சங்கடத்தினால் குரலை இன்னும் சற்று உயர்த்தி, "மனிதன் சுதந்திரமாக இருக்கும்போது, ​​அவன் ஒரு நிழல் உருவம் (பேய்/மாயை) ஆகிவிடுகிறான்!" என்று அவர் மேலும் கூறினார். பிறகு, குரலைத் தாழ்த்தி, உறுதியான தொனியில் இவ்வாறு முடித்தார்: "கடமை என்பது, மனிதகுலம் தனது சொந்த பலவீனத்திற்கு எதிராக, உண்மையான சுய-அறிவோடு கட்டமைத்துக்கொண்ட ஒன்றாகும். அனைத்து மகத்தான ஆளுமைகளும் போதித்த, அல்லது தங்கள் உள்ளுணர்வால் சுட்டிக்காட்டிய அந்த ஒரே உண்மைதான் 'கடமை'. பல நூற்றாண்டுகால அனுபவங்களின் விளைவும், சிறப்பு அருட்கொடை பெற்றவர்களின் தொலைநோக்குப் பார்வையின் பலனுமே இந்தக் கடமை. அதே சமயம், மிகச் சாதாரண மனிதன் கூட—அவன் நேர்மையுடன் வாழும் பட்சத்தில்—தனது ஆழ்மனதில் இந்தக் கடமையைப் பற்றி அறிந்திருக்கிறான்!"

"மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் நடுங்கும் ஒரு பாடலைப் போல இருந்தது அது," என்று அகாதே பாராட்டுடன் கூறினாள்.

- 1100 -

துரதிர்ஷ்டவசமாக, தான் பாடியதில் ஒரு சுருதி பிசகிவிட்டது என்பதை லிண்ட்னரே உணர்ந்துகொண்டார். அவர் வேறு ஏதோ சொல்லியிருக்க வேண்டும்; ஆனால், தனது இதயத்தின் உண்மையான குரலிலிருந்து அவர் எங்கே விலகிச் சென்றார் என்பதை அவரால் துல்லியமாக உணர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த இளம் பெண் தன் கணவர் மீது மிகுந்த ஏமாற்றம் அடைந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார்—ஏனெனில், அவர் தன்னைத்தானே எவ்வளவு துணிச்சலுடனும் கசப்புடனும் கடிந்துகொண்டார் என்பதிலிருந்து இது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இத்தகைய கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளானாலும், அவர் ஒரு வலிமையான மனிதருக்குத் தகுதியானவர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அதே சமயம், இந்த எண்ணம் வேறொரு, மிகவும் ஆபத்தான எண்ணத்திற்கு வழிவகுக்கும் தருவாயில் இருப்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். இதற்கிடையில், அகாதே மெதுவாகவும் மிகுந்த உறுதியுடனும் தன் தலையை அசைத்தாள். ஒரு பதற்றமான மனிதர் மற்றொருவரைத் தூண்டிவிட்டு, ஏற்கனவே நிலையற்ற சூழலை முழுமையான சரிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் அந்த இயல்பான உறுதியுடன், அவள் தொடர்ந்து கூறினாள்: "ஆனால், நாம் என் விவாகரத்தைப் பற்றித்தானே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்! இன்று நீங்கள் ஏன் கடவுளைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை? 'பேராசிரியர் ஹாகாவருடன் நீ தொடர்ந்து வாழ வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிடுகிறார்!' என்று ஏன் என்னிடம் நேரடியாகச் சொல்லக்கூடாது? ஏனென்றால், கடவுள் ஒருபோதும் அப்படிப்பட்ட கட்டளையை இடுவார் என்று என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை!"

லின்ட்னர் எரிச்சலுடன் தனது தோள்களை உயர்த்தினார்; உண்மையில், அவளது திடீர் மற்றும் வேகமான அசைவு, அவரைக்கூட மேலே தூக்கியது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. "நான் உன்னிடம் இதைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை—நீதான் இதைப் பற்றிப் பேச முயன்றாய்!" என்று அவர் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தார். "மேலும், நம் உணர்ச்சிகளின் அற்பமான, சுயநலமான சண்டைகளில் கடவுள் தலையிடுவார் என்று ஒரு நிமிடம் கூட நினைக்காதே! அதற்காகத்தான் அவருடைய சட்டம் இருக்கிறது—அந்தச் சட்டத்தைப் பின்பற்ற நாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்..."...பென்! அல்லது, இன்றைய மக்கள் எல்லாவற்றிலும் ஒரு 'தனிப்பட்ட' பரிமாணத்தைத் தேடும் சூழலில், இது போதுமான அளவு வீரமிக்கதாகத் தோன்றவில்லையா? அப்படியானால், உங்கள் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாக, நான் ஒரு உயர்ந்த வகை வீரத்தை முன்வைக்கிறேன்: அதுதான் 'அடங்கிப்போதலின் வீரம்'!"

இவரது ஒவ்வொரு சொல்லிலும், ஒரு சாதாரண மனிதர்—தன்னுடைய சொந்த எண்ணங்களில்கூட—அனுமதிக்கக்கூடாத அளவுக்கு அதிக கனம் இருந்தது. அகாதே, இத்தகைய முரட்டுத்தனமான ஏளனத்திற்கு, இடைவிடாத புன்னகையை மட்டுமே பதிலாகத் தந்தாள்; இல்லையெனில், அவள் அங்கிருந்து எழுந்து சென்று, இந்தச் சந்திப்பை பாதியிலேயே முடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்திருக்கும். அவள் இதை மிகவும் இயல்பாகவும், தேர்ந்த திறனுடனும் செய்ததால், லிண்ட்னர் மேலும் மேலும் குழப்பமும் கொந்தளிப்பும் அடைந்தான். அவனது சொந்த எண்ணங்கள் ஒருவிதமான தொந்தரவு தரும் வேகத்துடன் மேலெழுந்தன; அது அவனுக்குள் ஒரு தீவிரமான, போதை தரும் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, அவனது நிதானத்தைக் குலைத்தது. அந்த பிடிவாதமான மனநிலையை உடைத்தெறிய வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பமும், ஒருவேளை, தன் முன்னால் நிற்கும் அந்த ஆன்மாவை மீட்க வேண்டும் என்ற எண்ணமுமே அந்த உணர்ச்சிக்கு உந்துசக்தியாக இருந்தன. "நமது கடமை மிகுந்த வலியைக் கொடுப்பது!" என்று அவன் உரக்கக் கூறினான். "சில நேரங்களில் நமது கடமை அருவருக்கத்தக்கதாகவும், வெறுக்கத்தக்கதாகவும் கூட இருக்கலாம்! நான் உங்கள் கணவனின் தரப்பு நியாயவாதியாகச் செயல்படுகிறேன் என்றோ, அல்லது இயல்பாகவே அவன் பக்கம் இருக்கிறேன் என்றோ ஒரு நிமிடம் கூட நினைத்துவிடாதீர்கள். ஆனால், நீங்கள் சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தே ஆக வேண்டும்; ஏனெனில், அது மட்டுமே நமக்கு நீடித்த அமைதியைத் தந்து, நம்மிடமிருந்தே நம்மைக் காக்கிறது!"

இப்போது அகாதே அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்; தனது விவாகரத்தின் விளைவுகளிலிருந்து உருவான அந்த ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்தவளாய், புண்ணில் கத்தியைச் சுழற்றினாள். "இதெல்லாம் எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை," என்றாள் அவள். "இருப்பினும், ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லட்டுமா—மிகவும் வெளிப்படையாக? உங்களுக்குக் கோபம் வரும்போது, ​​நீங்கள் ஒருவிதமான காம உணர்வுடன் கூடியவராக மாறிவிடுகிறீர்கள்!"

"போதும், நிறுத்துங்கள்!" என்று லிண்ட்னர் அவளைக் கண்டித்தான். அவன் பின்வாங்கினான்; எப்படியாவது இத்தகைய பேச்சைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்பதே அவனது ஒரே நோக்கமாக இருந்தது. தன் குரலை உயர்த்தி, தனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த அந்த 'பாவம் நிறைந்த பிம்பத்தை' நோக்கி அவன் எச்சரித்தான்: "ஆன்மா, உடலுக்கு அடிபணியக் கூடாது—அதன் கவர்ச்சிகளுக்கோ அல்லது அதன் நடுக்கங்களுக்கோ பணியக் கூடாது! ஏன், வெறுப்புணர்வின் வடிவில் கூட அதற்கு அடிபணியக் கூடாது!" "இன்னொன்றைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்: 'திருமணப் பள்ளி' உங்களிடம் கோரும் அந்த உடல் சார்ந்த வெறுப்பை வென்றெடுக்கும் முயற்சி, உங்களுக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்தாலும், அதிலிருந்து நீங்கள் ஓடிவிடக் கூடாது. ஏனெனில், மனிதனுக்குள் விடுதலைக்கான தாகம் ஒன்று உள்ளது; நம் உடலின் இச்சைகளுக்கு நாம் அடிமைகளாக இருப்பது போலவே, அதன் வெறுப்புகளுக்கும் நாம் அடிமைகளாக இருக்கக்கூடாது! இதைத்தானே நீங்கள் கேட்க விரும்பினீர்கள்—இல்லையெனில், நீங்கள் என்னிடம் வந்திருக்க மாட்டீர்கள்!" என்று அவர் முடித்தார். அவரது குரலில் ஒரு பிரம்மாண்டமும், அதே சமயம் ஒருவித வன்மமும் கலந்திருந்தது. அவர் அகாதேயின் முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றார்; அவரது உதடுகளைச் சுற்றியிருந்த மெல்லிய முடிகள் துடித்தன. இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் அவர் ஒரு பெண்ணிடம் இப்படிப் பேசியதில்லை—தன்னுடைய மறைந்த மனைவியைத் தவிர; ஆனால், அப்போது இருந்த உணர்வுகள் முற்றிலும் வேறானவை. இப்போது, ​​அவரது வார்த்தைகளில் காமத்தின் சாயல் இருந்தது—தன் முன்னால் இருக்கும் அந்தப் பெண்ணைத் தண்டிப்பதற்காக அவர் ஒரு சாட்டையைச் சுழற்றுவது போல இருந்தது. அதே சமயம், ஒருவித நடுக்கமும் அவரிடம் இருந்தது; ஏதோ ஒரு பிராயச்சித்தச் சுழற்காற்றில் சிக்கி, ஒரு தொப்பி காற்றில் மேலே தூக்கப்பட்டு, அதன் உச்சியில் தத்தளிப்பது போன்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது. "நீங்கள் இப்போது சொன்னதும் ஒரு விசித்திரமான விஷயம்தான்!" என்று அகாதே உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறினாள். அவனது வரம்பு மீறிய பேச்சைச் சில கறாரான வார்த்தைகளால் அடக்கிவிடலாம் என்றுதான் அவள் நினைத்தாள்; ஆனால், அவன் வீழப்போகும் பெரும் பள்ளத்தைக் கண்டதும், அவள் தன்னைத்தானே மென்மையாகத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். சற்று இடைவெளி விட்டு, வருத்தம் கலந்த குரலில் அவள் தொடர்ந்தாள்: "நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்றுதான் நான் வந்தேன்."

லிண்ட்னர், ஒருவித குழப்பமான தீவிரத்துடன், தொடர்ந்து தன் வார்த்தைகளால் தாக்கிக்கொண்டே இருந்தார். அகாதே தன்னை வேண்டுமென்றே தவறான பாதைக்கு அழைத்துச் செல்கிறாளோ என்று அவருக்குத் தோன்றியது; ஆனாலும், மீண்டும் சரியான பாதைக்குத் திரும்ப முடியாமல், எதிர்காலம் என்ன கொண்டுவருமோ அதற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்துக்கொண்டார். "ஒரு ஆணுடன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிணைக்கப்பட்டிருந்து, அவனிடம் எந்தவிதமான உடல் ஈர்ப்பும் இல்லாமல் இருப்பது—நிச்சயமாக இது ஒரு கடுமையான தண்டனைதான்!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "ஆனால், ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, ​​அவர் தகுதியற்றவர் என்று தெரியவந்தால், அதற்கு அந்தப் பெண்ணே காரணமல்லவா? அக வாழ்க்கையின் அறிகுறிகளைக் கவனிக்கத் தவறியதன் விளைவுதானே இது? பல பெண்கள் வெளிப்புறச் சூழல்களால் ஏமாந்து போகிறார்கள்—யார் அறிவார்?" "ஒருவேளை இந்தத் தண்டனை அவர்களைத் தட்டி எழுப்புவதற்காக இருக்கலாம்!" திடீரென்று,

-1102-

அவரது குரல் உடைந்து போனது. அகாதே அவரது வார்த்தைகளுக்குத் தலையசைத்து ஒப்புதல் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தாள்; ஆனால், ஹாகாவரை அவள் ஒரு வசீகரமான, மயக்கும் ஆடவனாகக் கருதுகிறாள் என்ற அவரது கருத்து அவளுக்கு மிகுந்த வேடிக்கையை அளித்தது—அவளது பிரகாசமான, குதூகலம் நிறைந்த கண்களே அதைப் பறைசாற்றின. மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியின் உச்சத்தை அடைந்த லிண்ட்னர், கீச்சொலியுடன் கூடிய குரலில் கத்தினார்: "தண்டனையைத் தவிர்ப்பவன் தன் பிள்ளையை வெறுக்கிறான்; தன் பிள்ளையை நேசிப்பவன் அவனுக்குக் கண்டிப்பான ஒழுக்கத்தைக் கற்பிக்கிறான்!!"

தனக்கு எதிராக எழுந்த அந்தப் பெண்ணின் எதிர்ப்பு, வாழ்க்கையை ஒரு தத்துவார்த்தமான, விலகிய பார்வையுடன் அணுகி வந்த அந்த மனிதனை, தண்டனை மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய கிளர்ச்சியூட்டும் சூழல்களைப் பாடும் ஒரு கவிஞனாக மாற்றிவிட்டது. தனக்கு முற்றிலும் புதியதான ஒரு உணர்வில் அவர் ஆழ்ந்திருந்தார்; அது, தான் வந்த விருந்தினரைத் தூண்டுவதற்காக அவர் பயன்படுத்திய அறநெறி சார்ந்த அறிவுரைகளுக்கும், அவரது ஒட்டுமொத்த ஆண்மை உணர்வின் எழுச்சிக்கும் இடையிலான ஒரு நெருக்கமான பிணைப்பிலிருந்து உருவானது. இந்த நிலையை, அவரே இப்போது உணர்ந்துகொண்டபடி, குறியீட்டு ரீதியாக 'சிற்றின்ப உணர்வு' (voluptuous) என்று வர்ணிக்கலாம்.

ஆனால், அந்த "அகங்காரம் கொண்ட வெற்றியாளர்"—உலகியல் அழகின் வெற்றுத் தன்மையால் காலப்போக்கில் விரக்திக்குத் தள்ளப்படுவாள் என்று கருதப்பட்ட அந்தப் பெண்—...நிறைவேற்றப்பட வேண்டியவை குறித்துப் பேசுகையில், அவர் முன்னதாக விடுத்திருந்த ‘பிரம்பால் அடிக்கும்’ மிரட்டலைப்பற்றி மிகவும் இயல்பாகக் குறிப்பிட்டார். பிறகு அமைதியாக, “யாரால் நான் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்? யாரை நீங்கள் மனதில் வைத்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

ஆனால், அதைச் சொல்லவே முடியவில்லை! லிண்ட்னரின் துணிச்சல் திடீரெனக் குலைந்தது. அவரது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின. இத்தகைய சூழலில், கடவுளின் பெயரை உச்சரிப்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது. இருமுனை முள் போல ஊடுருவிச் சென்ற அவரது பார்வை, மெல்ல அகாதேயிடமிருந்து விலகியது. இதை அகாதே உணர்ந்துகொண்டாள். ‘அவரால் கூட அதைச் சொல்ல வரவில்லையே!’ என்று அவள் நினைத்தாள். அந்த மனிதனிடம் மேலும் மேலும் கேட்டு, அவர் மறைத்து வைத்திருக்கும் உண்மையை வெளிவரச் செய்ய வேண்டும் என்ற தீவிரமான, கிட்டத்தட்ட பதற்றமான தூண்டுதலை அவள் உணர்ந்தாள். ஆனால், இப்போதைக்கு அது போதும்; உரையாடல் அதன் எல்லையை எட்டிவிட்டது. அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் வெறும் சாக்குப்போக்கு மட்டுமே என்பதையும், அந்தச் சாக்குப்போக்கு அதன் தீவிரத்தாலேயே ஒரு ஒளி ஊடுருவக்கூடிய திரையாக மாறிவிட்டதையும் அகாதே புரிந்துகொண்டாள். அந்தத் திரையின் பின்னால் இருந்த உண்மையான விஷயத்தைச் சொல்லாமல் தவிர்ப்பதற்காகவே அவர் அவ்வாறு பேசியிருந்தார். மறுபுறம், லிண்ட்னர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்துகொண்டார்: தான் முன்வைத்தவை, தன்னை இவ்வளவு தூரம் கொந்தளிக்கச் செய்தவை, ஏன், மிகைப்படுத்திக் கூறிய விஷயங்கள் கூட—உண்மையில், மிகைப்படுத்தல் குறித்த பயத்திலிருந்தே பிறந்தவை என்பதை அவர் அறிந்துகொண்டார். உயர்ந்த மொழியால் மூடப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு விஷயத்தை, புலன்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கொண்ட மேலோட்டமான, ஊடுருவும் கருவிகளைக் கொண்டு அணுகுவது—மிகவும் கட்டுப்பாடற்ற ஒரு செயலாக அவருக்குத் தோன்றியது. அகாதே தன்னை அந்தச் செயலை நோக்கித்தான் தூண்டிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். இதை அவர் தனது மனதிற்குள், “நம்பிக்கையின் கண்ணியத்தை மீறும் செயல்” என்று வரையறுத்துக்கொண்டார். அந்தத் தருணத்தில், லிண்ட்னரின் தலையிலிருந்து இரத்தம் வடிந்து, மீண்டும் தனது இயல்பான, ஒழுங்கான ஓட்டத்திற்குத் திரும்பியது. அவர் விழித்துக்கொண்டார்—
தன் வீட்டின் கதவிலிருந்து வெகு தொலைவில், நிர்வாணமாக நிற்பதை உணரும் ஒரு மனிதனைப் போல அவர் விழித்துக்கொண்டார். அகாதேவை ஏதேனும் ஒரு ஆறுதலோடும், வழிகாட்டுதலோடும் அனுப்ப வேண்டும் என்பதை அவர் அப்போது நினைவுகூர்ந்தார். ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்ட அவர், அவளிடமிருந்து பின்வாங்கி,

-1103-



தன் தாடியைச் சீர்செய்தபடி, ஒருவிதக் கண்டிப்புடன் கூறினார்: "உனக்குள் அடங்காத, கற்பனை நிறைந்த ஒரு ஆளுமை இருக்கிறது!"

"உங்களிடம் விசித்திரமானதொரு கண்ணியம் இருக்கிறது!" என்று அகாதே சலனமற்ற குரலில் பதிலளித்தாள்; ஏனெனில், இந்த உரையாடலைத் தொடர அவளுக்கு விருப்பமில்லை.

இருப்பினும், தன் மன அமைதிக்காக இன்னும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்று லிண்ட்னர் கருதினார்: "யதார்த்தம் எனும் பள்ளியில், உன் அகநிலை உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த நீ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில், உன் கற்பனைகளும் கனவுகளும் உன்னை இழுத்துச் சென்று தரையில் வீழ்த்திவிடும்...!" அவர் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில், இந்த விசித்திரமான பெண், அவரது ஆழ்மனதிலிருந்தே குரலை வெளிவரச் செய்யும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தாள்—இது அவருக்குச் சற்றும் பிடிக்காத ஒன்றாக இருந்தது. "சமூக மரபுகளிலிருந்து விலகிச் செல்பவனுக்குத்தான் எவ்வளவு துயரம்! அவன் யதார்த்தத்திலிருந்தே தன்னைத் துண்டித்துக்கொள்கிறான்!" என்று அவர் மெதுவாகச் சேர்த்துக் கொண்டார்.

அகாதே தன் தோள்களைக் குலுக்கினாள். "அடுத்த முறை எங்கள் இல்லத்திற்கு வாருங்கள்!" என்று அழைப்பு விடுத்தாள்.

"அதற்கு என் பதில்: ஒருபோதும் வரமாட்டேன்!" என்று லிண்ட்னர் உறுதியாக மறுத்தார்; இப்போது அவர் முற்றிலும் யதார்த்தமான மனிதராகத் தெரிந்தார். "உன் சகோதரனுக்கும் எனக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பார்வையில் அடிப்படையான வேறுபாடுகள் உள்ளன; எனவே, நாம் சந்தித்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதே நல்லது," என்று ஒருவித மன்னிப்பு கோரும் தொனியில் கூறினார்.

"அப்படியானால், நான் 'யதார்த்தம் எனும் பள்ளியில்' ஒரு சுறுசுறுப்பான மாணவியாக மாற வேண்டியிருக்கும் போலிருக்கிறது," என்று அகாதே அமைதியாகப் பதிலளித்தாள். "வேண்டாம்!" என்று லிண்ட்னர் மீண்டும் கூறினார். அவர் அவளுக்கு முன்னால் நின்ற விதம்—ஆச்சரியப்படும் வகையில்—ஒருவித அச்சுறுத்தலாக இருந்தது; ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னதும் அகாதே அங்கிருந்து கிளம்ப முயன்றாள். "அப்படி நடக்கக்கூடாது! என் சக ஊழியர் ஹாகாவருக்குத் தெரியாமல், நீ என்னை வந்து சந்திக்கும் சூழலை உருவாக்கி, என்னை ஒரு சங்கடமான நிலைக்குத் தள்ளிவிடாதே!"

"நீங்கள் எப்போதும் இன்று இருப்பது போலவே இவ்வளவு உணர்ச்சிகரமாக இருப்பீர்களா?" என்று அகாதே கேலியாகக் கேட்டாள்; அவள் அப்படிச் சொன்னதும், அவர் வழிவிட்டு ஒதுங்க வேண்டியதாயிற்று. அவளுக்கு இப்போது ஏதோ ஒரு வெறுமை தெரிந்தது, அதே சமயம் ஒரு புதிய வலிமையும் கிடைத்தது. அவளது முன்னிலையில் லிண்ட்னர் வெளிப்படுத்திய பயம், அவளது இயல்புக்கு முற்றிலும் அந்நியமான செயல்களைச் செய்ய அவளைத் தூண்டியது. அவளது சகோதரனின் கட்டளைகள் அவளை எளிதில் மனச்சோர்வடையச் செய்த நிலையில், இந்த மனிதனோ அவளுக்கு மீண்டும் சுதந்திரத்தை வழங்கினான்; அவளது உள்ளுணர்வு விரும்பியபடி செயல்பட வழிவகுத்தான். மேலும், அவனைத் திகைக்க வைக்க முடியும் என்ற உணர்வே அவளுக்கு ஒருவித ஆறுதலை அளித்தது.

"நான் ஏதேனும் ஒரு வகையில் என்னையே இக்கட்டான சூழலில் சிக்க வைத்துக்கொண்டேனோ?" என்று அவள் சென்ற பிறகு லிண்ட்னர் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான். அவன் தோள்களை நிமிர்த்தி, அறைக்குள் சிலமுறை அங்குமிங்கும் உலாவினான். இறுதியில், அந்த உறவைத் தொடரவே அவன் தீர்மானித்தான். தனக்கு ஏற்பட்ட பெரும் சங்கடத்தைச் சமாளிக்க, ஒரு போர்வீரனுக்குரிய மனநிலையுடன், "எந்தவொரு அசௌகரியமான சூழலையும் எதிர்கொள்ள உறுதியான மன உறுதி தேவை!" என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்.

பீட்டரைப் பொறுத்தவரை, அகாதே அங்கிருந்து கிளம்பியதும், அவன் கதவுத் துளையிலிருந்து சட்டென்று விலகி ஓடினான். அந்தத் துளையின் வழியாக, தன் தந்தை அந்த "பெரிய வாத்து" (முட்டாள் பெண்) என்று அவன் கருதியவளுடன் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதை, மிகுந்த வியப்புடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

-1104-



@45

 45

அதிசய அனுபவங்களின் தொடக்கம்

இந்த வருகைக்குச் சற்றுப் பிறகு, அகாதே மற்றும் உல்ரிச் ஆகியோரைச் சுற்றி ஏதோ ஒரு வகையில், கிட்டத்தட்ட ஒரு பருப்பொருள் போலவே நிலவி வந்த அந்த "சாத்தியமற்ற" விஷயம் மீண்டும் நிகழ்ந்தது; உண்மையில் எந்தவொரு புற நிகழ்வும் நடக்காமலேயே அது நிகழ்ந்தது.

அன்று மாலை ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வதற்காக அந்த உடன்பிறப்புகள் தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர். அகாதேவுக்கு உதவ வீட்டில் உல்ரிச் மட்டுமே இருந்தார். அவர்கள் நேரத்திற்குத் தொடங்கத் தவறியதால், கடந்த கால் மணி நேரமாக மிகுந்த பரபரப்புடன் இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர்; அப்போது திடீரென ஒரு சிறிய இடைவெளி ஏற்பட்டது. அறையில் இருந்த தளவாடங்கள் மற்றும் பிற மேற்பரப்புகள் மீது, ஒரு பெண் இத்தகைய நிகழ்வுகளுக்காக அணியும் ஆடைகளும் அலங்காரப் பொருட்களும்—அதாவது அந்த "அலங்காரக் கருவிகள்"—ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பரப்பப்பட்டிருந்தன. அகாதே தனது பாதத்தை நோக்கிச் சாய்ந்து, மெல்லிய பட்டு உறையை (stocking) அணிவதில் முழு கவனத்துடன் ஈடுபட்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் உல்ரிச் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவளுடைய தலை, கழுத்து, தோள் மற்றும் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் தெரிந்த முதுகுப்பகுதி ஆகியவை அவர் கண்களுக்குப் புலப்பட்டன. ஒரு முழங்காலை உயர்த்திய நிலையில், உடல் சற்று பக்கவாட்டில் வளைந்திருந்தது. அந்த உடல் நிலையில் ஏற்பட்ட இறுக்கம், அவளுடைய கழுத்தில் மூன்று மடிப்புகளை உருவாக்கியிருந்தது—தெளிவான தோலின் மீது அம்புகளைப் போலப் பாய்ந்த அந்த மெல்லிய, விளையாட்டுத்தனமான கோடுகள் கண்களைக் கவர்ந்தன. திடீரெனப் பரவிய அந்த அமைதியிலிருந்து உருவான இந்த அழகிய உடல் தோற்றம், தனது எல்லைகளைத் தாண்டி, நேரடியாக உல்ரிச்சின் உடலுக்குள் ஊடுருவியது. இதனால் அவர் நின்ற இடத்திலிருந்து நகர்ந்தார். காற்றிலாடும் கொடியைப் போல, முழுமையான சிந்தனையற்ற நிலையில் இல்லாவிட்டாலும், எந்தவிதத் திட்டமிடலும் இன்றி, அவர் மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து நெருங்கினார். குனிந்திருந்த அகாதேவை எதிர்பாராத விதமாகப் பற்றிக்கொண்ட அவர், மிகுந்த மென்மையுடனும் அதே சமயம் ஒருவிதத் தீவிரத்துடனும், அந்த "அம்புகளில்" ஒன்றைக் கடித்தார்; அதே வேளையில் தன் கைகளால் அவளை அணைத்துக்கொண்டார். பின்னர், மிகுந்த கவனத்துடன் அவளை விடுவித்தார். அவரது வலது கை அவளது முழங்காலைப் பற்றிக்கொள்ள, இடது கையால் அவளது உடலைத் தன் பக்கம் இழுத்து, கால்களின் வலிமையைப் பயன்படுத்தி அவளை மேலே தூக்கினார். அகாதே திடுக்கிட்டு ஒரு சத்தம் எழுப்பினாள்.

இதுவரை நடந்த அனைத்தும், இதற்கு முன்பு நிகழ்ந்த பல நிகழ்வுகளைப் போலவே, மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் விளையாட்டுத்தனத்துடனும் அமைந்திருந்தன. இது அன்பின் சாயலைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் பின்னணியில் ஒருவிதமான கூச்சம் இருந்தது; அதாவது, அந்த அன்பில் இருந்த ஆபத்தான, வழக்கத்திற்கு மாறான தன்மையை, மகிழ்ச்சியான மற்றும் நெருக்கமான ஒரு போலித் தோற்றத்தின் கீழ் மறைத்து வைக்கும் நோக்கம் அதில் இருந்தது. ஆனால், அகாதே (Agathe) தனது அச்சத்தை வென்றபோது—அவள் காற்றில் பறப்பது போலன்றி, காற்றில் மிதந்து ஓய்வெடுப்பது போல உணர்ந்தாள்; அனைத்து பாரங்களும் நீங்கி, மெல்ல மெல்ல வேகம் குறைந்து வரும் ஒரு இயக்கத்தின் வழிகாட்டுதலில் அவள் இருந்தாள். அப்போது, ​​யாருடைய கட்டுப்பாட்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட விதியின் ஒரு எதிர்பாராத திருப்பம் நிகழ்ந்தது; அந்த நிலையில், அவள் ஒரு அற்புதமான அமைதியை உணர்ந்தாள்—உலகியல் சார்ந்த அனைத்துக் குழப்பங்களுக்கும் அப்பால் ஒரு வேறொரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள். தனது உடல் சமநிலையை மாற்றும் வகையில் ஒரு அசைவைச் செய்தாள்—மீண்டும் ஒருபோதும் செய்ய முடியாத அந்த அசைவின் மூலம், அவள் தன்னை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த கடைசித் தடையையும் உதறித் தள்ளினாள். தன் சகோதரனை நோக்கித் திரும்பியபடி அவள் கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தாலும், அந்த இறக்கத்திலும் அவள் மேலே உயர்ந்து கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. இறுதியில், மகிழ்ச்சியின் ஒரு மேகத்தைப் போல அவள் அவனது கைகளில் வந்து அமர்ந்தாள். உல்ரிச் (Ulrich) அவளை மென்மையாகத் தன் உடலோடு அணைத்துக்கொண்டு, இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்த அறை வழியாக ஜன்னல் அருகே அழைத்துச் சென்றான். அங்கு, மென்மையான மாலை வெளிச்சத்தில் அவளை அமர வைத்தான்; அந்த வெளிச்சம் கண்ணீரைப் போல அவள் முகத்தின் மீது படிந்தது. இதற்கு மிகுந்த உடல் உழைப்பும், உல்ரிச் தன் சகோதரியின் மீது செலுத்திய விசையும் தேவைப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள் செய்த செயலில் எந்தவிதமான கட்டாயமோ அல்லது வற்புறுத்தலோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இதை ஒரு ஓவியத்தின் தீவிரமான, உணர்வுப்பூர்வமான தன்மையோடு ஒப்பிடலாம்—வெளியிலிருந்து அதைப் பற்றிக்கொள்ள முயலும் ஒரு கைக்கு, அது வெறும் அபத்தமான, வர்ணம் பூசப்பட்ட மேற்பரப்பாக மட்டுமே தெரியும். அவர்கள் இருவரும் தங்கள் உணர்வு முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்த அந்த உடல் சார்ந்த செயலில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினர். ஆனால், ஆரம்பத்தில் ஒரு குறும்புத்தனமான, சற்றே ஆரவாரமான விளையாட்டாகத் தொடங்கி, தசைகளை இயங்க வைத்த அந்தச் செயலுக்குள், வேறொரு பரிமாணமும் இருந்தது; அது மிகுந்த நுணுக்கத்துடன் அவர்களின் உடல்களைத் தளர்வடையச் செய்து, அதே சமயம் விவரிக்க முடியாத ஒரு மென்மையான உணர்வுக்குள் அவர்களை ஆழ்த்தியது. ஆர்வத்துடன், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தோள்களின் மீது கைகளைப் போட்டுக்கொண்டனர். அவர்களின் உடல்களில் இருந்த அந்தச் சகோதரத்துவத்திற்குரிய சமச்சீர் தன்மை, அவர்கள் இருவரும் ஒரே வேரிலிருந்து தோன்றியவர்கள் என்பதைப் போல உணர வைத்தது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உற்று நோக்கினர்; ஏதோ ஒரு புதிய விஷயத்தை முதன்முதலில் காண்பது போல இருந்தது அது. உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதை அவர்களால் விவரிக்க முடிந்திருக்காது—ஏனெனில், அந்த நிகழ்வில் அவர்கள் அவ்வளவு தீவிரமாக மூழ்கியிருந்தனர். இருப்பினும், எதிர்பாராத விதமாக, ஒரு கணத்திற்கு அவர்கள் இருவரும் ஒரு பொதுவான நிலையை அடைந்ததை உணர்ந்தனர். அந்த நிலையின் வாசலில் அவர்கள் நீண்டகாலமாக நின்றுகொண்டிருந்தனர், அதைப் பற்றி ஒருவருக்கொருவர் பலமுறை விவரித்திருந்தனர், ஆனால் அதுவரை அதை வெளியிலிருந்து மட்டுமே பார்த்திருந்தனர். நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால்—இருவருமே ரகசியமாக அவ்வாறே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தனர்—இது ஒரு அழகான தற்செயலான நிகழ்வு மட்டுமே; அடுத்த கணமே, அல்லது ஏதேனும் ஒரு வேலையைத் தொடங்க முற்பட்டவுடனேயே, இது மறைந்து போயிருக்க வேண்டும். ஆனால், அப்படி நடக்கவில்லை. மாறாக, அவர்கள் ஜன்னலை விட்டு நகர்ந்து, விளக்குகளை ஏற்றி, மீண்டும் தங்கள் வேலையில் ஈடுபடத் தொடங்கினர்—ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே மீண்டும் அந்த வேலையைக் கைவிட்டனர்; மேலும்—...அவர்களுக்குத் தெரிவித்திருக்க வேண்டும் என்பதால், உல்ரிச் தொலைபேசியை எடுத்து, தாங்கள் செல்ல வேண்டியிருந்த வீட்டிற்கு அழைத்து, தாங்கள் வரப்போவதில்லை என்று கூறினார். அவர் ஏற்கனவே மாலை நேரத்திற்குரிய உடைகளை அணிந்திருந்தார்; ஆனால் அகாதேயின் உடை இன்னும் அவளது தோளில் சரிந்தபடி, கொக்கிகள் மாட்டப்படாமல் இருந்தது. அவள் அப்போதுதான் தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்து ஒழுங்குபடுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள். தொலைபேசி வழியாகக் கேட்ட அவனது குரலில் இருந்த இயந்திரத்தன்மையும், அது வெளி உலகத்துடன் ஏற்படுத்திய தொடர்பும், உல்ரிச்சின் மனநிலையில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தன் சகோதரிக்கு எதிரே அமர்ந்தார்; அவள் தான் செய்து கொண்டிருந்த செயலை நிறுத்தினாள். இருவரின் பார்வைகளும் சந்தித்தபோது, ​​ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்பது உறுதியானது—எந்தவொரு தடையும் அவர்களுக்குப் பொருட்படுத்தத்தக்கதாக இல்லை என்பது தெளிவாகியது. இருப்பினும், நிகழ்வுகள் வேறொரு திசையில் திரும்பின. அவர்களின் பரஸ்பர புரிதல் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் வெளிப்பட்டது; அது ஒருவிதமான சவாலான மனநிலை—தன்னையே வருத்திக் கொள்ளும் ஒரு ஏக்கம், இறுதியில் அந்த வேதனையிலிருந்து விடுபடத் துடித்தது. அந்த உணர்வு எவ்வளவு இனிமையானதாக இருந்ததென்றால், உடல் ரீதியான இணைப்பைப் பற்றிய எண்ணமே அவர்களிடமிருந்து விலகிச் சென்றது; ஒரு புயல் அலைகளுக்கு முன்னால் நுரைப்படலத்தை வாரி இறைப்பது போல, அவர்களின் கற்பனையில் அவர்கள் ஒன்றிணைந்தனர். அதே சமயம், இதைவிட வலிமையான ஒரு விருப்பம் அவர்களை அசையாமல் இருக்கச் செய்தது; ஒருவரை ஒருவர் மீண்டும் தொட்டுக்கொள்ள முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அவர்கள் தொடங்க விரும்பினர், ஆனால் உடல் ரீதியான அசைவுகள் அவர்களுக்குச் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டன. சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத, விவரிக்க முடியாத ஒரு எச்சரிக்கையை அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஏதோ ஒரு உயர்ந்த கட்டளை அவர்களை வந்தடைந்தது போல—அல்லது ஒரு உயர்ந்த உள்ளுணர்வு, ஒரு சிறு ஆர்வம், அல்லது ஒரு முன்னுணர்வு—அவர்களை அந்த முழுமையான, ஆனால் இன்னும் நிழல் போன்ற, ஒன்றிணைந்த நிலையிலிருந்து வெளியே இழுத்தது; அது ஒரு பரவசமூட்டும் உருவகத்தைப் போல இருந்தது.

அந்தச் சகோதர, சகோதரி இருவரும் குழப்பத்துடனும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் அமர்ந்திருந்தனர்; பின்னர், உணர்ச்சிகள் சற்று அடங்கியதும், தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினர்.

உல்ரிச், ஏதோ வெறுமையில் பேசுவது போல, எந்தக் குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இன்றி, "நீதான் நிலவு..." என்று கூறினார்.

அகாதே அதைப் புரிந்துகொண்டாள். உல்ரிச் கூறினார், "நீ நிலவுக்குச் சென்றாய்; அங்கிருந்து மீண்டும் எனக்குப் பரிசாகக் கிடைத்தாய்..."

அகாத்தே மௌனமாக இருந்தாள்—நிலவைப் பற்றிய உரையாடல்கள் தான் எவ்வளவு தேய்ந்துபோனவை!

உல்ரிச் தொடர்ந்தார், "இது ஒரு உருவகம் (allegory). 'நாங்கள் நம்மை மறந்தோம்', 'தொட்டுக்கொள்ளாமலேயே உடல்களைப் பரிமாறிக்கொண்டோம்'—இவையும் உருவகங்களே! ஆனால், உருவகம் என்றால் என்ன? மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பெரிய போர்வையினுள் பொதிந்துள்ள ஒரு சிறிய உண்மைத் துணுக்கு. இருப்பினும், நம்புவதற்குச் கடினமாக இருந்தாலும், நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அந்த மிகைப்படுத்தல் மிகச் சிறியதே; அந்த உண்மை ஏற்கனவே முழுமையடைந்திருந்தது!"

அவர் மேலும் ஒன்றும் பேசவில்லை. தனக்குள்ளேயே இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டார், "நான் எந்த உண்மையைப்பற்றிப் பேசுகிறேன்? வேறொரு உண்மை இருக்கிறதா?"

இந்த உடன்பிறப்புகளின் உரையாடலிலிருந்து சற்று விலகி, அதன் உருவாக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்த ஒரு ஒப்பீட்டு புள்ளியை ஆராய்ந்து பார்த்தால், இந்த உண்மை என்பது நிலவொளி வீசும் இரவுகளில் நாம் காணும், விசித்திரமாக உருமாறிய உலகத்தோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது என்று கூறலாம். ஏனெனில், இத்தகைய தருணங்களை வெறும் உணர்ச்சிகரமான பகற்கனவுகளாக—பகல் நேரத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட வேண்டிய ஏதோ ஒன்றாக—மட்டும் பார்த்தால், அதன் சாராம்சத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

- 1107 -

மாறாக, உண்மையில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதை உணர விரும்பினால், ஒரு விசித்திரமான உண்மையை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டும்: பகல் நேரத்தின் அர்த்தமற்ற பரபரப்பிலிருந்து, இரவு நேரத்தின் புலன் உணர்வுகளும் உடல் சார்ந்த அனுபவங்களும் நிறைந்த உலகத்திற்குள் நுழையும்போது, ​​மனித உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒரு மாய மாற்றத்திற்கு உள்ளாகின்றன. ஒளிக்கும் நிழலுக்கும் இடையிலான அந்த மென்மையான தழுவலில், புறச் சூழல்கள் கரைந்து புதிய வடிவம் பெறுவது மட்டுமல்லாமல், நம் அக நிலைகளும் முற்றிலும் புதிய விதமாக மாறி, ஒன்றோடொன்று பிணைந்துகொள்கின்றன. பேசப்படும் சொற்கள், அவற்றின் இறுக்கமான, தனித்த பொருளை இழந்து, மற்ற அனைத்தோடும் ஒரு பிணைப்பைப் பெறுகின்றன. ஒவ்வொரு கூற்றும், பொங்கி வரும் ஒரு ஒற்றை அனுபவத்தின் வெளிப்பாடாக மட்டுமே மாறுகிறது. இரவு, முரண்பாடுகள் அனைத்தையும் தனது மின்னும், தாய்மை ததும்பும் கரங்களுக்குள் அரவணைத்துக்கொள்கிறது. அதன் மடியில், எந்தச் சொல்லும் பொய்யல்ல, உண்மையும் அல்ல—ஒவ்வொரு சொல்லும் இருளிலிருந்து ஆன்மா பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு தனித்துவமான பிறப்பு; மனிதனுக்கு அது ஒரு புதிய, மலரும் சிந்தனையாக அனுபவப்படுகிறது. எனவே, நிலவொளி நிறைந்த இரவில் நிகழும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் மீண்டும் நிகழ முடியாத தனித்தன்மை கொண்டதாகிறது. அது ஒரு தீவிரமான உணர்வை உள்ளடக்கியது—அதாவது, தன்னலமற்ற தாராள மனப்பான்மை மற்றும் முழுமையான சரணாகதி. அங்கு நிகழும் ஒவ்வொரு பரிமாற்றமும் பொறாமையற்ற பகிர்வாக அமைகிறது; கொடுக்கும் ஒவ்வொரு செயலும் அதே சமயம் பெறுதலாகவும் மாறுகிறது. ஒவ்வொரு சிந்தனையும் அந்த இரவின் துடிப்பான அசைவுகளோடு நுணுக்கமாகப் பிணைந்திருக்கிறது. இந்த நிலையில் வாழ்வது மட்டுமே, அங்கு என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழியாகும். ஏனெனில், இத்தகைய இரவுகளில் 'நான்' என்பது எதையும் தனக்கெனச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்வதில்லை; உடைமை உணர்வுக்கு இடமில்லை, ஏன், நினைவுகளுக்குக் கூட அங்கே இடமில்லை. அந்த உயர்ந்த நிலை, எல்லையற்ற தன்னலமற்ற தன்மையாக விரிவடைகிறது.
மேலும், இத்தகைய இரவுகள் ஏதோ ஒன்று நிகழப்போகிறது என்ற ஒரு விவரிக்க முடியாத உணர்வால் நிறைந்திருக்கின்றன—முன்னெப்போதும் கண்டிராத, பகல்நேரத்தின் குறுகிய பகுத்தறிவால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாத ஏதோ ஒன்று.
இங்கே வாய் மட்டுமல்ல, உடல் முழுவதுமே—பூமியின் இருளுக்கும் வானத்தின் ஒளிக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில்—ஒருவித துடிப்பான உணர்வெழுச்சியில் மூழ்குகிறது; அந்த உணர்வு இரு வான்கோள்களுக்கு இடையே ஊசலாடுகிறது. தோழர்களுக்கு இடையே பரிமாறப்படும் கிசுகிசுப்புகளில் முற்றிலும் புதியதொரு புலன் உணர்வு கலந்திருக்கிறது—இது ஒரு தனிநபருக்குச் சொந்தமானதல்ல, மாறாக, இந்த மண்ணுலகிற்கே உரிய ஒரு புலன் உணர்வு.

 ...ஒரு தீவிரமான உணர்வாக—உலகத்தின் மென்மை திடீரென வெளிப்பட்டது; அது இடைவிடாது நம் புலன்களைத் தீண்டுகிறது, பதிலுக்கு நம் புலன்களும் அதைத் தீண்டுகின்றன.

உல்ரிக்குக்கு நிலவொளி சார்ந்த கனவுலகச் சிந்தனைகளில் பெரிய ஈடுபாடு இருந்ததில்லை. ஆனால், வாழ்க்கையை அதன் ஆழத்தை உணராவண்ணம் அவசரமாக விழுங்கிவிடுபவன், பிற்காலத்தில் ஒரு தருணத்தில், அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் சுவைக்கக்கூடும்—அது ஒரு பேய்த்தோற்றம் போல உருமாறியிருக்கலாம். அவ்வாறே, அத்தகைய கனவுலகச் சிந்தனைகளில் தான் தவறவிட்ட அனைத்தையும் அவன் மீண்டும் உணர்ந்தான்: தன் சகோதரியைச் சந்திப்பதற்கு முன்பாக, தனிமையில் கவனக்குறைவாகக் கழித்த அந்த இரவுகள் அனைத்தும் இப்போது மீண்டும் தோன்றின—வெள்ளி ஒளியில் நனைந்த முடிவில்லாத புதர்க்காடாக, புல்வெளியில் விழுந்த நிலவொளித் திட்டுக்களாக, தலைக்கு மேல் படர்ந்த ஆப்பிள் மரங்களாக, உறைபனியின் ரீங்காரமாக, பொன்னிறம் பூசிய இருண்ட நீர்ப்பரப்பாக அவை மாறின. இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி விஷயங்கள், ஒருபோதும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை அல்ல; ஆனால் இப்போது, ​​ஒரு போதை தரும் பானத்தைத் தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் பல்வேறு மூலிகைகளிலிருந்து எழும் நறுமணத்தைப் போல, அவை ஒன்றோடொன்று கலந்தன. இதைப் பற்றி அவன் அகாதேயிடம் பேசியபோது, ​​அவளும் அதை உணர்ந்தாள்.

இறுதியில், தான் கூறிய அனைத்தையும் தொகுத்து உல்ரிக் இவ்வாறு கூறினான்: "அந்த முதல் தருணத்தில் நம்மை ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஈர்த்த அந்த விஷயத்தை, 'நிலவொளி இரவுகளால் ஆன வாழ்க்கை' என்று சொல்லலாம்!" அகாதே ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள். இதற்கு என்ன அர்த்தம் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்; ஆனால், பெரும்பாலும் இதன் பொருள் இதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்: 'ஆனால், இந்த நிலவொளி இரவுகள் நம்மை இறுதியில் பிரித்துவிடாமல் தடுப்பதற்கான மந்திரம் உனக்குத் தெரியாதா?!' அவள் மிகவும் இயல்பாகவும், நெருக்கமான உணர்வுடனும் பெருமூச்சு விட்டாள்; அவளுக்கே அது தெரியவில்லை.

இது மீண்டும் ஒரு சூழலை உருவாக்கியது—அது அவர்களை ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஈர்த்த அதே வேளையில், ஒருவரை ஒருவர் விட்டுத் தள்ளியும் வைத்தது. இருவர் இணைந்து அனுபவிக்கும் தீவிரமான உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு, அதன் உச்சக்கட்டத்தில், ஒருவிதமான சோர்வையும், அதே சமயம் மிக ஆழமான நெருக்கத்தையும் விட்டுச் செல்கிறது. ஒரு சண்டைகூட இத்தகைய நிலையை உருவாக்கக்கூடும் எனில், ஒரு மனிதனின் எலும்பு மஜ்ஜை வரை ஊடுருவி, அதை ஒரு புல்லாங்குழலாக மாற்றிவிடும் அளவுக்குத் தீவிரமான மென்மையான உணர்வுகள் எவ்வளவு ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்! எனவே, அவளது அந்த மௌனமான புலம்பலைக் கேட்டதும், உல்ரிக் அகாதேயைக் கட்டியணைக்க முற்பட்டான்—அவன் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்தான்; காதலின் முதல் புயலுக்குப் பிந்தைய காலைப் பொழுதில் இருக்கும் ஒரு காதலனைப் போல, அவன் ஒருவித மயக்கத்தில் இருந்தான். அவனது கை அவளது தோளைத் தொட்டிருந்தது—அந்தத் தோள் ஆடையின்றி இருந்தது. அந்தத் தொடுதலை உணர்ந்த அவள், புன்னகைத்தபடியே உடல் சிலிர்த்தாள்; அதே சமயம், அவளது கண்களில் ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு தானாகவே வெளிப்பட்டது. அவனது மனதில் விசித்திரமான பிம்பங்கள் தோன்றின: அகாதே சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் இருப்பது போல, அல்லது அகாதே ஏதோ ஒரு அந்நிய சக்தியால் அவனிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டு, வெகுதொலைவுக்கு இழுத்துச் செல்லப்படும்போது கவலை கலந்த சைகையால் அவனை அழைப்பது போல. ஒரு கட்டத்தில், அவன் கைவிடப்பட்ட, உதவியற்ற ஒருவனாக மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பிரிவினைக்குக் காரணமானவனாகவும் தன்னை உணர்ந்தான்... இவை காதலில் எழும் சந்தேகத்தின் நித்திய பிம்பங்களா—அன்றாட வாழ்க்கையின் வழக்கமான ஓட்டத்தில் மங்கிப்போனவைதானா—அல்லது வேறேதேனுமா? இதைப் பற்றி அவளிடம் பேச அவன் விரும்பினான்; ஆனால், அகாதே அவனைத் தவிர்த்துவிட்டு, திறந்திருந்த ஜன்னலை நோக்கினாள், தயக்கத்துடன் எழுந்தாள். அவர்களின் உடலில் காதலின் தகிப்பு இருந்தது, இருப்பினும் மீண்டும் அந்தச் செயலில் ஈடுபட அவர்கள் துணியவில்லை. ஜன்னலுக்கு அப்பால்—அதன் திரைகள் முழுமையாக விலக்கப்பட்டிருக்க—அவர்களின் கற்பனை எதை நோக்கிச் சென்றதோ, அது காத்திருந்தது; அது இல்லையெனில், உடல் வெறும் சதைப்பிண்டமாகவோ அல்லது உயிரற்ற ஒன்றாகவோ மட்டுமே இருக்கும். அகாதே அந்தத் திசையை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள். அவளது சம்மதத்தைப் புரிந்துகொண்ட உல்ரிச், விளக்கை அணைத்தான்; இப்போது இரவு முழுமையாகத் தெரிந்தது. ஸ்ப்ரூஸ் மரங்களின் உச்சிக்கு மேலே நிலவு உயர்ந்திருந்தது. அந்த மரங்களின் அடர் பச்சை கலந்த கருமை, பொன்னிறம் கலந்த நீல நிற வானத்தின் பின்னணியிலும், மங்கலான, மின்னும் தொலைதூரக் காட்சியிலும் ஒரு கனமான, ஆழ்ந்த தீவிரத்துடன் தெரிந்தது. அகாதே உலகின் இந்தச் சிறிய, ஆழமான பகுதியை ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் பார்த்தாள்.

“அப்படியானால், இது வெறும் ‘நிலவொளி சார்ந்த கற்பனைவாதம்’ (moonlight romanticism) மட்டும்தானா?!” என்று அவள் கேட்டாள்.

உல்ரிச் அவளைப் பார்த்தான், ஆனால் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. மங்கலான இருளில், வெளிறிய இரவுப் பின்னணியில், அவளது பொன்னிறக் கூந்தல் நெருப்பு நிறத்தில் ஜொலித்தது; நிழல்கள் படிந்த அவளது இதழ்கள் சற்றுப் பிளந்திருந்தன. அவளது அழகு, ஒருபுறம் வலியையும், மறுபுறம் தவிர்க்க முடியாத ஈர்ப்பையும் தந்தது.

-1109- அவளைப் பொறுத்தவரை அவனும் ஏறக்குறைய அதே தோற்றத்தில்தான் தெரிந்திருக்க வேண்டும்—வெளிறிய முகம், இருண்ட, குழிவிழுந்த கண்களுடன். அவள் தொடர்ந்து கூறினாள்: "இப்போது நீ எப்படி இருக்கிறாய் என்று உனக்குத் தெரியுமா? 'பியரோ லூனேர்' (Pierrot Lunaire) போல இருக்கிறாய்! இது ஒரு எச்சரிக்கை, கவனமாக இரு!" மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில்—கண்களில் கண்ணீர் ததும்பும் அளவுக்குத் தீவிரமான மனநிலையில்—அவள் அவனிடம் சற்றே அநியாயமாக நடந்துகொள்ள முயன்றாள். நிலவின் தனிமையில் வாடும் அந்த 'பியரோ'வின் வெளிறிய முகத்தில், ஒரு காலத்தில் பல இளைஞர்கள்—வலி நிறைந்த, அதே சமயம் விசித்திரமான மனநிலையில்—தங்களையே கண்டுகொண்டனர்: சுண்ணாம்பு போல வெண்மையான முகம், இரத்தத் துளிகளைப் போன்ற சிவந்த உதடுகள், மேலும் தாங்கள் ஒருபோதும் முழுமையாக அடைய முடியாத 'கொலம்பைன்' (Columbine) எனும் காதலியால் கைவிடப்பட்ட நிலை. நிலவொளி நிறைந்த இரவுகளின் மீது இத்தகைய ஈர்ப்பு கொள்வது என்பது, ஒரு வகையில் அபத்தமான ஒன்றாகவே இருந்தது. ஆனாலும், தன் சகோதரியின் கவலை மேலும் அதிகரிக்க, உல்ரிச் அதற்கு உடனே ஒப்புக்கொண்டான். "ஏன், 'சிரி, பாக்லியாச்சி!' (Laugh, Pagliacci!) என்று பாடும்போதுகூட, சாதாரண மனிதர்களின் உள்ளத்தில் அது ஒரு ஆழ்ந்த, உடன்பாடான நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது," என்று அவன் கசப்புடன் கூறினான். பிறகு, தாழ்ந்த, நெருக்கமான குரலில் அவன் மேலும் சொன்னான்: "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த உணர்வுப்பூர்வமான உலகம் முழுவதுமே சந்தேகத்திற்குரியதுதான்! ஆனாலும், இந்த நொடியில் நீ எப்படி இருக்கிறாய் என்றால்... உன்னைப் பார்ப்பதற்காக, என் நினைவுகளில் உள்ள அனைத்தையும் தாராளமாக விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்!" அகாதேவின் கை உல்ரிச்சின் கையைத் தொட்டது. மென்மையான, அதே சமயம் தீவிரமான குரலில் உல்ரிச் தொடர்ந்தான்: "நமது காலத்தில், 'உணர்வுகளின் பேரின்பம்' (bliss of feeling) என்பது வெறும் உணர்ச்சிகரமான இன்பத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் ஒரு நிலையாக மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது—"...நிலவினால் ஏற்படும் அந்த மயக்க நிலையை, வெறும் உணர்ச்சிகரமான ஒரு இன்ப நுகர்வாகச் சுருக்கிச் சீரழித்துவிட்டாய். இது ஏதோ ஒரு புரிந்துகொள்ள முடியாத மனச் சிதைவாகவோ அல்லது முற்றிலும் வேறொரு வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவோதான் இருக்க முடியும் என்பதை நீ இன்னும் சரியாக உணரவில்லை!”

இந்த வார்த்தைகள்—ஒருவேளை சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்பதால் கூட இருக்கலாம்—ஒரு ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தின; அதனுடன் சாகச உணர்வையும் கொண்டு வந்தன. “சுப இரவு!” என்று திடீரெனக் கூறிவிட்டு, அந்த நம்பிக்கையைத் தன்னோடு எடுத்துக்கொண்டு அகாதே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள். அவள் சட்டென்று விலகிச் சென்று திரையை இழுத்து மூடியதால், நிலவொளியில் அவர்கள் இருவரும் நின்றிருந்த காட்சி நொடிப்பொழுதில் மறைந்து போனது; உல்ரிச் விளக்கை ஒளிரவிடுவதற்கு முன்பே, அவள் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறிவிட்டாள்.

உல்ரிச் அவளுக்குச் சற்று அவகாசம் கொடுத்தான். “இன்று இரவு, ஒரு பெரும் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பாக ஏற்படும் அதே படபடப்பான எதிர்பார்ப்புடன் நீ உறங்கப் போகிறாய்!” என்று அவளைப் பார்த்துக் குரல் கொடுத்தான்.

“நிச்சயமாக, அதைத்தான் நான் செய்யப் போகிறேன்!” என்று கதவு மூடும் தருணத்தில் அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது.

— 1110 —
================
@46
46

பகல் நேரத்தில் நிலவொளி

காலையில் அவர்கள் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தபோது, ​​தொலைவிலிருந்து பார்த்த அந்த முதல் பார்வை, ஒரு சாதாரண இல்லத்திற்குள் ஒரு அசாதாரணமான பிம்பத்தைக் காண்பது போலவோ, அல்லது இயற்கையின் சிதறிய கூறுகளுக்கு நடுவே ஒரு உன்னதமான கலைப்படைப்பைக் கண்டறிவது போலவோ இருந்தது. திடீரென, அர்த்தம் பொதிந்த ஒரு தீவு உருவமெடுத்து எழுந்தது—வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தாழ்நிலைகளிலிருந்து ஆன்மா மேலெழுந்து, ஒரு புள்ளியில் செறிந்து நின்றது! ஆனால், அவர்கள் நெருங்கி வந்தபோது, ​​ஒருவிதத் தயக்கம் ஏற்பட்டது; அவர்களின் பார்வையில், முந்தைய இரவின் எஞ்சிய அடையாளமாக ஒரு சோர்வு தெரிந்தது—அது அவர்கள் மீது மென்மையான கதகதப்பான நிழலைப் படரச் செய்தது.

உண்மையில், காதலில் சோர்வு இல்லையென்றால், அது இவ்வளவு உயர்வாகக் கருதப்படுமா என்பது யாருக்குத் தெரியும்? நேற்றைய தீவிரத்தின் விளைவுகளை உணர்ந்தபோது, ​​அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய மகிழ்ச்சி பிறந்தது—இன்பத்தின் அதீத வேகத்தால் கிட்டத்தட்ட உயிரே போய்விடும் நிலையை அடைந்ததை எண்ணிப் பெருமிதம் கொள்ளும் காதலர்களைப் போல! அவர்களுக்கிடையிலான அந்த மகிழ்ச்சி வெறும் உணர்வு சார்ந்ததாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அது ஒரு காட்சி அனுபவமாகவும் இருந்தது: அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய நிறங்களும் வடிவங்களும், ஒருவிதத்தில் கரைந்து, பிணைப்பற்றுத் தெரிந்தாலும், அதே சமயம் கூர்மையான தெளிவுடன் தனித்து நின்றன—இருண்ட நீரின் மீது மிதக்கும் மலர்க்கொத்தைப் போல. அவர்களின் உருவங்கள் வழக்கத்தை விட அதிகத் தெளிவுடன் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தன; இது அந்த உருவங்களின் தனித்தன்மையால் ஏற்பட்டதா அல்லது அவற்றுக்கு அடியில் கொதித்தெழுந்த ஆழ்ந்த உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பால் ஏற்பட்டதா என்று சொல்ல முடியவில்லை. இந்த அனுபவம், துல்லியமான புலனுணர்வுக்கும், வரையறுக்க முடியாத உணர்ச்சிகளுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு தளத்தில் அமைந்திருந்தது. இந்தத் தன்மையால், அவர் அக உலகிற்கும் புற உலகிற்கும் இடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தார்—சுவாசம் உள்ளிழுப்பதற்கும் வெளிவிடுவதற்குமான இடைப்பட்ட நிலையில் தங்கிவிடுவது போல. அவரது சொந்த வலிமைக்கு முரணாக, அவர் இந்த பௌதிக உலகைச் சேர்ந்தவரா அல்லது தீவிரமான அக உணர்வுச் செயல்பாட்டின் விளைவாக உருவானவரா என்பதைக் கண்டறிவது கடினமாக இருந்தது. அவர்கள் இருவருமே இத்தகைய வேறுபாடுகளை ஆராய முற்படவில்லை; ஒருவிதமான பகுத்தறிவு சார்ந்த அடக்கம் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு, அதே தயக்கம் அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் தள்ளி இருக்கச் செய்தது. இருப்பினும், அவர்களுக்கு இடையிலான அந்த நுட்பமான உணர்வு நீடித்திருந்தது; இது, அவர்களைப் பிரிக்கும் எல்லைகளும், உலகத்துடனான அவர்களின் உறவை வரையறுக்கும் எல்லைகளும் ஒரு கணத்தில் மெல்ல மாறியிருப்பதைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

கோடைகால வானிலை திரும்பியிருந்தது; அவர்கள் தங்கள் நேரத்தின் பெரும்பகுதியை வெளியில் கழித்தனர். தோட்டத்தில் பூக்களும் செடிகளும் பூத்துக் குலுங்கின. ஒரு காலத்தில் மிகுந்த பொறுமையின்மையுடன் இருந்த உல்ரிச், இப்போது ஒரு மலரை உற்று நோக்கும்போது,

- உலி -

அவரது பார்வைக்கு முடிவோ அல்லது தொடக்கமோ இல்லாததைக் கண்டறிந்தார். ஒருவேளை அந்த மலரின் பெயர் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தால், அது அந்த எல்லையற்ற பெருங்கடலிலிருந்து அவரை மீட்கும் ஒரு கருவியாக அமைந்தது: மெல்லிய தண்டின் நுனியில் இருந்த சிறிய பொன்னிற நட்சத்திரங்கள் "பட்டர் கப்" (buttercups) மலர்களாக மாறின; முன்கூட்டியே துளிர்த்த இலைகளும் பூங்கொத்துகளும் "லைலாக்" (lilac) மலர்களாகின. ஆனால், பெயர் தெரியாத பட்சத்தில், அவர் தோட்டக்காரரை அழைப்பார். அவர் ஒரு புதிய பெயரைச் சொல்ல, அனைத்தும் மீண்டும் பழையபடி சீராகும். சரியான சொல்லைக் கொண்டிருப்பது இயற்கையின் கட்டுக்கடங்காத தன்மையிலிருந்து ஒரு பாதுகாப்பைத் தரும் என்ற அந்தப் பழங்கால மந்திரம்—பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தது போலவே—மீண்டும் ஒரு அமைதியான உணர்வைத் தந்தது. இருப்பினும், வேறொரு சூழலும் ஏற்படலாம்: உல்ரிச் ஒரு சிறு கிளையோ அல்லது மலரோ முன் தனியாக நிற்கும்போது—அவரது அறியாமையைப் பகிர்ந்துகொள்ள அகாதே கூட அருகில் இல்லாத நிலையில்—அந்த இளம் இலையின் பிரகாசமான பச்சை நிறத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவருக்கு முற்றிலும் இயலாத காரியமாகத் தோன்றலாம். அதே சமயம், ஒரு சிறிய மலரின் மர்மமான, செழுமையான வடிவம், முடிவற்ற மாற்றங்களைக் கொண்ட ஒரு தொடர்ச்சியான வட்டமாக மாறி மறைந்துவிடலாம். மேலும், தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளாத ஒரு மனிதனால்—அகாதேக்காகவேனும் அவர் அப்படிச் செய்ய முடியாது என்பதால்—இயற்கையுடன் ஏதோ ஒரு ரகசியமான, மறைமுகமான சந்திப்பு நிகழ்கிறது என்பதை நம்புவது கடினமாகவே இருந்தது. இயற்கையின் கிசுகிசுப்புகள், அதன் குறுக்காக வீசும் பார்வைகள், அதன் தெய்வீகத் தன்மை, மற்றும் அதன் அமைதியான இசை—இவை உண்மையில் ஒருவித எளிமையான மனநிலைக்கு மட்டுமே உரித்தானவை. புல்வெளியில் தலை சாய்க்கும் தருணத்திலேயே, இறைவனின் கழுத்தையே தான் வருடுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் மனநிலை இது. அதே சமயம், சாதாரண நாட்களில், இயற்கையை ஒரு வணிகப் பொருளாகச் சந்தையில் விற்பனை செய்வதிலும் இந்த மனநிலைக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இருப்பதில்லை. இத்தகைய மலிவான, மேலோட்டமான ஆன்மீகத்தை உல்ரிச் வெறுத்தான். இறைவனுடன் எப்போதும் நெருக்கமாக இருப்பதாகத் தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டாலும், உண்மையில் இது அறநெறியற்ற, சீரழிந்த ஒரு போக்காகும். ஒரு துடிப்பான, கண்கூடாகத் தெரியும் நிறத்தைச் சொற்களால் விவரிக்க முடியாமல் திணறுவதையோ, அல்லது தாமாகவே பேசும் ஆற்றல் கொண்ட வடிவங்களை விவரிக்க இயலாமல் தவிப்பதையோ அவன் மேலாகக் கருதினான். ஏனெனில், அத்தகைய நிலையில் மொழியின் கூர்மை மழுங்கிவிடுகிறது; கனி இன்னும் கிளையிலேயே இருக்கிறது, ஆனால் அதை ஏற்கனவே சுவைத்துவிட்டதாக ஒருவன் கற்பனை செய்துகொள்கிறான்—பகலொளியைப் போலத் தெளிவான ஒரு ஆன்மீகத்தின் அடிப்படை ரகசியம் இதுதான். இதைத் தன் சகோதரியிடம் விளக்க உல்ரிச் முயன்றான்; அதே சமயம், இது வெறும் மாயையைப் போல ஒருநாள் மறைந்துவிடக் கூடாதே என்ற மறைமுகமான அச்சமும் அவனுள் இருந்தது.

இவ்வாறு, முன்னதாக இருந்த தீவிரமான உணர்நிலைக்குப் பிறகு, ஒரு அமைதியான—சில நேரங்களில் கவனச்சிதறல் கொண்டதாகத் தோன்றும்—உரையாடல் முறை அவர்களிடையே உருவானது; இது அவர்களுக்கு ஒரு கவசமாக, ஒருவரை ஒருவர் அணுகவிடாமல் தடுக்கும் அரணாக அமைந்தது.அவர்கள் அவனை நன்கு புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அவன் முன்னிலையில் சாதாரணமாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வழக்கமாகத் தோட்டத்தில் இருந்த இரண்டு பெரிய நாற்காலிகளில் படுத்திருப்பார்கள்; சூரியனின் நகர்வுக்கு ஏற்ப அந்த நாற்காலிகளை இழுத்து வைத்துக்கொள்வார்கள். கோடைகாலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்த அந்தச் சூரியன்—எண்ணற்ற முறை நிகழ்ந்தது போலவே—மீண்டும் தன் மாயாஜாலத்தை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தது. உல்ரிச், தன் மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை அப்படியே வெளிப்படுத்தினான்; அந்த எண்ணங்கள் நிலவைப் போல—அப்போது அது சற்று வெளிறியும், மங்கலாகவும், ஒரு சோப்புக் குமிழியைப் போலவும் தெரிந்தது—மிகவும் கவனமாகவும் முழுமையாகவும் உருப்பெற்றன. விரைவில், அவன் ஒரு சிக்கலான, சில சமயம் எரிச்சலூட்டக்கூடிய முரண்பாட்டைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினான்: எந்தவொரு புரிதலுக்கும் ஒருவிதமான 'மேலோட்டத்தன்மை'—அதாவது மேற்பரப்பை நோக்கிய ஒரு சாய்வு—தேவைப்படுகிறது. ஜெர்மன் மொழியில் 'புரிந்துகொள்ளுதல்' என்பதைக் குறிக்கும் *Begreifen* (பெக்ரைஃபென்) என்ற சொல்லே, ஏதோ ஒன்றைப் 'பற்றிக்கொள்வது' அல்லது 'மேற்பரப்பில் தொட்டு அறிவது' என்ற பொருளைத் தருகிறது. ஏனெனில், நமது அடிப்படை அனுபவங்கள் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை; மாறாக, அவை ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையவை. இந்தத் தொடர்பு, அவற்றை ஆழத்திற்குள் கொண்டு செல்வதை விட, மேற்பரப்பின் வழியேதான் பிணைக்கிறது. அவன் தொடர்ந்து கூறினான்: "இப்போது, ​​நம் முன்னால் இருக்கும் புல்வெளி பச்சை நிறத்தில் இருக்கிறது என்று நான் சொன்னால், அது ஏதோ உறுதியான உண்மையைச் சொல்வது போலத் தோன்றும்—ஆனால், உண்மையில் நான் பெரியதாக ஒன்றும் சொல்லிவிடவில்லை. இது, கடந்து செல்லும் ஒரு மனிதர் 'கிரீன்' (Green) என்ற குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சொல்வதைப் போன்றதுதான். கடவுளே, 'கிரீன்' என்ற பெயரில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்!" எனவே, இந்த புல்வெளியின் நிறத்தை வெறும் 'புல்வெளி-பச்சை' என்று மட்டும் வைத்துக்கொள்வதே சிறந்தது—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், லேசான மழை பெய்த பிறகு இருக்கும் புல்வெளியின் பச்சை நிறம் என்று சொல்லலாம்." சூரிய ஒளி பட்டு ஜொலிக்கும் அந்த இளம் புல்வெளியைப் பார்த்தபடி, அவன் சிந்தனையுடன் கண்களைச் சிமிட்டிச் சொன்னான்: "துணிகளின் நிறங்களை உணர்ந்து விவரிப்பதில் உங்களுக்கு அனுபவம் இருப்பதால், நீங்கள் இதை அப்படித்தான் விவரிப்பீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இந்த நிறத்தை அளந்து பார்ப்பேன்: இதன் அலைநீளம் தோராயமாக ஒரு மில்லிமீட்டரில் ஐந்நூற்று நாற்பது மில்லியனில் ஒரு பங்கு (540/1,000,000 மி.மீ) இருக்கலாம்—இந்த வகையில் பார்த்தால், இந்த பச்சை நிறத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் துல்லியமாகச் சிறைபிடித்துவிட முடியும்!" இருப்பினும், ஒரு எண்ணம் உடனடியாக என் மனதில் தோன்றுகிறது: நிலத்தின் இந்த நிறத்தில் ஏதோ ஒரு பருப்பொருள் சார்ந்த அம்சம் உள்ளது—இதை எந்தவொரு நிறப் பெயராலும் துல்லியமாக விவரிக்க முடியாது. ஏனெனில், பட்டு அல்லது கம்பளித் துணியில் காணப்படும் அதே பச்சை நிறத்திற்கும், நிலத்தின் இந்த பச்சை நிறத்திற்கும் இடையே ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு உள்ளது. எனவே, நாம் மீண்டும் அந்த ஆழமான உண்மையை வந்தடைகிறோம்: பச்சை நிறப் புல் என்பது வெறும் 'புல்-பச்சை' (grass-green) மட்டுமே!

இதற்குச் சாட்சியாக அழைக்கப்பட்ட அகாதே (Agathe), எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு நிலை இருப்பதையும், அதை ஒருவரால் புரிந்துகொள்ள முடிவதையும் மிக இயல்பாக ஏற்றுக்கொண்டாள். அவள் இவ்வாறு பதிலளித்தாள்: "இரவு நேரத்தில் கண்ணாடியைப் பார்த்தால், அது இருட்டாக, கருப்பாக இருக்கும்; அங்கே உங்களுக்கு கிட்டத்தட்ட எதுவுமே தெரியாது. ஆனாலும், அந்த 'எதுவுமின்மை' (nothing), சுற்றியுள்ள இருளின் 'எதுவுமின்மையிலிருந்து' முற்றிலும் மாறுபட்டது." "அங்கே கண்ணாடி இருப்பதையும், ஆழம் இரட்டிப்பாவதையும், மினுமினுப்பதற்கான ஒரு நுட்பமான சாத்தியம் எஞ்சியிருப்பதையும் நீங்கள் உணர்கிறீர்கள்—இருந்தும், உண்மையில் அங்கே உங்களுக்கு எதுவுமே தெரிவதில்லை!"

அறிவு என்பதை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கத் துணிந்த தன் சகோதரியின் போக்கைக் கண்டு உல்ரிச் (Ulrich) சிரித்தான். கருத்துகளுக்கு (concepts) எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று அவன் ஒருபோதும் கருதவில்லை; மாறாக, அவை எத்தகைய ஆற்றலைக் கொண்டவை என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான்—அவன் எப்போதும் அவ்வாறே நடந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும் கூட. அவன் வெளிப்படுத்த விரும்பியது என்னவென்றால்,

- 1113 -

தனிப்பட்ட அனுபவங்களின் புலனாகாத (intangible) தன்மையைப் பற்றியதுதான். இத்தகைய அனுபவங்களை, மற்றவர்களுடன் இருக்கும்போதும் கூட, ஒவ்வொருவரும் தனிமையிலேயே எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அவன் மீண்டும் கூறினான்: "'நான்' (the 'I') தனது உணர்வுகளையும் படைப்புகளையும் ஒருபோதும் தனித்து உணர்வதில்லை; மாறாக, அவற்றை எப்போதும் ஏதோ ஒரு சூழலுக்குள் இருந்தே உணர்கிறது—அதாவது, உண்மையான அல்லது கற்பனையான தொடர்புகள், ஒப்புமைகள் அல்லது வேறுபாடுகள் வழியாகவே அவற்றை அறிகிறது. பெயரிடப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் வேறொன்றைச் சார்ந்து நிற்கிறது; பல்வேறு வழிகளில் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, பிரம்மாண்டமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத முழுமைகளின் அங்கங்களாக அமைகின்றன. இவை ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றின் ஆதரவைப் பெற்று, பொதுவான அழுத்தங்களால் (tensions) பிணைக்கப்பட்டுள்ளன." "இருப்பினும், சரியாக இந்த காரணத்திற்காகவே," என்று அவர் தொடர்ந்தார், அவரது குரலில் திடீரென ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது, "ஏதோ ஒரு காரணத்தால் இந்தத் தொடர்புகள் அறுந்துபோனால்—நமது அகநிலை ஒழுங்கமைப்பின் எந்தவொரு அமைப்பும் செயல்படத் தவறினால்—நாம் ஒரு நொடியில், விவரிக்க முடியாத, மனிதத்தன்மையற்ற ஒரு படைப்பின் முன்னால் மீண்டும் வந்து நிற்கிறோம்; அது உருவமற்ற, கட்டமைப்பற்ற, முற்றிலுமாகச் சிதைக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பாகத் தோன்றுகிறது!" இதனுடன், அவர்கள் புறப்பட்ட அதே இடத்திற்குத் திரும்பி வந்தனர்; ஆனால், அந்தத் தருணத்தில், அகாதே அந்த இருண்ட படைப்பின் இருப்பை—உலகத்தின் அந்த ஆழமான பாதாளத்தை—தனக்குத் துணையாக வரவிருந்த அந்த இறைவனை உணர்ந்தாள்! அவளது சகோதரன் கூறினான்: "புரிந்துகொள்ளும் திறன் மறைந்து, அடக்க முடியாத வியப்பு மேலோங்குகிறது. அப்போது, ​​மிகச் சிறிய அனுபவம் கூட—இந்த ஒரு புல் தண்டு, அல்லது அங்கே உன் இதழ்கள் ஒரு சொல்லை உச்சரிக்கும்போது எழும் மென்மையான ஒலி—ஈடு இணையற்றதாக, உலகில் தனித்துவமான ஒன்றாக, ஆழமான தன்னிறைவு கொண்டதாக மாறி, ஒருவித ஆழ்ந்த, உணர்வுகளை உறையவைக்கும் மர்மத்தை வெளிப்படுத்துகிறது...!"

அவன் அமைதியானான்; கையில் ஒரு புல் தண்டைச் சுழற்றிக்கொண்டே, அகாதே உரையாடலுக்கு மீண்டும் ஒரு பருப்பொருள் சார்ந்த இருப்பைக் கொண்டு வருவதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான். ஆழமான சிந்தனைகளின் பாரம் ஏதுமற்றவளாகத் தோன்றினாலும், அதே சமயம் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஆழம் கொண்டவளாக இருந்த அகாதே இவ்வாறு பதிலளித்தாள்: "இன்னும் கொஞ்சம் காய்ந்திருந்தால், நான் இந்த புல்வெளியில் படுத்திருப்பேன்! நாம் இங்கிருந்து கிளம்பலாமா? இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்து, ஒரு புல்வெளியில் படுத்துக் கிடக்கும் அந்த எளிமையான நிலையை நான் எவ்வளவு ஆவலாக விரும்புகிறேன் தெரியுமா—ஒரு கைவிடப்பட்ட காலணியைப் போல!"

"ஆனால், அதுவும் கூட அனைத்து உணர்வுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதையே குறிக்கிறது," என்று உல்ரிச் மறுமொழி அளித்தான். "மேலும், இந்த அன்பு, வெறுப்பு, துன்பங்கள் மற்றும் நற்பண்புகள்—இவை ஒவ்வொன்றும் தனிமனிதனுக்கு மட்டுமே உரியவை என்று தோன்றினாலும்—இவை பெருமளவில் நம்மிடம் வந்து சேரவில்லை என்றால், நமக்கு என்ன நேரும் என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்! நாம் நிச்சயமாக..."...செயல்புரியும், சிந்திக்கும் திறனையே இழந்து—ஏனெனில், நம் ஆன்மா மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் விஷயங்களுக்காகவே படைக்கப்பட்டதே தவிர, இயல்பான ஒழுங்குமுறைக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவற்றிற்காக அல்ல—அவர் ஒரு வெறுமைக்குள் நுழைந்துவிட்டதாக உணர்ந்து, மிகுந்த பாரத்துடன், நெற்றியைச் சுருக்கி, கவலையுற்ற முகத்துடன் தன் சகோதரியின் முகத்தை உற்று நோக்கினார்.

ஆனால், அகாதேயின் முகம், அவளைச் சூழ்ந்திருந்த காற்றை விடவும், அவளது கூந்தலோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்த அந்த காற்றை விடவும் தெளிவாக இருந்தது. அவள் தனது நினைவிலிருந்து இவ்வாறு பதிலளித்தாள்: “நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியாது; என்னைத் தேடவும் இல்லை; அதைப் பற்றி அறியவும் விரும்பவில்லை; அது குறித்த எந்தச் செய்தியும் எனக்குத் தேவையில்லை. நான்

-1114-

அவருடைய அன்பின் ஊற்றில் எவ்வளவு ஆழமாக மூழ்கியிருக்கிறேன் என்றால்—கடலின் ஆழத்தில், நீரைத் தவிர வேறெதையும் காணவோ உணரவோ முடியாத ஒரு நிலையில் இருப்பது போல!”

“இது எங்கிருந்து வந்தது?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்ட உல்ரிச், அப்போதுதான் அவள் கையில் ஒரு புத்தகம் வைத்திருப்பதைக் கவனித்தான்—அது அவனது சொந்த நூலகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட புத்தகம்.

அகாதே அந்தப் புத்தகத்தைத் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டு, பதில் ஏதும் சொல்லாமல், உரக்க வாசித்தாள்: “எனது அனைத்து ஆற்றல்களையும் கடந்து, அந்த இருண்ட சக்தியை நோக்கிச் சென்றேன். அங்கே, ஒலியின்றி நான் கேட்டேன்; ஒளியின்றி நான் கண்டேன். அப்போது என் இதயம் ஆழமற்ற பள்ளமானது; என் ஆன்மா அன்பற்றதாக மாறியது; என் ஆவி உருவமற்றதானது; என் இயல்பே சாரமற்றதாகிப் போனது.”

அந்தப் புத்தகத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்ட உல்ரிச் புன்னகைத்தான். அப்போதுதான் அகாதே, “உன்னுடைய புத்தகங்களிலிருந்துதான்,” என்று கூறினாள். புத்தகத்தை மூடிவிட்டு, தனது நினைவிலிருந்து அந்த வரிகளை இவ்வாறு முடித்தாள்: “நீ நீயாக இருக்கிறாயா, இல்லையா? இதைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது; எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை—என்னைப் பற்றியே எனக்குத் தெரியவில்லை.” "நான் காதலிக்கிறேன், ஆனால் யாரை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; நான் விசுவாசமானவளும் அல்ல, துரோகம் செய்பவளும் அல்ல. அப்படியானால், நான் யார்? என் காதலைப் பற்றியே எனக்குத் தெரியவில்லை: என் இதயம் அன்பால் நிறைந்தும் இருக்கிறது, அதே சமயம் அன்பே இல்லாமலும் இருக்கிறது!"

அவளுடைய அபாரமான நினைவாற்றல், பழைய நிகழ்வுகளை வெறும் கருத்தாக்கங்களாக மாற்றுவதில்லை; மாறாக, கவிதைகளை நினைவில் வைத்திருப்பது போல, அவற்றை உணர்வுப்பூர்வமான, தெளிவான பிம்பங்களாக அப்படியே பாதுகாத்து வைத்திருந்தது. இதனால்தான், அவள் மிக இயல்பாக, மென்மையாகப் பேசும் வார்த்தைகளில் கூட, ஒரு விவரிக்க முடியாத, ஆழமான அதிர்வு இருந்தது; அது ஒருவரின் உடலையும் ஆன்மாவையும் ஒரே நேரத்தில் தொட்டுச் சென்றது. தன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்கிற்கு முந்தைய தருணத்தை உல்ரிச் நினைவுகூர்ந்தான்; அப்போது அவள் ஷேக்ஸ்பியரின் மிக அழகான வரிகளை அவனிடம் வாசித்துக் காட்டினாள். "என்னுடைய இயல்பை விட, அவளுடைய இயல்பு எவ்வளவு தீவிரமானது!" என்று அவன் எண்ணினான். "இன்று என்னால் மிகக் குறைந்த விஷயங்களைத்தான் சொல்ல முடிந்தது!" தான் அவளிடம் விளக்கிய 'பகல்நேர ஆன்மீகம்' (daylight mysticism) குறித்த கருத்தை அவன் மீண்டும் அசைபோட்டுப் பார்த்தான்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது அன்றாட வாழ்க்கையின் வழக்கமான, உறுதியான ஒழுங்கமைப்பிலிருந்து அவ்வப்போது விலகிச் செல்ல முடியும் என்பதை ஒப்புக்கொள்வது மட்டுமே. இந்த கோணத்தில் பார்த்தால், அவளுடைய அனுபவங்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை விட சற்று உணர்வுப்பூர்வமான (sentimental) ஒரு கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன—கௌரவமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள், ஏதோ ஒரு சூழலில் நாடகக் குழுவினருடன் இணைந்து பயணம் செய்வது போல! இவ்வளவுதான் அவனால் சொல்ல முடிந்தது—ஆனால், கடந்த சில நாட்களாகவே, அவனுக்கும் அவனது சகோதரிக்கும் இடையிலான இடைவெளி, நிறைவேறாத பல நிகழ்வுகளால் நிறைந்திருந்தது! தான் இதுவரை ஏற்றுக்கொண்ட விஷயங்களைத் தாண்டி, வேறொன்றை நம்புவது சாத்தியமா என்று அவன் மெல்லச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அவர்களின் உரையாடல் ஒரு தீவிரமான உச்சத்தை எட்டிய பிறகு, அகாதேயும் அவனும் மீண்டும் தங்கள் நாற்காலிகளில் சாய்ந்து அமர்ந்தனர்; அப்போது, ​​சற்று முன்பு வரை ஒலித்த வார்த்தைகளின் மீது, அந்தத் தோட்டத்தின் அமைதி மெல்லப் படர்ந்தது. -1115-

உல்ரிச் ஒரு கேள்வியைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கியிருந்தான் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்: பல கேள்விகள் எழுவதற்கு முன்பே அவற்றுக்கான பதில்கள் உருவாகிவிடுகின்றன—அவசரமாகச் செல்லும் ஒரு மனிதனின் கோட் (coat) அவனுக்கு முன்னால் காற்றில் படபடக்கச் செல்வதைப் போல இது அமைகிறது. உல்ரிச்சின் மனதில் தோன்றிய அந்த எண்ணம் வியக்கத்தக்க ஒன்றாக இருந்தது; அதை அப்படியே நம்ப வேண்டும் என்று அது கட்டாயப்படுத்தவில்லை, மாறாக ஒரு பெரும் வியப்பை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது. இத்தகைய உத்வேகம் ஒருபோதும் மறக்கப்பட முடியாதது என்ற உணர்வைத் தந்தது; அதே சமயம், அது கோரும் விஷயங்களைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​அது ஒருவிதமான கலக்கத்தையும் அளித்தது. உல்ரிச் ஒரு குறிப்பிட்ட பாணியில் சிந்திக்கும் பழக்கம் கொண்டவன்; அதை 'கடவுள் மறுப்பு' (godless) என்று சொல்வதை விட, 'கடவுள் அற்ற' (god-free) நிலை என்று சொல்வதே பொருத்தமானது. அறிவியல் மரபைப் பொறுத்தவரை, கடவுளை நோக்கிய எந்தவொரு நகர்வையும் உணர்வு சார்ந்த தளத்திற்கு மட்டுமே விட்டுவிட வேண்டும்; ஏனெனில், அத்தகைய நகர்வுகள் உண்மையான அறிவுக்கு எந்த பங்களிப்பையும் தருவதில்லை, மாறாக ஒருவரைச் செல்ல முடியாத பாதையில் மட்டுமே கொண்டு சேர்க்கின்றன. இந்த அணுகுமுறைதான் முற்றிலும் சரியானது என்பதில் அவனுக்குச் சிறு சந்தேகமும் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், மனித அறிவு அடைந்திருக்கும் உறுதியான சாதனைகள் அனைத்தும், மனிதகுலம் கடவுளைத் தவிர்த்துச் செயல்படத் தொடங்கிய பிறகுதான் உருவாயின. இருப்பினும், இப்போது அவனுக்குள் தோன்றிய அந்த எண்ணம் இவ்வாறு உணர்த்தியது: "ஒருவேளை, இந்த 'கடவுள் அற்ற' நிலையே கடவுளை அடைவதற்கான வழியாக—நமது காலத்திற்கு ஏற்ற வழியாக—இருக்கக்கூடுமோ? ஒவ்வொரு காலகட்டத்திற்கும் இறைவனை அடைவதற்கு ஒரு தனித்துவமான முதன்மைப் பாதை இருந்திருக்கிறது; அந்தந்த காலத்தின் வலிமையான அறிவுசார் ஆற்றல்களுடன் ஒத்துப்போகும் பாதையே அது." ...அப்படியானால், அனைத்துக் கனவுகளையும், தொன்மங்களையும், சிக்கலான கருத்துகளையும் நிராகரிப்பதுதான் நமது காலத்தின்—அதாவது, கூர்மையான மற்றும் துணிச்சலான அனுபவங்களைக் கொண்ட இந்த யுகத்தின்—விதியா? உலகை ஆராய்ந்து கண்டறிவதில் உச்சத்தை அடைந்த பிறகு, மீண்டும் அந்தத் தொன்மங்களிடமே திரும்பிச் சென்று, ஒரு புதிய, முகிழ்த்தெழும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் அவற்றுடன் ஒரு உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்வதுதான் நமது விதியா?

இந்த முடிவுக்கு எந்தவிதமான வலுவான ஆதாரமும் இல்லை என்பது உல்ரிச்சிற்குத் தெரியும்; சொல்லப்போனால், பெரும்பாலான மக்களுக்கு இது ஒரு விசித்திரமான, பிறழ்ந்த சிந்தனையாகவே தோன்றும்—இருப்பினும், அது அவனைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை. உண்மையில், அவனைக் கூட......சிந்திப்பதற்கு அனுமதி பெறுதல்: அறிவியல் முறை—இதைத்தான் அவர் சற்று முன்புதான் முறையானது என்று விவரித்திருந்தார்—வெறும் தர்க்கத்தைத் தாண்டி, மேலோட்டமான அனுபவங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட கருத்துகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை நிகழ்வுகளின் ஆழத்திற்குள் செலுத்தி, அந்த நிகழ்வுகளை இந்தக் கருத்துகளைக் கொண்டு விளக்குவதைக் குறிக்கிறது. உலகியல் தளத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக, அதை மலடாகவும் மேலோட்டமாகவும் மாற்றுகிறோம்; இத்தகைய அணுகுமுறையை உலகியல் சாராத தளங்களுக்கு நீட்டிக்கக்கூடாது என்று வாதிடுவது இயல்பானதே. ஆனால், உல்ரிச் இந்த வாதத்தை மறுத்தார்: பாலைவனம் என்பது இத்தகைய தேடலுக்கு எதிரான வாதம் அல்ல—அது எப்போதும் விண்ணுலக தரிசனங்கள் பிறக்கும் இடமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. மேலும், இன்னும் சென்றடையாத இடங்களின் சாத்தியக்கூறுகளை முன்கூட்டியே எப்படி அறிய முடியும்! அவர் தன்னை அறியாமலேயே ஒரு முரண்பாடான நிலைக்குள் சிக்கியிருக்கலாம், அல்லது தனது சொந்தப் பாதையிலிருந்து விலகி வேறொரு திசையில் சென்றிருக்கலாம் என்பதை அவர் கவனிக்கவில்லை. புனித பவுல் நம்பிக்கையை இவ்வாறு வரையறுக்கிறார்: அது, நாம் எதிர்பார்க்கும் காரியங்கள் கிடைக்குமென்ற உறுதியான எதிர்பார்ப்பு, மற்றும்...

- 1116 -

...கண்ணுக்குத் தெரியாத காரியங்கள் குறித்த உறுதிப்பாடு. இந்த வரையறைக்கும்—இது ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக்கொள்வதையோ அல்லது அடைவதையோ மையமாகக் கொண்டது—அக்கால அறிவுஜீவி வர்க்கத்தினரிடையே நிலவிய நம்பிக்கைக்குமான முரண்பாடு, உல்ரிச்சின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த உணர்வுகளில் ஒன்றாகும். அவரைப் பொறுத்தவரை, அறிவின் ஒரு சுருங்கிய வடிவமாகப் பார்க்கப்படும் 'நம்பிக்கை' என்பது இயல்பிலேயே வெறுக்கத்தக்கது; அது எப்போதும் ஒருவரின் 'சிறந்த அறிவுக்கு முரணாக' நம்புவதையே குறிக்கிறது. மாறாக, அவர் ஒரு 'முன்னறி உணர்வாக'—அதாவது ஒருவரின் 'சிறந்த அறிவிலிருந்தே' பிறக்கும் ஒரு உணர்வாக—ஒரு தனித்துவமான இருப்பு நிலையைக் கண்டறிய முடிந்தது; இது துணிச்சலான ஆன்மாக்கள் ஆராய வேண்டிய ஒரு புதிய நிலப்பரப்பு. பிற்காலத்தில், இந்த முரண்பாடு பலவீனமடையத் தொடங்கியதை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு அவர் பெரும் முயற்சி எடுக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் அந்தத் தருணத்தில், அவர் இதைப் பற்றி ஏதும் நினைக்கவில்லை... ஏனெனில், அதே வேளையில் பல புதிய, தொடர்புடைய சிந்தனைகள் அவரது மனதை ஆக்கிரமித்து, அவருக்கு ஒருவித உற்சாகத்தைத் தந்தன.

அவர் சில உதாரணங்களை எடுத்துக்கொண்டார். வாழ்க்கை மேலும் மேலும் ஒரே மாதிரியாகவும், தனித்தன்மையற்றதாகவும் மாறிக்கொண்டிருந்தது. பொழுதுபோக்கு, உற்சாகம், ஓய்வு—ஏன், உணர்ச்சிகள் கூட—இவை அனைத்திலும் ஒருவிதமான பொதுவான, இயந்திரத்தனமான, புள்ளிவிவரம் சார்ந்த, பெருமளவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட தன்மையே ஊடுருவியிருந்தது. வாழ்வதற்கான விருப்பம், ஆற்றின் முகத்துவாரத்தை நெருங்கும்போது தயங்கி நிற்கும் நதியைப் போல, விரிந்து அதே சமயம் மேலோட்டமானதாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. கலையை உருவாக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமே ஒருவித சந்தேகத்திற்குரிய விஷயமாக மாறியிருந்தது. அந்த காலம் தனிமனிதனின் மதிப்பைக் குறைக்கத் தொடங்கியிருந்தது; அதே சமயம், அந்த இழப்பை ஈடுசெய்யும் வகையிலான புதிய கூட்டுச் சாதனைகள் எதையும் அது உருவாக்கவும் இல்லை. அந்த காலத்தின் தோற்றம் அப்படித்தான் இருந்தது. புரிந்துகொள்ளவே கடினமான அந்தத் தோற்றத்தை, ஒரு காலத்தில் அவர் நேசித்தார்; அதை ஒரு ஆழமான, முழக்கமிடும் எரிமலையின் சேறு நிறைந்த பள்ளமாக உருவகப்படுத்த முயன்றார் (ஏனெனில், ஆயிரக்கணக்கான மற்றவர்களைப் போலவே அவரும் தன்னை இளமையாக உணர்ந்தார்). ஆனால், அதே தோற்றத்தின் அருவருப்பான விகாரத்தைத் தாங்க முடியாமல், அந்த ஆயிரக்கணக்கானவர்களைப் போலவே அவரும் ஒரு கட்டத்தில் அதிலிருந்து விலகிச் சென்றார். இப்போது, ​​ஒரே ஒரு சிந்தனையால் அந்த முகம் உருமாறியது; அமைதியடைந்தது, நுணுக்கமான அழகைப் பெற்றது, உள்ளிருந்து பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது! ஒருவேளை, கடவுளே இந்த உலகின் மதிப்பைக் குறைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றால் என்னவாகும்? அப்படி நடக்கும் பட்சத்தில், இந்த உலகத்திற்கு அதன் அர்த்தமும் சுறுசுறுப்பும் ஒரு நொடியில் மீண்டும் கிடைத்துவிடாதா? கடவுள் இந்த உலகத்தை நோக்கிச் சற்றே நெருங்கி வந்தாலே, அதன் மதிப்பு குறைந்துவிடாதா? இத்தகைய நெருக்கத்தால் விழும் மிக மெல்லிய நிழலைக் கூட உணர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான சாகசமாக இருக்காதா?! இந்தச் சிந்தனைகள் ஒரு தொடர்ச்சியான சாகசங்களின் தர்க்கமற்ற ஒழுங்கைக் கொண்டிருந்தன. அவை உல்ரிச்சின் மனதிற்கு எவ்வளவு அந்நியமாக இருந்தனவென்றால், அவர் ஏதோ கனவு காண்பது போலவே உணர்ந்தார். அவ்வப்போது, ​​அவர் தனது சகோதரியைப் பார்த்தார்; தான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அவள் கவனித்துவிடுவாளோ என்று அஞ்சியது போல எச்சரிக்கையுடன் பார்த்தார். பலமுறை, வானத்தின் பின்னணியில் அவளுடைய பொன்னிறத் தலை தெரிந்தது—ஒளிக்குள் ஒளி போல. அவளுடைய கூந்தலில் விளையாடிய காற்று, மேகங்களுக்கு இடையிலும் விளையாடுவதை அவர் கண்டார்.

அத்தகைய தருணங்களில், அவளும் ஏதோ லேசாக மேலே உயருவது போலவும், வியப்புடன் சுற்றிலும் பார்ப்பது போலவும் தோன்றினாள். வாழ்க்கையின் அனைத்து உணர்வுகளிலிருந்தும் விடுபட்டால் எப்படி இருக்கும் என்று அவள் கற்பனை செய்து பார்க்க முயன்றாள்.

- 1117 -

வெளியிடம்—அந்த மாறாத, வெற்றுச் சதுரம்—கூட நிச்சயமாக மாறியிருக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள். அவள் சிறிது நேரம் கண்களை மூடி, மீண்டும் திறந்தபோது—தோட்டம் அப்படியே, புதிதாகப் படைக்கப்பட்டது போல மாறாமல் காட்சியளித்தது—அவள் ஒரு தரிசனத்தைப் போல, மிகத் தெளிவாகவும், பருப்பொருள் சாராத ஒன்றாகவும் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தாள்: அவளுக்கும் அவளுடைய சகோதரனுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு, மற்ற அனைத்து உறவுகளிலிருந்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டது. அந்தக் கோட்டைச் சுற்றித் தோட்டம் ஏதோ ஒரு நிலையில் ‘நிலைபெற்று’ நின்றது; மரங்களிலோ, பாதைகளிலோ அல்லது அந்தச் சூழலின் பிற அம்சங்களிலோ எந்த மாற்றமும் நிகழவில்லை—இதை அவளால் எளிதில் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்தது—இருப்பினும், அந்தத் தொடர்பு ஒரு அச்சாக (axis) மாற, அதன் திசையில் அனைத்தும் ஒருவிதமாகத் திரும்பியிருந்தன; இதனால், கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையிலேயே, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு மாற்றம் அங்கு நிகழ்ந்திருந்தது. இது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், அந்த இடத்தில் உலகம் இன்னும் இனிமையாக மாறியிருந்தது என்றோ, அல்லது துயரம் நிறைந்ததாக மாறியிருந்தது என்றோகூடச் சொல்லலாம். விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், இதைக் கண்கூடாகவே காண முடிவது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. மேலும், ஒரு வியக்கத்தக்க அம்சம் என்னவென்றால்... ...அங்குள்ள அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் கைவிடப்பட்ட நிலையில், ஒருவித விசித்திரமான தனிமையுடன் காணப்பட்டன; அதே சமயம், அவை மிகுந்த வசீகரத்துடனும் உயிர்ச்சக்தியுடனும் இருந்தன—ஏதோ ஒரு மென்மையான மரணத்தின் பிடியிலோ அல்லது தீவிரமான மயக்க நிலையிலோ இருப்பது போலத் தோன்றின. ஏதோ ஒரு பெயரிட முடியாத ஒன்று அவற்றை விட்டு விலகிச் சென்றது போன்ற உணர்வு; அந்த விலகல் அவற்றுக்கு ஒருவிதமான புலன் உணர்வையும், மனிதத்தன்மை கொண்ட உணர்வுத்திறனையும் அளித்திருந்தது.
...அதற்கு ஒரு எல்லையற்ற தன்மையை வழங்கியது. மேலும், இடத்தைப் பற்றிய உணர்வில் நிகழ்ந்த மாற்றத்தைப் போலவே, காலத்தைப் பற்றிய உணர்விலும் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது; மரணத்துடன் விசித்திரமான, உள்ளார்ந்த பிணைப்பைக் கொண்ட இந்த ஓடும் பட்டை—அல்லது நகரும் படிக்கட்டு—சில தருணங்களில் முற்றிலும் அசைவற்றுக் கிடப்பது போலவும், வேறு சில தருணங்களில் மற்ற அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டுத் தனித்து நகர்வது போலவும் தோன்றியது. ஒரு கணநேரத்திற்குள், காலம் முழுமையாக மறைந்துவிடக்கூடும்; அது ஒரு மணிநேரம் நின்றிருந்ததா அல்லது ஒரு நிமிடம் மட்டுமா என்று கண்டறிய முடியாதபடி எந்தத் தடயமும் இன்றி அது கரைந்துவிடும்.

ஒருமுறை, உல்ரிச் தனது சகோதரி இத்தகைய சோதனைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கவனித்தான். அவள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவன் மென்மையாகப் புன்னகைத்தபடி, "கடவுள்களைப் பொறுத்தவரை, ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்பது கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குச் சமம் என்று ஒரு தீர்க்கதரிசனம் உண்டு!" என்று கூறினான். அதன்பிறகு, இருவரும் மீண்டும் பின்னோக்கிச் சாய்ந்து, மௌனத்தின் கனவு மொழியைக் கேட்கத் தொடங்கினர்.

அகாத்தே இவ்வாறு எண்ணினாள்: "இவை அனைத்திற்கும் இவனே காரணம்—இருப்பினும், அவன் புன்னகைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சந்தேகம் எழுகிறது!" இதற்கிடையில், சூரியனின் சீரான, இதமான வெப்பம், உறக்கத்தைத் தூண்டும் மருந்தைப் போல, அவனது சற்றுத் திறந்திருந்த உதடுகளின் மீது மென்மையாகப் படிந்தது. அகாத்தே அதைத் தன் சொந்த உதடுகளிலும் உணர்ந்தாள்; தானும் அவனும் ஒன்றே என்பதை அறிந்தாள். அவன் மனதிற்குள் புகுந்து, அவனது எண்ணங்களை அறிய அவள் முயன்றாள்—இது அவர்களுக்குள் பொதுவாக அனுமதிக்கப்படாத ஒரு செயல்; ஏனெனில், இது ஒரு படைப்பாற்றல் மிக்க பங்கேற்பிலிருந்து உருவாவதற்குப் பதிலாக, வெளியிலிருந்து திணிக்கப்படும் ஒன்றாக இருந்தது. இருப்பினும், இது ஒரு மீறலாக இருந்ததாலேயே, இன்னும் அதிக நெருக்கமான உணர்வைத் தந்தது. "இது வெறும் காதல் கதையாக மாறிவிடக் கூடாது என்று அவன் விரும்புகிறான்!" என்று அவள் நினைத்தாள்.

மேலும் அவள், "இது எனக்கும் பிடித்திருக்கிறது," என்று கூறினாள். உடனே அவளுக்குள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: "எனக்குப் பிறகு அவன் வேறெந்தப் பெண்ணையும் நேசிக்கப் போவதில்லை—ஏனெனில், இது வெறும் காதல் கதை அல்ல; சொல்லப்போனால், இதுவே இருக்கக்கூடிய மிக இறுதியான காதல் கதை!" அவள் மேலும், "நாங்கள் காதலின் 'கடைசி மோஹிகான்கள்' (Last of the Mohicans) போல இருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்!" என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள். அந்தத் தருணத்தில், தன்னைப் பற்றியே இத்தகைய தொனியில் பேசிக்கொள்ளும் திறன் அவளுக்கு இருந்தது. ஏனெனில், அவள் தன்னைத்தானே முழுமையாக நேர்மையுடன் அணுகிப் பார்த்தால், உல்ரிக்குடன் தான் இருக்கும் இந்த மாயாஜாலத் தோட்டம், உண்மையில், எதார்த்தத்தை விட ஒரு விருப்பத்தின் வெளிப்பாடாகவே இருந்தது. "ஆயிரமாண்டு அரசு" (Millennial Kingdom) ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டதாக அவள் உண்மையாக நம்பவில்லை—உல்ரிக் அதற்குச் சூட்டிய அந்தப் பெயர், ஏதோ உறுதியான நிலப்பரப்பில் வேரூன்றியது போலத் தோன்றினாலும் கூட! சொல்லப்போனால், அவளது கற்பனைத் திறனே அவளைக் கைவிட்டது போல அவளுக்குத் தோன்றியது; ஒரு காலத்தில் அவளது கனவுகள் உருப்பெற்ற அந்த இடம்—அது எங்கிருந்தது என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை—இப்போது அங்கு ஒரு கடுமையான, தெளிவான எதார்த்தம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. உல்ரிக்குடன் பழகுவதற்கு முன்பாக, ஒருவிதமான "விழித்திருக்கும் உறக்கநிலை"—அதாவது, இப்போது அவளது ஆன்மா மிதந்துகொண்டிருக்கும் அதே போன்றதொரு நிலை—தன்னை வாழ்க்கையின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் கொண்டு செல்லக்கூடும் என்று கற்பனை செய்வது அவளுக்கு எளிதாக இருந்ததை அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். ஒருவேளை மரணத்திற்குப் பிந்தைய விழிப்புணர்விற்கோ, இறைவனின் சந்நிதிக்கோ, அல்லது தன்னைத் தேடி வரும் ஏதோ ஒரு பேராற்றலை நோக்கியோ, அல்லது வாழ்க்கைக்கு இணையாக இருக்கும் வேறொரு இடத்திற்கோ—அங்கு கருத்துகள் மறைந்து, தூய பிம்பங்களாகிய காடுகளும் புல்வெளிகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் ஒரு இடத்திற்கோ—அது தன்னை அழைத்துச் செல்லக்கூடும் என்று அவள் கருதினாள். (இந்த நிலை சரியாக என்னவென்று அவளுக்கே ஒருபோதும் முழுமையாகத் தெரிந்திருக்கவில்லை!) இப்போது அவள் அந்தப் பழைய காட்சிகளை மீண்டும் மனதிற்குக் கொண்டுவர முயன்றாள். ஆனால், அவளது நினைவுக்கு வந்தது ஒரு ஊஞ்சல் (hammock) மட்டுமே; அது இரண்டு பிரம்மாண்டமான விரல்களுக்கு இடையில் கட்டப்பட்டு, எல்லையற்ற பொறுமையுடன் மெல்ல அசைந்துகொண்டிருந்தது. அதன்பின், உயர்ந்த மரங்களுக்கு அடியில் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு—அந்த மரங்களுக்கு இடையே ஒருவன் மேலே உயர்த்தப்பட்டு, அப்படியே மறைந்துவிடுவது போன்ற ஒரு உணர்வு—இறுதியாக, ஒரு "வெறுமை"; ஆனால், அந்த வெறுமை ஏதோ ஒரு புரியாத விதத்தில், தொட்டு உணரக்கூடிய ஒரு பொருண்மையைக் கொண்டிருந்தது. இவை ஒருவேளை, அவளது ஏக்கம் ஒரு காலத்தில் ஆறுதல் தேடிக்கொண்ட அந்த இடைநிலை உருவாக்கங்களாக—பாதி ஊக்கம், பாதி கற்பனை கலந்தவையாக—இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவை வெறும் இடைநிலை அல்லது முழுமையடையாத கற்பனைகள் மட்டும்தானா? ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அகாதே ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயத்தைக் கவனித்தாள். "உண்மையிலேயே," என்று அவள் எண்ணினாள், "அவர்கள் சொல்வது சரிதான்: ஒருவருக்குள் ஒளி பிறக்கிறது! அது நீடிக்க நீடிக்க, மேலும் மேலும் பரவுகிறது!" ஏனெனில், ஒரு காலத்தில் அவள் கற்பனை செய்து பார்த்த அதே விஷயம்—அமைதியாகவும் நிலைத்தன்மையுடனும்—இப்போது அவள் எப்போது அதைத் தேடிப் பார்த்தாலும், அவளுக்கு முன்னால் அப்படியே காட்சியளித்தது. அது எந்தச் சத்தமும் இன்றி உலகிற்குள் நுழைந்திருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால்—அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட மத நம்பிக்கையில் தீவிரமாகப் பற்றுகொண்ட ஒருவர் உணர்ந்திருக்கக்கூடிய விதத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக—அவளது அந்தப் பயணத்தில் கடவுள் இடம்பெறவில்லை; ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பயணத்தில் அவள் இனி ஒருபோதும் தனித்திருக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் கிடைத்த அந்த மெல்லிய உணர்விற்கும், பின்னர் முழுமையடைந்த அந்த அனுபவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு இவ்வளவுதான்—இது இயற்கையான, மண்ணுலக எதார்த்தத்திற்குச் சாதகமான ஒரு மாற்றமாகும்.

- 1119 -
=======================
@47
47

மக்களுக்கு இடையே நடமாடுதல்

அதன்பிறகு வந்த காலத்தில், அவர்கள் தங்கள் அறிமுகமானவர்களிடமிருந்து விலகிக்கொண்டனர். தாங்கள் ஒரு பயணத்திற்குச் செல்வதாகக் கூறி அவர்களைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியதோடு, எவராலும் தொடர்புகொள்ள முடியாதபடி முற்றிலும் மறைந்துவிட்டனர்.

பெரும்பாலான நேரங்களில், அவர்கள் ரகசியமாக வீட்டிற்குள்ளேயே தங்கினர்; வெளியே சென்றபோதும், தங்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் கண்ணில் படக்கூடிய இடங்களைத் தவிர்த்தனர். அதற்குப் பதிலாக, பொழுதுபோக்கு இடங்களுக்கும் சிறிய திரையரங்குகளுக்கும் சென்றனர்—அங்கு தங்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்பதால் அவர்கள் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தனர். அல்லது, வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவுடன், பெருநகரத்தின் மக்கள் ஓட்டத்தோடு தங்களை இணைத்துக்கொண்டு, அந்த நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்ல அனுமதித்தனர். மக்களின் தேவைகளைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த ஓட்டம், ஒரு கடல் அலை போலத் துல்லியமாக ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது; குறிப்பிட்ட நேரங்களில் மக்களை ஒன்றிணைத்தும், மற்ற நேரங்களில் அவர்களைச் சிதறடித்தும் வந்தது. எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இன்றி, அவர்கள் இந்த மக்கள் ஓட்டத்திற்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தனர். மற்றவர்கள் செய்வதையே தாங்களும் செய்வது, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குத் தங்கள் சொந்த வாழ்வின் தார்மீகப் பொறுப்பிலிருந்து விடுபட்டு, ஒரு பொதுவான வாழ்க்கை முறையில் பங்கேற்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அவர்கள் வாழ்ந்த இந்த நகரம், முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் அழகாகவும், அதே சமயம் முற்றிலும் அந்நியமாகவும் அவர்களுக்குத் தோன்றியது. தனித்தனியாகப் பார்த்தால் கட்டிடங்கள் அவ்வளவு அழகாக இல்லாவிட்டாலும், ஒட்டுமொத்தமாக அவை ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சியை உருவாக்கின. வெப்பத்தால் மெலிந்த காற்றில் இரைச்சல் ஒரு நதியைப் போல எழுந்து கூரைகளை நோக்கிச் சென்றது; தெருக்களின் ஆழத்தால் மங்கலாகத் தெரிந்த அந்தத் தீவிரமான ஒளியில், மக்கள் உண்மையில் இருப்பதை விட அதிக உணர்ச்சிகரமானவர்களாகவும், மர்மமானவர்களாகவும் தோன்றினர். எல்லாவற்றின் ஒலியும், தோற்றமும், வாசனையும்—மீண்டும் பெற முடியாத, மறக்க முடியாத ஏதோ ஒன்றைப் போல—இந்த உலகம், அதன் கணநேரத் தற்போதைய நிலையில், தன்னைத்தானே எப்படி உணர்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவது போல இருந்தன. அந்த உடன்பிறப்புகள், மனமுவந்து, உலகத்தை நோக்கித் திரும்புவதற்கான இந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

இருப்பினும், இதில் ஒருவிதத் தயக்கம் இருக்கவே செய்தது; ஏனெனில், அவர்களுக்குள் ஏதோ ஒரு முரண்பாடு மறைந்திருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த அந்த ரகசியமான, வரையறுக்கப்படாத பிணைப்பு—அதைப் பற்றி அவர்களால் வெளிப்படையாகப் பேச முடியவில்லை—அவர்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துக்காட்டியது. அதே சமயம், அவர்கள் தொடர்ந்து உணர்ந்த அந்தத் தீவிரமான உணர்வு—அது ஏதோ ஒரு தடையால் தடுக்கப்பட்டதல்ல, மாறாக ஒரு வாக்குறுதியால் வடிவமைக்கப்பட்டது—அவர்களை, ஒரு உடல் ரீதியான இணைப்பின் போது ஏற்படும் அந்த வெப்பமான, அமைதியான தருணங்களைப் போன்ற ஒரு நிலையில் நிறுத்தியிருந்தது. இந்த விருப்பம், வெளியேற வழியின்றி, மீண்டும் உடலுக்குள்ளேயே இறங்கி, ஒரு மென்மையான உணர்வை நிரப்பியது; அந்த உணர்வு, இலையுதிர் காலத்தின் இறுதிக் கட்டத்தையோ அல்லது வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்தையோ போன்ற, பிடிபடாத ஒரு நுட்பமான தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருந்த அதே உணர்வை அவர்கள் மற்றவர்களிடமோ அல்லது ஒட்டுமொத்த உலகத்திடமோ கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், "ஒருவேளை இப்படி இருந்திருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்?" என்ற ஒரு அழகான நிழல் அவர்கள் இதயங்களின் மீது படிவதை உணர்ந்தனர்—

- 1120 -

இந்த நிழலை அவர்களால் முழுமையாக நம்பவும் முடியவில்லை, அதே சமயம் இதிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடவும் முடியவில்லை; வாழ்க்கையில் அவர்கள் எதைச் சந்தித்தாலும், இந்த நிழல் அவர்களை விட்டு நீங்கவில்லை. தாங்களாகவே தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட இந்த இரட்டையர்களுக்கு, தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளும் துறவு மனப்பான்மையும், உலகில் நிறைவேறாத அனைத்து அன்புகளையும், அதேபோல் யதார்த்தமும் விழிப்புணர்வும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியின் மீதும் விதிக்கும் எல்லைகளையும் மிகத் தீவிரமாக உணரும்படி செய்தன. வாழ்க்கையின் விசித்திரமான இருமுனைத் தன்மையை அவர்கள் ஆழமாக உணர்ந்தனர்—அதாவது, ஒவ்வொரு உயர்ந்த லட்சியத்தையும் ஏதோ ஒரு தாழ்ந்த விஷயத்தைக் கொண்டு சமநிலைப்படுத்தும் தன்மை அது. ஒவ்வொரு முன்னேற்றத்துடனும் ஒரு பின்னடைவையும், ஒவ்வொரு வலிமையின் வெளிப்பாட்டுடனும் ஒரு பலவீனத்தையும் அது பிணைத்து வைத்திருக்கிறது; ஒரு உரிமையை வழங்கும்போது வேறொன்றைப் பறித்துக்கொள்கிறது; ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்கும்போது புதிய குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது. உன்னதமான ஒன்றை வரவழைத்துவிட்டு, அடுத்த கணமே அந்த உன்னதத்திற்குரிய மரியாதையை முற்றிலும் சாதாரணமான, அற்பமான ஒன்றின் மீது சுமத்திவிடுகிறது. இவ்வாறு, மனிதனின் அனைத்து உயர்ந்த முயற்சிகளும், அவற்றுக்கு நேர் எதிரான விஷயங்களுடன் பிரிக்க முடியாத—ஒருவேளை தவிர்க்க முடியாத—பிணைப்பைக் கொண்டுள்ளன. இது, துடிப்பான அல்லது இன்னும் முழுமையடையாத மனநிலை கொண்டவர்களுக்கு, வாழ்க்கையை—மற்ற அனைத்து மோதல்களையும் பிளவுகளையும் தாண்டி—தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்குக் கடினமானதாக மாற்றுகிறது; அதே சமயம், இதற்கான விளக்கத்தைத் தேடவும் அவர்களைத் தூண்டுகிறது.

வாழ்க்கையின் உன்னதமான மற்றும் இழிவான பக்கங்களுக்கு இடையிலான இந்த பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு, பலவிதமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. மனிதர்களை வெறுக்கும் பக்திமான்கள் இதை உலகியல் பலவீனத்தின் வெளிப்பாடாகக் கருதுகின்றனர்; வலிமையான, முழுமையான உயிர்ச்சக்தி கொண்டவர்கள் இதை வாழ்க்கையின் மிகச் சுவாரஸ்யமான பகுதியாகப் பார்க்கின்றனர்; சாதாரண மனிதர்களோ, இந்த முரண்பாட்டைத் தங்கள் வலது கைக்கும் இடது கைக்கும் இடையிலான இயல்பான உறவைப் போலவே இயல்பாகக் கருதுகின்றனர். கவனமாகச் சிந்திப்பவர்களோ, "இந்த உலகம் மனிதர்களின் கருத்துகளுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்படவில்லை" என்று சுருக்கமாகக் கூறிவிடுகிறார்கள். இது ஒரு குறையாகக் கருதப்படுகிறது—உலகத்தின் குறையாகவோ அல்லது மனிதக் கருத்துகளின் குறையாகவோ இருக்கலாம். இதனை அணுகும் விதம், குழந்தைக்குரிய நம்பிக்கையான மனப்பான்மை முதல், ஆழ்ந்த சோகம் அல்லது சவாலான அலட்சியம் வரை பலவாறாக அமைகிறது. ஒட்டுமொத்தமாகச் சொன்னால், இது குறித்த முடிவை எடுப்பது என்பது, பகுத்தறிவின் ஒரு முறையான, கண்ணியமான செயல்பாட்டை விட, ஒருவரின் இயல்பு அல்லது மனப்பாங்கைப் பொறுத்த விஷயமாகவே தோன்றுகிறது. இருப்பினும், உலகம் மனித விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்காகப் படைக்கப்படவில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதே அளவு உண்மையான விஷயம் என்னவென்றால், மனிதக் கருத்துகள் உலகத்தோடு ஒத்துப்போகும் வகையிலேயே உருவாக்கப்பட்டன—ஏனெனில், அதுவே அவற்றின் அடிப்படை நோக்கம். ஆனால், ஏன் அவைகளால் ஒருபோதும் உலகத்தோடு முழுமையாக ஒத்துப்போக முடிவதில்லை—குறிப்பாக, அறம் மற்றும் அழகு சார்ந்த தளங்களில்......இறுதியில் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தும் என்பது விசித்திரமான, விடை தெரியாத ஒரு கேள்வியாகவே நீடிக்கிறது.
குறிக்கோளற்ற அந்தப் பாதைகள், ஒரு சித்திரப் புத்தகத்தைப் போல காட்சிகளை முன்வைத்தன;
புத்தகத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டும்போது ஏற்படும் அந்த மெல்லிய, உற்சாகமான உணர்வுடன் கூடிய உரையாடல்களுக்கு அவை வழிவகுத்தன. ஆனால், அந்த உரையாடல்கள் எவையும் தாங்கள் விவாதித்த பொருளை

71 முசில், மான் _ H21 -



தெளிவாகவோ அல்லது முழுமையாகவோ அணுகவில்லை; காலம் செல்லச் செல்ல, ஒவ்வொரு உரையாடலும் முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழல்களை நோக்கித் திசைமாறின. இந்தச் செயல்பாட்டில், ஒட்டுமொத்தக் கருத்தியல் கட்டமைப்பு மேலும் விரிவடைந்தது; அதே சமயம், துடிப்பான மற்றும் தனித்தனி நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட அதன் கட்டமைப்பு, தூண்டப்பட்ட சிந்தனைகளின் பெருக்கெடுப்பில் மீண்டும் மீண்டும் சரிந்து விழுந்தது. இழப்புகளும் ஆதாயங்களும் நிறைந்த நீண்ட காலச் செயல்பாட்டிற்குப் பிறகே, அதன் இறுதி முடிவு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இப்படியாக, உல்ரிச் — அது தற்செயலானதா அல்லது திட்டமிடப்பட்டதா, ஆழ்ந்த நம்பிக்கையினால் உருவானதா அல்லது வெறும் খেயாலியா என்பது தெரியவில்லை — மனித உணர்வுகளின் மீது விதிக்கப்பட்டுள்ள எல்லைகளும், வாழ்க்கையின் ஏற்ற இறக்கங்களும் (சுருக்கமாகச் சொன்னால், அதன் இயல்பிலேயே இருக்கும் அறிவுசார் நம்பகத்தன்மையின்மை) ஒரு பயனுள்ள நோக்கத்திற்கு உதவக்கூடும் என்று முதன்முதலில் முன்மொழிந்தார். அந்த நோக்கம் என்னவென்றால், ஒரு மிதமான வாழ்க்கை நிலையை உருவாக்கி, அதைப் பேணிப் பாதுகாப்பதே ஆகும்.

உலகம் மேதைகளுக்கான ஒரு இன்பத் தோட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் கோரவில்லை. வரலாற்றைப் பொறுத்தவரை, மேதைகளும் அவர்களின் படைப்புகளும் அதன் உச்சகட்ட தருணங்களில் மட்டுமே இடம்பெறுகின்றன — சில சமயங்களில் அவை தேவையற்ற மிகைப்புகளாகவும் இருக்கலாம்; ஆனால், பெரும்பான்மையான வரலாறு என்பது சாதாரண மனிதர்களைப் பற்றியதே. இதுவே வரலாறு இயங்குவதற்கான மூலப்பொருள்; இதிலிருந்தே வரலாறு தொடர்ந்து புதிய வடிவில் வெளிப்படுகிறது. ஒருவேளை, சோர்வுற்ற ஒரு தருணத்தில் அவருக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றியிருக்கலாம். அல்லது, மிதமான நிலையில் உள்ள அனைத்தும் — அதாவது சராசரியான அனைத்தும் — ஒருவித உறுதியையும், தங்களைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கான சிறந்த வாய்ப்புகளையும் கொண்டிருக்கின்றன என்று அவர் கருதியிருக்கலாம். வாழ்க்கையின் அடிப்படை விதி 'தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுதல்' என்று ஒருவர் கருதினால், அது உண்மையாகவே இருக்கலாம். நிச்சயமாக, இதற்கும் அதில் ஒரு பங்கு உண்டு... இருப்பினும், இந்தத் தொடக்கப்புள்ளி முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தையும் நமக்கு வழங்குகிறது. மனித வரலாற்றின் முன்னேற்றங்கள் சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து மட்டுமே உருவாவதில்லை என்பது உண்மையாக இருக்கலாம்—ஏனெனில், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில், வரலாற்றில் மேதமையும் முட்டாள்தனமும், வீரமும் மனவுறுதியின்மையும் என அனைத்தும் கலந்திருக்கின்றன. இருப்பினும், இறுதியில் வரலாறு என்பது கோடிக்கணக்கான உந்துதல்கள், எதிர்ப்புகள், பண்புகள், முடிவுகள், நிறுவனங்கள், உணர்ச்சிகள், நுண்ணறிவுகள் மற்றும் தவறுகளின் தொகுப்பாகவே அமைகிறது. இவை அனைத்தையும் ஒரு சாதாரண மனிதன் பல்வேறு திசைகளிலிருந்து பெற்று, மீண்டும் பல்வேறு திசைகளுக்குப் பரப்புகிறான். அவனுக்குள்ளும்—வரலாற்றுக்குள்ளும்—இதே கூறுகள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்துள்ளன. இந்த அர்த்தத்தில், வரலாற்றை ஒரு வகையில் 'சாதாரணமானவர்களின் வரலாறு' என்று சொல்லலாம்; அல்லது, ஒருவரின் பார்வையைப் பொறுத்து, கோடிக்கணக்கான தனிமனித வரலாறுகளின் சராசரி என்றும் கூறலாம். ஒருவேளை வரலாறு எப்போதும் ஒரு நடுத்தரமான நிலையிலேயே நீடிக்க விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த 'சாதாரணமான' நிலைக்கு, அந்தச் சாதாரண மனிதர்களையே பொறுப்பாக்குவதை விட அர்த்தமற்ற செயல் வேறென்ன இருக்க முடியும்?

இத்தகைய சிந்தனைகளுடன், நிகழ்தகவு கோட்பாட்டில் (theory of probability) சராசரிகள் எவ்வாறு கணக்கிடப்படுகின்றன என்ற நினைவும் வந்தது. நிகழ்தகவு விதிகளின் தொடக்கப்புள்ளி—மிகவும் குளிர்ந்த, கிட்டத்தட்ட வெட்கமற்ற ஒரு நடுநிலையுடன்—நிகழ்வுகள் எப்படி வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம், அல்லது தற்போதுள்ள நிலைக்கு முற்றிலும் மாறான திசையிலும் திரும்பலாம் என்று கருதுகிறது. மேலும், ஒரு சராசரி உருவாகி நிலைபெற வேண்டுமானால், சராசரிக்கு அருகில் உள்ள மதிப்புகளை விட, மிக உயர்ந்த அல்லது அசாதாரணமான மதிப்புகள் மிக அரிதாகவே நிகழ வேண்டும்—சொல்லப்போனால், அவை கிட்டத்தட்ட நிகழவே கூடாது. அதே நிலை, சராசரிக்கும் மிகக் கீழே உள்ள தீவிரமான மதிப்புகளுக்கும் பொருந்தும். எது எப்படியிருப்பினும், இத்தகைய மதிப்புகள்—நல்லதோ கெட்டதோ—'விதிவிலக்குகளாகவே' (outliers) எஞ்சுகின்றன. இது கணிதக் கணக்கீட்டு தர்க்கத்திற்கு மட்டுமல்ல, நடைமுறை அனுபவத்திற்கும் பொருந்தும்; அதாவது, தற்செயலான நிகழ்வுகளை ஒத்த சூழல்கள் நிலவும் இடங்களில் எல்லாம் இது உண்மையாகிறது.

வரலாற்றுத் தளத்திலும், தீவிரமான அல்லது ஒருதலைப்பட்சமான அமைப்புகள், மற்றும் தீவிரக் கோரிக்கைகளின் முழுமையான செயல்பாடுகள் நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்தது மிக அரிது. இது, தீவிர மதிப்புகள் நிகழ்வதற்கான நிகழ்தகவு மிகக் குறைவு என்ற கோட்பாட்டுடன் ஒத்துப்போகிறது. இது ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் ஒருவிதமான ஆர்வமின்மையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் மற்றொரு கோணத்தில், இது மனிதகுலத்தைக் காக்கும் ஒரு காரணியாகவே இருந்து வந்துள்ளது. அதீத ஆர்வமும் லட்சியமும் கொண்ட மேதைகளிடமிருந்தும், அதே சமயம் கண்மூடித்தனமான செயல்களில் இறங்கத் துடிக்கும் முட்டாள்தனத்திலிருந்தும் இது மனிதகுலத்தைப் பாதுகாக்கிறது! உல்ரிச், தற்செயலாக, நிகழ்தகவு குறித்த இந்த அணுகுமுறையை அறிவுசார் மற்றும் வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கும் விரிவுபடுத்தினார்; "சராசரித்தன்மை" என்ற இயந்திரவியல் கருத்தாக்கத்தை அறவியல் தளத்திற்குப் பயன்படுத்தினார். இதன் மூலம், அவர் வாழ்க்கையின் இருமைத்தன்மைக்கு—அதாவது அவர் தனது பயணத்தைத் தொடங்கிய அதே இடத்திற்கு—மீண்டும் வந்தார். கருத்துகளும் உணர்வுகளும் கொண்டுள்ள எல்லைகளும் மாற்றங்களும்—அவற்றின் இயல்பான பயனற்ற தன்மை, அவை குறிக்கும் பொருளுக்கும், அதன் நேர்மாறான விளைவுக்கும் இடையே உள்ள மர்மமான மற்றும் ஏமாற்றும் பிணைப்பு—இவை போன்ற அனைத்து நிகழ்வுகளும், "ஒரு முடிவு நிகழ்வதற்கு எவ்வளவு வாய்ப்புள்ளதோ, அதே அளவு மற்றொரு முடிவும் நிகழ்வதற்கு வாய்ப்புள்ளது" என்ற முன்னிபந்தனைக்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளன. உண்மையில், நிகழ்தகவுக் கணக்கீட்டின் அடிப்படை சாரமே இந்த முன்னிபந்தனைதான்; நிகழ்தகவுத் துறையில் "வாய்ப்பு" (chance) என்பது இவ்வாறுதான் வரையறுக்கப்படுகிறது. உலகத்தின் போக்கும் இதே தர்க்கத்தையே பின்பற்றுகிறது என்பது, உலகம் உண்மையில் இயங்கும் விதத்திலிருந்து பெரிய மாற்றமின்றித்தான் இயங்குகிறது என்பதையே உணர்த்துகிறது......எல்லாம் தற்செயல் நிகழ்வுகளுக்கு என்று விட்டுவிடப்படும்போது நடப்பது இதுதான்.

உலகத்தின் போக்கை வெறும் தற்செயல் நிகழ்வுகளுடன் ஒப்பிடுவது, ஒருவிதமான 'கற்பனை கலந்த அவநம்பிக்கை' (romantic pessimism) ஆக இருக்காதா என்று அகாதே கேட்டாள்; அதாவது, ஏதோ ஒரு খেয়ாலித் தூண்டுதலால் உண்மையை இருளடையச் செய்யும் முயற்சியாக இது இருக்காதா?

"அதற்கு நேர்மாறானது!" என்று உல்ரிச் பதிலளித்தான். "உயர்ந்த எதிர்பார்ப்புகள் அனைத்தும் பயனற்றவை என்பதை உணர்ந்ததிலிருந்தே நாம் தொடங்கினோம்; இது ஏதோ ஒரு துரோகமான ரகசியம் போல நமக்குத் தோன்றியது. ஆனால், இந்த பயனற்ற தன்மையை நிகழ்தகவு விதிகளுடன் (laws of probability) ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், அந்த ரகசியத்தை—இதை படைப்பின் 'முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒத்திசைவின்மை' (pre-established disharmony) என்று அழைக்கலாம்; இது புகழ்பெற்ற 'முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒத்திசைவு' (pre-established harmony) என்ற கருத்தாக்கத்தைக் கேலி செய்யும் ஒரு சொல்—மிகவும் எளிமையான முறையில் விளக்க முடியும். அதாவது, இதைத் தடுப்பதற்கு எதுவுமே இல்லை என்பதை உணர்ந்தாலே போதும்! வளர்ச்சியானது அதன் போக்கிலேயே விட்டுவிடப்படுகிறது; அதன் மீது அறிவுப்பூர்வமான, ஒழுங்குபடுத்தும் விதிகள் எதுவும் திணிக்கப்படுவதில்லை. இது தற்செயல் நிகழ்வுகளைப் பின்பற்றுவது போலத் தோன்றுகிறது; இது 'உண்மையான' ஒன்றைத் தராவிட்டாலும், 'நிகழ்தகவு' கொண்ட விஷயங்களை விளக்குவதற்கு இந்த அணுகுமுறை போதுமானது. அதே சமயம், இந்த நிகழ்தகவு ஒருவிதமான 'சராசரித்தன்மை' (averageness) உருவாவதை விளக்குகிறது; இதுவே ஒரே நிலையான தன்மையாக நிலைபெறுகிறது—இன்று எல்லா இடங்களிலும் பரவலாகக் காணப்படும், ஆனால் எவராலும் விரும்பப்படாத ஒரு நிகழ்வு இது. இதில் கற்பனை கலந்த அவநம்பிக்கையோ அல்லது குறிப்பாக இருண்ட தன்மையோ எதுவுமில்லை; உங்களுக்குப் பிடித்தாலும் சரி, பிடிக்காவிட்டாலும் சரி, இது ஒரு துணிச்சலான, சாகசமிக்க பரிசோதனையைப் போன்றது!"

இருப்பினும், அவன் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி மேலும் பேச விரும்பவில்லை; மிகவும் நுணுக்கமானதாகத் தோன்றிய இந்தச் சிந்தனை ஓட்டத்தை, அதன் தொடக்க நிலையிலேயே அப்படியே விட்டுவிட்டான். ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான விஷயத்தைத் தொட்டுவிட்டதாக உணர்ந்தாலும், அதை மிகவும் தடுமாற்றத்துடனும், தேவையற்ற நீண்ட விளக்கங்களுடனும் வெளிப்படுத்தியதாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. உலகின் மகத்துவமே அதன் ஆழமான தெளிவற்ற தன்மையில்தான் (ambiguity) அடங்கியிருக்கிறது—அது முன்னோக்கிச் செல்வது போலவே பின்னோக்கியும் செல்வது போலத் தோன்றும்; அது ஒருபுறம் ஊக்கமளிப்பதாகவும், மறுபுறம் மிகுந்த குழப்பம் தருவதாகவும் இருக்கிறது. சிந்தனையாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இதைப் பற்றி வேறுவிதமாக நினைக்க முடியாது; ஏனெனில், உலக வரலாறு என்பது தனித்துவமான மனிதர்களின் வரலாறு அல்ல, மாறாக அது சராசரி மனிதர்களின் வரலாறுதான்—அவர்களின் குழப்பமான, தெளிவற்ற முகமே அதில் பதிந்திருக்கிறது. இருப்பினும், அந்த எண்ணம்—ஒரு வேகமான, புத்தாக்கமான சிந்தனை—ஒருவிதமான சுமையைத் தாங்கியிருந்தது: "சாதாரண மனிதன்" என்ற பரிச்சயமான இயல்புக்கு, "நிகழ்தகவு" (probability) என்ற கருத்தாக்கத்துடன் ஒப்பிடுவதன் மூலம், இதுவரை கண்டறியப்படாத ஒரு புதுமையைக் கொடுக்கும் முயற்சி அது. இந்த ஒப்பீட்டின் அடிப்படை எளிமையானதுதான்: சராசரி என்பது ஏதோ ஒரு வகையில் எப்போதும் நிகழ்தகவுக்கு உட்பட்டது; மேலும், சாதாரண மனிதன் என்பவன் அனைத்து நிகழ்தகவுகளின் படிவுதான். ஆனால், தான் ஏற்கனவே சொன்னவற்றையும், இன்னும் சொல்ல வேண்டியவற்றையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​நிகழ்தகவையும் வரலாற்றையும் இணைத்துத் தொடங்கிய அந்தச் சிந்தனைப் பாதையைத் தொடர்வதில் உல்ரிச் சற்றே ஊக்கமிழந்தார்.

அகாத்தே ஒருவித விளையாட்டுத்தனமான தயக்கத்துடன் கேட்டாள்: "கவனிப்பாளர் ஒருவர் லாட்டரியில் வெல்லக் கனவு காண்கிறார்! அப்படியானால், நான் உங்களைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், வரலாற்றின் பணி என்பது, மனித இனத்தை மேலும் மேலும் 'சாதாரணமான' ஒன்றாக மாற்றுவதா—அத்தகைய வாழ்விற்கு அடித்தளம் அமைப்பதா? இதற்கான ஏதேனும் சான்றுகள் அல்லது குறைந்தபட்சம் ஏதேனும் ஒரு சிறு குறிப்பு இருக்கிறதா? மேலும், தற்செயலான நிகழ்வுகளின் போக்கைப் பின்பற்றி, நிகழ்வுகளின் பரவலையும் கலவையையும் அந்தத் தற்செயல் விதிகளுக்கே விட்டுவிடுவதைத் தவிர, வரலாறு வேறு எதைச் செய்ய முடியும்—அதுவும் இதைவிட எளிமையான அல்லது நம்பகமான முறையில்?" உல்ரிச் தலையசைத்தார். "இது ஒரு 'இருந்தால்' (if) என்பது போன்றதுதான்... மனித வரலாற்றிற்கு ஏதேனும் ஒரு நோக்கம் இருந்து—அந்த நோக்கம் இதுவாகவே இருக்குமானால்—அப்போது அது இப்போது இருப்பதை விடச் சிறப்பாக இருக்க முடியாது; விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், எந்த நோக்கமும் இல்லாமலேயே அது ஒரு இலக்கை அடைந்துவிடுகிறது!" அகாத்தே சிரித்தாள். "அதனால்தான், நாம் வாழும் இந்தத் தாழ்வான கூரை போன்ற சூழல், 'முற்றிலும் பயனற்றதல்ல' என்று கூறுகிறீர்களா?" "மிகவும் அவசியமான ஒரு நோக்கம்: சராசரித் தன்மையை வளர்ப்பது!" என்று உல்ரிச் உறுதிப்படுத்தினார். "இதற்காகவே, எந்தவொரு உணர்வும் அல்லது விருப்பமும் வானத்தைத் தொடும் அளவிற்கு வளர்ந்துவிடாதபடி, அது நிரந்தரமாகத் தடுத்து நிறுத்துகிறது!" "இதற்கு நேர்மாறாக இருந்திருக்கக்கூடாதா!" என்று அகாத்தே குறிப்பிட்டாள். "அப்படி இருந்திருந்தால், எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பாக, நான் இவ்வளவு கூர்மையாகக் காது கொடுத்துக் கேட்க வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காது!"

அகாத்தேவைப் பொறுத்தவரை, மேதைமை, சராசரித் தன்மை மற்றும் நிகழ்தகவு குறித்த இத்தகைய உரையாடல், வெறும் அறிவுத்திறனை மட்டுமே ஈடுபடுத்தி, இதயத்தைத் தொடாததால், நேரத்தை வீணடிக்கும் செயலாகவே தோன்றியது. உல்ரிச் சற்று வித்தியாசமாக உணர்ந்தார்; தான் கூறிய விஷயத்தில் அவருக்கு முழுமையான அதிருப்திதான் இருந்தது. அதில் உறுதியான ஒரு அம்சம் இதுதான்: ஏதேனும் ஒன்று வாய்ப்பைச் சார்ந்த விளையாட்டாக (game of chance) இருந்தால், அதில் வெற்றி மற்றும் தோல்விகளின் பரவல், வாழ்க்கையின் போக்கைப் போலவே அமைந்திருக்கும். ஆனால், இத்தகைய நிபந்தனை வாக்கியத்தின் இரண்டாம் பகுதி உண்மையாக இருக்கிறது என்பதற்காக, அதன் முதல் பகுதியும் உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல! இந்தத் தொடர்பை இரு திசைகளிலும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டுமானால், அதற்கு இன்னும் துல்லியமான ஒப்பீடு தேவைப்படும். உண்மையில், வரலாற்று நிகழ்வுகள் மற்றும் அறிவுசார் நிகழ்வுகளுக்கு நிகழ்தகவுக் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்துவதற்கும், முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு பார்வைக் கோணங்களை அருகருகே வைத்து ஒப்பிடுவதற்கும் இத்தகைய ஒப்பீடுதான் அடிப்படைத் தேவையாக இருக்கும். ஆனால், உல்ரிச்சிற்கு இதில் எந்த ஆர்வமும் இருக்கவில்லை; அதே சமயம், இந்த விடுபட்ட அம்சம் குறித்து அவர் எவ்வளவு அதிகமாக உணர்ந்தாரோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு...தன்னிடமிருந்த பணியின் முக்கியத்துவத்தை அவர் மேலும் மேலும் உணரத் தொடங்கினார். அறிவுசார்ந்த சோம்பேறித்தனம் கொண்ட பெருந்திரள் மக்களின் செல்வாக்கு அதிகரித்து வருவது—மனிதகுலத்தை மேலும் மேலும் சாதாரணமான, சராசரித் தன்மையுடையதாக மாற்றுகிறது. இது, "சராசரி" என்பது எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்ற கேள்விக்கு முக்கியத்துவத்தை அளித்தது மட்டுமன்றி, "உண்மை" என்பதன் இயல்பு குறித்த கேள்விக்கு மாற்றாக, "சாத்தியமானவை" (probable) குறித்த அடிப்படை ஆய்வும் முன்னிலை பெறத் தொடங்கியது. உண்மையில், இது ஒரு குறிப்பிட்ட சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கான தொழில்நுட்பக் கருவியாக மட்டுமே உருவானது; ஆனால் இப்போது, ​​பொதுவான அறிவுசார் காரணங்கள் உட்பட பல்வேறு காரணங்களால், இது "உண்மை" குறித்த கேள்விக்கு மாற்றாக வளர்ந்து வருகிறது.

இதை இன்னும் சுருக்கமாகச் சொன்னால், "உண்மையான" மனிதன் மற்றும் "உண்மையான" வாழ்க்கை ஆகியவற்றுக்கு மாற்றாக—உண்மையில் அவை வெறும் கற்பனைகளும் பாசாங்குகளுமே தவிர வேறொன்றும் இல்லை—"சாத்தியமான மனிதன்" மற்றும் "சாத்தியமான வாழ்க்கை" ஆகியவை மெல்ல மெல்ல உருவெடுக்கத் தொடங்கின. உல்ரிச் முன்னரே இதைப் போன்ற ஒரு கருத்தை முன்வைத்திருந்தார்; இத்தகைய சூழல் உருவானதற்கு, கவனக்குறைவான வளர்ச்சிப் போக்கே காரணம் என்று அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இத்தகைய அவதானிப்புகளின் முழுமையான உட்பொருள்கள் அவருக்குக் கூட அப்போது முழுமையாகத் தெரிந்திருக்கவில்லை; இருப்பினும், இந்தத் தெளிவின்மையே அவற்றுக்கு ஒரு தனித்துவமான தன்மையை வழங்கியது—அது ஒரு தூரத்து மின்னலைப் போல, பரந்த ஆனால் நிலையற்ற ஒளியை வீசியது. மேலும், சமகால வாழ்க்கையிலும் சிந்தனையிலும் இக்கருத்துகள் பொருந்தக்கூடிய பல நிகழ்வுகளை அவரால் அடையாளம் காண முடிந்தது. இது, தனது உள்ளுணர்வு சார்ந்த புரிதலை இன்னும் துல்லியமான ஒன்றாக மாற்ற வேண்டும் என்ற உந்துதலை அவருக்குள் ஏற்படுத்தியது. எனவே, இது குறித்து மேலும் ஆராய வேண்டியதன் அவசியம் அவருக்குப் புலப்பட்டது; தகுந்த தருணம் அமையும்போது, ​​இதைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்று அவர் தீர்மானித்தார்.

-1125- இந்த எண்ணத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றபோது, ​​தான் அறியாமலேயே அகாதேயிடம் தனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு வந்திருப்பதைக் கண்டு அவர் புன்னகைத்தார். ஒரு காலத்தில், மனச்சோர்வுற்றிருந்த வேளையில், அவர் இதை "நம்மவர்களைப் போன்றவர்களுக்கு என்ன நடக்குமோ, அந்த உலகம்" என்று அழைத்திருந்தார். அது, மலட்டுத்தன்மை கொண்ட மணற்பாங்கான நிலத்தின் வழியே ஓடும், இலக்கற்ற ஒரு அமைதியற்ற நீரோட்டத்தைப் போன்ற உலகம்; இப்போது அவர் அதை "சாத்தியமான மனிதர்களின் உலகம்" என்று பெயரிட்டார். புதியதொரு ஆர்வத்துடன், மனிதர்களின் அந்த நீரோட்டத்தின் கரைகளில் கூட்டமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த மக்களை அவர் கவனித்தார்; அவர்கள் தங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் உணர்ச்சிகள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் அந்நியமான இன்பங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்களுக்குள்ளிருந்தே அந்நியப்பட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தனர். இது, நிறைவேறாத சாத்தியக்கூறுகளின் உலகத்தால் அல்ல, மாறாக இத்தகைய தீவிரமான விருப்பங்கள் மற்றும் இன்பங்களால் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு உலகம்! இதன் விளைவாக, இது ஒரு கட்டுப்பாடு நிறைந்த உலகமாகவும் இருந்தது—மிகவும் கட்டுக்கடங்காத உணர்ச்சிகளைக் கூட சிறைப்படுத்தும் தடைகளைக் கொண்ட, ஒரு சாதாரணமான, மரபுவழிப்பட்ட வாழ்வு கொண்ட உலகம். முதன்முறையாக, அவர் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்—வெறும் உணர்வுப்பூர்வமாக மட்டுமல்லாமல், உண்மையான ஒன்றின் மீது காட்டப்படும் ஆழ்ந்த எதிர்பார்ப்புடன் அவர் இதை அணுகினார். அதாவது, உலகியல் சார்ந்த மனநிலைக்கும் (இது ஒருபோதும் உண்மையான அமைதியையோ அல்லது நீடித்த நிறைவையோ அடைய முடியாது) மற்றும் தொடர்ச்சியான உலகியல் இயக்கத்திற்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு, இரு வேறுபட்ட வாழ்வு முறைகளிலிருந்து அல்லது உணர்ச்சிகளை அனுபவிக்கும் இரண்டு தனித்துவமான வழிகளிலிருந்து உருவானதாக இருக்கலாம் என்று அவர் கருதினார்.

பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு, "அங்கே பார்!" என்று அவர் கூறினார். இருவரும் தங்கள் கண்முன்னே இருந்த காட்சியை உன்னிப்பாகக் கவனித்தனர். அவர்கள் ஒரு பிரபலமான—மற்றும் பொதுமக்களால் ஓரளவுக்கு மதிக்கப்படக்கூடிய—பொதுச் சதுக்கத்தைக் கடந்து கொண்டிருந்தபோது இது நிகழ்ந்தது. அங்கே புதிய பல்கலைக்கழகக் கட்டிடம் இருந்தது; அது பரோக் (Baroque) பாணியைப் போலக் காட்டிக்கொள்ளும், ஆனால் தேவையற்ற நுணுக்கங்களால் மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கட்டமைப்பு. அதற்கு அருகிலேயே, இரட்டை கோபுரங்களைக் கொண்ட, மிகுந்த செலவில் கட்டப்பட்ட ஒரு 'நியோ-கோதிக்' (Neo-Gothic) தேவாலயம் இருந்தது; அது ஏதோ ஒரு கேளிக்கைத் திருவிழாவின் வெற்றிகரமான தந்திரத்தைப் போலத் தோன்றியது. பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சொந்தமான இரண்டு சாதாரணக் கட்டிடங்கள் மற்றும் பிரம்மாண்டமான வங்கி ஆகியவற்றிற்குப் பின்னணியாக, பல தசாப்தங்களுக்கு முந்தைய, இருண்ட மற்றும் களையிழந்த நீதிமன்றமும் சிறைச்சாலையும் அமைந்திருந்தன. சுறுசுறுப்பான குதிரை வண்டிகளும் கனரக வண்டிகளும் அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தன. ஒரே பார்வையில், ஏற்கனவே நிலைநாட்டப்பட்டவற்றின் உறுதியையும், மேலும் விரிவுபடுத்துவதற்கான ஆயத்தங்களையும் காண முடிந்தது. இந்தக் காட்சி மனித முயற்சியின் மீது வியப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய அதே வேளையில், மனதிற்குள் ஒருவித வெறுமையின் படிவை மெல்ல மெல்லச் சேர்க்கவும் கூடியதாக இருந்தது. உரையாடலின் பொருளை மாற்றாமலேயே, உல்ரிச் தொடர்ந்து கூறினார்: "மிகவும் முரட்டுத்தனமான உள்ளுணர்வுகள் மற்றும் கொள்கைகளை மட்டுமே கொண்ட கொள்ளையர் கூட்டம் ஒன்று உலகைக் கைப்பற்றிக்கொண்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம்! காலப்போக்கில், அத்தகைய காட்டுமிராண்டித்தனமான சூழலில் கூட அறிவுசார் படைப்புகள் உருவாகும்! பிறகு, இன்னும் சில காலம் கழித்து—அறிவு முழுமையாக வளர்ச்சியடைந்த நிலையில்—அது தனக்கே ஒரு தடையாக மாறி நிற்பதைக் காணும்! அறுவடை பெருகுகிறது, ஆனால் அதன் சாரம் குறைகிறது; கிளைகள் கனியால் முழுமையாக நிரம்பும்போது, ​​அந்தப் பழங்கள் நிழலின் சுவையைக் கொண்டிருக்கத் தொடங்குவது போல!" — ஏன் என்று அவர் கேட்கவில்லை. 'கலாச்சாரம்' என்று அழைக்கப்படுவதில் பெரும்பகுதி, கொள்ளையர் கும்பல் ஒன்றுக்கும், அதே சமயம் சும்மா அமர்ந்திருக்கும் முதிர்ச்சியான நிலைக்கும் இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு நிலையில் தான் இருக்கிறது என்ற தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தவே அவர் இந்த ஒப்புமையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஏனெனில், ஒருவேளை இது உண்மையாக இருக்குமானால், அவர் ஈடுபட நேர்ந்த அனைத்து உரையாடல்களுக்கும் இது ஒரு சாக்காக அமையக்கூடும்—அவை தொடக்கத்தில் வேறொன்றின் மென்மையான உணர்வுடன் தொடங்கியிருந்தாலும் கூட.
=============================


@48

 48

முக்கியமானவற்றின் பால் ஒரு நாட்டம்—
மற்றும் அது குறித்த ஒரு உரையாடலின் தொடக்கம்

மனித இயல்பின் இருமைத்தன்மையையும் சீரற்ற தன்மையையும் குறித்து ஒருவர் பேசுகிறார் என்றால், அவர் தன்னைவிடச் சிறந்ததொரு இயல்பை கற்பனை செய்ய முடியும் என்று நம்புகிறார் என்றே பொருள்.

நம்பிக்கை கொண்ட ஒருவர் அவ்வாறு நினைக்கக்கூடும்; ஆனால், உல்ரிச் அத்தகையவர் அல்ல. மாறாக, நம்பிக்கையை ஒருவித அவசரமான மனப்போக்காகவே அவர் கருதினார். அத்தகைய மனப்பாங்கின் உள்ளடக்கம் சாதாரணமான உலகியல் சார்ந்ததாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது அதீத ஆன்மீகக் கருத்து சார்ந்ததாக இருந்தாலும் சரி, அந்தச் சிந்தனைப் போக்கு அவருக்கு, ஒரு வீட்டுக்கோழி பறக்க முயற்சிக்கும் பலவீனமான செயலைத்தான் நினைவூட்டியது. இதில் அகாதே மட்டும் விதிவிலக்காக இருந்தாள். அவள்—அவசரத்துடனும் தீவிரத்துடனும்—நம்பிக்கை கொள்ளும் திறனைக் கண்டு தான் பொறாமைப்படுவதாக உல்ரிச் கூறினான். சில சமயங்களில், அவளது இந்த 'குறைபாட்டை' ஒரு பெண்பாலுக்குரிய இயல்பாக, மற்ற பாலியல் வேறுபாடுகளைப் போலவே அவனால் உணர முடிந்தது—இந்த வேறுபாடுகளை உணர்வதே ஒருவிதமான மகிழ்ச்சிகரமான மாயையை உருவாக்க வல்லது. அவள் காட்டிய இத்தகைய கணிக்க முடியாத நடத்தைகளை, அவை மன்னிக்க முடியாதவை என்று தோன்றிய தருணங்களில் கூட அவன் மன்னித்துவிட்டான்; உதாரணமாக, அபத்தமான பேராசிரியர் லிண்ட்னருடன் அவள் கொண்டிருந்த தொடர்பை—இது குறித்து அவனது சகோதரி அவனிடம் பல விஷயங்களை மறைத்திருந்தாள். அவளுக்கு அருகில், அவளது உடலின் மென்மையான கதகதப்பை உணர்ந்தபோது, ​​ஒரு தீவிரமான கருத்து அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: எந்தவொரு மனிதனும் இயல்பிலேயே அழகானவனோ அல்லது அசிங்கமானவனோ, நல்லவனோ அல்லது கெட்டவனோ, முக்கியமானவனோ அல்லது சலிப்பூட்டுபவனோ அல்ல; மாறாக, ஒரு மனிதனின் மதிப்பு என்பது, மற்றவர்கள் அவனை நம்புகிறார்களா அல்லது அவன் மீது சந்தேகம் கொள்கிறார்களா என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது. இது ஒரு மிகையான, தாராள மனப்பான்மை கொண்ட கருத்துதான்; அதே சமயம், இதில் இருந்த தெளிவற்ற தன்மை பலவிதமான ஊகங்களுக்கு இடமளித்தது. மேலும், இந்தக் கருத்தின் பின்னணியில் அந்த 'பக்திமானாகிய ஆட்டுக்கடா'—அதாவது பேராசிரியர் லிண்ட்னர் (இவனைப் பற்றி அவனுக்கு அவனது நிழலைப் பற்றித் தெரிந்ததை விட அதிகம் தெரியாது)—இருக்கக்கூடுமோ என்ற சந்தேகம், அவனது ஆழ்மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த வேகமான சிந்தனை ஓட்டத்தில் பொறாமை எனும் அலையை எழுப்பியது.

-1127-

இருப்பினும், இதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோது, ​​இந்தக் கருத்தைச் சொன்னது அகாதேவா அல்லது தான்தானா என்பது அவனுக்கு நினைவில்லை; இருவருமே சொல்லியிருக்கக்கூடும் என்றுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது. அப்போது, ​​பொறாமையின் அலை மென்மையான நுரையாகக் கரைந்து மறைந்தது—ஆன்மா அல்லது உடல் சார்ந்த அனைத்து வேறுபாடுகளையும் கடந்து, ஒன்றையொன்று மாற்றிக்கொள்ளக்கூடிய அந்தத் தன்மையிலிருந்தே இந்த மறைவு உருவானது. எதையும் நம்புவதற்குத் தயாராக இருக்கும் மனநிலை குறித்து, தனக்கிருந்த அடிப்படை ஐயத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவனுக்குள் எழுந்தது. ஒரு விஷயத்தை நம்புவதற்கும், ஒரு விஷயத்தின் மீது (அல்லது ஒரு நபரின் மீது) நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதற்கும் இடையிலான மனநிலைகள், வேறொரு மனநிலையிலிருந்துதான் தமக்கான வலிமையைப் பெறுகின்றன; அந்த வலிமையை அவை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தலாம் அல்லது வீணடிக்கலாம். ஆனால், இந்த 'மற்றொரு' மனநிலை என்பது, நாம் எளிதில் கருதுவது போல, அறிவின் உறுதியான அடித்தளம் என்று சொல்ல முடியாது; மாறாக, அது நம்பிக்கையை விடவும் பிடிபடாத, நுட்பமான ஒன்றாக இருக்கலாம். தன்னையும் தன் சகோதரியையும் இயக்கும் அனைத்தும் சரியாக இந்தத் திசையில்தான் நகர்கின்றன என்பதை உணர்ந்தபோது, ​​தன் எண்ணங்களை வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும் என்று உல்ரிச் விரும்பினான். ஆனால், அவனது சிந்தனைகள் இன்னும் முழுமையாக ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை என்பதால், அவற்றை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, பேச்சின் தலைப்பை மாற்றினான். ஒரு மேதை கூட, இந்த உலகில் முன்னேற்றத்தைப் போலவே பின்னோக்கிய நகர்வுகளும்—விளக்கவே முடியாத வகையில்—நிகழ்கின்றன என்று மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு அக அளவுகோலைக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், உண்மையில் அத்தகைய நபர் யார்? ஆரம்பத்தில், இதைப் பற்றிச் சிந்திக்க உல்ரிச்சுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை; ஆனாலும், அந்த வினா அவனை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டது—ஏன் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

"மேதை என்பதை ஒரு 'வகை' (type) என்றும், ஒரு தனிநபரின் 'உச்சநிலை' (personal superlative) என்றும் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்," என்று அவன் தொடங்கினான்; இன்னும் சரியான சொற்கள் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் அவன் தொடர்ந்தான். "மனிதகுலத்தில் மேதைகள் மற்றும் முட்டாள்கள் ஆகிய இரு பிரிவுகள் மட்டுமே உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்று நான் ஒருமுறை நினைத்தேன்—இவ்விரு வகைகளும் ஒன்றோடொன்று எளிதில் கலப்பதில்லை. ஆனால், 'மேதை வகை'யைச் சேர்ந்தவர்கள்—அதாவது அந்தத் தன்மையைக் கொண்டவர்கள்—அனைவருமே உண்மையான மேதைகள் என்று சொல்ல முடியாது. நாம் வியந்து போற்றும் அந்த 'மேதை' என்பவன், 'வீண் பெருமைகளின் பங்குச் சந்தையில்' (stock exchange of vanities) மட்டுமே உருவாகிறான்." அதன் பிரகாசம், அதைச் சுற்றியுள்ள முட்டாள்தனம் எனும் கண்ணாடிகளில் பிரதிபலிக்கிறது; அது எப்போதும் அதற்கு கூடுதல் கௌரவத்தை அளிக்கும் ஏதோ ஒன்றுடன்—செல்வம் அல்லது பதக்கங்கள் போன்றவை—பிணைக்கப்பட்டே இருக்கிறது. எனவே, ஒரு நபரின் உண்மையான தகுதி எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், பொதுவெளியில் அது வெளிப்படும் விதம் என்பது, சாராம்சத்தில், ஒரு 'வைக்கோல் அடைக்கப்பட்ட' மேதமைக்கு மேலாக வேறொன்றும் இல்லை—"

அகாத்தே அவனை இடைமறித்தாள், மாற்று என்னவென்று அறியும் ஆர்வத்துடன்: "சரி—அப்படியானால், மேதமை என்பதுதான் என்ன?"

"அந்த வைக்கோல் அடைக்கப்பட்ட உருவத்திலிருந்து வைக்கோலை முழுமையாக நீக்கிவிட்டால், எஞ்சியிருப்பதுதான் உண்மையான மேதமையாக இருக்கக்கூடும்," என்று உல்ரிச் கூறினான்; பிறகு, சற்று சிந்தித்து, ஒருவித ஐயப்பாட்டுடன் மேலும் சொன்னான்: "மேதமை என்றால் என்னவென்று என்னால் ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய முடியாது—அதற்கு யார் நடுவராக இருக்க முடியும் என்பதும் எனக்குத் தெரியவில்லை!"

-1128-

"அறிவுடையோரின் ஒரு சபை!" என்று புன்னகைத்தபடி கூறினாள் அகாத்தே. தன் சகோதரனின் சிந்தனை முறை பெரும்பாலும் கருத்துவாத (ideocratic) சாய்வு கொண்டிருப்பதை அவள் நன்கு அறிந்திருந்தாள்—இது போன்ற பல உரையாடல்களில் அவளுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு பார்வை அது. ஒருவித அறநெறிப் பாவனையுடன், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கும் அந்தப் புகழ்பெற்ற தத்துவக் கோரிக்கையை அவனுக்கு நினைவூட்டினாள்: உலகின் நிர்வாகம் மிகச் சிறந்த அறிஞர்களைக் கொண்ட ஒரு கல்விக்கழகத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அது.

உல்ரிச் தலையசைத்தான். "இது பிளேட்டோ காலத்திலிருந்தே வருகிறது. ஒருவேளை இதை நடைமுறைப்படுத்த முடிந்திருந்தால், அவரே அந்த நிர்வாகத்தின் பொறுப்பில் இருந்திருப்பார்..."...அக்காலகட்டத்தின் ஆதிக்கச் சிந்தனை ஒரு பிளேட்டோனியவாதியால் (Platonist) வழிநடத்தப்பட்டிருக்கலாம்—இது ஒரு நாள் வரை தொடர்ந்திருக்கும்; ஏன் என்று இறைவனுக்குத்தான் தெரியும்—திடீரென்று பிளோட்டினியவாதிகள் (Plotinists) உண்மையான தத்துவஞானிகளாகக் கருதப்படத் தொடங்கினர். 'மேதைமை' (genius) என்று போற்றப்படும் விஷயத்திற்கும் இது பொருந்தும்—அதாவது, ஒரு மேதையின் படைப்பு என்று சொல்லப்படுபவை. பிளோட்டினியவாதிகள் பிளேட்டோனியவாதிகளிடம் என்ன செய்திருப்பார்கள்—அல்லது பிளேட்டோனியவாதிகள் அவர்களிடம் என்ன செய்திருப்பார்கள்? உண்மை, பிழையைச் செய்வது போலத்தான்—அதாவது, அதை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்திருப்பார்கள்! ஒரு யானை மற்றொரு யானையை மட்டுமே ஈன்றெடுக்க வேண்டும், ஒரு பூனை மற்றொரு பூனையை மட்டுமே ஈன்றெடுக்க வேண்டும் என்று இறைவன் தீர்மானித்தது எவ்வளவு விவேகமானது! ஆனால், ஒரு தத்துவஞானியிடமிருந்து உருவாவது, அவனை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் ஒருவனோ அல்லது அவனுக்கு முற்றிலும் எதிரான மற்றொரு தத்துவஞானியோதான்!"

"அப்படியானால், எது மேதைமை என்பதை இறைவனே தீர்மானிக்க வேண்டியிருக்கும்!" என்று அகாதே வியப்புடன் கூறினாள்; அவளது குரலில் ஒருவிதமான பெருமிதமும், அதே சமயம் தான் சொன்ன கருத்தின் தீவிரத்தினால் எழுந்த ஒரு நடுக்கமும் கலந்திருந்தது.

"அது அவருக்குச் சலிப்பைத் தரும் என்று நினைக்கிறேன்!" என்று உல்ரிச் பதிலளித்தான். "குறைந்தது, கிறிஸ்தவ இறைவனுக்கு அப்படி இருக்கலாம். அவர் மனிதனின் இதயத்தையே கவனிக்கிறார்; அதனுடன் அறிவு எவ்வளவு இருக்கிறது அல்லது எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறது என்பது அவருக்கு முக்கியமல்ல. மேலும், திருச்சபை உலகியல் சார்ந்த மேதைமையை அவ்வளவு உயர்வாகக் கருதுவதில்லை என்பதில் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருப்பதாகவே நான் நினைக்கிறேன்!"

அகாதே ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, "முன்பெல்லாம் நீ இப்படிப் பேசமாட்டாயே!" என்று மட்டும் கூறினாள்.

"மனிதகுலத்தைத் தூண்டும் அனைத்து எண்ணங்களும் ஒரு காலத்தில் இறைவனின் மனதிற்குள் இருந்தன என்ற பேகன் (pagan) காலத்து நம்பிக்கை மிகவும் அழகானதாக இருந்திருக்கலாம் என்று நான் சொல்லலாம்; ஆனால், 'இறைவனின் வெளிப்பாடுகள்' (divine emanations) என்று சிந்திப்பது கடினம்—ஏனெனில், நமக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றும் விஷயங்களுக்குள், வெடிபொருட்கள் (guncotton) அல்லது காற்றழுத்தவியல் (pneumatics) போன்ற கருத்துகளும் அடங்கியிருக்கின்றனவே!" என்று உல்ரிச் உடனே பதிலளித்தான். ஆனால், அடுத்த கணமே அவன் தயங்கினான்; தனது கேலியான தொனியால் அவனுக்கே சலிப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம். திடீரென்று, தன் சகோதரி நீண்டகாலமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பதிலைக் அவளுக்கு வழங்கினான். அவர் கூறினார்: “எனக்குள் ஆன்மாவின் ஆற்றலை உணரும் அந்த உணர்வே, அந்த ஆன்மாவை இந்த உலகில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய கடமையை எனக்குள் ஏற்படுத்துகிறது என்று நான் எப்போதும்—இயல்பாகவே—நம்பி வந்திருக்கிறேன். அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை மட்டுமே வாழ்வதற்குத் தகுதியானது என்று நான் நம்புகிறேன்; எனவே, முக்கியத்துவமற்ற எதையும் செய்யக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்திருக்கிறேன். இதைப் பொது அறவியலின் பார்வையில் அணுகினால்—

“1129-

இது ஒருவேளை அகங்காரமானதாகவோ அல்லது விகாரமானதாகவோ தோன்றலாம், ஆனால் இதன் பொருள் இதுதான்: மேதமையின் விளைபொருளாக இருக்கும் விஷயங்கள் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை. சாதாரண மனிதர்கள், அத்தகைய படைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும், அல்லது குறைந்தபட்சம் அவற்றை அங்கீகரிக்கவாவது செய்ய வேண்டும் என்று வற்புறுத்தப்பட வேண்டும்! ஏதோ ஒரு வகையில், இந்த எண்ணம் பொது உணர்வின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டது. ஆனால், ‘மேதைமை’ (genius) என்றால் என்ன என்பதை என்னால் இதுவரை வரையறுக்க முடியவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்வது எனக்கு மிகுந்த சங்கடத்தைத் தருகிறது—இப்போதும் என்னால் அதை வரையறுக்க முடியவில்லை. இருப்பினும், சற்று முன்புதான், இந்தத் தன்மையை ஒரு தனிநபருக்கு உரியதாகக் கருதுவதை விட, மனித வாழ்வின் ஒரு குறிப்பிட்ட பரிமாணமாகக் கருதுவது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று மேலோட்டமாகக் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.”

அவர் இதை இவ்வளவு கடுமையாகச் சொல்லவில்லை என்று தோன்றியது. அவர் மௌனமானதும், அகாதே (Agathe) கவனமாக உரையாடலைத் தொடர்ந்தாள். "ஒரு வித்தையாளரை (acrobat) 'அற்புதமானவர்' (brilliant) என்று குறிப்பிடுவது உங்கள் நாவிலேயே இயல்பாக வந்துவிடுகிறதே?" என்று அவள் கேட்டாள். "அப்படியானால், இன்றைய காலத்தில் கடினமான, வழக்கத்திற்கு மாறான, அல்லது மிகச் சிறப்பாகச் செய்யப்பட்ட எந்தவொரு செயலுக்கும் இந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்றுதானே அர்த்தம்?"

"இது பாடகர்களிடமிருந்துதான் தொடங்கியது. மற்றவர்களை விட உயரத்தில் பாடக்கூடிய ஒருவரை 'அற்புதமானவர்' அல்லது 'மேதை' என்று அழைக்க முடியுமென்றால், மற்றவர்களை விட உயரத்தில் குதிக்கக்கூடிய ஒருவரை ஏன் அவ்வாறு அழைக்கக்கூடாது? இந்தத் தர்க்கத்தைப் பின்பற்றினால், ஒரு வேட்டை நாயின் (pointer dog) திறனைக் கூட 'மேதைமை' என்று சொல்ல நேரிடும்! எதற்கும் அஞ்சாத சிலர், தங்கள் தொண்டையிலிருந்து குரல் நாண்களையே வெளியே இழுக்கக்கூடிய மனிதனின் 'மேதைமையை' விட, அந்த நாயின் திறனையே அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதக்கூடும்." தெளிவாகச் சொன்னால், 'மேதைமை' (genius) என்ற சொல் இருவேறு, சற்றே குழப்பமான பொருள்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது: ஒரு செயலை மிகச் சிறப்பாகச் செய்து முடிப்பதில் வெளிப்படும் 'மேதைமை' ஒரு பக்கம் இருக்க—இது எதற்கும் பொருந்தலாம்; அதாவது, மிகவும் முட்டாள்தனமான நகைச்சுவை கூட, அதன் போக்கில் 'அற்புதமானதாக' இருக்கலாம்—மறுபுறம், அந்தச் செயலின் தரம், கண்ணியம் அல்லது முக்கியத்துவம் சார்ந்த ஒரு பரிமாணமும் உண்டு. சுருக்கமாகச் சொன்னால், 'மேதைமை' என்பதில் ஒரு படிநிலை (hierarchy) உள்ளது." — உல்ரிச்சின் கண்களில் இருந்த தீவிரமான பார்வை மறைந்து, மகிழ்ச்சியான உணர்வு குடிகொண்டது. இதைக் கவனித்த அகாதே, அவர் சொல்லாமல் மறைத்து வைத்திருந்த அந்த மீதி எண்ணத்தைப் பற்றிக் கேட்டாள்.

"நமது நண்பர் ஸ்டம்முடன் ஒருமுறை 'மேதைமை' குறித்து உரையாடியது நினைவிருக்கிறது," என்று உல்ரிச் விவரிக்கத் தொடங்கினான். "அவர், 'மேதைமை' என்பதை 'இராணுவ' மற்றும் 'குடிமை' (civilian) சார்ந்த கருத்துகளாகப் பிரித்துப் பார்ப்பது பயனுள்ளது என்று வலியுறுத்தினார். ஆனால், அவர் சொல்வதைப் புரிந்துகொள்ள, ஏகாதிபத்திய மற்றும் அரச இராணுவ உலகம் குறித்து நான் சில விஷயங்களை உனக்கு விளக்க வேண்டியிருக்கும்." "பொறியாளர் படைப்பிரிவு (Engineer Corps)—என்றே சொல்லலாம், இதுவே ஒரு அற்புதமான சொல்—" என்று அவன் தொடர்ந்தான், "இதன் பணி கோட்டைகளைக் கட்டுவது மற்றும் அது போன்ற பிற கட்டுமானப் பணிகளை மேற்கொள்வதாகும். இதில் வீரர்கள், துணை அதிகாரிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் உள்ளனர். இவர்களுக்கு, 'மேம்பட்ட பொறியியல் பயிற்சி' (Advanced Engineering Course) தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று, 'பொறியாளர் பணியாளர் குழுவில்' (Engineer Staff) சேரும் வாய்ப்பு கிடைக்காவிட்டால், எதிர்காலத்தில் பெரிய முன்னேற்றம் ஏதுமில்லை. எனவே, இராணுவ அமைப்பில், ஒரு சாதாரண பொறியாளரை விட 'பொறியாளர் பணியாளர் குழு அதிகாரி' (Engineer Staff Officer) உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்," என்கிறார் ஸ்டம் வான் போர்ட்வெர். "இவர்களுக்கெல்லாம் மேலாக, 'பொதுப் பணியாளர் குழு' (General Staff) உள்ளது—ஏனெனில், கடவுள் படைத்தவற்றிலேயே மிகவும் புத்திசாலித்தனமான விஷயம் அதுதான்." இப்படி—தன்னை ஒரு 'இராணுவ எதிர்ப்புவாதி' என்று அழைத்துக்கொள்வதில் இன்றும் பெருமகிழ்ச்சி கொள்பவராக இருந்தாலும்—'பொறியியல்' என்பதன் உண்மையான பயன்பாடு என்னவென்றால், அது இறுதியில்..."...இதை இன்றும் ராணுவத்தில் காணலாம்; அங்கு விஷயங்கள் படிநிலை வாரியாக, ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்குமுறையுடன் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. துரதிர்ஷ்டவசமாக, பொதுமக்களின் பேச்சுகளில் இத்தகைய ஒழுங்குமுறை அறவே இல்லை. எல்லாவற்றையும் அவர் அணுகும் விதம்—அதாவது, உண்மையை அதன் ஆழம் வரை சென்று கண்டறிய அவர் வழிவகுக்கும் விதம்—மிகச் சிறப்பானது; எனவே, அவரைப் பின்பற்றுவது நமக்கு நலம் பயக்கும்.” இருப்பினும், மேதைமை (genius) குறித்த பல்வேறு கருத்துகளைப் பற்றி உல்ரிச் (Ulrich) மேலும் விவரிக்கும்போது, ​​அவர் மேதைமையின் உச்சகட்ட நிலையை விட, அதன் அடிப்படை வடிவமான—அல்லது 'முக்கியத்துவம்' (significance) என்று சொல்லக்கூடிய—தன்மையின் மீதே அதிக கவனம் செலுத்தினார். இந்த அடிப்படைத் தன்மையின் தெளிவற்ற இயல்பு அவருக்கு மிகுந்த குழப்பத்தையும் வேதனையையும் அளித்தது. 'மிகவும்' முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றைப் பற்றித் தீர்ப்பளிப்பது, 'இயல்பிலேயே' முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றைப் பற்றித் தீர்ப்பளிப்பதை விட எளிதானதாக அவருக்குத் தோன்றியது. முதலாவது, ஏற்கனவே அதன் மதிப்பு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றின் அடுத்த கட்டம் மட்டுமே; அதாவது, அறிவுசார் விழுமியங்களின் வழக்கமான படிநிலை கட்டமைப்பிற்குள் அது இன்னும் வேரூன்றி இருக்கிறது. மாறாக, இரண்டாவது வகை, வரையறுக்கப்படாத, எல்லையற்ற ஒரு வெளியில் முதல் அடியை எடுத்து வைப்பதைக் கோருகிறது—அங்கே, எது உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது, எது இல்லை என்று பிரித்தறிய நம்பகமான வழிமுறைகள் ஏதுமில்லை. எனவே, பொதுப் பயன்பாட்டில், ஒரு சாதனையின் உள்ளார்ந்த மதிப்பைக் காட்டிலும், அதன் 'அளவு' (degree) மற்றும் 'வெற்றி' (success) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மேதைமையை மதிப்பிடுவது இயல்பான ஒன்றாகிவிட்டது. அதே சமயம், ஒரு திறமையை—அதை மற்றவர்கள் பின்பற்றுவது கடினம் என்பதால் மட்டுமே—'மேதைமை' என்று அழைக்கும் பழக்கம் இன்று ஆழமாக வேரூன்றியிருப்பதும், அதனுடன் ஒருவித குற்ற உணர்வு கலந்திருப்பதும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதே. இந்த குற்ற உணர்வு, ஒரு காலத்தில் பொறுப்பேற்கப்பட்ட, ஆனால் பிற்காலத்தில் மறக்கப்பட்ட ஒரு கடமையிலிருந்து உருவானது என்பது தெளிவாகிறது. இந்த விஷயத்தை அந்த உடன்பிறப்புகள் தற்செயலாக, ஒரு விளையாட்டான மனநிலையில் கண்டறிந்தனர்; இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் உரையாடலை மிகுந்த தீவிரத்துடன் தொடர்ந்தனர். "இது மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது," என்று உல்ரிச் தனது சகோதரியிடம் கூறினார்,
"ஒருவர் தற்செயலாக, இதுவரை கவனிக்கப்படாத ஒரு வெளிப்புற விவரத்தைக் கவனிக்கும்போது இது புலப்படுகிறது: அதாவது, *Genie* (மேதைமை) மற்றும் *genial* (சிறப்பான/உத்வேகம் கொண்ட) ஆகிய சொற்களை நாம் வெவ்வேறு விதமாக உச்சரிக்கிறோம்; உண்மையில் இரண்டாவது சொல் முதலாவதிலிருந்து உருவானது போல நாம் அவற்றை உச்சரிப்பதில்லை."

முன்பு கவனிக்காமல் விட்ட ஒரு பழக்கத்தின் மீது கவனம் ஈர்க்கப்படும்போது எவருக்கும் ஏற்படும் அதே ஆச்சரியம், அகாதே (Agathe)-க்கும் ஏற்பட்டது.

"அப்போது, ​​ஸ்டம்முடன் (Stumm) உரையாடிய பிறகு, நான் கிரிம் அகராதியில் (Grimm’s Dictionary) இதைப் பற்றித் தேடிப் பார்த்தேன்," என்று உல்ரிச் விளக்கினார். "இராணுவச் சொல்லான *Genie*—இது பொறியியல் பிரிவைச் சேர்ந்த வீரரைக் குறிக்கிறது—பல இராணுவச் சொற்களைப் போலவே, பிரெஞ்சு மொழியிலிருந்து நம் மொழிக்கு வந்தது." பிரெஞ்சு மொழியில், பொறியியல் கலை *le génie* என்று அழைக்கப்படுகிறது; இதனுடன் தொடர்புடைய சொற்களாக *géniekorps*, *arme du génie*, மற்றும் *école du génie* ஆகியவை உள்ளன. மேலும், ஆங்கிலச் சொல்லான *engine*, பிரெஞ்சுச் சொல்லான *engin*,

-1131 -



மற்றும் இத்தாலியச் சொல்லான *ingegno macchina* ஆகியவையும் இதில் அடங்கும்; இவை ஒரு நுணுக்கமான கருவி அல்லது சாதனத்தைக் குறிக்கின்றன. இச்சொற்கள் அனைத்தும் பிந்தைய லத்தீன் மொழியின் *genium* மற்றும் *ingenium* ஆகிய சொற்களிலிருந்து உருவானவை. காலப்போக்கில், இவற்றில் இருந்த கடினமான 'g' ஒலி, மென்மையான 'zh' (ழ) ஒலியாக மாறியது. இவற்றின் அடிப்படைப் பொருள் 'திறமை' அல்லது 'ஆற்றல்' என்பதாகும். இது, 'கலைகளும் கைவினைத் தொழில்களும்' (the crafts and arts) என்ற பழமையான சொற்றொடரைப் போன்ற ஒரு பொதுவான சொல்லாகும்; இச்சொற்றொடர் இன்றும் கூட சில அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களிலும் கல்வெட்டுகளிலும் காணப்படுகிறது. இந்தச் சொல்லியல் பாதையைப் பின்தொடர்ந்தால், ஒரு கால்பந்து வீரரையோ, ஏன், ஒரு புத்திசாலித்தனமான வீட்டு நாயையோ அல்லது குதிரையேற்றப் போட்டியில் பங்கேற்கும் குதிரையையோ கூட 'genial' (திறமைமிக்க/புத்திசாலித்தனமான) என்று அழைக்கலாம். ஆனால், நாம் சீரான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிப்பதாக இருந்தால், *genial* என்ற சொல்லை *Genie* (ஜினி) என்று உச்சரிப்பது போலவே உச்சரிக்க வேண்டும். ஏனெனில், 'genius' (மேதைமை/திறமை) மற்றும் அதன் உரிச்சொல்லான *genial* ஆகியவற்றுக்கு மற்றொரு பொருளும் உண்டு; இது எல்லா மொழிகளிலும் காணப்படுகிறது. இது *genium*-லிருந்து உருவானது அல்ல, மாறாக *genius*-லிருந்து வந்தது. இது மனித நிலையைத் தாண்டிய ஒன்றைக் குறிக்கிறது; அல்லது, வியப்புடன் பார்க்கும்போது, ​​மனித இயல்பின் மிக உயர்ந்த அம்சங்களான ஆன்மா மற்றும் மனதைக் குறிக்கிறது. இந்த இரண்டு பொருள்களும் பல நூற்றாண்டுகளாக, மொழியிலும் வாழ்க்கையிலும்—ஜெர்மன் மொழியில் மட்டுமல்லாமல், எல்லா இடங்களிலும்—ஒன்றோடொன்று குழப்பப்பட்டு, பிழையாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நான் தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இருப்பினும், இது ஜெர்மன் மொழியில் மிக அடிக்கடி நிகழ்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உண்மையில், உண்மையான 'genial' (அதாவது *genius* அல்லது மேதைமை சார்ந்த) தன்மைக்கும், வெறும் 'ingenious' (நுட்பமான/திறமையான) தன்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உணராதது, ஒரு பிரத்யேக ஜெர்மன் சிக்கல் என்றே சொல்லலாம். மேலும், ஜெர்மன் மொழியில் இந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு நீண்ட வரலாறு உண்டு—இது ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில், என்னை மிகவும் ஆழமாகப் பாதிக்கிறது." அகாத்தே இந்த நீண்ட விளக்கத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்—இத்தகைய சூழல்களில் வழக்கமாக நடப்பது போல, ஒருவித ஐயத்துடனும் சலிப்படையத் தயாரான மனநிலையுடனும் அவள் இருந்தாள்; அதே சமயம், இந்த நிச்சயமற்ற நிலையை மாற்றக்கூடிய ஏதோ ஒரு திருப்பம் உரையாடலில் நிகழாதா என்றும் காத்திருந்தாள். "நாம் இருவரும் மீண்டும் *genialisch* (ஜெனியாலிஷ்) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கலாம் என்று நான் சொன்னால், என்னை வெறும் அறிவாளித்தனத்தைக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒருவன் என்று நினைத்துக்கொள்வாயோ?" என்று உல்ரிச் கேட்டான்.

அவளுடைய புன்னகையும், தலையைச் சற்றே அசைத்த விதமும், அந்தப் பழங்காலச் சொல்லின் மீது அவளுக்கு இருந்த வெறுப்பை இயல்பாகவே வெளிப்படுத்தின. *theatralisch*, *infernalisch*, *physikalisch*, *moralisch* போன்ற சொற்கள் உருவான அதே காலத்தைச் சேர்ந்த சொல் இது; *sentimentalisch*, *idealisch*, *kolossalisch* ஆகிய சொற்களைப் போலவே, இதுவும் இன்று பயன்பாட்டிலிருந்து மறைந்துவிட்டது. இப்போது இந்தச் சொற்களைக் கேட்கும்போது, ​​பழைய பெட்டிகள் மற்றும் கைவிடப்பட்ட காலத்து உடைகளின் ஒருவித மங்கலான, பழமை படிந்த வாடைதான் நினைவுக்கு வருகிறது. "இது ஒரு பழைய காலத்துச் சொல் தான்," என்று ஒப்புக்கொண்டான் உல்ரிச், "ஆனால், இது புழக்கத்தில் இருந்த காலம் ஒரு நல்ல தருணம்! நான் முன்பே சொன்னது போல, இதைப் பற்றித் தேடிப் படித்தேன்; நாம் இப்போது தெருவில் நிற்கிறோம் என்பது உனக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், இதைப் பற்றி இன்னும் என்ன சொல்லலாம் என்று நான் மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்துச் சொல்கிறேன்!" புன்னகைத்தபடியே, அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு காகிதத் துண்டை எடுத்தான்......மேலும் பென்சிலால் எழுதப்பட்டிருந்த சில பகுதிகளை வாசித்து, அவற்றின் பொருளை விளக்கினார். "கோதே (Goethe) இவ்வாறு எழுதியிருக்கிறார்: 'இங்கே நான் மனவருத்தமும் பிராயச்சித்தமும் எந்த அளவுக்கு விசித்திரமான, கேலிக்குரிய நிலையை எட்டியிருந்தன என்பதைக் கண்டேன்—அதேபோல், ஒவ்வொரு தீவிர உணர்ச்சியிலும், மேதைமை (genius) எவ்வாறு...'

- 1132 -

...‘உண்மையான *genialisch* [மேதைமை போன்ற/மேதைமை சார்ந்த]’ என்ற சொல்லால் மாற்றீடு செய்யப்படுகிறது என்பதையும் கண்டேன். வேறொரு இடத்தில் அவர், 'உங்களின் *genialisch* அமைதி, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் என்னை எதிர்கொண்டது' என்று குறிப்பிடுகிறார். விலாண்ட் (Wieland) என்பவர் '*genialisch* தருணங்களின் பலன்' என்று பேசுகிறார்; ஹோல்டர்லின் (Hölderlin) இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'கிரேக்கர்கள் இன்றும் ஒரு அழகான, *genialisch*, மகிழ்ச்சியான மக்கள்.' இளம் ஷிளையர்மாக்கரின் (Schleiermacher) எழுத்துகளிலும் இச்சொல் இதே பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். ஆனால், இம்மர்மானின் (Immermann) காலத்திற்கு வரும்போது, ​​'*geniale* [மேதைமை போன்ற] தவறான நிர்வாகம்' மற்றும் '*geniale* ஒழுக்கக்கேடு' போன்ற சொற்றொடர்களை நாம் சந்திக்கிறோம். இங்கே, இந்தச் சொல் ஒரு அவமானகரமான அர்த்த மாற்றத்திற்கு உள்ளாவதைக் காண்கிறோம்—அதாவது, மிகவும் கவனக்குறைவான, முரட்டுத்தனமான அல்லது 'திறமையற்ற வகையில் ஏதோ ஒன்றைச் செய்து பார்க்கும்' (tinker-like) தன்மையைக் குறிக்கும் சொல்லாக இது மாறியது. இன்றும் *genialisch* என்ற சொல் பெரும்பாலும் இத்தகைய பொருளில், ஒருவித ஏளனத்தோடுதான் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது." அவர் கையில் இருந்த காகிதத் துண்டைத் திருப்பிப் பார்த்து, அதை உள்ளே வைத்துவிட்டு, மீண்டும் ஒருமுறை எடுத்துப் பார்த்தார். "இருப்பினும், இதன் பின்னணியில் உள்ள மூல காரணத்தை இன்னும் ஆழமாகத் தேடிச் செல்ல முடியும்," என்று அவர் தொடர்ந்தார். காண்ட் (Kant) அவர்களே, அக்காலத்தில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த 'மேதைமை பாணியிலான' சிந்தனைச் சுதந்திரத்தை விமர்சிக்கிறார்; மேலும், 'மேதைகள்' என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்பவர்களை 'மேதைகளைப் போல நடிக்கும் குரங்குகள்' (apes-of-genius) என்று சற்றே எரிச்சலுடன் குறிப்பிடுகிறார். ஜெர்மன் அறிவுலக வரலாற்றில் இது ஒரு முக்கியமான அத்தியாயம்; இது காண்டிற்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. ஏனெனில், அவருக்கு முன்பும்—அதேபோல், அவருக்குப் பின்னரும் கூட—ஜெர்மனியில் மக்கள் 'மேதைமைக்கான தாகம்', 'மேதைமை காய்ச்சல்', 'மேதைமைப் புயல்', 'மேதைமைத் தாவல்கள்', 'மேதைமைக்கான கூக்குரல்கள்' மற்றும் 'மேதைமை குறித்த ஆரவாரம்' போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறார்கள்; சில சமயங்களில் மிகுந்த ஈர்ப்போடும், சில சமயங்களில் கடும் அதிருப்தியோடும் இதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள். "தத்துவமும் கூட எப்போதும் களங்கமற்றதாக இருந்ததில்லை—குறிப்பாக, எவ்வித ஆதாரமுமின்றி, வெறுங்காட்டிலிருந்து சுதந்திரமான உண்மையை அப்படியே பிடுங்கி எடுத்துவிட முடியும் என்று அது கற்பனை செய்துகொண்ட தருணங்களில், அதன் தூய்மை இன்னும் கேள்விக்குள்ளானது."

"அப்படியானால், 'மேதை' (genius) என்பதை கான்ட் எவ்வாறு வரையறுக்கிறார்?" என்று கேட்டாள் அகாதே. கான்ட் என்ற புகழ்பெற்ற பெயரைப் பொறுத்தவரை, அவர் எல்லாவற்றையும் கடந்து நின்றவர் என்று எங்கோ கேள்விப்பட்ட ஒரு மங்கலான நினைவு மட்டுமே அவளிடம் இருந்தது.

"அவர் படைப்பாற்றலையும் தனித்துவத்தையும்—அதாவது 'அசல் மனப்பாங்கு' (original spirit) என்பதை—மேதையின் சாராம்சமாகக் குறிப்பிட்டார். இந்த விஷயத்தில், இன்றும் அவர் பெரும் செல்வாக்குடன் திகழ்கிறார்," என்று பதிலளித்தார் உல்ரிச். "பிற்காலத்தில் கோதே இதையே அடிப்படையாகக் கொண்டு, 'மேதைமை' கொண்ட நடத்தையை இவ்வாறு விவரித்தார்: 'ஒருவரது மனதில் பல விஷயங்கள் ஒரே நேரத்தில் இருக்க வேண்டும்; மிகத் தொலைதூரத்திலுள்ள கருத்துகளுக்கு இடையே கூட எளிதாகத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்த முடிய வேண்டும்—இவை அனைத்தும் எவ்வித சுயநலமோ அல்லது தற்பெருமையோ இன்றி நிகழ வேண்டும்.' ஆனால், இத்தகைய புரிதல் அறிவுசார் செயல்பாட்டிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இது மேதைமை என்பதை ஒருவித 'தடகள' அல்லது 'உடற்பயிற்சி' சார்ந்த ஒன்றாக மாற்றிக் காட்டுகிறது—நாமும் கூட இத்தகைய கருத்தாக்கத்திற்கு இரையாகிவிட்டோம்."

சற்று ஐயப்பாட்டுடன் சிரித்தபடி அகாதே கேட்டாள், "அப்படியானால், 'மேதை' (genius) என்றால் என்ன, 'மேதைமை கொண்டவர்' (genial) என்பதன் பொருள் என்ன, அல்லது 'மேதைமை போன்ற' (genialisch) நடத்தை என்றால் என்ன என்பது இப்போது உங்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டதா?"

அவளது கேலியைப் பொருட்படுத்தாமல் உல்ரிச் தோள்களைக் குலுக்கினார். "எப்படியிருந்தாலும், ஜெர்மானியர்களிடையே ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது: கான்ட் குறிப்பிட்ட அந்தத் தீவிரமான, 'அசல்' மனப்பாங்கு வெளிப்படாத பட்சத்தில், விசித்திரமான அல்லது மற்றவர் கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையிலான நடத்தைகள் கூட 'மேதைமை'யின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகின்றன," என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

- 1133 -

++++++++++++++++++++++++

@49
49

மேதைமை குறித்து ஜெனரல் வான் ஸ்டம்

உல்ரிச் குறிப்பிட்ட, ஸ்டம்முடனான அந்த உரையாடல், தற்செயலான ஒரு சந்திப்பின்போது நிகழ்ந்தது; அது நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. ஜெனரல் ஏதோ ஒரு கவலையில் இருப்பது போலத் தெரிந்தார், ஆனால் அவர் தனது கவலைகளைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை; மாறாக, பொதுவாழ்வில் இத்தனை "மேதைகள்" இருப்பது எவ்வளவு அபத்தமானது என்று கடுமையாகச் சாடத் தொடங்கினார். "உண்மையில் ஒரு மேதை என்றால் யார்?" என்று அவர் கேட்டார். "எந்தவொரு ஜெனரலையும் யாரும் ஒருபோதும் 'மேதை' என்று அழைத்ததில்லை!"

"நெப்போலியனைத் தவிர," என்று உல்ரிச் குறுக்கிட்டார்.

"அவரை வேண்டுமானால் சொல்லலாம்," என்று ஒப்புக்கொண்ட ஸ்டம், "ஆனால், அவரது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையுமே முரண்பாடுகள் நிறைந்ததாக இருந்ததால்தான் அவர் அப்படி அழைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும்!" என்றார்.

இதற்கு உல்ரிச்சிடம் பதில் ஏதுமில்லை.

"உங்கள் உறவினரின் வீட்டில், 'மேதைகள்' என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட பல மனிதர்களை எனக்கு நன்கு அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது," என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூறிய ஸ்டம், தொடர்ந்து இவ்வாறு விளக்கினார்: "ஒரு மேதை என்பவர் யார் என்று என்னால் சொல்ல முடியும் என்று நினைக்கிறேன்: அவர் பெரும் வெற்றியை அடைந்தவர் மட்டுமல்ல, எல்லாவற்றையும் ஒருவிதத்தில் தலைகீழாக அணுகுபவர்!" இதற்கான உதாரணமாக, உளப்பகுப்பாய்வு (psychoanalysis) மற்றும் சார்பியல் கோட்பாடு (theory ஆஃப் relativity) ஆகியவற்றை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்:

"ஏதோ ஒன்று தெரியாமல் இருப்பது என்பது முன்பும் அடிக்கடி நிகழ்ந்ததுதான்," என்று தனது வழக்கமான பாணியில் அவர் தொடங்கினார், "ஆனால், மக்கள் அதைப் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக்கொண்டதில்லை; அது ஏதேனும் ஒரு தேர்வின்போது வெளிப்பட்டால் ஒழிய, அதனால் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் நேர்ந்ததில்லை." ஆனால் திடீரென்று, மக்கள் 'அறியா மனம்' (unconscious) என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள்—இப்போது, ​​ஒவ்வொருவரிடமும் அவர்களுக்குத் தெரியாத விஷயங்களுக்கு இணையான அளவு 'அறியா மனம்' இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது! அதுமட்டுமல்ல, ஒரு விஷயம் உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால், அது என்னவென்று தெரிந்துகொள்வதை விட, *ஏன்* தெரியவில்லை என்று தெரிந்துகொள்வதே மிக முக்கியமானது என்று கருதப்படுகிறது! இது—சாதாரண மொழியில் சொல்வதானால்—மனித உலகத்தையே தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது! மேலும், இது மிகவும் எளிமையான ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும்."

இது உல்ரிச்சின் மனதில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதைக் கண்ட ஸ்டம், தொடர்ந்து கூறினார்:

"இதை உருவாக்கியவர் ஒரு விதியையும் வகுத்தார்: நம் படைப்பிரிவில், இளம் அதிகாரிகள் தங்களுக்குள் ஆபாசமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​யாராவது அவர்களைத் தடுத்து, 'இப்படிப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது—அவற்றைச் செய்துதான் காட்ட வேண்டும்!' என்று சொல்வார்கள், அது நினைவிருக்கிறதா? இதற்கு நேர்மாறானது எது? அது ஒரு அழைப்பு போன்றது: 'ஒரு நாகரிகமான மனிதனாக, உனக்கு விருப்பமானதை உன்னால் செய்ய முடியாவிட்டால், அதைப் பற்றி ஒரு அறிஞரிடம் பேசு—அவர் உனக்கு ஒரு விஷயத்தை உணர்த்துவார்: உலகில் உள்ள அனைத்தும், உண்மையில் இருக்கவே கூடாத ஏதோ ஒன்றின் அடிப்படையிலேயே உருவானவை!' நிச்சயமாக, இதை என்னால் அறிவியல் பூர்வமாக மதிப்பிட முடியாது; ஆனால், எப்படியிருந்தாலும், இந்த உதாரணம்

-1134-

எதைக் காட்டுகிறது என்றால், புதிய விதிகள் முந்தைய விதிகளுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவை—இருப்பினும், இவற்றை அறிமுகப்படுத்தியவர் இன்று ஒரு பெரும் மேதையாகக் கருதப்படுகிறார்!" உல்ரிச் இன்னும் முழுமையாக நம்பவில்லை என்பதை உணர்ந்த ஸ்டம், தனது இலக்கை இன்னும் அடையவில்லை என்று கருதி, தான் புரிந்துகொண்ட ‘சார்பியல் கோட்பாட்டை’ (theory of relativity) அடிப்படையாகக் கொண்டு தனது வாதத்தை மீண்டும் முன்வைத்தார்: “பள்ளியில் படிக்கும்போது, ​​நீங்களும் நானும் ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டோம்—அதாவது, இயங்கும் அனைத்தும் ‘வெளியிலும் காலத்திலும்’ (in space and time) நிகழ்கின்றன என்பதுதான் அது. ஆனால், நடைமுறையில் இது எப்படிச் செயல்படுகிறது? ஒரு சாதாரண உதாரணத்தைச் சொல்கிறேன்: உங்கள் படைப்பிரிவின் தலைவரை, வரைபடத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு இடத்திற்கு, குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று உங்களுக்கு உத்தரவிடப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அல்லது, உங்கள் வீரர்களைத் தற்போதுள்ள அணிவகுப்பு நிலையிலிருந்து மாற்றி, அணிவகுப்பு மைதானத்தில் உள்ள எந்தவொரு நேர்க்கோட்டிற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் அமையும் வகையில் புதியதொரு முன்னணியை உருவாக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். இவை அனைத்தும் வெளியிலும் காலத்திலும்தான் நடக்கின்றன—ஆனால், இதில் எப்போதும் ஏதோ ஒரு சிக்கல் எழவே செய்கிறது; நாம் திட்டமிட்டபடியே காரியம் நடப்பதில்லை. நான் படைப்பிரிவில் இருந்தபோது, ​​இதற்காக நூற்றுக்கணக்கான முறை கண்டனங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறேன்—இதை நான் உண்மையாகவே சொல்கிறேன். பள்ளியில் படிக்கும்போதே, கரும்பலகையில் வெளியிலும் காலத்திலும் நிகழும் ஒரு இயக்கத்தைக் கணக்கிடச் சொல்லும்போது, ​​எனக்குள் ஏதோ ஒருவிதத் தயக்கம் அல்லது எதிர்ப்பு உணர்வு தோன்றும்.” அதனால்தான், காலம் மற்றும் வெளி என்பவை மிகவும் சார்புடைய கருத்துகள்—அதாவது, அவற்றைச் தீவிரமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும்போதே அவை மாறக்கூடியவை—என்ற கண்டுபிடிப்பைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது, ​​அது ஒரு மிகச்சிறந்த சிந்தனை என்று எனக்குத் தோன்றியது. உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே, இவை மிகவும் உறுதியான, மாறாத விஷயங்களாகக் கருதப்பட்டு வந்தன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. எனவே, இந்த மனிதர்—என் பார்வையில் நியாயமாகவே—மற்றொரு அறிவியலாளருக்கு இணையான புகழைப் பெற்றுள்ளார். இருப்பினும், இவரைப் பொறுத்தவரை, அவர் ‘குதிரைக்கு முன்னால் வண்டியைப் பூட்டியிருக்கிறார்’—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், குதிரையை அதன் வாலிலிருந்து பிணைத்திருக்கிறார்—என்று சொல்லலாம். இன்றைய காலத்தில், ஒரு மேதையின் சிந்தனை தொடங்கும் விதமே இதுதான் போலிருக்கிறது! "எனது அனுபவத்திற்கு ஏதேனும் மதிப்பு உண்டு என்று நீங்கள் கருதினால், இதையே நான் உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்ட விரும்பினேன்," என்று ஸ்டம் பேச்சை முடித்தார்.

அவர் மீது ஒருவித மென்மையான ஈர்ப்பைக் கொண்டிருந்த உல்ரிச், தற்காலத்தின் மிக முக்கியமான அறிவியல் கோட்பாடுகள் ஒருவித பகட்டான தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன—அல்லது, குறைந்தபட்சம், அத்தகைய பகட்டை அவை தவிர்ப்பதில்லை—என்பதை ஒப்புக்கொண்டார். இது பெரிய பொருளுடையதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்; இருப்பினும், ஒருவர் விரும்பினால், இதை ஒரு அறிகுறியாகக் கருதலாம். வெட்கமற்ற வெளிப்படைத்தன்மை, முரண்பாடான விஷயங்களின் மீதான ஈர்ப்பு, தனித்துச் செயல்படும் லட்சியம், வியப்பூட்டும் அம்சம், மற்றும் ஒட்டுமொத்த அமைப்பையே மாற்றி அமைக்கும் போக்கு—இவை அனைத்தும், முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில், ஒரு முரண்பட்ட பாணியில் வெளிப்படுகின்றன.
...விவரங்களுக்குக் கவனம் செலுத்துவது, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு, தெளிவான சிந்தனையின் அடையாளமாக மாறியிருந்தது என்பதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில், இத்தகைய அணுகுமுறை, யாரும் எதிர்பாராத துறைகளில் பெரும் வெற்றிகளைத் தரத் தொடங்கியிருந்தது—அதாவது, ஒரு பரந்த அறிவுசார் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதிலும் விரிவுபடுத்துவதிலும் மட்டுமே கவனம் செலுத்திப் பழகியிருந்த துறைகளில், இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது.

— 1135 —

“அப்படியானால், ஏன்?” என்று ஸ்டம் கேட்டார். “இது எப்படி நிகழ்ந்தது?”

உல்ரிச் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார். அவர் தான் கைவிட்ட ‘அறிவியல்’ துறையை நினைவுகூர்ந்தார்—அதன் அடிப்படை வினாக்களை மீண்டும் மறுஆய்வு செய்ததையும், அது தர்க்கத்தைப் பற்றிய ஒரு நுணுக்கமான, விமர்சன ரீதியான ஆய்வாகச் சுருங்கிப் போனதையும் அவர் எண்ணிப் பார்த்தார். பிற துறைகளின் நிலையும் ஏறக்குறைய இது போலவே இருந்தது; புதிய கண்டுபிடிப்புகளால் அவற்றின் கட்டமைப்பு ஆட்டம் கண்டது, அந்தப் புதிய உண்மைகளைத் தங்களுக்குள் ஒருங்கிணைப்பது அவற்றுக்குக் கடினமாக இருந்தது. இதுவே உண்மையின் கட்டாயமாக—அதன் தவிர்க்க முடியாத உந்துசக்தியாக—இருந்தது. அதே சமயம், இடைவிடாது தொடர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் அன்றாட வளர்ச்சியைக் கண்டு ஒருவித சோர்வு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்றும் சொல்லலாம்—இந்த முன்னேற்றத்தின் மீதுதான், நீண்ட காலமாக, முரண்பட்ட கருத்துகளுக்கு இடையிலும், ஒரு அமைதியான, உண்மையான நம்பிக்கை வைக்கப்பட்டிருந்தது. மிகத் துல்லியமான, படிபடியான முன்னேற்றத்தின் செல்லுபடியாகும் தன்மை குறித்து, எந்தத் துறையிலும் ஒரு மெல்லிய ஐயம் நிலவியது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். இறுதியாக, உல்ரிச் ஒரு பதிலை அளித்தார்: “ஒருவேளை, இது சோர்வடைவதைப் போன்றதுதான்; ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் புதிய காட்சியோ, அல்லது கால்களை மீண்டும் இயங்க வைக்கும் ஒரு அதிர்வோ தேவைப்படுகிறது.”

“அதற்குப் பதிலாக, அப்படியே அமர்ந்துவிடலாமே?” என்று கேட்டார் ஸ்டம்.

“தெரியவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், நீண்ட கால சீரான, அமைதியான அறிவுசார் வளர்ச்சிக்குப் பிறகு, ஒரு பெரும் மாற்றத்தைப்—அல்லது ஒரு புரட்சியை—பற்றிச் சிந்திக்கத் தோன்றும். ஏதோ ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருப்பது போலத் தெரிகிறது. உதாரணமாக, கலைத்துறையில் திடீர் திடீரென ஏற்படும் தாறுமாறான பாய்ச்சல்களைக் கவனியுங்கள். அரசியலைப் பற்றி எனக்கு அதிகம் தெரியாது, ஆனால் ஒருவேளை, மனதின் இந்த அவசர உணர்வுதான் ஒரு புரட்சியின் முதல் அறிகுறி என்று பிற்காலத்தில் சொல்லப்படலாம்.”

“ஐயோ கடவுளே!” என்று வியப்புடன் கூறினார் ஸ்டம்—கலைகள் மற்றும் புரட்சிகரமான கொந்தளிப்பு குறித்த இந்தச் பேச்சு, அவருக்கு டியோடிமாவின் வீட்டில் தான் பெற்ற அனுபவங்களை நினைவூட்டியது.

“ஒருவேளை, இது எதிர்காலத்தின் புதியதொரு நிலைத்தன்மைக்குச் செல்லும் ஒரு இடைக்காலமாக இருக்கலாம்!” உல்ரிச் அவனைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.

ஸ்டம் இதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. "அந்தத் தகுதியற்ற சம்பவத்திற்குப் பிறகு—அதாவது போர் அமைச்சரின் முன்னிலையில் நடந்த அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு—நான் டியோடிமாவின் கூட்டங்களைத் தவிர்த்து வருகிறேன்," என்று அவன் விவரித்தான். "தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாதே—நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த அங்கீகரிக்கப்பட்ட மேதைகள் மீது எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை; ஆனால், அவர்கள் வழிபடப்படும் விதம் எனக்குச் சற்று மிகையானதாகவே தோன்றுகிறது. மற்றபடி, அந்த அற்பமான கூட்டத்தைப் பொறுத்தவரை—அவர்களை என்னால் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது!" சிறிது நேரம் மௌனம் காத்தான்; அந்த மௌனத்தில் கசப்பு வெளிப்பட்டது. பிறகு, தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு கேட்டான்: "உண்மையைச் சொல்—மேதைமை என்பது உண்மையிலேயே அவ்வளவு பெரிய மதிப்பைக் கொண்டதா?"

உல்ரிச் புன்னகைத்தான். முன்னதாக அவன் கூறிய கருத்துகளுக்கு மாறாக, ஒரு சிக்கலான பிரச்சினையைத் தீர்க்கும்போது கிடைக்கும் அந்த அளப்பரிய விடுதலையை—அதை அவன் 'தேவதைக் கதைகளில் வருவது போன்ற ஒரு மென்மையான உணர்வு' என்று வர்ணித்தான்—அவன் எடுத்துரைத்தான். மிகச் சிறந்த, மிக முக்கியமான நிபுணர்கள் கூடத் தீர்க்க முடியாமல் திணறிய ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்கும்போது கிடைக்கும் அந்த உணர்வுதான் அது. மேதைமை என்பதுதான் மனிதகுலத்தின் ஒரே முழுமையான மதிப்பு—அதுவே மிகச்சிறந்த, ஈடு இணையற்ற மனித மதிப்பு என்று அவன் வாதிட்டான். மேதைமையின் தலையீடு இல்லையென்றால், உயர்நிலை குரங்கினங்கள் கூட இருந்திருக்காது என்று அவன் கூறினான். தனது உற்சாக மிகுதியால், பிற்காலத்தில் வெறும் 'அளவு' அல்லது 'தொழில்நுட்பத் திறன்' என்று அவன் வகைப்படுத்திய அந்த மேதைமை வடிவத்தைக் கூட, அதன் உண்மையான சாராம்சத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாக இருந்தாலும், அவன் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் புகழ்ந்து பேசினான்.

ஸ்டம் திருப்தியுடன் தலையசைத்தான். "எனக்குத் தெரியும்: நெருப்பைக் கண்டுபிடித்தது, பிறகு... சக்கரம், வெடிமருந்து, அச்சு இயந்திரம் என இப்படிப் பல! சுருக்கமாகச் சொன்னால்: மரத்தாலான படகிலிருந்து ஐன்ஸ்டீன் வரை!" தனது புரிதலை வெளிப்படுத்திய பிறகு, அவன் தொடர்ந்தான்: "இப்போது, ​​நான் உனக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்—இது டியோடிமாவின் கூட்டங்களில் பேசப்பட்ட ஒன்று: 'சோஃபோகிள்ஸ் முதல் நெருப்பைக் கிளப்புபவன் வரை!' அங்கே ஒரு இளம் வாலிபன், மிகுந்த தீவிரத்துடன் இதைக் கூறினான்!"

"சோஃபோகிள்ஸிடம் உனக்கு என்ன பிடிக்கவில்லை?"

"ஓ—அவரைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால், 'நெருப்பு-வாய்' (Fire-Mouth)! இதைக் கேட்டுவிட்டு, மேதைமை என்பது ஒரு முழுமையான மதிப்பு என்று என்னிடம் சொல்கிறாயா!" "மேதமை வெளிப்படும் அந்த ஒரு தருணத்தில் மட்டும்தான், அருவருப்பான, பிடிவாதக்கார, இறைவனால் கைவிடப்பட்ட மனிதன் கூட அழகானவனாகவும் நேர்மையானவனாகவும் மாறுகிறான்," என்று உல்ரிச் மேலும் தீவிரமான குரலில் தொடர்ந்தான். "ஆனால், எது மேதமை, எது வெறும் கற்பனை என்பதைத் தீர்மானிப்பது எளிது என்று நான் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. நான் சொல்வதெல்லாம் இதுதான்: மனித உலகில் முற்றிலும் புதியதொரு மதிப்பு நுழையும் போதெல்லாம், அதற்குப் பின்னால் மேதமைதான் இருக்கிறது!"

"ஆனால், ஒன்று 'உண்மையிலேயே புதிய மதிப்பு'தானா என்பதை ஒருவன் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும்?"

உல்ரிச் தயங்கினான், அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது.

"அதுமட்டுமல்ல, அந்த மதிப்புக்கே உண்மையில் ஏதேனும் மதிப்பு இருக்கிறதா என்பதையும் எப்படி அறிவது!" என்று ஸ்டம் ஒருவிதக் குழப்பமான ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.

"பெரும்பாலும், முதல் பார்வையிலேயே அதை உங்களால் உணர முடியும்," என்று உல்ரிச் கூறினான்.

"முதல் பார்வையிலேயே கூட தவறு நேர்வதற்கு வாய்ப்பு உண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேனே!" —

அந்த உரையாடல் தற்காலிகமாக நின்றது. ஒருவேளை ஸ்டம் ஆழமான, புதியதொரு கேள்வியைத் தயார் செய்துகொண்டிருக்கலாம்.

உல்ரிச் சொன்னான்: "பாக்கின் (Bach) அல்லது மொஸார்ட்டின் (Mozart) இசையின் தொடக்க வரிகளைக் கேட்கும்போது, ​​அல்லது கோதே (Goethe) அல்லது கார்னெய்லின் (Corneille) படைப்பிலிருந்து ஒரு பக்கத்தைப் படிக்கும்போது—அங்கே மேதமையைத் தொட்டுவிட்டோம் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்து கொள்கிறீர்கள்!"

"மொஸார்ட் அல்லது கோதே விஷயத்தில் வேண்டுமானால் இருக்கலாம்—ஏனென்றால் எனக்கு ஏற்கனவே..."
"...சரி, ஒருவேளை இருக்கலாம்;
ஆனால், அறிமுகமில்லாத ஒருவரைப் பொறுத்தவரை இது பொருந்தாது!" என்று ஜெனரல் ஆட்சேபித்தார்.

"நீங்கள் இளமையாக இருந்தபோது, ​​இது உங்களையும் சிலிர்க்க வைத்திருக்காதா என்று நினைக்கிறீர்களா? இளமைக்கே உரிய அந்த உற்சாகமே, ஒரு வகையில் மேதைமைக்கு இணையானதுதான்!"

"ஏன் 'ஒரு வகையில்' என்று சொல்கிறீர்கள்? சரி, பதில் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும் என்றால்—

72 முசில், மான் — 1137 —

ஒரு ஓபரா பாடகி என் ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருக்கக்கூடும். ஒரு காலத்தில் நான் அலெக்சாண்டர், சீசர், நெப்போலியன் போன்றோரிடம் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தேன். ஆனால், ஒரு எழுத்தாளரோ அல்லது இசையமைப்பாளரோ—அவர்கள் தங்களுக்குள் எத்தகைய சிறப்பைக் கொண்டிருந்தாலும்—என்னை ஒருபோதும் ஈர்த்ததில்லை!"

உல்ரிச் பின்வாங்கத் தொடங்கினார்; தான் ஒரு முக்கியமான கருத்தை தவறான கோணத்தில் அணுகிவிட்டோமோ என்று அவருக்குத் தோன்றியது. "நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால், அறிவு வளர்ச்சியில் இருக்கும் ஒரு இளைஞன், புலம்பெயரும் பறவை தனது திசையை உணர்வது போல, மேதைமையை உணர்கிறான். ஆனால், இது ஒரு தவறான புரிதலாக இருக்கலாம். ஏனெனில், அத்தகைய இளைஞன் உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களை மிகக் குறைந்த அளவே உள்வாங்கிக்கொள்கிறான். அவனுக்கு எது முக்கியம் என்பதை உணரும் திறன் கிடையாது; தன்னை உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கும் விஷயங்களை மட்டுமே அவன் தேடுகிறான். அவன் மேதைமையைத் தேடவில்லை; மாறாக, தன்னைத்தானே தேடிக்கொள்கிறான்; தனது சொந்த முன்முடிவுகளுக்கு ஒரு வடிவம் கொடுக்கக்கூடிய எதையோ அவன் தேடுகிறான். அவனை ஈர்க்கும் விஷயம், அவனைப் போலவே இருக்கும் ஒன்று—அவனுக்குப் போதுமானதாகத் தோன்றும் அந்த மங்கலான தன்மையுடன் கூடிய ஒன்று. சுருக்கமாகச் சொன்னால், தான் எப்படி மாற முடியும் என்று அவன் நம்புகிறானோ, அதுதான் அது. அவனது தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கு, அது ஒரு கண்ணாடியைப் போலச் செயல்படுகிறது—அவன் அதில் தன்னைத்தானே பார்த்து ரசிக்கிறான்; நிச்சயமாக, இது வெறும் தற்பெருமையினால் மட்டும் அல்ல. இதனால்தான், உண்மையான மேதைமையின் படைப்புகள் இத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. பொதுவாக, அக்காலகட்டத்திற்கு ஏற்ற படைப்புகளே அவனை ஈர்க்கின்றன—அவற்றிலும், அறிவுப்பூர்வமாகத் தெளிவான படைப்புகளை விட, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் படைப்புகளே அவனுக்குப் பிடிக்கும். ஒருவன் தன்னை அப்படியே காட்டும் கண்ணாடியை விட, தனது முகத்தை மெலிதாகவோ அல்லது தோள்களை அகலமாகவோ காட்டும் கண்ணாடியையே விரும்புவது போலத்தான் இதுவும்..."

"அப்படியிருக்கலாம்," என்று ஸ்டம் சிந்தனையுடன் ஒப்புக்கொண்டார். "ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல ஒரு மனிதன் அதிக ஞானம் பெறுகிறான் என்று நினைக்கிறீர்களா?" “நிச்சயமாக, முதிர்ச்சியடைந்த ஒருவர் எது முக்கியமானது என்பதை அடையாளம் காண்பதில் அதிகத் திறனும் அனுபவமும் கொண்டவர்; அதே சமயம், அவரது முதிர்ந்த இலக்குகளும் ஆற்றல்களும் பல விஷயங்களை ஒதுக்கி வைக்க அவரைத் தூண்டுகின்றன. அவர் புரிதல் குறைபாட்டினால் எதையும் நிராகரிப்பதில்லை—அவர் வெறுமனே பலவற்றைத் தவிர்த்து விடுகிறார், அவ்வளவுதான்!”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள்!” என்று நிம்மதியுடன் கூச்சலிட்டார் ஸ்டம். “அவர் இளைஞர்களைப் போல குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர் அல்ல; ஆனால், அவர் தனது சொந்தக் கொள்கைகளிலும் பழக்கவழக்கங்களிலும் மிகவும் உறுதியாக இருக்கிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்! அது அவசியமும்கூட. நம்மைப் போன்றவர்கள், உங்கள் உறவினர் ஆதரிக்கும் அந்த முதிர்ச்சியற்ற இளைஞர்களைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கும் போது, ​​நிச்சயமாக—கடவுளுக்கே தெரியும்—மிகவும் உறுதியான மனநிலை (தடித்த தோல்) கொண்டிருக்க வேண்டும்; மேலும், அவர்கள் பேசுவதில் பாதியைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதுகூட ஒரு கூடுதல் சாதகம்தான்!”

“நிச்சயமாக, ஒருவர் சில விமர்சனங்களை முன்வைக்கலாம் அல்லவா!”

“ஆனால் உங்கள் உறவினரோ, ‘இவர்கள் மேதைகள்!’ என்று பிடிவாதமாகச் சொல்கிறார். இதை எப்படி மறுத்து நிரூபிப்பது?”

உல்ரிச் இந்த விவாதத்தை இன்னும் ஆழமாக ஆராய விரும்பினார். “மேதை என்பவர், பலரும் தீர்வு காண முயன்று தோல்வியடைந்த ஒரு சூழலில், இதற்கு முன் யாரும் சிந்திக்காத ஒரு வழியைக் கண்டறிந்து தீர்வு தருபவர்,” என்று அவர் வரையறுத்தார்; ஒரு தெளிவான முடிவை எட்ட வேண்டும் என்ற தனது சொந்த ஆர்வத்தினால் அவர் இவ்வாறு கூறினார்.

-1135- ஆனால் ஸ்டம் அதற்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக, “நான் உண்மைகளை மட்டும் கவனித்துக்கொள்கிறேன்,” என்றார். “ஃப்ரா வான் டஸ்ஸியின் இல்லத்தில், நான் பல விமர்சகர்களையும் பேராசிரியர்களையும் நேரில் சந்தித்திருக்கிறேன். இந்த ‘மேதைகள்’—வாழ்க்கையையோ அல்லது கலையையோ ‘மேம்படுத்த’ முனையும்போது—மிகவும் விசித்திரமான கருத்துகளை முன்வைத்தால், நான் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பேன்.”

உல்ரிச் அந்தப் பேச்சின் போக்கில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். “அப்படியானால், உங்கள் அனுபவம் எப்படி இருந்தது?”

“ஓ, அவர்கள் என்னிடம் மிகுந்த மரியாதையுடன், ‘இது உங்களுக்கு ஏற்றதல்ல, ஜெனரல்!’ என்று கூறுவார்கள். நிச்சயமாக, இது அவர்களின் ஒருவித அகங்காரமாகவும் இருக்கலாம்; ஏனெனில், அவர்கள் அனைவரும் எனது கலைஞர்களை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பதற்றத்துடனும் புகழ்ந்தாலும், அவர்களின் சொந்த வாதங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதைக் கண்டு பெருமிதம் கொள்கிறார்கள்—சில சமயங்களில் அந்த முரண்பாடு குருட்டுத்தனமான கோபத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்குச் செல்கிறது! மொத்தத்தில், அவர்கள் உண்மையில் என்ன செய்கிறார்கள் என்பது குறித்து அவர்களுக்குச் சிறு துளியும் புரிதல் இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது!” "சரி, டியோதிமா தனது லாரல் இலை மாலைகளால் குளிர்விக்கும் அந்த 'வெயில் தாக்கிய' மனங்கள்—அதாவது, தங்களைப் புகழத் தவறும் விமர்சகர்களையும் பேராசிரியர்களையும் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துகொள்ள முடிந்ததா?" என்று உல்ரிச் கேட்டான். "ஏதோ இவர்கள்தாம் இந்த 'அறிவுசார் மிருகங்களுக்கு'த் தங்கள் சொந்த சதையையே உணவாகக் கொடுத்து வளர்ப்பது போலவும், இறுதியில் ஒட்டுமொத்த மனித வாழ்விலிருந்து எஞ்சியிருப்பது வெறும் எலும்புகளுக்காக நடக்கும் சண்டை மட்டும்தான் என்பது போலவும்!"

"நீங்கள் அவர்களை நன்றாகக் கவனித்திருக்கிறீர்கள்!" என்று ஒரு ரசனையுள்ள நிபுணரைப் போல ஸ்டம் ஒப்புக்கொண்டான். "ஆனால், இத்தனை முரண்பாடுகள் இருக்கும்போது, ​​நீங்கள் விசாரித்தது உண்மையில் ஒரு 'மேதையைப்' பற்றிதானா இல்லையா என்பதை எப்படி உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்?" என்று உல்ரிச் மிகவும் தர்க்கரீதியாகக் கேட்டான்.

ஸ்டம்மிடம் இதற்கு வலுவான பதில் ஏதும் இல்லை—இருப்பினும், அவன் உண்மையைத்தான் சொன்னான்: "இறுதியில், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதையே நிறுத்திவிடுகிறோம்!" என்று அவன் கூறினான்.

உல்ரிச் அவனை மௌனமாகப் பார்த்தான். ஒருவேளை ஸ்டம், சூழலுக்குத் தேவையில்லாத கடினமான கேள்விகளிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு தற்காப்பு முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தான் என்றால், அவன் செய்த தவறு என்னவென்றால், இந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்தி 'எதிரியிடமிருந்து விலகிச் செல்ல' (அதாவது அந்தச் சூழலிலிருந்து விடுபட) அவன் முயலவில்லை—அதுதான் சரியான உத்தியாக இருந்திருக்கும். ஆனால், அவனுக்கே கூட......அவரது மனநிலை அப்படித்தான் இருந்தது. எனவே, இறுதியாக அவர் இவ்வாறு கூறினார்: "உண்மையான மேதைகள்—அவர்களைப் பின்பற்றும் அரை-மேதைகள் கூட—ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதைக் காட்டிலும், போலியான மேதைகள் மக்கள் மத்தியில் இவ்வளவு செல்வாக்கைப் பெறுவதற்கு வேறு எதுவும் உதவவில்லை; மேலும், எப்படிப் பார்த்தாலும், விளக்கு ஏற்றுபவர்களால் பிரொமிதியஸைச் செதுக்கி மெருகேற்ற முடியாது அல்லவா!"

இந்த முடிவைக் கேட்டதும், ஸ்டம் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தார்—அவரது முகத்தில் ஒருவித அறியாமையும், அதே சமயம் ஏதோ புரிந்துகொண்டது போன்ற உணர்வும் கலந்திருந்தது.

"நீங்கள் என்னைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்," என்று அவர் எச்சரிக்கையுடன் தொடர்ந்தார். "டியோடிமாவுக்காக நான் ஒரு 'பெரிய யோசனையை'த் தேடியபோது காட்டிய தீவிரத்தை நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள். 'ஆன்மாவின் மேன்மை' (nobility of the spirit) என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியும். நான் நிச்சயமாக கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டார்ஃப் போன்றவன் அல்ல; அவரைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய கருத்து எப்போதும் ஒருவிதமான 'சிறு பிரபுத்துவ' (minor nobility) நிலையிலேயே நின்றுவிடுகிறது. உதாரணமாக, சற்று முன்புதான் நீங்கள் ஒரு மேதை என்பவருக்கு மிகச் சிறந்த வரையறையை வழங்கினீர்கள். அது எப்படி இருந்தது? ஒரு மேதை, இதுவரை யாரும் சிந்திக்காத ஒரு வழியில் செயல்பட்டு தீர்வை அடைகிறார்! ஒரு வகையில், நான் சொன்னதும் அதுதான்: ஒரு மேதையின் முதல் பண்பு என்னவென்றால், அவர் தனது பணியைச் செய்யும்போது வழக்கத்திற்கு மாறான—அல்லது 'தவறான'—பாதையைப் பின்பற்றுகிறார். ஆனால், இது மட்டும் 'ஆன்மாவின் மேன்மை' ஆகிவிடாது! ஏன் ஆகாது? ஏனென்றால், நம் காலத்தின் வழிகாட்டும் கொள்கை என்னவென்றால், எப்படியாவது ஏதோ ஒரு 'முக்கியமான' சாதனையைச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான்! இதை 'மேதைமை' என்றோ, 'ஆன்மாவின் மேன்மை' என்றோ, 'முன்னேற்றம்' என்றோ—அல்லது இக்காலத்தில் அடிக்கடி கேட்கப்படுவது போல, ஒரு 'சாதனை' (record) என்றோ—எப்படி அழைத்தாலும், இந்த காலத்தைப் பொறுத்தவரை அது பெரிய விஷயமே அல்ல!"

"அப்படியானால், நீங்கள் ஏன் முதலில் 'ஆன்மாவின் மேன்மை' என்று குறிப்பிட்டீர்கள்?" என்று உல்ரிச் சற்று பொறுமையின்றி வினவினார்.

"அதனால்தான் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை!" என்று ஸ்டம் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் விதமாகப் பதிலளித்தார். "சரி, ஒரு விஷயம்," என்று அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியபடி தொடர்ந்தார், "ஒரு வகையில் பார்த்தால், 'அறிவுசார் பிரபுத்துவம்' (aristocracy of the mind) என்பது ஒருவரின் குணநலனை அமைதியாக இருக்க விடக்கூடாது என்று சொல்லலாமோ? நான் சொல்வது சரிதானே?"

"நிச்சயமாக!" என்று உல்ரிச் அவரை ஊக்குவித்தார். அதே சமயம், 'ஜீனியஸ்' (genius - படைப்பாற்றல் திறன்) என்பதற்கும், 'ஜீனியம்' (genium - ஒருவருக்குள் இருக்கும் ஆன்மா அல்லது வழிகாட்டும் ஆற்றல்) என்பதற்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு முதன்முறையாகத் தோன்றியது.

"ஆம்," என்று ஸ்டம் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் மீண்டும் கூறினார். பிறகு அவர் கேட்டார்: "ஆனால், குணநலன் (character) என்றால் என்ன? ஒரு மனிதன் தன்னை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் கருத்துகளை அடைவதற்கு அது உதவுகிறதா, அல்லது அத்தகைய கருத்துகளை அவன் கொண்டிருக்கக் கூடாது என்று அது தடுக்கிறதா? சொல்லப்போனால், உறுதியான குணநலன் கொண்ட ஒரு மனிதன், கண்ட இடமெல்லாம் அலைந்து திரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டானே!"

உல்ரிச் அதற்குப் பதிலாகத் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு, புன்னகைத்தார்.

"இது ஒருவேளை மக்கள் 'மகத்தான கருத்துகள்' என்று அழைப்பவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். அப்படியானால், 'அறிவுசார் பிரபுத்துவம்' என்பது மகத்தான கருத்துகளைக் கொண்டிருப்பதைக் குறிக்கலாம்," என்று ஸ்டம் ஒருவித ஐயப்பாட்டுடன் தொடர்ந்தார். "ஆனால், ஒரு கருத்து உண்மையிலேயே மகத்தானதுதானா என்பதை எப்படி அறிவது? உலகில் எண்ணற்ற மேதைகள் (geniuses) இருக்கிறார்கள்—ஒவ்வொரு துறையிலும் சிலராவது இருக்கவே செய்கிறார்கள். உண்மையில், நம் காலத்தின் ஒரு முக்கிய அடையாளமே, இதில் அளவுக்கு அதிகமான மேதைகள் இருப்பதுதான்! யாரையும் தவறவிடாமல், அனைவரையும் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?" ஒரு மகத்தான கருத்தைக் கண்டறியும் முயற்சியில் அவருக்கு இருந்த கசப்பான அனுபவம், அவரை மீண்டும் 'மேதைமை' (genius) குறித்த விவாதத்திற்கே அழைத்து வந்திருந்தது.

உல்ரிச் மீண்டும் தோள்களைக் குலுக்கினார். "இருப்பினும், சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்—நான் சிலரைச் சந்தித்திருக்கிறேன்—"

-1140-

ஸ்டம் குறுக்கிட்டு, "அவர்கள் எங்கு, எந்தச் சிறு மேதைமை வெளிப்பட்டாலும், அதைத் தவறவிடாமல் கவனித்துவிடுவார்கள்!" என்றார்.

அதற்கு உல்ரிச், "அவர்கள் வெறும் பகட்டாளிகள் (snobs)—அறிவுஜீவிகள் போல வேடமிடுபவர்கள்," என்று பதிலளித்தார்.

அதற்கு அந்த ஜெனரல், "ஆனால், டியோட்டிமாவும் (Diotima) அத்தகைய மனிதர்களில் ஒருவர்தானே?" என்று கேட்டார்.

உல்ரிச் உடனே, "இருக்கட்டும். தன்னிடம் வந்து சேரும் அனைத்தையும் அப்படியே உள்ளே திணித்துக்கொள்ளும் ஒரு மனிதருக்கு, எந்தவொரு உள்ளார்ந்த வடிவமும் இருக்க முடியாது—அவர் ஒரு சாக்கைப் (sack) போலத்தான்!" என்று பதிலடி கொடுத்தார். "உண்மைதான்," என்று ஜெனரல் ஒருவிதக் கண்டனக் தொனியுடன் பதிலளித்தார், "நீங்கள் அடிக்கடி டியோடிமாவை ஒரு 'ஸ்னோப்' (snob - தற்பெருமை கொண்டவர்/மேல்தட்டு மனப்பான்மை கொண்டவர்) என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். ஆர்ன்ஹைமைப் பற்றியும் அப்படித்தான் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். உண்மையில், ஒரு 'ஸ்னோப்' என்பவர் மிகவும் சுவாரஸ்யமான, தூண்டுதல் அளிக்கக்கூடிய ஒருவராக இருப்பார் என்றுதான் நான் நினைத்திருந்தேன்! எதையும் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக, நானே கூட அத்தகைய ஒருவராக மாற உண்மையாக முயற்சி செய்திருக்கிறேன்! அப்படியிருக்க, ஒரு 'ஸ்னோப்' கூட மேதையை அடையாளம் காண முடியாது என்று நீங்கள் திடீரென்று கூறுவது மிகுந்த ஏமாற்றமளிக்கிறது! இளமையோ அல்லது முதுமையோ மேதைத்தன்மைக்கு எந்த உத்தரவாதமும் அளிக்காது என்று ஏற்கனவே வாதிட்டீர்கள்—மேதைகளே மற்ற மேதைகளை அடையாளம் காண்பதில்லை என்றும், விமர்சனப் பார்வை கொண்டவர்களும் அவர்களை அடையாளம் காண்பதில்லை என்றும் நாம் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறோம். அப்படியானால், இறுதியில், மேதைத்தன்மை என்பது தானாகவே அனைவருக்கும் புலப்பட வேண்டும் என்றுதான் அர்த்தமாகிறது!"

"காலப்போக்கில் அது புலப்படும்!" என்று உல்ரிச் அவரைத் தேற்றும் விதமாகச் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார். "முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்கள் காலப்போக்கில் இயல்பாகவே வெளிச்சத்திற்கு வரும் என்றுதான் பெரும்பாலான மக்கள் நம்புகிறார்கள்."

"ஆம், அப்படிச் சொல்வதையும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால், உங்களால் முடிந்தால் எனக்கு விளக்குங்கள்!" என்று ஸ்டம் பொறுமையின்றி வலியுறுத்தினார். "இருபது வயதை விட ஐம்பது வயதில் ஒரு மனிதன் அதிக ஞானம் பெறுகிறான் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், காலை எட்டு மணியை விட மாலை எட்டு மணிக்கு நான் அதிக ஞானம் பெற்றவனாக இருப்பதில்லை; அதேபோல, 1814-ல் வாழ்ந்தவர்களை விட 1914-ல் வாழ்ந்தவர்கள் அதிக ஞானம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தும் எனக்குப் புரியவில்லை!"

இது அவர்களை 'மேதைத்தன்மை' என்ற சிக்கலான விஷயத்தைப் பற்றி உரையாட வைத்தது. உல்ரிச்சின் பார்வையில், மனிதகுலத்தின் இருப்பையே நியாயப்படுத்தும் ஒரே விஷயம் இதுதான். அதே சமயம், இது மிகவும் சிலிர்ப்பூட்டும் அதே வேளையில் மிகுந்த அவமானத்திற்குரிய ஒன்றாகவும் இருக்கிறது; ஏனெனில், நாம் காண்பது உண்மையான மேதைத்தன்மையா அல்லது அதன் வெறும் வெற்று, உயிரற்ற நகலா என்பதை ஒருபோதும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. இதை எப்படி வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது? இது எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்படுகிறது? இது இன்னும் உயர்ந்த நிலைக்கு பரிணமிக்க முடியுமா?
...அது தொடர்ந்து தடைபடாமல் இருந்திருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்? உண்மையில்—ஸ்டம் கேட்டது போல—இது விரும்பத்தக்க ஒன்றுதானா? ஸ்டம்மைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய கேள்விகள் பொதுவாழ்வின் அழகிலும், அதன் ஒழுங்கற்ற, அதிர்ச்சியூட்டும் தன்மையிலும் அடங்கியிருந்தன. ஆனால் உல்ரிக்குக்கு, இவை ஒரு வானிலை ஆய்வு முறையைப் போலத் தோன்றின; அது நாளை வானிலை எப்படி இருக்கும் என்று கணிக்கத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், நேற்று வானிலை எப்படி இருந்தது என்பதைக் கூடச் சொல்ல முடியாத நிலையில் இருந்தது. ஏனெனில், 'மேதைமை' (genius) என்பது என்ன என்பதற்கான அளவுகோல் காலத்தின் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப மாறக்கூடியது—நிச்சயமாக, இக்கேள்வியே எழுப்பப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட,

-1141-

இது ஒருவரின் ஆன்மாவின் அல்லது அறிவின் மேன்மையை உணர்த்தும் உறுதியான அறிகுறி என்று சொல்ல முடியாது.

இத்தகைய புதிர்களுக்கு விடை காண்பது அவசியமானதுதான். உரையாடலின் இந்த கட்டத்தில், ஸ்டம் தனது தலையைச் சிலமுறை அசைத்த பிறகு, 'மேதைகளுக்கான பொதுப் பணியாளர் குழு' (General Staff for Genius) குறித்த தனது கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். இதைப் பற்றி உல்ரிக் பின்னர் தனது சகோதரியிடம் விவரித்தார். சுவாரஸ்யமாக, மேதைகளுக்கு ஒரு 'பொதுப் பணியாளர் குழு' தேவை என்ற இந்த யோசனை, உல்ரிக் முன்னதாக—ஓரளவு நையாண்டியுடன்—'துல்லியத்திற்கும் ஆன்மாவிற்குமான பொதுச் செயலகம்' (General Secretariat for Precision and the Soul) என்று குறிப்பிட்ட கருத்துடன் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்துப்போனது. டியோதிமாவின் இல்லத்தில் நடந்த அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான சந்திப்பின் போது, ​​கவுண்ட் லெய்ன்ஸ்டோர்ஃப் முன்னிலையில் உல்ரிக் இதே கருத்தைக் குறிப்பிட்டதை ஸ்டம் அவருக்கு நினைவூட்டத் தவறவில்லை. "அப்போது நீங்கள் இதைப் போன்ற ஒன்றைக் கோரினீர்கள்," என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார், "நான் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால், அது 'மேதைமை சார்ந்த விஷயங்களுக்கான' ஒரு அலுவலகம் மற்றும் 'அறிவுசார் பிரபுத்துவம்' (aristocracy of the mind) பற்றியதாக இருந்தது." — உல்ரிக் அமைதியாகத் தலையசைத்தார். — "ஏனெனில், ஒரு 'அறிவுசார் பிரபுத்துவம்' என்பதுதான் சாதாரண மேதைகளிடம் இல்லாத ஒன்றாக இருக்கிறது," என்று ஸ்டம் தொடர்ந்தார். "நீங்கள் எப்படி வரையறுத்தாலும் சரி, நம் காலத்து மேதைகள் வெறும் மேதைகள் மட்டுமே—அவ்வளவுதான்—அவர்கள் வெறும் நிபுணர்கள்! நான் சொல்வது சரிதானே? அதனால்தான், 'இக்காலத்தில் மேதைகளே இல்லை' என்று பலர் சொல்வதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது!"

உல்ரிக் மீண்டும் தலையசைத்தார். ஒரு மௌனம் நிலவியது. "ஆனால், நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது," என்று ஸ்டம் கேட்டார். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துச் சிந்தித்துத் திணறும் போது, ​​பிடிவாதமான ஒரு தொனி வெளிப்படுமே, அது அவரிடம் இருந்தது: "எந்தவொரு ஜெனரலைப் பார்த்தும் மக்கள் 'அவர் ஒரு மேதை' என்று சொல்வதே இல்லையே—இது ஒரு விமர்சனமா அல்லது ஒரு தனித்துவமான வகைப்பாடா?"

"இரண்டுமேதான்."

"இரண்டுமா? ஏன்?"

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்குத் தெரியவில்லை."

ஸ்டம் திகைத்துப்போனார். சற்று யோசித்த பிறகு, "மிகச் சிறந்த கருத்து! பாருங்கள், ஒரு ராணுவ அதிகாரி பொதுவாகச் சாதாரண மக்களிடையே செல்வாக்குடன் இருப்பார்—அவருக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டிவிடாதவரை. அவர் மக்களுடன் நெருங்கிப் பழகவும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஆனால், அந்த மக்களுக்கு 'மேதைகள்' தேவையில்லை! அதே சமயம், அவர் ஜெனரல் நிலையை அடையும்போது, ​​அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் நிபுணராக மாற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அப்படி அவர் ஒரு 'நிபுணத்துவ மேதையாக' இருந்தால், அவர் அந்த வகை மனிதர்களில் ஒருவராக மாறிவிடுகிறார்—அதாவது, அவர்களை யாரும் 'மேதைகள்' என்று கருதுவதே இல்லை. இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், 'மேதை' என்ற அந்தச் சலிப்பூட்டும் சொல்லைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தகுதியான இடத்திற்கே அவர் ஒருபோதும் வருவதில்லை." — "சரி, ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைச் சொல்லட்டுமா? சமீபத்தில் உங்கள் உறவினரின் வீட்டில்—ஆர்ன்ஹெய்ம் அங்கு இல்லாத சூழலில், மிக நெருக்கமான நண்பர்களுடன்—நாங்கள் அறிவுசார் விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒருவர் என்னைத் தட்டி, 'அங்கே இருப்பவர் ஒரு மேதை—மற்ற யாரையும் விடச் சிறந்த மேதை. ஒரு பன்முக நிபுணர் (universal specialist)!' என்று கிசுகிசுத்தார்." — "ஏன் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்?" — உல்ரிச்சால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. — "இந்தக் கோணத்தில் உள்ள சாத்தியக்கூறுகள்

- 1142 -



என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தின. யோசித்துப் பார்த்தால், நீங்களும்கூட ஒரு வகையான 'பன்முக நிபுணர்'தான். ஆர்ன்ஹெய்மை இவ்வளவு அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள்; 'இணைச் செயல்பாடு' (Parallel Action) திட்டத்திற்குத் தேவையான ஒரு தீர்வு அவரிடமிருந்து கிடைக்கக்கூடும்—அது ஆபத்தானதாக அமையலாம்! அந்தத் தீர்வு உங்களிடமிருந்து கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" உல்ரிச்சை விட ஸ்டம் தான் இறுதியில் மிக அதிகமாகப் பேசியிருந்த போதிலும், அவர் விடைபெறும்போது இவ்வாறு கூறினார்: “எப்போதும் போல, உங்களுடன் உரையாடியது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது—ஏனெனில், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இவை அனைத்தையும் மற்ற யாரை விடவும் நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்!”
=======================

@50
50

மேதைமை ஒரு வினாவாக
(பகுதி)

எனவே, உல்ரிச் இந்த உரையாடலைப் பற்றித் தன் சகோதரியிடம் விவரித்தான்.

அதற்கு முன்பே, மேதைமை என்ற கருத்தாக்கத்தோடு தொடர்புடைய சிக்கல்கள் குறித்து அவன் பேசியிருந்தான். அவனை அவ்வாறு பேசத் தூண்டியது எது? தன்னை ஒரு மேதையாகக் காட்டிக்கொள்ளும் விருப்பம் அவனுக்கு இருக்கவில்லை; அதேபோல், ஒருவர் மேதையாக மாறுவதற்கான சூழல்கள் எவை என்று பணிவுடன் ஆராயும் எண்ணமும் அவனுக்கு இல்லை. மாறாக, அக்காலத்தில் மிகவும் பரவலாகக் காணப்பட்ட, மேதை என்ற புகழை அடைவதற்கான அந்த அதீத வேட்கை, மனதின் அல்லது ஆன்மாவின் மேன்மையை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கவில்லை; மாறாக, அது ஒரு சமநிலையின்மையின் அறிகுறியாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. இன்றைய காலத்தின் மிக முக்கியமான வினாக்கள் அனைத்தும், ஊடுருவ முடியாத ஒரு அடர்ந்த முட்செடிப் புதருக்குள் சிக்கிக்கொள்வது போல, மேதைமையின் இயல்பு குறித்த வினாக்களும் சிக்கிக்கொள்கின்றன. இத்தகைய சூழல், சிந்தனைகளைத் தன் பக்கம் ஈர்ப்பதோடு, அதே சமயம் அதில் உள்ள உள்ளார்ந்த சிக்கல்களுக்குள் அவற்றைச் சிக்கவும் வைக்கிறது.

தன் விளக்கத்தை முடித்ததும், உல்ரிச் மீண்டும் அதே தலைப்பிற்குத் திரும்பினான். நிச்சயமாக, "மேதைமை சார்ந்த" (genial) ஒன்று — அதாவது மேதைமையின் கூறுகளைக் கொண்ட ஒன்று — எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஒரு மேதையின் படைப்பு என்பது மிக அசாதாரணமான சூழல்களில் உருவாகும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாகும். ஆனால், "முக்கியத்துவம்" என்பது சிறிய அளவிலான விஷயங்களுக்கு மட்டுமல்ல, மிகவும் பொதுவான அல்லது உலகளாவிய விஷயங்களுக்கும் பொருந்தும். எனவே, முதலாவதாக, இந்தக் கருத்தாக்கத்தையே மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்தது. "முக்கியத்துவம்" (significance) மற்றும் "முக்கியத்துவம் வாய்ந்த" (significant) ஆகிய சொற்கள் — அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் பல சொற்களைப் போலவே — பல பொருள்களைக் கொண்டவை (polysemous). ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால், இவை சிந்தனை மற்றும் அறிதல் (cognition) ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை. ஒரு விஷயம் ஏதோ ஒன்றைக் குறிக்கிறது அல்லது ஒரு பொருளைக் கொண்டுள்ளது என்று சொன்னால், அது புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஏதோ ஒன்றின் பக்கம் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று பொருள்; அது ஒரு குறியீடாகச் செயல்படுகிறது. சில குறிப்பிட்ட சூழல்களிலோ அல்லது முழுமையான அர்த்தத்திலோ, அது வேறொன்றிற்குப் பதிலாக நிற்க முடியும் — அதாவது, அது அந்த வேறொரு பொருளுக்குச் சமமானதாகவோ அல்லது அதே கருத்தாக்கத்தின் கீழ் வருவதாகவோ இருக்கலாம்; எனவே, அதை அந்த வேறொரு பொருளாகவே அடையாளம் கண்டு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இத்தகைய உறவு என்பது, அறிவுத்திறனால் புரிந்துகொள்ளப்படக்கூடியதும், ஒரு பொருளின் சாராம்சத்தையே தொட்டுச் செல்வதுமாகும். இயல்பாகவே, எதையும் இத்தகையதொரு 'பொருள்' கொண்டதாகக் கருத முடியும்; அதேபோல், எதற்கும் இத்தகைய பொருளை வழங்கவும் முடியும். மறுபுறம், 'ஏதோ ஒன்றைக் குறித்தல்' (to mean something) என்ற சொற்றொடர், ஒரு விஷயம் 'முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது' அல்லது 'குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் கொண்டது' என்பதைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அர்த்தத்திலும், எதையும் இதிலிருந்து விலக்கி வைக்க முடியாது. ஒரு சிந்தனை மட்டுமல்லாமல், ஒரு செயல், ஒரு படைப்பு, ஒரு ஆளுமை, ஒரு நிலைப்பாடு, ஒரு நற்பண்பு அல்லது ஒரு தனிப்பட்ட குணாதிசயம் கூட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கலாம். முந்தைய 'பொருள்' (meaning) என்பதிலிருந்து இது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்றால், 'முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது' என்று கருதப்படும் ஒரு விஷயத்திற்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தும் மதிப்பும் வழங்கப்படுகிறது.

ஒரு விஷயம் இந்த அர்த்தத்தில் 'முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது' என்று கூறப்படும்போது, ​​அது மற்ற விஷயங்களை விட அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்றோ, அல்லது முழுமையான பொருளில், அது அசாதாரணமான அளவிலான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது என்றோ அர்த்தம் கொள்கிறது. இது எந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது? இத்தகைய மதிப்பீடு, அந்த விஷயம் ஒரு படிநிலை அமைப்பில்—அதாவது அறிவுசார் அல்லது ஆன்மீக ஆற்றல்களின் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கமைப்பில்—இடம்பெற்றுள்ளது என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த ஒழுங்கமைப்பு எந்த அளவுக்குச் சாத்தியம் என்பது ஒருபுறம் உறுதியானதாகத் தோன்றினாலும், மறுபுறம் நம்பகத்தன்மையற்றதாகவும் இருக்கலாம். அப்படியானால், இத்தகைய படிநிலை அமைப்பு உண்மையில் இருக்கிறதா?

இது மனித ஆன்மாவையே குறிக்கிறது—ஆனால், ஒரு இயற்கையான நிகழ்வாக அல்ல, மாறாக 'அகநிலை சாராத ஆன்மா' (objective spirit) என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றாக இது கருதப்படுகிறது.

இதன் பொருள் என்ன என்று அகாதே (Agathe) கேட்டாள்; அவளை விட அதிக அறிவியல் கல்வி பெற்றவர்கள் இந்தச் சொல்லை அடிக்கடி பயன்படுத்திய விதம், அவளுக்குத் தன் தலையைத் தோள்களுக்குள் சுருக்கிக்கொள்ளும் உணர்வைத் தந்தது.

உல்ரிக்கும் (Ulrich) கிட்டத்தட்ட அதே மனநிலைக்குத்தான் வந்தான். அந்தச் சொல் அவனுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானது. அக்காலத்தில், அறிவியல் மற்றும் அரை-அறிவியல் விவாதங்களில் இது எவ்வளவு அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டது என்றால், அது ஏதோ ஒரு அச்சில் சுழன்று கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. "அட கடவுளே! நீ மிகவும் நுணுக்கமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கிவிட்டாயே!" என்று அவன் பதிலளித்தான். உண்மையில், அந்தச் சொற்றொடர் அவனது வாயிலிருந்தே எந்தவித ஆழ்ந்த சிந்தனையும் இன்றி தற்செயலாகத்தான் வெளிப்பட்டது.

பொதுவாக, 'அகநிலை சாராத ஆன்மா' (objective spirit) என்பது, ஆன்மாவின் படைப்புகளைக் குறிக்கிறது—அதாவது, பல்வேறு குறியீடுகள் மூலம் உலகிற்கு அது அளிக்கும் பங்களிப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலைத்தன்மையுடன் பதிவு செய்யப்படுவது. இது, தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் மற்றும் தனிமனித அனுபவங்களைக் குறிக்கும் 'அகநிலை சார்ந்த ஆன்மா' (subjective spirit) என்பதற்கு நேர்மாறானதாகும். மாற்றாக—இது முதல் வரையறையிலிருந்து முற்றிலும் பிரிக்க முடியாதது என்றாலும்—இது "செல்லுபடியாகும்" (valid) அறிவு அல்லது உணர்வுநிலை (spirit) என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டது: அதாவது, தன்னிச்சையான விருப்பங்களோ அல்லது பிழைகளோ இன்றி, சரிபார்க்கப்படக்கூடியதும் நீடித்த மதிப்பைக் கொண்டிருப்பதுமான ஒன்று. இது ஒன்றுக்கொன்று முரணான இரண்டு கருத்துகளைத் தொட்டுச் சென்றது. உல்ரிச்சின் சொந்த வாழ்க்கையில் இவற்றின் முக்கியத்துவம் வெறும் கல்விசார் விவாதமாக மட்டும் இருக்கவில்லை; மாறாக—அவர் நன்கு அறிந்திருந்தபடியும், பலமுறை வெளிப்படுத்தியபடியும்—இது அவருக்கு ஆழ்ந்த ஈர்ப்பையும் அதே சமயம் மிகுந்த கவலையையும் அளிக்கும் ஒரு விஷயமாக மாறியிருந்தது. எனவே, அவர் குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் இவை இரண்டுமே அடங்கியிருந்தன.

ஒருவேளை அவர் தனது சகோதரியிடம், "புறநிலை அறிவு" (objective spirit) என்பது மனிதர்கள் சிந்திக்கும், கனவு காணும் அல்லது விரும்பும் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது என்று கூறியிருக்கலாம்; ...இருப்பினும், இதை உளவியல், வரலாறு அல்லது காலத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட ஏதேனும் ஒரு நடைமுறையின் அங்கமாகவோ—அல்லது ஆன்மீக அல்லது புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகவோ—கருதாமல், அதன் உள்ளார்ந்த உள்ளடக்கம் மற்றும் ஒத்திசைவுக்கு ஏற்ப, அதுவாகவே தனித்து நிற்பதாகக் கருத வேண்டும். இதற்கு முரணாகத் தோன்றும் விஷயங்களைக் கூட—இறுதியில் அவை ஒரே பொருளைத்தான் குறிக்கின்றன என்றாலும்—அவை இடம்பெறக்கூடிய அனைத்துச் சூழல்களையும் கட்டமைப்புகளையும் கருத்தில் கொண்டே அணுக வேண்டும் என்று சொல்லலாம். ஏனெனில், ஒரு விஷயம் தனக்குள்ளேயே எதைக் குறிக்கிறது அல்லது அது என்னவாக இருக்கிறது என்பதை, அது கொண்டிருக்கக்கூடிய அனைத்து சாத்தியமான அர்த்தங்களின் தொகுப்பிலிருந்து வெளிப்படும் விளைவோடு அவர் சமப்படுத்தினார்......குறிப்பிட்ட சூழல்களில் இது உருவாகக்கூடும்.

இதை வேறொரு விதமாகக் கூறலாம்: ஒரு பொருள் "அதற்குள்ளேயே" (in and of itself) என்னவாக இருக்கிறதோ, அது உண்மையில் அந்த நிலையில் இருப்பதில்லை; மாறாக, அது எந்தச் சூழலில் அமைகிறதோ, அந்தச் சூழலைப் பொறுத்தே அது என்னவாக மாறுகிறது என்பது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அதேபோல், ஒரு பொருளின் பொருள் என்பது, அது குறிக்கக்கூடிய அனைத்து சாத்தியமான அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு சொற்றொடரை அதன் தீவிர எல்லை வரை கொண்டு சென்றாலே, அதற்குள் பொதிந்துள்ள ஐயம் வெளிப்பட்டுவிடும். ஏனெனில், மொழியியல் பழக்கவழக்கத்தின் காரணமாக, ஒரு பொருள் "அதற்குள்ளேயே" என்னவாக இருக்கிறது அல்லது அதன் "பொருள்" என்ன என்பதுதான், மாறிவரும் சூழல்களில் அந்தப் பொருளைப் பற்றிச் சொல்லப்படக்கூடிய அனைத்திற்கும் அடிப்படையாகவும் மையமாகவும் இருக்கிறது என்று கருதும் வழக்கம் நம்மிடையே உள்ளது. 'கருத்து' (concept) மற்றும் 'பொருள்' (meaning) ஆகியவற்றின் இயல்பு குறித்து ஒரு குறிப்பிட்ட புரிதல் உல்ரிக்கை வழிநடத்தியது. இந்தப் பார்வை முற்றிலும் புதியதல்ல; இதைச் சுருக்கமாக இப்படிச் சொல்லலாம்: ஒரு தர்க்கக் கோட்பாடு ஒரு கருத்தின் சாராம்சமாக எதைக் குறிப்பிட்டாலும், நடைமுறையில் ஒரு கருத்தானது, அந்தப் பொருளைப் பற்றிச் சொல்லப்படக்கூடிய அனைத்து உண்மையான கூற்றுகளுக்கும் ஒரு சமமான அடித்தளமாக—அதாவது, ஒரு தயார் நிலையில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆற்றலாக—செயல்படுகிறது. தர்க்கவியலின் வழக்கமான நடைமுறைக்கு நேர்மாறான இந்தக் கொள்கை, "அனுபவவாதம்" (empiricism) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவப் பள்ளியின் பெயரைப் பயன்படுத்த வேண்டுமானால், இது அந்த மரபையே நினைவூட்டுகிறது; இருப்பினும், இங்கு அது அதே பொருளில் பயன்படுத்தப்படவில்லை. அப்படியானால், அனுபவவாதம் என்பதன் பழைய வடிவத்திற்கும், அதன் நவீன—ஒருவேளை மேம்படுத்தப்பட்ட, ஆனால் அடக்கமான—வடிவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உல்ரிக் தனது தோழருக்கு விளக்க வேண்டுமா? சிந்தனைத் தெளிவு பெறும்போது அடிக்கடி நடப்பது போல, ஒரு கருத்தைச் செம்மைப்படுத்தும் செயல்பாட்டில், தவறான விடைகள் கைவிடப்படுகின்றன; அத்துடன் சில ஆழமான வினாக்களும் கூடவே கைவிடப்படுகின்றன.

தத்துவ உலகில் "அனுபவவாதம்" என்று அழைக்கப்படும் கோட்பாடு, இயற்கையிலும் மனதின் விதிகளிலும் காணப்படும்—வியக்கத்தக்க வகையிலான—மாறாத விதிகளை ஒரு வெறும் மாயை என்று ஒதுக்குகிறது. இத்தகைய விதிகள், ஒரே மாதிரியான அனுபவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும்போது, ​​நாம் அதற்குப் பழகிப்போனதன் விளைவாகவே தோன்றுகின்றன என்று அது வாதிடுகிறது.

கிளாசிக்கல் கோட்பாட்டின்படி, எது அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறதோ, அதுவே தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. பதினெட்டாம் மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுகளில் உருப்பெற்ற இந்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட வடிவிலான அனுபவவாதம் (empiricism), இறையியல் சார்ந்த நீண்டகால ஊக மரபுகளுக்கு எதிரான ஒரு எதிர்வினையாக அமைந்தது. அதாவது, கடவுளின் படைப்புகளை, மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த மனதிற்குள் தோன்றும் கருத்துகளைக் கொண்டு விளக்க முடியும் என்று நம்பும் போக்குக்கு எதிராக இது எழுந்தது. கருத்துகளும் சிந்தனைகளும் அதிகாரத்தைப் பெறும்போது, ​​அவை மனிதர்களைப் போலவே, தங்களுக்கு வழிபாடு கோருவதையும், தன்னிச்சையான கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பதையும் வழக்கமாகக் கொள்கின்றன. எனவே, நவீன அனுபவவாதத்தின் தோற்றம், நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட பகுத்தறிவுவாதத்திற்கு எதிரான ஒரு மேலோட்டமான எதிர்ப்பைக் கொண்டிருந்தது. இந்த அனுபவவாதம் செல்வாக்கு மிக்க நிலையை அடைந்தபோது, ​​அது ஒரு சூழலை உருவாக்கியது; அதில் இயற்கை மற்றும் சமூகம் குறித்த மேலோட்டமான, பொருள்முதல்வாதத் தத்துவம் ஒரு காலகட்டத்தில் பொதுவான கண்ணோட்டமாகவே மாறியது.

உல்ரிச் ஒரு உதாரணத்தை நினைவுகூர்ந்து புன்னகைத்தான், ஆனால் அது என்னவென்று அவன் சொல்லவில்லை. ஏனெனில், மிக எளிமையான—தனது சொந்த விதிகளுக்குள்ளேயே கட்டுப்பட்ட—அனுபவவாதத்தைக் குறை கூறுவது வழக்கமான ஒன்றுதான். அதன் தர்க்கப்படி பார்த்தால், சூரியன் கிழக்கில் உதித்து மேற்கில் மறைவதற்கு, கடந்த காலங்களில் எப்போதும் அவ்வாறே நிகழ்ந்தது என்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று சுட்டிக்காட்டி விமர்சிப்பதுண்டு. அவன் இந்த எண்ணத்தைத் தன் சகோதரியிடம் பகிர்ந்து, அவளது கருத்தைக் கேட்டிருந்தால், அவள் எந்தவிதமான விவாதங்களிலும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், "சூரியன் வேறு விதமாகவும் நடக்கக்கூடும் அல்லவா?" என்று இயல்பாகக் கேட்டிருப்பாள். இந்த உதாரணத்தை நினைத்தபோது அவன் புன்னகைத்தான்; இளமைக்கும் அனுபவவாதத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பு மிகவும் இயல்பானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. எல்லாவற்றையும் நேரடியாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற துடிப்பும், வியக்கத்தக்க கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்ய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் கொண்ட இளைஞர்கள், தங்கள் வாழ்க்கை நிலைக்கு மிகவும் பொருத்தமான தத்துவமாக இந்த அனுபவவாதத்தைத் தழுவிக்கொள்வது அவனுக்கு நெகிழ்ச்சியை அளித்தது. இருப்பினும், சூரியன் தினமும் கிழக்கில் உதிக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பது வெறும் பழக்கம் மட்டுமே என்ற வாதம், மனித அறிவு முழுவதுமே ஒரு தனிப்பட்ட, அகநிலை சார்ந்த அனுபவம்—அது அந்தந்த காலத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டது, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கம் அல்லது இனத்தின் அகங்காரம் மட்டுமே—என்ற பரந்த கருத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் ஒரு சிறிய படியாகும். இத்தகைய கருத்துகள், ஐரோப்பிய அறிவுசார் வரலாற்றின் போக்கில் படிப்படியாக வெளிப்படத் தொடங்கின. நமது கொள்ளுப் பாட்டன்-பாட்டி காலத்திலிருந்தே, மனிதர்களிடம் ஒரு புதிய, தனித்துவமான பண்பு வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளது என்று கூறுவது பொருத்தமாக இருக்கும். அதுதான் 'அனுபவவாத மனிதன்' (empirical human being) அல்லது 'அனுபவவாதி' (empiricist) என்பவன். அனுபவங்களால் வரையறுக்கப்படும் இத்தகைய தனிமனிதன், அடிப்படையில் ஒரு விடை காணப்படாத கேள்வியாகவே மாறிவிட்டான். ஏற்கனவே பெற்ற நூறு அனுபவங்களிலிருந்து ஆயிரம் புதிய அனுபவங்களை உருவாக்கத் தெரிந்த இவன், அதே அனுபவ வட்டத்திற்குள்ளேயே எப்போதும் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். இதுவே தொழில்நுட்ப யுகத்தின், பரந்துபட்ட, ஆனால் பயனற்றதாகத் தோன்றும் ஒருவித சலிப்பூட்டும் ஒருமைத்தன்மைக்கு (monotony) வழிவகுக்கிறது. ஒரு தத்துவமாக, அனுபவவாதத்தை (empiricism)

-1146-

இத்தகைய மனித வகையின் தத்துவார்த்தமான 'குழந்தைப் பருவ நோய்' என்று கருதலாம்...
======
@51
51

உன் அண்டை வீட்டாரை உன்னைப் போலவே நேசி

உல்ரிச்சின் வார்த்தைகளை வடிவமைத்திருக்கக்கூடிய அல்லது அவரது எண்ணங்களுடன் — தெளிவாகவோ அல்லது கணநேரத்திற்கோ — தொடர்புடையதாக இருந்திருக்கக்கூடிய பல விஷயங்களைக் குறிப்பிடலாம். உதாரணமாக, மனித உணர்ச்சிகளில் நிலவும் பெரும் குழப்பத்தைப் பற்றி அவர் பேசி அதிக காலம் ஆகவில்லை; தனது சகோதரியிடமும், டியோதிமாவின் இல்லத்தில் நடந்த அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான மாலையில் மற்றவர்களிடமும் அவர் இதைப் பற்றிப் பேசியிருந்தார். வரலாற்றின் மாபெரும் நிகழ்வுகள் முதல், அந்தத் தருணத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த சிறிய கருத்து வேறுபாடுகள் அல்லது விரும்பத்தகாத சம்பவங்கள் வரை அனைத்திற்கும் இந்த உணர்ச்சிக் குழப்பமே அடிப்படை என்று அவர் வாதிட்டார். இருப்பினும், இப்போது அவர் ஏதேனும் ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது, ​​அது ஒரு பரந்த பொருளைக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்றாலும், அந்த வார்த்தைகள் சில நாட்கள் தாமதமாக வந்து சேர்ந்தது போன்ற உணர்வே அவருக்கு ஏற்பட்டது. தன்னை நேரடியாகப் பாதிக்காத விஷயங்களில் ஆர்வம் காட்ட அவருக்கு விருப்பமில்லை — ஒருவேளை அப்படிப்பட்ட ஆர்வம் தோன்றினாலும், அது மிகக் குறுகிய கணநேரம் மட்டுமே நீடித்தது. ஏனெனில், உலகம் எப்படிப்பட்டதாக இருந்தாலும், தனது அனைத்து புலன்களுடனும் அந்த உலகத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்க அவரது ஆன்மா தயாராக இருந்தது. இதில் அவரது சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு எந்த இடமும் இல்லை; ஒரு விஷயம் அவருக்குப் பிடித்திருக்கிறதா இல்லையா என்பது முக்கியமே அல்ல. எல்லாமே அவரை ஆட்கொண்டன; அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவிற்கு ஆழமாக அவை அவரைப் பற்றிக்கொண்டன. மற்றவர்களுடன் பழகுவதில் உல்ரிச் பழகியிருந்தார், ஆனால் முன்னதாக அத்தகைய உறவுகள், உலகளாவிய மற்றும் பொதுவான கண்ணோட்டங்களைக் கொண்ட உணர்வுகளின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தன. ஆனால் இப்போது, ​​அவரது ஈடுபாடு சிறிய, தனிப்பட்ட மற்றும் குறிப்பிட்ட விஷயங்களை நோக்கியிருந்தது — எந்தவொரு தர்க்கரீதியான காரணமும் இன்றி, ஒவ்வொரு சிறு விவரத்தையும் அவர் பற்றிக்கொண்டார். இது, சிறிது காலத்திற்கு முன்பு அகாதேயிடம் அவர் கண்டதாகக் கருதிய அதே மனநிலைதான். இது உண்மையான அனுதாபத்தை விட, எதிலும் உண்மையாகப் பங்கேற்காத ஒரு இயல்பு, மற்றவர்களுடன் ஒன்றிணையத் துடிக்கும் தாகத்தைப் போலவே இருந்தது. பேராசிரியர் லிண்ட்னர் (இவரைப் பற்றி அவருக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும்) குறித்த ஒரு முக்கியமான விவாதத்தின் போது, ​​"மக்கள் எதனுடனும் அல்லது யாருடனும் இருக்க வேண்டிய அளவிற்கு ஆழமாக ஈடுபடுவதில்லை" என்று அவர் கூறியிருந்தார்; அது மற்றவர்களுக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தந்திருந்தது. உண்மையில், அவர் இந்த மனநிலையில் நீண்ட நேரம் இருந்து, அது தீவிரமடையும் போது, ​​அவருக்கு அது அசௌகரியமாகவோ அல்லது அபத்தமானதாகவோ கூடத் தோன்றத் தொடங்கும். அவர் எந்த அளவுக்கு எவ்வித ஆதாரமுமின்றித் தன் அன்பை வழங்கியிருந்தாரோ, அதே அளவுக்கு அதைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளவும் தயாராக இருந்தார். இருப்பினும், அகாதேவைப் பொறுத்தவரை, இம்முறையும் நிலைமை பெரிய மாற்றமாக இருக்கவில்லை. அந்த உன்னதமான, விண்ணைத் தொடும் உணர்வு இல்லாதபோதெல்லாம், அவளது மனச்சாட்சி பாரமடையத் தொடங்கியது;

-1147-

ஏனெனில், அவள் மிகுந்த உத்வேகத்துடன் தன்னை முன்னெடுத்துச் சென்றிருந்தாள்; ஊஞ்சலில் நின்றுகொண்டு, பிறரின் தீர்ப்புக்குத் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொண்ட ஒரு பெண்ணைப் போல அவள் உணர்ந்தாள். அத்தகைய தருணங்களில், தான் ஆண்களை நடத்திய தன்னிச்சையான விதத்திற்காக உலகம் பழிவாங்கக்கூடும் என்று அவள் அஞ்சினாள்—உதாரணமாக, தான் கோபப்படுத்திய கணவன், அல்லது அந்த கணவனின் நினைவைப் போற்றிப் பாதுகாக்கத் தீவிரமாக முயன்ற மனிதன் போன்றவர்கள்; இவர்கள் அனைவரும் யதார்த்தத்தைப் பற்றி மிகுந்த தீவிரத்துடன் பேசக்கூடியவர்கள். பகலும் இரவும் வாழ்க்கையை நிரப்பும் எண்ணற்ற கவர்ச்சிகரமான செயல்பாடுகளில், முழு மனதுடன் ஈடுபட விரும்பக்கூடிய ஒன்றுகூட அவளுக்குத் தோன்றவில்லை; அவள் எதைத் தேர்ந்தெடுக்க முயன்றாலும், மற்றவர்களிடமிருந்து கண்டனம், ஏளனம் அல்லது அவமதிப்பு மட்டுமே அவளுக்குக் கிடைத்தன. ஆனாலும், அந்தச் சூழலிலேயே ஒரு விசித்திரமான, வியக்கத்தக்க அமைதி இருந்தது! ஒரு பழமொழியை மாற்றிச் சொல்வதானால், 'நல்ல மனச்சாட்சியை' விட 'கெட்ட மனச்சாட்சி' ஒரு சிறந்த தலையணையாகச் செயல்படக்கூடும்—நிச்சயமாக, அந்த மனச்சாட்சி போதுமான அளவு 'கெட்டதாக' இருந்தால் மட்டுமே! தான் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் அனைத்துத் தவறுகளிலிருந்தும் ஒரு தெளிவான, தனிப்பட்ட மனச்சாட்சியை உருவாக்கிக்கொள்ள மனம் மேற்கொள்ளும் இடைவிடாத, கூடுதல் முயற்சி நின்றுவிடுகிறது; இது ஆன்மாவிற்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான, கட்டுக்கடங்காத சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது. நுட்பமான தனிமை, விண்ணைத் தொடும் அளவிலான ஒரு பெருமிதம்—இவை சில சமயங்களில் உலகிற்குள் மேற்கொள்ளப்படும் இத்தகைய பயணங்களுக்கு ஒரு பொலிவை அளித்தன. அத்தகைய தருணங்களில், ஒருவரின் அக உணர்வுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், உலகம் மிகவும் பருமனான, ஆனால் நேர்த்தியற்ற ஒன்றாகத் தோன்றலாம்—பறவைகளால் சூழப்பட்ட, கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பலூனைப் போல; அல்லது அடிவானத்தில் தெரியும் தொலைதூரக் காடு போல, மிகச் சிறியதொரு பின்னணியாகச் சுருங்கிவிடலாம். மீறப்பட்ட சமூகக் கடமைகள், எங்கோ தூரத்தில் கேட்கும் ஒரு கரடுமுரடான, ஊடுருவும் சத்தத்தை விட அதிக அச்சத்தை ஏற்படுத்தவில்லை; அவை அற்பமானவையாக, ஏன், முற்றிலும் உண்மையற்றவையாகவே தோன்றின. இத்தகைய நிலையில், உலகம் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஒழுங்கமைப்பாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தியது—ஆனால், இறுதியில் அது ஒரு பிரம்மாண்டமான அபத்தத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. இருப்பினும், சரியாக இந்த காரணத்தினாலேயே, அகாதே எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு சிறு விஷயமும், "மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாத, ஒருமுறை மட்டுமே வாய்க்கும்" நிகழ்வு என்ற அந்த மெல்லிய, பதற்றமான தீவிரத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; அது ஒரு தனிப்பட்ட கண்டுபிடிப்பின் அதீத உணர்வுச் செறிவுடன், மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழ முடியாத, மாயாஜாலமான ஒரு தருணமாக அமைந்திருந்தது. ஒருவேளை அவள் இதைப் பற்றிப் பேச விரும்பினால், எந்தவொரு சொல்லையும் அதன் பொருள் மாறாமல் இருமுறை உச்சரிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தே பேசினாள். இவையனைத்தும் சேர்ந்து, மற்ற மனிதர்களைக் கடந்து செல்லும் சாதாரணச் செயலில் உள்ள ஒருவித பொறுப்பற்ற தன்மையுடன், பிடிபடாத, நுட்பமான ஒரு பொறுப்புணர்வையும் இணைத்தன.

அந்தக் காலகட்டத்தில், உலகத்துடன் அந்த உடன்பிறப்புகள் கொண்டிருந்த உறவுமுறை, மற்ற மனிதர்களுடனான அவர்களின் பிணைப்பின் ஒரு சிக்கலற்ற வெளிப்பாடாக மட்டும் இருக்கவில்லை; மாறாக, அது—தன்னுடைய தனித்துவமான பாணியில்—அன்பையும் வெறுப்பையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்தது. இவை இரண்டும் ஒரு வானவில்லைப் போல, நெஞ்சைத் தொடும் உணர்வுச் சூழலில் அருகருகே நிலவின......இந்த முரண்பாடுகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து ஒரு நிலையை அடைந்திருந்தன; இது அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான, தன்னம்பிக்கை கொண்ட நிலைக்கு ஒத்திருந்தது.

-1148-

இப்படியிருக்கையில், ஒருநாள் அவர்களின் உரையாடல், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மற்றும் தங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகத்துடன் கொண்டிருந்த உறவுமுறைக்கு உரித்தான ஒரு போக்கை எடுத்தது—இருப்பினும், அது அவர்களைத் தங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த எல்லைகளைத் தாண்டி அழைத்துச் செல்லவில்லை.

உல்ரிச் கேட்டான்: "'உன் அண்டை வீட்டாரை உன்னைப் போலவே நேசி' என்ற கட்டளைக்கு உண்மையில் என்ன பொருள்?"

அகாத்தே அவனை ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையால் பார்த்தாள்.

"ஒருவேளை, உனக்கு மிகத் தொலைவில் இருப்பவரை—அதாவது, உனக்கு மிகக் குறைந்த அளவே அண்டை வீட்டாராக இருக்கக்கூடியவரைக்கூட நேசி என்று அர்த்தமோ!" என்று உல்ரிச் தொடர்ந்தான். "ஆனால், 'உன்னைப் போலவே' என்பதன் பொருள் என்ன? உண்மையில், ஒருவன் தன்னைத்தானே எப்படி நேசிக்கிறான்? என்னைப் பொறுத்தவரை, பதில் இதுதான்: அறவே நேசிப்பதில்லை! மற்ற பலரைப் பொறுத்தவரை: எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக! குருட்டுத்தனமாக! எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல்—எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றி!"

"நீ மிகவும் சண்டையிடும் குணம் கொண்டவன்; தன்னைத்தானே இப்படி நடத்திக்கொள்பவன், மற்றவர்களையும் அப்படித்தான் நடத்துவான்!" என்று தலையை அசைத்தபடி அகாத்தே பதிலளித்தாள். "மேலும், உனக்கு நீயே போதுமானவனாக இல்லையென்றால், நான் எப்படி உனக்குப் போதுமானவளாக இருக்க முடியும்?" அவள் இதை, வலியைக் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்வதற்கும், அதே சமயம் உரையாடலை நாகரிகமாகவும் அளவோடும் கையாள்வதற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு தொனியில் கூறினாள். ஆனால், உல்ரிச் அதைக் கவனிக்கவில்லை; அவன் பொதுவான விஷயங்களிலேயே கவனத்தைச் செலுத்தி, தொலைதூரத்தை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் தொடர்ந்தான்: "ஒருவேளை இப்படிச் சொல்வது இன்னும் சரியாக இருக்கலாம்: பொதுவாக, ஒவ்வொருவரும் தங்களைத்தான் மிக அதிகமாக நேசிக்கிறார்கள்—ஆனால், தங்களைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே அறிந்திருக்கிறார்கள்! அப்படியானால், 'உன் அண்டை வீட்டாரை உன்னைப் போலவே நேசி' என்பதற்கு, 'அவரைப் பற்றி அறியாமலேயே, எந்தச் சூழலிலும் அவரை நேசி' என்று பொருள் கொள்ளலாம்." மேலும், ஒரு சிறு கேலியாகச் சொன்னால், அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பதிலும்—மற்ற எந்த வகை அன்பைப் போலவே—அந்த ஆதித் தவறு மறைந்திருப்பது விசித்திரமானதுதான்: அதுதான் அறிவு மரத்தின் கனியை உண்பது!

அகாத்தே மெதுவாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “ஒரு காலத்தில், நான் உனக்குள் இருக்கும் உனது அன்பின் வடிவம் என்று நீ சொன்னதை நான் ரசித்தேன்—அதாவது, நீ இழந்துவிட்டு, மீண்டும் கண்டடைந்த அன்பு! ஆனால் இப்போது, ​​நீ உன்னையே நேசிப்பதில்லை என்றும், என்னை நேசிக்கிறாய் என்றும் சொல்கிறாய்—இதன் தர்க்கப்படி பார்த்தால், என்னை உனக்குத் தெரியாது என்பதால் மட்டுமே நீ என்னை நேசிக்கிறாய் என்று ஆகிறது! உனது ‘சுய-அன்பின்’ வெளிப்பாடாக நான் இருப்பது எனக்கு அவமானமாகத் தோன்றவில்லையா?” அவளது குரலில் இருந்த வலி மறைந்து, இப்போது ஒரு லேசான, நகைச்சுவையான தொனி கூடியிருந்தது.

உல்ரிக்கும் விளையாட்டாகவே பதிலளித்தான். அவளை முழுமையாக அறிந்திருந்தும் நேசிப்பது என்பது இன்னும் சிறந்ததாக இருக்குமா என்று அவன் கேட்டான்—ஏனெனில், ஒருவரை ‘அண்டை அயலாராக’ நேசிப்பதில் இதுவும் ஒரு அங்கம்தானே! இத்தகைய அன்பு பலரை ஒரு சங்கடமான சூழலில் தள்ளுகிறது: அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கிறார்கள், ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் விரும்புவதில்லை. “அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கவர்ச்சியற்றவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்—அல்லது, காலம் செல்லச் செல்ல நிச்சயமாக அப்படி மாறப்போகிறார்கள் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்—அதனால், அந்த உண்மையை மறைக்க, அதற்கு நேர்மாறான தீவிரமான அன்பைக் காட்டுகிறார்கள்!” என்று அவன் கூறினான்.

இந்த உரையாடலில் இருந்த விளையாட்டுத்தனம் சற்று செயற்கையானதுதான். இருப்பினும், அது ஒரு நோக்கத்தை நிறைவேற்றியது: ஒரு குறிப்பிட்ட சிந்தனையையும், உணர்வையும் அதன் எல்லை வரை ஆராய்வது. இந்தச் சிந்தனை...

-1149-

...அதன்பிறகு என்ன நடந்ததோ அல்லது நடக்காமல் போனதோ, அதையெல்லாம் தாண்டி—இந்தச் சிந்தனை எப்போதோ தொடங்கிவிட்டது. உல்ரிக், தனது சகோதரியின் படுக்கை அருகில் நின்றிருந்தபோது—அவள் நீண்ட பயணத்தாலும் வருகையாலும் மிகுந்த சோர்வுடன் இருந்தாள்—அப்போதுதான் அவன் முதன்முதலில், “நீதான் நான் இழந்த சுய-அன்பு” என்று கூறினான். அந்த உரையாடலில், அவன் தன் மீதும், இந்த உலகத்தின் மீதும் கொண்டிருந்த அன்பை இழந்துவிட்டதாக ஒப்புக்கொண்டான். அந்த உரையாடல், அவர்கள் இருவரும் தங்களை “சியாமிய இரட்டையர்கள்” (ஒன்றோடொன்று இணைந்தவர்கள்) என்று அறிவித்துக்கொண்டதோடு முடிந்தது. அன்றிலிருந்து, சாதாரண, சராசரி வாழ்க்கை முறை குறித்த அவர்களின் அவதானிப்புகள் உட்பட அனைத்தும், இந்த ஆய்வின் ஒரு பகுதியாகவே அமைந்தன. இத்தகைய அவதானிப்புகள் பெரும்பாலும் ஒரு மேலோட்டமான மகிழ்ச்சியைத் தந்து, ஒருவிதமான நெருடலையும் ஏற்படுத்தினாலும் கூட, அவை இந்த ஆய்வுக்குத் துணையாகவே இருந்தன. திடீரென்று கேலியான தொனிக்கு மாறிய உல்ரிச், இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "'உன் அண்டை வீட்டாரை உன்னைப் போலவே நேசி' என்ற கட்டளையை, 'உனக்கு எது பிடிக்காதோ, அதை மற்றவர்களுக்குச் செய்யாதே!' என்ற ஒரு அறிவுப்பூர்வமான ஆலோசனையாக மட்டுமே நாம் சுருக்கிச் சொல்லியிருக்கலாம் அல்லவா?"

அகாத்தே முன்போலவே தலையை அசைத்தாள், ஆனால் அவளது முகபாவனை மென்மையடைந்தது. "இது மிகவும் உன்னதமான, தீவிரமான மற்றும் மகிழ்ச்சிகரமான தாராளத்தன்மை கொண்ட ஒரு கட்டளை!" என்று அவள் ஒரு சிறு கண்டிப்புடன் கூறினாள். "இதற்கான உதாரணங்கள் இவைதான்: உன் எதிரிகளை நேசி! அவர்கள் செய்யும் தீமைகளுக்குப் பதிலாக நன்மைகளைச் செய்! ஏன் என்று கூடக் கேட்காமல் நேசி!" அவள் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, குழப்பத்துடன் தன் சகோதரனைப் பார்த்தாள். "ஆனால், ஒருவரைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதபோது, ​​உண்மையில் நீ யாரை நேசிக்கிறாய்?" என்று அவள் வெகுளித்தனமாகக் கேட்டாள். உல்ரிச் சற்று நிதானமாக யோசித்துவிட்டுப் பதிலளித்தார். "இக்காலத்தில், நமக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒருவரை—அவ்வளவு அழகான ஒருவரை—சந்திக்கும்போது, ​​அவர்களைப் பற்றி ஏதோ ஒரு பொருத்தமான விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றுவது, ஒருவிதமான ஊடுருவல் போல உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா?" அகாத்தே தலையசைத்தாள். "அப்படியானால், நம் உணர்வுகள் நிஜ உலகத்தையோ அல்லது நிஜ மனிதர்களையோ நோக்கியவை அல்லவா?" என்று அவள் ஒப்புக்கொண்டாள். "இதன் பொருள், நாம் ஒரு கேள்விக்கு விடையளிக்க வேண்டும்: இந்த உணர்வுகள் அவர்களின் எந்தப் பகுதியைச் சென்றடைகின்றன? அல்லது, நிஜ மனிதர்களும் நிஜ உலகமும் எந்த மாற்றத்திற்கு அல்லது உருமாற்றத்திற்கு உள்ளாகும்போது இந்த உணர்வுகள் எழுகின்றன?" என்று உல்ரிச் மென்மையாகக் கேட்டார்.

இம்முறை அகாத்தே முதலில் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான கிளர்ச்சியும் கற்பனைத்திறனும் மின்னின. இறுதியாக, அவள் தயக்கத்துடன் ஒரு மாற்று யோசனையை முன்வைத்தாள்: "ஒருவேளை, சாதாரண உண்மைகளுக்குப் பின்னால், ஏதோ ஒரு பெரும் உண்மை வெளிப்படக்கூடுமோ?"

உல்ரிச் தயக்கத்துடன் தலையை மறுப்பாக அசைத்தார்; இருப்பினும், அகாத்தே எழுப்பிய அந்த வினா, ஆழமான மற்றும் ஒளிவீசும் ஒரு சுய-தெளிவைக் கொண்டிருந்தது. அது ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வையும், ஒரு தீவிரமான விருப்பத்தையும் தன்னுள் கொண்டிருந்தது......இந்த நாட்களில், சூழல் மிகவும் அமைதியாகவும் மென்மையாகவும் இருந்ததால், மனிதர்களும் இந்த உலகமும் யதார்த்தத்தை விடவும் உண்மையான ஒரு நிலையில் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் இயல்பாகவே தோன்றியது. இந்தத் தெளிவில் ஒரு நுட்பமான, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, சாகச உணர்வுடன் கூடிய நடுக்கம் இருந்தது—ஓடும் நீரோடையின் தெளிவில் காணப்படும் அந்த நடுக்கத்தைப் போன்றது அது. அந்த நீரோடை, அதன் அடிப்பகுதியைப் பார்க்க நம் கண்களை அனுமதிக்கிறது; ஆனால், அங்கே கிடக்கும் வண்ணமயமான, மர்மமான கற்கள், நகரும் நீரின் ஊடாகப் பார்க்கும்போது, ​​ஏதோ ஒரு மீனின் தோலைப் போலத் தோன்றுகின்றன. அவற்றின் மென்மையான மேற்பரப்பிற்கு அடியில், நாம் கண்டதாக நினைத்த அந்த விஷயம், உண்மையில், முற்றிலும் எட்ட முடியாத ஒன்றாகவே நீடிக்கிறது. அகாதே (Agathe) தனது பார்வையைச் சற்றே தளர்த்தினால் போதும், சூரிய ஒளியில் நனைந்தபடி, ஏதோ ஒரு அதீத உலகத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வைப் பெற முடிந்தது. ஒரு கண நேரத்திற்கு, தான் ஏதோ ஒரு உயர்ந்த உண்மையையும் யதார்த்தத்தையும் தொட்டுவிட்டதாகவோ—அல்லது, பூமி எனும் தோட்டத்திலிருந்து வேறொரு உலகத்திற்குச் செல்லும் மறைவான, விசித்திரமான ஒரு சிறு கதவு இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருப்பதாகவோ—நம்புவது அவளுக்கு மிகவும் எளிதாக இருந்தது. ஆனால், அவள் மீண்டும் தனது பார்வையைச் சாதாரண நிலைக்குக் கொண்டு வந்து, அன்றாட வாழ்க்கை மீண்டும் உள்ளே நுழைய அனுமதித்த கணமே, அங்கே இருந்தவை அப்படியே தெரிந்தன: ஒரு குழந்தையின் கையில் மகிழ்ச்சியுடன் அசைக்கப்படும் ஒரு சிறிய கொடி—அதற்குப் பின்னால் எந்த ஆழமான அர்த்தமும் இல்லை; கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் ஒரு காவல் வாகனத்தின் கருப்பு மற்றும் பச்சை நிற வர்ணம் ஒளியில் மின்னுகிறது; வண்டிகளுக்கு இடையே கிடக்கும் குதிரை சாணத்தைச் சுத்தம் செய்யும், வண்ணமயமான தொப்பி அணிந்த ஒரு மனிதன்; இறுதியாக, தோள்களில் துப்பாக்கிகளைச் சுமந்து, வானத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு படைப்பிரிவு. அனைத்தும் ஏதோ ஒரு அன்பைப் போன்ற உணர்வால் சூழப்பட்டிருந்தன—மேலும், மக்கள் அனைவரும் வழக்கத்தை விட இந்த உணர்வுக்கு அதிகத் திறந்த மனதுடன் இருப்பது போலத் தோன்றியது. இருப்பினும்—உல்ரிச் (Ulrich) ஒரு கட்டத்தில் குறிப்பிட்டது போல—அன்பின் ராஜ்ஜியம் உண்மையாகவே வந்துவிட்டது என்று நம்புவது, அத்தகைய தருணத்தில் எந்த நாயும் கடிக்காது என்றும், எந்த மனிதனும் தீமை செய்யமாட்டான் என்றும் கற்பனை செய்து பார்ப்பதைப் போலவே கடினமான ஒன்றுதான்! இதை விளக்குவதற்கு இத்தனை முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுவது ஒரு விசித்திரமான விஷயம். இத்தகைய முயற்சிகளில் சில, இந்த மகிழ்ச்சியான, மனிதத்தன்மை கொண்ட உணர்வை இவ்வாறு விளக்குகின்றன: வாழ்வு மற்றும் அன்பின் மீதான ஆழ்ந்த மரியாதையின் தருணங்களில், சாதாரணமான, குறையுள்ள, அதே சமயம் மறுக்க முடியாத நிஜமான மனிதனுக்குப் பின்னால், ஒரு ஆழமான, உண்மையான ‘சுய’ வெளிப்படுகிறது. உடன்பிறப்புகள் இத்தகைய நல்லெண்ணம் கொண்ட கோட்பாடுகளை ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்தனர், ஆனால் எதையும் அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இயற்கையானது தனது திருநாட்களில், தனக்குள் இருக்கும் உயிரினங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் அனைத்து நன்மைகளையும் அழகையும் வெளிப்படுத்துகிறது என்ற ‘ஞாயிற்றுக்கிழமை ஞானத்தை’ அவர்கள் நிராகரித்தனர். அதேபோல், உளவியல் ரீதியான விளக்கத்தையும் அவர்கள் புறக்கணித்தனர்; அதாவது, இத்தகைய மென்மையான, வெளிப்படையான நிலையில் ஒரு மனிதன் வேறொரு நபராக மாறுவதில்லை, மாறாக, தான் எப்படி மற்றவர்களால் பார்க்கப்பட விரும்புகிறானோ, அப்படி ஒரு அன்புக்குரிய பிம்பமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறான்—தன்னையே நேசித்து, தனக்குள்ளேயே ஒருவித இன்பத்தில் மூழ்கி, தேனைச் சொட்டுவது போலத் தோன்றுகிறான். ‘நல்லெண்ணம்’ வெளிப்படும் என்ற கருத்தையும் அவர்கள் ஏற்கவில்லை; அதாவது, தீய செயல்களைச் செய்வதிலிருந்து ஒருபோதும் தடுக்காத மனிதர்களின் இயல்பான ‘தீய எண்ணங்களுக்கு’ இடையே, சில நாட்களில் மட்டும் ஏதோ ஒரு அதிசயம் போல ‘நல்லெண்ணம்’ வெளிப்படும் என்ற வாதம்—யோனா திமிங்கலத்தின் வயிற்றிலிருந்து காயமின்றி வெளியே வந்தது போல! மேலும், அகாதே (Agathe) ஒரு கட்டத்தில் சுட்டிக்காட்டிய, மிகவும் சுருக்கமான மற்றும் வசீகரமான விளக்கத்தையும் அவர்கள் நம்பவில்லை; அதாவது, அழியாத ஒரு மரபு அவ்வப்போது இந்த அழியும் உலகிற்குள் மின்னலாகத் தென்படுகிறது என்ற கருத்து. இவை அனைத்திலும் ஒரு பொதுவான அம்சம் இருந்தது: அவை மனிதனின் மீட்பை, அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணமான, நிலையற்ற சூழல்களில் வெளிப்படாத ஒரு நிலையில் தேடின. உயர்ந்த ஒன்றைப் பற்றிய மனிதனின் இந்த ‘உணர்தல்’ என்பது மேல்நோக்கிய ஒரு நகர்வைக் குறிப்பது போலவே, கீழ்நோக்கிய ஒரு நகர்வைக் கொண்ட சுய-ஏமாற்றத்தின் மற்றொரு பெரிய பிரிவும் உள்ளது. இதில், அறிவுசார் அகங்காரம் மற்றும் நாகரிகத்தின் பிற துரதிர்ஷ்டவசமான விளைவுகளால், மனிதகுலம் தனது ‘இயற்கையான’ வாழ்வின் அப்பாவித்தனத்தை—அதாவது, பிறப்பிலேயே அமைந்த தூய்மையான அப்பாவித்தனத்தை—இழந்துவிட்டது என்று கூறும் பல பிரபலமான, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒப்புதல்களும் பிரகடனங்களும் அடங்கும்.

ஆகவே, ‘உண்மையான மனிதன்’ என்பதற்கான இரண்டு வடிவங்களை அடையாளம் காண முடியும்—இவை இரண்டும், ஒரே தருணத்தில், மிகத் துல்லியமாக ஒருவரின் மனதின் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தப்படுகின்றன. இருப்பினும்—ஒருவர் விண்ணுலகைச் சேர்ந்த அதீத மனிதராகவும், மற்றவர் எவராலும் அசைக்க முடியாத ஒரு உயிரினமாகவும் கருதப்பட்ட நிலையில்—அவர்கள் இருவரும், நிஜ மனிதனுக்கு இரு வேறு துருவங்களில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். இதைக் கவனித்த உல்ரிச், சற்றே வறண்ட தொனியில் இவ்வாறு கூறினார்: "இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உள்ள ஒரே பொது அம்சம் என்னவென்றால், ஒரு மனிதன் தனது மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும்போது கூட, அவன் தனது 'உண்மையான' சுயத்துடன் இருப்பதில்லை—அதாவது, ஏதோ ஒரு கூடுதல் அல்லது குறைவான காரணி அவனுள் புகுந்து, அவனை ஒருவித வசீகரமான, நம்ப முடியாத, நிஜமற்ற தோற்றத்திற்குள் தள்ளிவிடுகிறது!"

இவ்வாறு, அந்த உடன்பிறப்புகள் ஒரு வகை விளக்க நிலையிலிருந்து மற்றொரு விளக்க நிலைக்கு நகர்ந்தனர். இந்த அன்பை—எந்தப் பாகுபாடுமின்றி அனைத்தையும் பிணைத்து, பனி படர்ந்த காலைப் பொழுதை நினைவூட்டும் அந்த மென்மையான அன்பை—விளக்குவதற்கு இறுதியாக ஒரே ஒரு சாத்தியக்கூறு மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அகாதே அந்தச் சாத்தியக்கூறை வெளிப்படுத்தினாள்; அப்போது அவள், ஒருவித அழகான எரிச்சலுடன் பெருமூச்சு விட்டபடி இவ்வாறு கூறினாள்: "
"சூரியன் பிரகாசிக்கிறது; அப்போது ஒருவருக்குள் அறியாத ஒரு உந்துதல் ஏற்படுகிறது—சரியாக ஒரு பள்ளிச் சிறுவனையோ அல்லது சிறுமியையோ போல!" என்று உல்ரிச் மேலும் கூறினார்: "சூரிய ஒளியில், சமூக உணர்வுகள் வெப்பமானியில் உள்ள பாதரசத்தைப் போல விரிவடைகின்றன—அதே சமயம், அவற்றைச் சமநிலையில் வைத்திருக்கும் சுயநல உணர்வுகள் சுருங்கிவிடுகின்றன!" அண்ணனும் தங்கையும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி வெளிப்படுத்திச் சலிப்படைந்திருந்தனர்; சில சமயங்களில், தங்கள் சொந்த உணர்வுகளைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவர்களுக்கு உணரும் திறனே முற்றிலுமாக மறைந்துவிடும் நிலையும் ஏற்பட்டது. மேலும், அளவுக்கு அதிகமான உணர்வுகள்—வெளியேற வழியின்றி—வலிமிகுந்ததாக மாறக்கூடும் என்பதால், அவர்கள் சில நேரங்களில் அந்த உணர்வுகளிடம் ஒருவித நன்றியற்ற தன்மையுடன் நடந்துகொண்டனர். ஆனால், இப்படிச் சொன்ன அடுத்த கணமே, அகாதே தன் சகோதரனைப் பக்கவாட்டில் பார்த்துவிட்டு, உடனே தன் கருத்தைத் திருத்திக்கொண்டாள்: "இருந்தாலும், இது அந்தப் பள்ளிச் சிறுவர்-சிறுமிகளைப் போன்றது அல்ல; அவர்களுக்கு ஏன் என்று தெரியாமலேயே ஒட்டுமொத்த உலகத்தையுமே கட்டித் தழுவ வேண்டும் என்று தோன்றுமே!"

இதைச் சொன்ன அடுத்த கணமே, ஏதோ ஒரு கற்பனை மட்டுமல்லாமல், அதன் இறுதி முடிவு என்னவென்று கணிக்க முடியாத ஒரு நிகழ்வு தங்களுக்குள் விரிந்துகொண்டிருப்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர். மனதின் இந்த எழுச்சியான நிலையில் உண்மை ஒளிந்திருந்தது; மேலோட்டமான தோற்றத்திற்கு அடியில் எதார்த்தம் இருந்தது—உலகத்திற்குள்ளேயே, மங்கலான மற்றும் தெளிவற்ற ஒரு புதிய உலக மாற்றம் எட்டிப் பார்த்தது! இருப்பினும், அது ஒரு விசித்திரமான, உறுதியற்ற எதார்த்தமாக இருந்தது—பாதியளவு மட்டுமே பிடிபடக்கூடிய ஒன்றாக அது அவர்களுக்குத் தோன்றியது. அது ஒரு அரை-உண்மை; பரிச்சயமானதாகத் தெரிந்தாலும், முழுமையாக ஒருபோதும் அடைய முடியாத ஒன்றாக, அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறப் போட்டியிட்டது. இது அன்றாட எதார்த்தமோ அல்லது பொது உலகிற்கான உண்மையோ அல்ல; இது ஒரு ரகசியமான உண்மை—காதலர்களுக்கு மட்டுமே உரிய ஒன்று. ஆனாலும், இது வெறும் கற்பனையோ அல்லது மாயையோ அல்ல என்பது தெளிவாக இருந்தது; அதன் அந்தரங்கமான கிசுகிசுப்பு இவ்வாறு உறுதியளித்தது: "எந்தவிதச் சந்தேகமும் இன்றி உன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிடு, அப்போது நீ முழு உண்மையை அறிந்துகொள்வாய்!" ஆனால், இதைத் தெளிவான, நேரடியான சொற்களில் கேட்பது கடினமாக இருந்தது; ஏனெனில், அன்பின் மொழி ஒரு ரகசிய மொழி; அதன் உச்சகட்ட முழுமையில், அது ஒரு தழுவலைப் போலவே மௌனமானது.

அகாதே புன்னகையுடன் புருவங்களைச் சுருக்கி, கூட்டத்தை உற்று நோக்கினாள்; உல்ரிக்கும் அவளைப் போலவே செய்ய, இருவரும் தங்களுக்கு அருகிலும் தங்களை நோக்கியும் பாய்ந்து வந்த மனிதப் பெருங்கடலைப் பார்த்தனர். மனிதக் கூட்டமைப்பில்—அது பரபரப்பான வீதியில் தற்செயலாகக் கூடிய கூட்டமாக இருந்தாலும் சரி—நிலவும் அந்தத் தன்னிலை மறப்பு, ஆற்றல், மகிழ்ச்சி, நன்னயம், மற்றும் ஒருவிதமான ஆழ்ந்த, உன்னதமான மெய்சிலிர்ப்பு உணர்வை அவர்கள் உணர்ந்தார்களா? அங்கே தீயதோ அல்லது பிரிவினையை உண்டாக்கும் ஏதோ ஒன்றோ இருக்கக்கூடும் என்று நம்பவே முடியாத அளவுக்கு அந்த உணர்வு மேலோங்கியிருந்தது. அவர்களின் சொந்த இருப்பு—மிகத் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் நிலைபெற்றிருந்தது—மற்றும் மற்ற ஒவ்வொரு மனிதனின் இருப்பும், இந்தச் சூழலில் ஒரு விசித்திரமான விதத்தில் தனித்துத் தெரிந்தன; ஒவ்வொரு தனிமனிதனும், ஏதோ ஒரு திடீர் மழையிலோ அல்லது அன்பின் பெருவெள்ளத்திலோ நனைந்து செல்வது போல நகர்ந்தனர்; அந்த அனுபவத்தின் ஒளி அவர்களின் கண்களில் பிரதிபலித்தது. இந்தத் தருணத்தில்—'அன்பின் உலகம்' குறித்த அனைத்துக் கேள்விகளையும், பிறர் மீதான அன்பின் பொருள் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள ஐயப்பாடுகளையும் ஒரே ஒரு தெளிவான பிம்பமாக உள்ளடக்கி, அதே சமயம் ஒரு முழுமையான பதிலையும் வழங்கிய அந்தத் தருணத்தில்—உல்ரிக் அகாதேயின் முகத்தைப் பார்க்க அவளை நோக்கிச் சாய்ந்து, "ஒழுக்கநெறி சார்ந்த நம்பிக்கையோ அல்லது புலன் சார்ந்த விருப்பமோ இல்லாத நிலையில், ஒருவரை வெறும் நிழலாக அல்லாமல், வேறெந்த வகையிலாவது உன்னால் நேசிக்க முடியுமா?" என்று கேட்டான்.

அவர்கள் இத்தகைய பயணங்களைத் தொடங்கியதிலிருந்து, இவ்வளவு வெளிப்படையான கேள்வியை அவன் கேட்பது இதுவே முதல்முறை.

முதலில், அகாதே எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

உல்ரிக் மீண்டும் கேட்டான்: "இங்கே யாரையாவது நிறுத்தி, 'சகோதரனே, எங்களுடனேயே தங்கிவிடு!' என்றோ, அல்லது 'வழிப்போக்கனே, சற்று நில்! நாங்கள் உன்னை எங்களைப் போலவே நேசிக்க விரும்புகிறோம்!' என்றோ சொன்னால் என்ன நடக்கும்?"

"அவர் நம்மை ஒருவித குழப்பத்துடன் பார்ப்பார்," என்று அகாதே பதிலளித்தாள். "பிறகு, அவர் இன்னும் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கிவிடுவார்!"

"அல்லது அவர் கோபமடைந்து, காவலரை அழைக்கக்கூடும்," என்று உல்ரிக் சேர்த்துக் கொண்டான். "ஏனெனில், நாம் ஏதோ தீங்கற்ற பைத்தியக்காரர்கள் என்றோ, அல்லது அவரை வைத்து வேடிக்கை செய்கிறோம் என்றோ அவர் நினைத்துவிடுவார்." "அப்படியானால், நாம் உடனே அவனைப் பார்த்து, 'ஏய், நீ ஒரு குற்றவாளி, அருவருக்கத்தக்க நீச மனிதன்!' என்று கத்தினால் என்ன?" என்று கேட்டாள் அகாதே, அந்த யோசனையைச் சோதித்துப் பார்க்கும் விதமாக.

"அப்படிச் செய்தால், அவன் நம்மைப் பைத்தியக்காரர்களாகவோ அல்லது வேடிக்கை செய்பவர்களாகவோ நினைக்கமாட்டான்; மாறாக, 'மாற்றுச் சிந்தனையாளர்கள்' என்றுதான் கருதுவான்—அதாவது, அவனை வேறொருவன் என்று தவறாகக் கருதிய ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பினர் என்று நினைப்பான். ஏனெனில், உண்மை என்னவென்றால், பிறர் மீது வெறுப்பைக் கொண்டவர்களின் குழுக்களில் உள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை, பிறர் மீது அன்பைக் கொண்டவர்களின் குழுக்களில் உள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்குச் சற்றும் குறைவானது அல்ல!"

அகாதே தலையசைத்து ஒப்புக்கொண்டாள்; பிறகு தலையை அசைத்து மறுத்துவிட்டு, வெறுவெளியைப் பார்த்தாள். அந்த வெளி முன்பிருந்தது போலவே அப்படியே இருந்தது. அவள் தரையைப் பார்த்தாள்; அங்கே ஒரு சாதாரணமான அம்சம்—ஒரு நிலவறைச் ஜன்னல் அல்லது காய்கறி இலை ஒன்று—வானத்திலிருந்து வந்த ஒளியில் மென்மையாக ஜொலித்தது. இறுதியில், தனக்கு மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய ஏதோ ஒன்றைத் தேடினாள்—ஒரு முகமோ அல்லது கடை ஜன்னலில் இருந்த ஏதோ ஒரு பொருளோ—அவளுக்கு அது கிடைத்தது. ஆனால், அந்த உண்மையான மகிழ்ச்சி, பகல் நேரத்தின் பிரகாசத்திற்குள் ஒரு 'குருட்டுப் புள்ளி' (blind spot) போலத் தோன்றியது. உல்ரிக்கும் இதைப் போன்ற ஒன்றைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்; ஆனால் இப்போது அந்த முரண்பாடு அவளுக்கு இன்னும் தீவிரமாகப் பட்டது. இது உலகத்தின் மீதும் மனிதகுலத்தின் மீதும் கொண்ட பொதுவான அன்பிற்குச் சிறு பங்களிப்பை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அந்த அன்பையே குலைப்பது போல இருந்தது. எனவே, அகாதே இவ்வாறு பதிலளித்தாள்: "எல்லாமே எவ்வளவு உண்மையற்றதாக இருக்கிறது! இன்று, நான் பார்க்கும் மனிதர்களும் பொருட்களும் உண்மையானவைதானா, அல்லது...""...நான் ஏதோ ஒன்றை உண்மையாகவே நேசிக்கிறேன் என்பதுதான் அது!"

"இது என் கேள்விக்கான பதிலா?" என்று உல்ரிச் கேட்டான்—கேள்வியை சற்று மாற்றி அமைத்து—"அதாவது, புலன் சார்ந்த நிறைவு இல்லாத எந்தவொரு அன்பும்—அது எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும்—உண்மையான அன்பின் நிழலைத் தாண்டி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்? புலன்களுக்கு எந்த வேலையும் தராத ஒவ்வொரு விருப்பத்திலும் ஒரு மௌனமான துயரம் ஒளிந்திருக்கிறது!"

"நான் அன்பால் நிறைந்தவள், அதே சமயம் அன்பற்றவளும் கூட—இவை இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்கின்றன," என்று அகாதே ஒரு புன்னகையுடன் கூறினாள்; உலகத்தையே சுட்டிக்காட்டும் வகையில் அவளது கைகள் ஒரு மெல்லிய, சோர்வான அசைவை வெளிப்படுத்தின. இது, ஒரு முள் ஆழமாகப் பதிந்து, விரல்களால் கூட எடுக்க முடியாதபடி சிக்கிக்கொண்ட இதயத்தின் புலம்பலைப் போன்றது. இறைவனைத் தங்கள் முழு ஆன்மாவாலும் உடலாலும் ஏங்கும் ஞானிகளின் (mystics) வாக்குமூலங்களில், இத்தகைய விசித்திரமான விரக்தி அடிக்கடி வெளிப்படுகிறது; குறிப்பாக, அவர்கள் இறைத்தன்மையுடன் ஒன்றிணையும் தருணங்கள் மிக நெருக்கமாகத் தோன்றும் வேளைகளில், இந்த விரக்தி குறுக்கிடுகிறது. தோட்டத்தில் அகாதே தனது சகோதரனிடம் புத்தகத்திலிருந்து இத்தகைய உதாரணங்களை வாசித்துக் காட்டிய அந்த நேரத்தை, இப்போது அவர்கள் இருவரும் நினைவுகூர்ந்தனர். இதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்ட பிறகு,

-1154-

உல்ரிச் சொன்னான்: "பிறரை நேசிப்பதிலும் இத்தகைய ஒரு மர்மமான (mystical) அம்சம் உள்ளது; ஒவ்வொருவரும் இதை உணர்கிறார்கள், அதன் அழைப்பிற்கு அடிபணிகிறார்கள்—ஆனால், அது என்னவென்று அவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. ஒருவேளை, ஒவ்வொரு பெரிய அன்பிலும்—ஏன், ஒவ்வொரு தீவிரமான உணர்ச்சியிலும் கூட—இப்படிப்பட்ட மர்மமான அம்சம் இருக்கலாம்." "ஒருவேளை, மிகவும் சாதாரணமான வாழ்க்கையில் கூட, நம்மை ஆழமாகத் திறந்து வைக்கும் அந்தத் தருணங்களில், மனிதர்களுடனும் பொருட்களுடனும் நாம் கொள்ளும் பிணைப்பு 'மர்மமானதாக' இருக்கலாம்—இது நாம் 'உண்மையானது' என்று அழைக்கும் பிணைப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்று!"

"அப்படியானால், 'உண்மையானது' அல்லாத ஒரு பிணைப்பைத் தவிர, 'மர்மமான பிணைப்பு' என்பது வேறென்ன?" என்று அகாதே கேட்டாள்.

உல்ரிச் நீண்ட நேரம் யோசிக்கவில்லை, ஆனால் சற்றுத் தயங்கினான். இறுதியில், மிகுந்த உறுதியுடன் அவன் கூறினான்: "பார்—ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் அன்பால் நிறைந்தும் இருக்கிறார், அதே சமயம் அன்பைச் செலுத்துவதற்கு என்று குறிப்பிட்ட எந்தப் பொருளும் அவரிடம் இல்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் நேசிக்கிறார், ஆனால் எதையும் குறிப்பாக நேசிக்கவில்லை. மிகச் சிறிய விஷயத்திலிருந்து கூட அவரால் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடியவில்லை; அதே சமயம், அந்த முழு விஷயமுமே எந்த முக்கியத்துவமும் அற்றது என்பதையும் அவர் உணர்கிறார். இவை முரண்பாடுகள்; இவை இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் உண்மையாக இருப்பது சாத்தியமற்றது என்று தோன்றலாம்." இருப்பினும், அவை உண்மையானவைதான்—இல்லை என்று மறுப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை! எனவே, 'மர்மமான பங்கேற்பு' (mystical participation) என்பதை ஒருவித மதச் சூனியமாகவோ அல்லது மந்திரமாகவோ கொள்ள முடியாது என்றால், ஒரே ஒரு முடிவுக்குத்தான் வர முடியும்: யதார்த்தத்தை அனுபவிக்க இரண்டு வழிகள் இருக்க வேண்டும்—அவை ஏதோ ஒரு வகையில் நம் மீது தங்களை அழுத்தமாகப் பதித்துக்கொள்கின்றன!

சில சமயங்களில், ஒரு சிறப்பான தருணத்தில், பல கேள்விகளுக்கான விடைகள்—தனித்தனியாகவோ அல்லது அவ்வப்போது தடுமாற்றத்துடனோ எதிர்கொள்ளப்பட்டபோது, ​​ஒருவிதமான தொடர்ச்சியான, நிலையற்ற அமைதியின்மையை ஏற்படுத்திய அந்த வினாக்களுக்கான விடைகள்—அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில், ஒன்றோடொன்று பிணைந்த நிலையில் வெளிப்படுகின்றன. இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு சில நேரங்களில் ஏமாற்றக்கூடியதாக இருக்கலாம், ஆனால் அது எப்போதும் வரப்போகும் ஒன்றைப் பற்றிய ஒரு சிறு முன்னறிவிப்பாகவே அமைகிறது. அத்தகைய தருணங்களில் ஒன்றுதான், உலகில் இரண்டு வகையான யதார்த்தங்கள் உள்ளன—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், உலகியல் யதார்த்தத்தில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன—என்ற திடீர் புரிதல். இந்த உண்மை வெளிப்பட்டவுடன்—அந்த உடன்பிறப்புகள் அதன் நம்பகத்தன்மையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பே—அவர்களின் வாழ்க்கையின் எந்தவொரு அம்சமும் இந்த விடையின் தாக்கத்திலிருந்து விடுபடவில்லை. சமீபகாலமாக அவர்கள் எதிர்கொண்ட பல விசித்திரமான அனுபவங்களும் ஊகங்களும்—அவை அனைத்தும் ஒரு முடிவில்லாத வலைப்பின்னலில் பிணைந்திருந்தன—மற்றும் கடந்த காலத்திலிருந்து வந்த மங்கலான உணர்த்துதல்களும், ஒரு தெளிவான விளக்கத்தைக் கண்டடைந்தன என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அவை அனைத்திலும் ஒரு புதிய தன்னம்பிக்கை ஊடுருவியிருந்தது. இது, ஒரு சுடர் தனக்குள் சுருங்கி, இருண்டு, மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு, மீண்டும் முன்னெப்போதையும் விடப் பிரகாசமாகச் சுடர்விடுவது போன்றது.
zusammen und hält den Atem an, ehe sie höher aufleuchtet. 

=================
@52
52

காதல் குறித்த உரையாடல்கள்

மனிதர்கள்—அதாவது "பேசும் விலங்குகள்"—இனப்பெருக்க நோக்கத்திற்காக உரையாடலையும் அவசியமாகக் கொண்ட ஒரே உயிரினங்கள் ஆவர். மனிதர்கள் பொதுவாகப் பேசும் திறன் கொண்டவர்கள் என்பதாலேயே இந்தச் சூழலிலும் அவர்கள் பேசுகிறார்கள் என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது; மாறாக,

-1155-

காதலிக்கும் திறன் என்பது பேசுவதற்கான இயல்போடு உள்ளார்ந்த பிணைப்பைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இந்தப் பிணைப்பு எவ்வளவு ஆழமானதும் மர்மமானதுமென்றால், அது பண்டைய காலத்துச் சிந்தனையாளர்களை நினைவூட்டுகிறது. அவர்களின் தத்துவத்தின்படி, கடவுள், மனிதகுலம் மற்றும் அனைத்துப் பொருட்களும் "லோகஸ்" (Logos) என்பதிலிருந்தே தோன்றின. இந்தச் சொல்லை அவர்கள் புனித ஆவி, பகுத்தறிவு அல்லது பேச்சு எனப் பலவாறாகப் புரிந்துகொண்டனர். ஆனால், மனித வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களிலும் தலையிடும் போக்கில் கத்தோலிக்க மதத்திற்கு இணையாக வளர்ந்துள்ள, நவீன அறிவியல்களான உளப்பகுப்பாய்வு (psychoanalysis) மற்றும் சமூகவியல் (sociology) கூட, இதைப் பற்றி எந்தவொரு அடிப்படை விளக்கத்தையும் அளிக்கவில்லை. எனவே, காதலில் ஏன் உரையாடல் மற்ற அனைத்தையும் விட முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என்பதற்கான விடையை ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் கண்டடைய வேண்டும். உணர்ச்சிகளிலேயே மிகவும் அதிகம் பேசக்கூடியது காதல்; சொல்லப்போனால், காதல் என்பது பெருமளவிற்கு வெறும் பேச்சுகளால் மட்டுமே ஆன ஒன்று. இளமைப் பருவத்தில், இத்தகைய விரிவான உரையாடல்கள் வளர்ச்சியின் வெளிப்பாடாக அமைகின்றன; முதிர்ந்த பருவத்தில், அவை ஒரு "மயில் தோகை" போல மாறுகின்றன—வயது முதிர்ந்த நிலையில், வெறும் இறகுக் காம்புகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தாலும், அவை இன்னும் பிரம்மாண்டமாகவும் துடிப்பாகவும் விரிந்து காட்டுகின்றன. இதற்கான காரணம், காதல் உணர்வுகள் ஆழ்ந்த சிந்தனையைத் தூண்டி, அதனுடன் நிரந்தரமாகப் பிணைந்திருப்பதில் இருக்கலாம். ஆனால், இது தற்போதைக்கு விடையைத் தள்ளிப்போடுவது மட்டுமே;

ஏனெனில், "ஆழ்ந்த சிந்தனை" (contemplation) என்ற சொல் "காதல்" என்ற சொல்லைப் போலவே அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அதுவும் தெளிவற்ற, பல பொருள் கொண்ட ஒரு சொல்லே ஆகும்.

அகாத்தே (Agathe) மற்றும் உல்ரிச் (Ulrich) ஆகியோரை இணைத்த அந்த உறவை 'காதல்' என்று வகைப்படுத்த முடியுமா—அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சற்றும் சலிக்காமல் பேசிக்கொண்டிருந்த போதிலும்—என்பதை இங்கே தீர்மானிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்களின் உரையாடல்களின் மையப்பொருள் எப்பொழுதும் ஏதோ ஒரு வகையில் காதலாகவே இருந்தது என்பது உண்மைதான். இருப்பினும், மற்ற எல்லா உணர்ச்சிகளைப் போலவே, காதலும் செயலில் இருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகி இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு அது சொற்களுக்குள் விரிவடைந்து தீவிரமடைகிறது. ஆரம்பத்தில் அவர்கள் அனுபவித்த தீவிரமான, ஆனால் தெளிவற்ற உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகளுக்குப் பிறகு, அந்த உடன்பிறப்புகள் உரையாடலில் ஈடுபடத் தூண்டப்பட்டதற்கான முதன்மைக் காரணம்—சில தருணங்களில் ஒருவித மந்திர அனுபவமாகத் தோன்றிய அந்த உரையாடலில்—அவர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மையே ஆகும். இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை, அவர்களின் சொந்த உணர்வுகள் குறித்த ஒருவித அச்சத்தை உருவாக்கியது. அந்த உணர்வுகளை அவர்கள் மேலோட்டமாக ஆராய முற்பட்டபோது, ​​அவர்களின் உரையாடல்கள், அவை உண்மையில் உருவான ஆழமான தளத்தை விட, மேலோட்டமானவையாகத் தோன்றின.
====================================
@53
53

தேடப்படாத சிக்கல்கள்

அப்படியானால், மிகவும் புகழ்பெற்ற, ஆர்வத்துடன் தேடப்படும் அந்த உதாரணத்தைப் பற்றி என்ன சொல்லலாம்? அதாவது, இரு வேறு பாலினத்தைச் சேர்ந்த நபர்களுக்கு இடையிலான காதல்? இது, "உன் அண்டை வீட்டாரை நேசி" என்ற கட்டளையின் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவம்—அண்டை வீட்டார் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவர் என்று தெரியாமலேயே நேசிப்பது—இது காதலுக்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான உறவைச் சோதிக்கும் ஒரு களமாக அமைகிறது.

மக்கள் ஒருவரை ஒருவர், தங்கள் காதல் கனவுகளில் ஏற்கனவே விளையாடிய பொம்மைகளைப் போலவே வடிவமைத்துக்கொள்கிறார்கள். அப்படியென்றால், மற்றவர் என்ன நம்புகிறார், என்ன நினைக்கிறார், அல்லது அவர் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவர்—இதற்கு எந்தத் தாக்கமும் இல்லையா?

ஒருவர் ஒருவரை நேசிக்கும்போது—குறிப்பாக நேசிப்பதாலேயே—அவரைப் பற்றிய அனைத்தும் வசீகரமானதாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால், இதற்கு நேர்மாறானது உண்மையாக இருப்பதில்லை. ஒரு பெண் ஒரு ஆணின் கருத்துகளுக்காகவோ அல்லது சிந்தனைகளுக்காகவோ அவனை நேசித்ததில்லை; அதேபோல், ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கருத்துகளுக்காகவோ அல்லது சிந்தனைகளுக்காகவோ நேசித்ததில்லை. இவை வெறும் துணைப் பாத்திரங்களை மட்டுமே வகிக்கின்றன. மேலும், கோபத்தைப் பொறுத்தவரை எந்தக் கொள்கை பொருந்துகிறதோ, அதுவே இங்கேயும் பொருந்தும்: மற்றவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை, எந்தவித முன்முடிவுகளும் இன்றி ஒருவர் உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டால், கோபம் மட்டுமன்றி, எதிர்பாராத விதமாக, காதலும் கூட வலுவிழந்துவிடக்கூடும்.

ஆனால், குறிப்பாக ஆரம்பக் கட்டத்தில், இரு மனங்கள் சந்திப்பதில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி ஒரு முக்கியப் பங்கை வகிக்கிறது அல்லவா?

ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணின் குரலைக் கேட்கும்போது, ​​அது அவனுக்குத் தன்னையே எதிரொலிப்பது போலத் தோன்றுகிறது; ஏதோ ஒரு அற்புதமான, மறைந்திருக்கும் இசைக்குழு அதை வாசிப்பது போல! பெண்கள் மிகவும் அறியாமலேயே ஒருவித 'வென்ட்ரிலோக்விஸ்ட்' (ventriloquist) போலச் செயல்படுகிறார்கள்—அதாவது, தங்கள் உதடுகளை அசைக்காமலேயே, மிகச் சிறந்த பதில்களைத் தாங்களே வழங்குவது போன்ற மாயையை உருவாக்குகிறார்கள். ஒவ்வொரு தருணமும் ஒரு சிறிய வெளிப்பாட்டைப் போலத் தோன்றுகிறது: மேகங்களுக்கு இடையிலிருந்து ஒருவர் வெளிப்பட்டு மற்றவரின் அருகில் வந்து நிற்கிறார்; அவர் உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு சொல்லும், அந்த மற்றவருக்கு ஒரு தெய்வீக மகுடத்தைப் போலத் தோன்றுகிறது—அதுவும், சரியாக அவர்களின் மனதிற்குப் பொருந்தும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டது போல! ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, போதை தெளிந்த ஒரு குடிகாரனைப் போல ஒருவருக்கு உண்மை புலப்படுகிறது.

அப்படியானால், செயல்களின் நிலை என்ன? அன்பினால் பிறக்கும் செயல்கள்—அதன் விசுவாசம், தியாகங்கள், கனிவான சைகைகள்—இவை மிகச்சிறந்த சான்றுகள் அல்லவா? ஆனால், சொல்லப்படாத மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே, செயல்களும் இயல்பிலேயே தெளிவற்றவை! ஒருவரது வாழ்க்கையை நிகழ்வுகளின் ஒரு தொடர்ச்சியான சங்கிலியாகத் திரும்பிப் பார்த்தால், அது ஒரு நாடகத்தைப் போலத் தெரிகிறது—அந்த நாடகத்தில் வசனங்கள் எதுவும் நினைவில் இல்லை; ஆனால், அதன் காட்சிகள் மட்டும் சலிப்பூட்டும் வகையில், எப்போதும் ஒரே மாதிரியான உச்சக்கட்டங்களையே கொண்டிருக்கின்றன!

அப்படியென்றால், அன்பு என்பது தகுதிக்கேற்ற வெகுமதி அல்லவா? அல்லது, மரணத்துக்கு உட்பட்ட நிலையில் காதலில் விழுந்த, அழியாத ஆன்மாக்களுக்கு இடையே நிகழும் ஒரு பதிலுரைப்பாடல் (antiphonal song) போன்றதா?

ஒருவர் தான் தகுதியான அளவுக்கு நேசிக்கப்படவில்லை என்பதுதான்—இரு பாலினத்தைச் சேர்ந்த 'முதுகன்னி'களின் (old maids) துயரம்!

இந்த பதிலைக் கூறியவள் அகாதே (Agathe). அன்பின் விவரிக்க முடியாத அழகு, அதன் காரணமற்ற இயல்பு, மற்றும் அதில் பொதிந்துள்ள நீதியற்ற தன்மையால் ஏற்படும் மெல்லிய போதை—இவை அனைத்தும் இதிலிருந்துதான் உருவெடுத்தன......கடந்த கால காதல் உறவுகள், ஏன், கண்ணியமும் தீவிரமும் இல்லாத தன் நிலையைக்கூட அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள். பேராசிரியர் லிண்ட்னருடன் அவள் கொண்டிருந்த அந்தத் தொடர்பை நினைக்கும்போது, ​​சில சமயங்களில் அவள் தன்னைத்தானே கடிந்துகொள்வாள்; உல்ரிச்சின் முன்னிலையில் இருக்கும்போதெல்லாம், அந்த உணர்வு அவளுக்குள் ஒருவித அவமானத்தை ஏற்படுத்தி நினைவூட்டிக்கொண்டே இருந்தது. இருப்பினும், உல்ரிச் தான் உரையாடலை இந்தத் திசையில் கொண்டு சென்றான். உரையாடல் விரிவடைய, அவளுடைய வாழ்க்கையின் நினைவுகளைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள அவனுக்குள் ஒரு ஆர்வம் எழுந்தது; ஏனெனில், அந்த இனிமையான தருணங்களை அவள் எப்படிப் பார்த்தாளோ, அப்படியேதான் அவனும் தன் சொந்த நினைவுகளைப் பார்த்தான்.

இப்போது அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். "எல்லாவற்றையும் விட மேலாக ஒருவரை நேசித்து, அதற்காக உங்களையே நீங்கள் வெறுத்துக்கொண்டது இல்லையா?"

"இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்—இருந்தாலும், அப்படி நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று நான் உறுதியாக மறுக்கவில்லை," என்று உல்ரிச் பதிலளித்தான். "நடந்திருக்கலாம்."

"ஒருவரை நீங்கள் நேசிக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்," என்று அகாதே உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்தாள். "ஆனால், அந்த நபர்—அவருக்குத் தாடி இருந்தாலும் சரி, மார்பகங்கள் இருந்தாலும் சரி—உங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர், நீங்கள் அவரை உயர்வாக மதிக்கிறீர்கள், அவர் உங்களைப் பற்றியும் தன்னைப் பற்றியும் இடைவிடாது பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார். ஆனாலும், அவர் உண்மையில் காதலின் ஒரு தற்காலிக விருந்தினர் மட்டுமே என்ற உறுதியான, அதே சமயம் ஒருவிதமான கலக்கத்தை ஏற்படுத்தும் எண்ணம் உங்களுக்குள் இருக்கிறது! அவருடைய குணநலன்களையும் தகுதிகளையும் நீக்கிவிட்டு, அவருடைய விதியை மாற்றி, அவருக்கு வேறொரு தாடியையோ அல்லது வேறொரு கால்களையோ கொடுத்து—ஏன், அந்த நபரின் அடையாளத்தையே முழுமையாக நீக்கிவிட்டாலும் கூட—நீங்கள் இன்னும் அவரை நேசிப்பீர்கள்! அதாவது, நீங்கள் அவரை நேசிக்கிறீர்கள் என்றால், அது இப்படித்தான்!" என்று தன் கருத்தைச் சற்று மெருகேற்றிச் சொன்னாள்.

அவளுடைய குரலில் ஒரு ஆழமான அதிர்வு இருந்தது; நெருப்பிலிருந்து வெளிப்படுவது போன்ற, அமைதியற்ற, அதே சமயம் பிரகாசமான ஒரு தன்மை அதில் இழையோடியது. உற்சாக மிகுதியால் அறியாமலேயே நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றவள், இப்போது சற்று கூச்சத்துடன் மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டாள்.

உல்ரிச்சும் இந்த உரையாடலைப் பற்றிச் சற்று சங்கடமாக உணர்ந்து புன்னகைத்தான். காதலை, நவீன காலத்திற்குரிய, முரண்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு உணர்வாக—அதாவது, தற்கால வழக்கில் 'இருமுனைத்தன்மை' (ambivalence) என்று சொல்லப்படும் வகையில்—விவாதிக்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய நோக்கம் அல்ல. இது எதைக் குறிக்கிறது என்றால், ஒரு திருடன் தன் வலது கையால் சத்தியம் செய்துகொண்டே, இடது கண்ணால் கண் சிமிட்டுவது போல, ஆன்மாவும் ஒரே நேரத்தில் முரண்பட்ட செயல்களைச் செய்யக்கூடும் என்பதுதான். மாறாக, அன்பு உருவாவதற்கும் நிலைத்திருப்பதற்கும் எந்தவொரு திடமான ஆதாரமும் தேவையில்லை என்ற எண்ணமே அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. வேறு விதமாகச் சொன்னால், ஒரு நபர் மீது அன்பு கொள்வதற்கு எந்தக் காரணமும் தேவையில்லை; அல்லது, எல்லாவற்றையும் மீறியும் ஒருவரை நேசிக்க முடியும். இதிலிருந்து இரண்டு விஷயங்களை ஊகிக்கலாம்: ஒன்று, இந்த அன்பே கற்பனையின் ஒரு வெறும் பிம்பம் மட்டுமே; அல்லது, இந்த கற்பனை பிம்பமே ஒரு முழுமையான உலகமாக இருக்கிறது—எப்படியென்றால், ஒரு சிட்டுக்குருவி கூட கூரையின் மேலிருந்து கீழே விழும்போது, ​​அனைத்தையும் உணரும் அந்தப் பேரறிவு அதை கவனிக்காமல் இருப்பதில்லை என்பது போல.

"அப்படியானால், இது எதையும் சார்ந்திருக்கவில்லை!" என்று அகாதே அந்தச் சிந்தனையை முடித்துக்கொண்டாள். "ஒருவர் யார் என்பது, அவர் எதை நம்புகிறார், எதை விரும்புகிறார், அல்லது அவர் என்ன செய்கிறார்—இவை எவற்றையும் இது சார்ந்திருக்கவில்லை!"

அவர்கள் இருவரும் ஆன்மாவின் உறுதித்தன்மை குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அல்லது, 'ஆன்மா' போன்ற பிரம்மாண்டமான சொற்களைத் தவிர்ப்பது புத்திசாலித்தனம் என்பதால், அவர்கள் தங்கள் உள்ளுக்குள் உணர்ந்த—மிகவும் எளிமையான, துல்லியமற்ற, பொதுவான அர்த்தத்தில் சொல்லப்போனால்—அந்த நிச்சயமற்ற உணர்வைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் என்று கூறலாம். அவர்களின் உரையாடல் அன்பைப் பற்றியும், அதன் மாற்றத்திற்குள்ளாகும் தன்மை மற்றும் உருமாறும் திறன் பற்றியும் திரும்பியதற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது: அன்பு என்பது மிகத் தீவிரமான, மிகத் தெளிவான உணர்ச்சிகளில் ஒன்று; அதே சமயம், நுணுக்கமான பகுத்தறிவுத் திறனின் பார்வையில் அது மிகவும் சந்தேகத்திற்குரிய ஒன்றாகவும் இருக்கிறது—எவ்வளவு தூரம் என்றால், அந்தப் பகுத்தறிவுத் திறனையே அது தடுமாறச் செய்துவிடும் அளவுக்கு! சகோதரத்துவ அன்பின் கதகதப்பான சூழலில் இருந்தபோதே, அவர்கள் இதை உணரத் தொடங்கியிருந்தனர். இந்த மகிழ்ச்சியான மோக நிலையில் இருக்கும்போது கூட, ஒருவர் மற்ற மனிதர்களை உண்மையிலேயே நேசிக்கிறாரா, அல்லது அந்த மனிதர்களை அப்படியே நேசிக்கிறாரா, அல்லது கற்பனை மற்றும் உருமாற்றத்தின் ஏதோ ஒரு வித்தையால் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறாரா—எந்த குறிப்பிட்ட குணாதிசயங்களால் ஏமாற்றப்பட்டார்?—என்ற கேள்விகள் எழுந்தன. உணர்ச்சிக்கும் அறிவுக்கும் இடையிலான இந்தச் சிக்கலான உறவை வரையறுக்க உல்ரிச் முயன்றார். அந்த உரையாடல் இப்போதுதான் ஓய்ந்திருந்தது; அந்தச் சூழலில், இந்த உறவை ஒரு உறுதியான முடிச்சாகப் பிணைத்து, அதைச் சிறைபிடிக்க அவர் முற்பட்டார்.

"இந்த இரண்டு முரண்பாடுகளும் எப்போதும் உடன் இருக்கின்றன; இவை ஒரு நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய தேரைப் போலச் செயல்படுகின்றன," என்று அவர் குறிப்பிட்டார். "ஒருவரை நீங்கள் நேசிக்கிறீர்கள் என்றால், அதற்கு நீங்கள் அவரை அறிந்திருப்பது ஒரு காரணம்—அதே சமயம், அவரை நீங்கள் முழுமையாக அறியாதிருப்பது மற்றொரு காரணம். ஒருவரை நீங்கள் நேசிப்பதாலேயே அவரைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறீர்கள்; அதே வேளையில், அவரை நேசிப்பதாலேயே அவரை உங்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமலும் போகிறது. சில சமயங்களில், இந்த நிலை மிகவும் தீவிரமடைந்து, கண்கூடாகத் தெரியும் அளவுக்கு வெளிப்படையாகிவிடுகிறது. இது போன்ற தருணங்களில்—அப்பல்லோவின் பார்வையில் வீனஸும், வீனஸின் பார்வையில் அப்பல்லோவும்—வெற்றுத் தொப்பி-தாங்கியை (hat-stand) உற்றுப் பார்த்தபடி, அங்கே முன்னதாக முற்றிலும் வேறொன்றைக் கண்டதாக நம்பி, மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளாகிறார்கள்." ஒருவேளை, அந்தத் திகைப்பை விட அன்பு வலிமையானதாக இருந்தால், இருவருக்கும் இடையே ஒரு போராட்டம் நிகழ்கிறது; சில சமயங்களில், மிகுந்த சோர்வுடனும், விரக்தியுடனும், ஆறாத காயங்களுடனும் இருந்தாலும், அந்த அன்பு மீண்டும் வெற்றி பெறுகிறது. ஆனால், அன்பிற்கு அத்தகைய வலிமை இல்லையெனில், தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணரும் நபர்களுக்கு இடையே மோதல் உருவாகிறது. இது அவமதிப்புகளுக்கும், யதார்த்தத்தின் கொடூரமான ஊடுருவலுக்கும், ஆழ்ந்த அவமானங்களுக்கும் இட்டுச் செல்கிறது; தான் ஒரு அப்பாவித்தனமான ஏமாளி என்பதை உணர்ந்துகொண்டதன் விளைவாக, அந்த அவமானத்தை ஈடுசெய்யவே இத்தகைய செயல்கள் நிகழ்கின்றன. காதலின் இத்தகைய புயல்களை அவர் பலமுறை எதிர்கொண்டிருந்ததால், இப்போது அவற்றை ஒருவிதமான பற்றற்ற எளிமையுடன் விவரிக்க முடிகிறது.

இருப்பினும், அகாதே இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள். "உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், நான் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்—இந்தத் திருமண மற்றும் திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உறவுகள் குறித்து..."“...ஒட்டுமொத்தமாகச் சொன்னால், கௌரவம் சார்ந்த விஷயங்களில் இவற்றுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட முக்கியத்துவமே அளிக்கப்படுகிறது!” என்று அவள் குறுக்கிட்டு, வசதியான நிலையில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

“காதல் என்பதே மிகைப்படுத்தப்பட்டதுதான்! ஒரு பிரமையின் பிடியில் சிக்கி, கத்தியை உருவி, தன் கற்பனை உருவம் நின்றுகொண்டிருக்கும் இடத்தில் இருக்கும் ஒரு நிரபராதியைக் குத்தும் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலத்தான்—காதலில் இருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்; சொல்லப்போனால், அவர்கள்தான் இயல்பானவர்களே!” என்று உல்ரிச் கூறிவிட்டுச் சிரித்தான்.
================
@54
54

நேசிப்பது எளிதான காரியமல்ல

வசதியான ஓர் அமர்வு, மென்மையான, இதமான சூரிய ஒளி—எந்தவிதமான உறுத்தலும் இன்றி மென்மையாகப் படரும் அந்த ஒளி—இத்தகைய உரையாடல்களுக்கு உகந்த சூழலை அமைத்துத் தந்தன. இவை பெரும்பாலும் இரண்டு நாற்காலிகளுக்கு இடையே நிகழ்ந்தன. இந்த நாற்காலிகள் வீட்டின் நிழலில் முழுமையாக மறைந்திருக்கவில்லை; மாறாக, தோட்டத்திலிருந்து உள்ளே கசிந்து வரும் ஒளி, காலையின் குளிர்ச்சியால் இன்னும் குளிர்ந்திருந்த சுவர்களில் பட்டுத் தணிந்து, ஒருவித நிழல் கலந்த வெளிச்சத்தை உருவாக்கியிருந்தது. அந்த இடத்தில் அவர்கள் அமர்ந்திருந்ததற்குக் காரணம், அவர்களுக்கு இடையிலான உறவில் நிலவிய ஒருவித மலட்டுத்தன்மை (இது சாதாரண அர்த்தத்தில் மட்டுமல்லாமல், வாழ்வியல் ரீதியான ஆழமான, அச்சமூட்டும் ஒரு மலட்டுத்தன்மையாகவும் இருந்தது) என்று கருதிவிடக் கூடாது. அவர்கள் ஷோபென்ஹாவரின் (Schopenhauer) கருத்துகளையோ அல்லது இந்தியத் தத்துவங்களையோ முன்வைத்து, காதல் என்பது ஒரு மாயை என்று விவாதிக்கவோ, அல்லது காதலின் கவர்ச்சிகரமான, வாழ்வைத் தொடரச் செய்யும் மாயைகளைத் தீவிர பகுப்பாய்வு மூலம் எதிர்கொள்ளவோ ​​அங்கு அமரவில்லை. இத்தகைய நிழல் படிந்த, அமைதியான, தனிமையான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான காரணங்கள் மிகவும் எளிமையானவை. அவர்களின் உரையாடல், காதலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான பரந்த, பன்முகத்தன்மை கொண்ட அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது; அதில் ஒரு கேள்வியிலிருந்து மற்றொரு கேள்விக்குச் செல்லும் பல இணைப்புகள் இருந்தன. உதாரணமாக, "தமக்குத் தெரியாத ஒரு அண்டை மனிதரை எப்படி நேசிப்பது?" மற்றும் "தமக்கே சரியாகத் தெரியாத தம்மையே எப்படி நேசிப்பது?" ஆகிய இரு கேள்விகள், அவர்களுக்குள் இருந்த பொதுவான ஆர்வத்தின் ஊடாக, இன்னும் விரிவான ஒரு கேள்விக்கு இட்டுச் சென்றன: "ஒருவர் எப்படி நேசிக்கிறார்?" அல்லது இன்னும் துல்லியமாகக் கேட்டால், "காதல் என்பது அதன் சாராம்சத்தில் என்ன?" முதல் பார்வையில், காதலில் இருக்கும் இருவர் இத்தகைய கேள்வியைக் கேட்பது சற்று முதிர்ச்சியானதாகவோ அல்லது மிகையான அறிவுத்திறன் கொண்டதாகவோ தோன்றலாம். ஆனால், இதே கேள்வியை காதலில் இருக்கும் லட்சக்கணக்கான ஜோடிகளுக்கும், அவர்களுக்கிடையிலான பிரம்மாண்டமான வேறுபாடுகளுக்கும் விரிவுபடுத்திப் பார்க்கும்போது, ​​இது ஒரு பெரும் திகைப்பை உருவாக்குகிறது.

இந்த லட்சக்கணக்கான ஜோடிகளும், தங்கள் தனிப்பட்ட ஆளுமைகளில் (இதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பெருமையாகக் கருதுகின்றனர்) மட்டுமல்லாமல், தங்கள் செயல்களின் தன்மையிலும், தாங்கள் நேசிக்கும் நபர்களிலும், ஏன், தங்கள் உறவுகளின் கட்டமைப்பிலேயே கூட முற்றிலும் மாறுபடுகிறார்கள். சில சமயங்களில், அங்கு "ஜோடிகள்" என்று எவரையும் குறிப்பிடவே முடியாத சூழலிலும் கூட, காதல் அங்கு நிலவுகிறது. சில சமயங்களில், நாம் "ஜோடிகள்" என்று குறிப்பிடுகிறோம், ஆனால் அங்கு அன்பு இருப்பதில்லை—இது மிகவும் சாதாரணமான, அன்றாட நிகழ்வுதான். இந்தச் சொல்லே, ஒரு சிறிய கிராமப்புற நகரத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமையைப் போல முரண்பாடுகள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது: அங்குள்ள இளைஞர்கள் காலை பத்து மணிக்குத் தேவாலயத்திற்குச் சென்று பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள், பதினொரு மணிக்கு ஒரு சந்துக் கடைத்தெருவில் உள்ள விபச்சார விடுதிக்குச் செல்கிறார்கள், மதிய வேளையில் நகரச் சதுக்கத்தில் உள்ள உணவகத்தில் அமர்ந்து உண்டு, குடித்து மகிழ்கிறார்கள். இத்தகைய ஒரு சொல்லை எல்லா கோணங்களிலும் ஆராய்வதில் ஏதேனும் அர்த்தம் இருக்கிறதா? இருப்பினும், இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தும்போது, ​​இத்தனை வேறுபாடுகள் இருந்தும், இவை அனைத்திலும் பொதுவான ஏதோ ஒன்று இருப்பதை நாம் உணர்ந்திருப்பது போலச் செயல்படுகிறோம்—அதுவும் அறியாமலேயே! இது ஆயிரக்கணக்கான வெவ்வேறு விஷயங்களைக் குறிக்கலாம்—உதாரணமாக, ஒரு நடைத்தடியின் மீது அன்பு கொள்வது அல்லது ஒருவரின் கௌரவத்தின் மீது அன்பு கொள்வது எனலாம். நாம் அன்றாடம் இதைப் பேசிப் பழகியிராவிட்டால், இத்தகைய முற்றிலும் மாறுபட்ட விஷயங்களை ஒரே சொல்லால் குறிப்பிடுவது யாருடைய சிந்தனைக்கும் வந்திருக்காது. இந்த "ஆயிரக்கணக்கான" பரிமாணங்களைக் கொண்ட, அதே சமயம் ஒன்றே ஒன்றான இந்த அன்பின் வெளிப்பாடுகளை இப்படிச் சொல்லலாம்: மதுப்புட்டி, புகையிலை அல்லது இன்னும் ஆபத்தான போதைப்பொருட்கள் மீது அன்பு கொள்வது; கீரை வகைகள், திறந்த வெளியில் இருப்பது, விளையாட்டு, அறிவுத்திறன், உண்மை, ஒரு பெண், ஒரு குழந்தை அல்லது ஒரு நாய் ஆகியவற்றின் மீது அன்பு கொள்வது. இதைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள், இப்பட்டியலில் கடவுள், அழகு, தாய்நாடு, பணம், இயற்கை, நண்பர், தொழில், வாழ்க்கை, சுதந்திரம், வெற்றி, அதிகாரம், நீதி அல்லது அறம் ஆகியவற்றையும் சேர்க்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் அன்புக்குரியவை; சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனிதனின் செயல்பாடுகள் அல்லது உரையாடல் முறைகள் எத்தனை இருக்கின்றனவோ, அத்தனை விஷயங்கள் அன்புடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அன்பின் இந்த வெவ்வேறு வடிவங்களை எது வேறுபடுத்துகிறது, மேலும் இவை அனைத்திலும் பொதுவான அம்சம் என்ன?

இதனைப் புரிந்துகொள்ள "முட்கரண்டி" (fork) என்ற சொல்லை உதாரணமாகக் கொள்ளலாம். உணவருந்தப் பயன்படும் முட்கரண்டி, உரத்தைக் கிளறும் கருவி, மரக்கிளைகளின் பிரிவுகள், துப்பாக்கியின் முனையில் உள்ள அமைப்பு, சாலைகள் பிரியும் இடம் எனப் பலவற்றைக் குறிக்க இந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவை அனைத்திலும் ஒரு பொதுவான பண்பு உள்ளது: அதுதான் "பிரிந்து செல்லும் தன்மை" (forkedness). வெவ்வேறு பொருட்களில் வெளிப்படும் இந்த "பிரிந்து செல்லும்" வடிவம் அல்லது அமைப்புதான், அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒரே சொல்லால் அழைக்கக் காரணமாகிறது. நாம் இந்த உருப்படிகளிலிருந்து தொடங்கினால், அவை அனைத்தும் ஒரே கருத்தாக்கத்தின் கீழ் வருவதைக் காணலாம்; மாறாக, "கிளைத்திருக்கும் தன்மை" (forkedness) எனும் தொடக்க உணர்விலிருந்து தொடங்கினால், அந்த உணர்வு பல்வேறு வகையான 'ஃபோர்க்' (fork) கருவிகளுடனான நமது அனுபவங்கள் மூலம் மேலும் விரிவடைந்து முழுமை பெறுவதைக் காண முடியும். எனவே, அவை அனைத்திலும் பொதுவான ஒன்றாக இருப்பது ஒரு வடிவம் அல்லது அமைப்புதான்; அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாடுகள், முதலாவதாக, இந்த வடிவம் கொள்ளக்கூடிய பல்வேறு அமைப்புகளிலிருந்தும், இரண்டாவதாக, அந்தந்தப் பொருள்களிலிருந்தும்—அதாவது அவற்றின் மூலப்பொருள், பயன்பாடு போன்றவற்றிலிருந்தும்—உருவாகின்றன. ஒரு 'ஃபோர்க்' கருவியை மற்றொரு கருவியுடன் நேரடியாக ஒப்பிட முடியும்—மேலும், அது ஒரு உண்மையான பொருளாகவோ, அல்லது சுண்ணக்கட்டியால் வரையப்பட்ட கோடாகவோ, அல்லது மனதில் தோன்றும் பிம்பமாகவோ, புலன்களுக்கு நேரடியாகத் தென்படக்கூடிய ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால், அன்பின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பொறுத்தவரை, இதைச் சொல்ல முடியாது. இந்த உதாரணத்தின் முழுப் பயனும், 'ஃபோர்க்' கருவிகளில் காணப்படும் அந்த 'கிளைத்திருக்கும் தன்மை'யைப் போலவே, அன்பின் ஒவ்வொரு வெளிப்பாட்டிலும் ஒரு முதன்மையான அனுபவம்—அன்புக்குரிய ஏதோ ஒன்று, அன்பே எனச் சொல்லத்தக்க ஒன்று, அன்பின் இயல்பைக் கொண்ட ஏதோ ஒன்று—இருக்கக்கூடுமா என்ற கேள்வியோடு மட்டுமே சுருங்கிவிடுகிறது. ஆனால், அன்பு என்பது புலன்களால் உணரக்கூடிய ஒரு பொருள் அல்ல; அதாவது, ஒரு பார்வையிலோ அல்லது ஒரு உணர்விலோ அதை முழுமையாகப் பிடித்துவிட முடியாது. மாறாக, அன்பு என்பது ஒரு அறம் சார்ந்த நிகழ்வு—திட்டமிட்டுச் செய்யப்படும் கொலை, நீதி அல்லது அவமதிப்பு போன்ற ஒரு அறம் சார்ந்த நிகழ்வைப் போன்றது இது. மேலும், இது—பிற விஷயங்களுக்கு மத்தியில்—இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரு விஷயத்தின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளுக்கு இடையே ஒப்பீடுகளின் ஒரு சங்கிலியை உருவாக்க முடியும்; இந்தச் சங்கிலி பல திசைகளில் நீண்டு, வெவ்வேறு புள்ளிகளில் பிணைப்புகளைக் கொண்டிருக்கலாம். இதில் மிகத் தொலைவில் உள்ள கண்ணிகள் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவோ, ஏன், நேர் எதிரானவையாகவோ கூட இருக்கலாம்; இருப்பினும், அவை ஒரு தொடர்ச்சியான பிணைப்பின் இழையால் இணைக்கப்பட்டிருக்கும்—ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு ஒரு அதிர்வை அல்லது தொடர்பைக் கடத்தும் அந்த இழை அவற்றை இணைத்திருக்கும். எனவே, அன்பைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​ஒருவர் வெறுப்பைப் பற்றியும் பேச நேரிடலாம். இதற்குக் காரணம், அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் "இருமுனை உணர்வு" (ambivalence) அல்லது மனதின் பிளவு அல்ல; மாறாக, வாழ்க்கையின் முழுமையான, பிரிக்க முடியாத ஒருமைத்தன்மையே ஆகும்.

இருப்பினும், இத்தகைய கருத்து, அடுத்து வரப்போகும் விவாதத்திற்கு ஒரு முன்னுரையாக அமைந்திருக்கலாம். ஏனெனில், மேஜை உபகரணங்கள் (உதாரணமாக, முள்கரண்டிகள்) போன்ற சாதாரணமான பொருட்களைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தாண்டி, இன்றைய அறிவுசார் உரையாடல்கள், அன்பின் சாராம்சத்தை எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி அணுகுகின்றன. இந்த உரையாடல்கள் எவ்வளவு வலிமையுடன் வெளிப்படுகின்றனவென்றால், அன்பின் ஒவ்வொரு வெளிப்பாட்டிற்குள்ளும் இந்த அடிப்படைச் சாராம்சம் பொதிந்திருப்பது போலத் தோன்றும்—ஒரு முள்கரண்டியில் அதன் "கிளைத்த அமைப்பு" (forked quality) இயல்பாகவே இருப்பது போல. இச்சூழலில், அன்புடன் தொடர்புடைய அனைத்திலும் உள்ள அடிப்படை அம்சம் "லிபிடோ" (libido) அல்லது "ஈரோஸ்" (Eros) என்று ஒருவர் கூறலாம்; உல்ரிச் (Ulrich) மற்றும் அகாதே (Agathe) ஆகியோரும் கூட, பொதுவான மரபுவழிச் சிந்தனையின் காரணமாக இத்தகைய முடிவுக்கு வந்திருக்கக்கூடும். "லிபிடோ" மற்றும் "ஈரோஸ்" ஆகிய சொற்களுக்கு வெவ்வேறு வரலாற்றுப் பின்னணிகள் இருந்தாலும், இன்றைய காலக்கட்டத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அவற்றின் வரலாறுகளை ஒப்பிட முடியும். உளப்பகுப்பாய்வு (psychoanalysis) ஒரு நவீன தத்துவமாக உருவெடுத்தபோது—அதாவது, அறிவுசார் ஆழத்தைத் தவிர்த்த அந்த ஒரு காலகட்டத்தில், "ஆழமான உளவியல்" (depth psychology) என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் அது பெரும் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது—அது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் சலிப்பான, சாகசமற்ற வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அப்போது, ​​"லிபிடோ" என்ற சொல் எல்லாவற்றிற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது. இறுதியில், அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய இந்த ஒரு பொதுவான கருத்தாக்கம் எவ்வளவு விரிவடைந்ததென்றால், அது என்ன என்பதை வரையறுப்பது எவ்வளவு கடினமோ, அது என்ன *அல்ல* என்பதை வரையறுப்பதும் அவ்வளவு கடினமாகிவிட்டது. "ஈரோஸ்" என்ற சொல்லுக்கும் இது பொருந்தும்; இருப்பினும், உலகில் உள்ள அனைத்து உடல் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்புகளுக்கும் இதுவே அடிப்படை என்று உறுதியாக நம்புபவர்களைப் பொறுத்தவரை, ஆரம்பத்திலிருந்தே இது அப்படித்தான் இருந்து வருகிறது. "லிபிடோ" (libido) என்பதை வெறும் "உந்துதல்" அல்லது "ஆசை" (பாலியல் சார்ந்ததோ அல்லது அதற்கு முந்தைய நிலையோ) என்றும், "ஈரோஸ்" (Eros) என்பதை "அறிவுசார்ந்த" அல்லது "உன்னதமான" மென்மை என்றும் மொழிபெயர்க்க முயல்வது பயனற்றது; இத்தகைய முயற்சிக்கு ஒரு முழுமையான வரலாற்று ஆய்வே தேவைப்படும். இச்சொற்கள் குறித்த சலிப்பு, அறியாமையையே ஒரு இன்பமாக மாற்றியுள்ளது. எனவே, இரண்டு நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்த இருவர் மேற்கொண்ட உரையாடல், யாரும் எதிர்பாராத திசையில் சென்றது. முறையான அணுகுமுறை இல்லையென்றாலும், "அன்பு" என்று அழைக்கப்படும் பல நிகழ்வுகளைச் சேகரித்து, அவற்றை ஒரு விளையாட்டில் மணிகளைப் கோர்ப்பது போல ஒன்றிணைத்து, எந்தவிதமான செயற்கைத்தன்மையுமின்றி, முட்டாள்தனமான உதாரணங்களைக் கூடத் தவிர்க்காமல் முன்வைப்பதில் அவர்கள் ஒரு ஈர்ப்பைக் கண்டனர். அவர்கள் மிகவும் இயல்பாக, தங்கள் நினைவுக்கு வந்த உதாரணங்களை, தங்களுக்குத் தோன்றிய விதத்தில் பகிர்ந்துகொண்டனர்; உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில், அந்த உணர்வு யாருக்காக அல்லது எதற்காக வெளிப்படுகிறது என்பதன் அடிப்படையில், மற்றும் அது எந்தச் செயலின் மூலம் வெளிப்படுகிறது என்பதன் அடிப்படையில் அவற்றை வகைப்படுத்தினர். ஒரு நடத்தையை முதலில் கவனித்து, அதற்கு இடப்பட்ட பெயர் நேரடியான பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதா அல்லது உருவகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதா என்று ஆராய்வது பயனுள்ளதாக அமைந்தது. இவ்வாறு, பல்வேறு கோணங்களிலிருந்து பலதரப்பட்ட தகவல்கள் திரட்டப்பட்டன.

இயல்பாகவே, இந்த உரையாடல் முதலில் "உணர்வு" (feeling) என்ற தலைப்பை நோக்கித் திரும்பியது; ஏனெனில், மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, ​​அன்பின் இயல்பே ஒரு உணர்வு போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால், அன்பில் மிகக் குறைவான முக்கியத்துவமே உணர்வுக்கு உண்டு என்று கூறப்படுவது வியப்பளிக்கிறது! எவ்வித அனுபவமும் இல்லாத ஒருவருக்கு, இதைச் சர்க்கரையும் பல் வலியும் கலந்த ஒரு கலவையாக விவரிக்கலாம்—இது சர்க்கரையைப் போல முழுமையாக இனிப்பதும் இல்லை, பல் வலியைப் போல முழுமையாக வலிப்பதும் இல்லை; மாறாக, குதிரை ஈக்களால் (gadflies) துன்புறுத்தப்படும் கால்நடைகளின் அமைதியற்ற நிலையைப் போன்ற ஒரு தவிப்பு இதில் கலந்திருக்கிறது. அன்பினால் அவதிப்படும் எவருக்கும் இந்த ஒப்பீடு ஒரு சிறந்த விளக்கமாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம்; இருப்பினும், வழக்கமான விவரிப்புகளும் இதிலிருந்து பெரிய அளவில் மாறுபட்டவை அல்ல: ஒருவிதமான எதிர்பார்ப்பு, பதற்றம், ஏக்கம், வலி, மற்றும் வரையறுக்க முடியாத, தெளிவற்ற ஆசை! காலங்காலமாக, இந்த நிலையை இதைவிடத் துல்லியமாக விவரிக்க யாராலும் முடியவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இருப்பினும், ஒரு தனித்துவமான, அடையாளம் காணக்கூடிய "உணர்வுத் தரம்" இல்லாமை என்பது காதலுக்கு மட்டுமே உரிய பண்பு அல்ல. மகிழ்ச்சி அல்லது சோகம் போன்ற உணர்வுகளைக் கூட, ஒரு பொருளின் மென்மையான அல்லது சொரசொரப்பான தன்மையை நாம் எவ்வளவு தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் உணர்கிறோமோ, அவ்வளவு உறுதியுடன் நம்மால் உணர முடிவதில்லை. உண்மையில், பிற உணர்ச்சிகளைக்கூட, வெறும் "உணர்வு" அல்லது "புலன் உணர்வு" (sensation) என்ற அடிப்படையில் மட்டும் அடையாளம் காண்பது கடினமே. இதனால்தான், உணர்ச்சிகளின் மாறுபட்ட இயல்பு மற்றும் அவற்றின் வளர்ச்சி குறித்து ஒரு குறிப்பை இங்கே சேர்த்திருக்கலாம்; இது ஒரு பொருத்தமான கூடுதல் விளக்கமாக அமைந்திருக்கும். 'உல்ரிச்' (Ulrich) இந்தச் சொல்லைத்தான் பயன்படுத்தினார்; அவர் 'இயல்பு', 'வளர்ச்சி' மற்றும் 'நிலைபெறுதல்' (consolidation) என்று கூடக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் தனது இருப்பைப் பற்றிய ஒரு வலுவான உறுதியைக் கொண்டிருக்கிறது—இந்த உறுதி அதன் மையப்பகுதியிலேயே பொதிந்திருக்கிறது—என்ற பொதுவான அவதானிப்புடன் அவர் தனது கருத்தைத் தொடங்கினார். மேலும், உணர்ச்சிகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள் இந்த மையப்பகுதியிலிருந்தே தொடங்குகின்றன என்று நாம் கருத வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார். அவர் கொடுத்த உதாரணங்களைக் கவனியுங்கள்: ஒரு நண்பர் மீதான அன்புக்கும், ஒரு பெண் மீதான அன்புக்கும் வெவ்வேறு தோற்றங்களும், முற்றிலும் மாறுபட்ட அடிப்படைப் பண்புகளும் உள்ளன...முழுமையாக மலர்ந்த ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தால் ஏற்படும் உணர்வுகள், புனிதமாகத் தன்னை மூடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தால் ஏற்படும் உணர்வுகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறானவை. அன்பைப் பொறுத்தவரை, காதல், போற்றுதல், காமம், அடிபணிதல் அல்லது அன்பு மற்றும் வெறுப்பின் பல்வேறு பரிமாணங்கள் என ஒவ்வொன்றும் அதன் வேரிலேயே ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தனித்துவமானவை. இந்த முன்முடிவுகளை ஏற்றுக்கொண்டால், அனைத்து உணர்வுகளும் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை படிகங்களைப் போலத் திடமாகவும், ஒளி ஊடுருவக்கூடிய வகையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று கருத வேண்டியிருக்கும். ஆனால், எந்தவொரு உணர்வும் பார்ப்பதற்குத் தோன்றுவது போலவே முழுமையாக இருப்பதில்லை; அகநோக்கோ (introspection) அல்லது அந்த உணர்வால் தூண்டப்படும் செயல்களோ, இது குறித்து எந்த உறுதியையும் தருவதில்லை. ஒருவரது அகநிலை சார்ந்த உறுதிக்கும், உணர்வுகளின் இயல்பிலேயே இருக்கும் நிச்சயமற்ற தன்மைக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இருப்பினும், ஒரு உணர்வு உருவாவதற்கான உடலியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால், இந்த முரண்பாடு மிகவும் இயல்பானதாகத் தோன்றுகிறது. பொதுவாகச் சொன்னால், இந்தக் காரணங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட *வகையான* உணர்வைத் தூண்டுகின்றனவே தவிர, அதன் நுணுக்கமான விவரங்களை வரையறுப்பதில்லை. ஏனெனில், ஒரு உந்துதல் (drive) அல்லது அந்த உந்துதலைத் தூண்டும் ஒரு வாழ்க்கைச் சூழல் என்பது, பல சாத்தியமான உணர்வுகளின் தொகுப்போடு தொடர்புடையது; அந்தத் தொகுப்பில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு உணர்வு, அந்த அடிப்படை உந்துதலை நிறைவு செய்யக்கூடும். இந்தத் தொகுப்பில் தொடக்கத்தில் வெளிப்படும் பகுதியை, ஒரு உணர்வின் "மையம்" என்று சொல்லலாம்—இது இருத்தலுக்கும் இல்லாமைக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் ஒன்று. இதன் இயல்பு எதுவாக இருந்தாலும், இதை விவரிக்க வேண்டுமென்றால், "இது தனது வளர்ச்சியின் போக்கில்—இடைப்பட்ட பல காரணிகளின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டு—காலப்போக்கில் தான் அடைய வேண்டிய குறிப்பிட்ட உணர்வாக உருவெடுக்கும் ஒன்று" என்று கூறுவதே மிகவும் துல்லியமானதாக இருக்கும். எனவே, ஒவ்வொரு உணர்வுக்கும் ஒரு தொடக்கநிலை முன்கற்பனை (predisposition) மட்டுமல்லாமல், ஒரு "விதியும்" (destiny) உண்டு. அதன் அடுத்தடுத்த வளர்ச்சி வெளிப்புறச் சூழல்களைப் பெரிதும் சார்ந்திருப்பதால், எந்தவொரு உணர்வும் தொடக்கத்திலிருந்தே முழுமையாகவும், திட்டவட்டமாகவும் தன்னைத்தானே கொண்டிருப்பதில்லை. சொல்லப்போனால், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, முற்றிலும் தூய நிலையில் "உணர்வு" என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்று எதுவுமே இல்லாமலும் இருக்கலாம். வேறு விதமாகக் கூறினால், இயல்பான மனநிலைக்கும் அதன் தொடர்ச்சியாக உருவாகும் வடிவத்திற்கும் இடையிலான இந்த ஊடாட்டம், உணர்வு எனும் தளத்தை ஒரு முழுமையான வெளிப்பாடாகவோ அல்லது ஐயத்திற்கிடமற்ற நிறைவாகவோ அல்லாமல், படிப்படியாக நெருங்கிச் செல்லும் ஒரு செயல்முறையாகவே காட்டுகிறது—அதாவது, எப்போதும் ஒரு பகுதி நிறைவை மட்டுமே கொண்டதாக இது அமைகிறது. "உணர்வை" உள்ளடக்கிய எதையும் புரிந்துகொள்ள, இதே போன்றதொரு அணுகுமுறையே தேவைப்படுகிறது.

உல்ரிச் முன்வைத்த கருத்துகள் இத்துடன் நிறைவடைந்தன; அவர் தனது விளக்கங்களை ஏறக்குறைய இந்த வரிசையில்தான் அமைத்திருந்தார். "காதலில் 'உணர்வு' என்பது மிகக் குறைவான முக்கியத்துவம் கொண்ட அம்சம்" என்ற கூற்று சுருக்கமானதும், ஒருவேளை மிகைப்படுத்தப்பட்டதுமாக இருக்கலாம்; அதே சமயம், காதல் என்பது ஒரு உணர்வு என்பதால் மட்டுமே அதை அந்த உணர்வை வைத்து மட்டும் வரையறுத்துவிட முடியாது என்றும் கூறலாம். இதிலிருந்தே, அவர் ஏன் காதலை ஒரு "அறம் சார்ந்த அனுபவம்" (moral experience) என்று அழைத்தார் என்பதற்கான விளக்கம் கிடைக்கிறது. இயல்பான மனநிலை (predisposition), உருவாக்கம் (formation), மற்றும் உறுதிப்பாடு (solidification) ஆகிய மூன்று முக்கியக் கூறுகள், உணர்வு எனும் நிகழ்வைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படைச் சட்டகமாக அமைகின்றன. ...குறைந்தது ஒரு குறிப்பிட்ட அடிப்படைப் பார்வையின்படி—அதாவது, இத்தகைய விளக்கம் தேவைப்படும் தருணங்களில் உல்ரிச் அடிக்கடி நாடும் ஒரு பார்வையின்படி. ஆனால், இதைப் பற்றி முழுமையாக விவரிக்க வேண்டுமானால், அது முறையான கோட்பாட்டுத் தளத்திற்குள் ஆழமாகச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்; அதற்குத் தேவையான கூடுதல் ஈடுபாட்டை வெளிப்படுத்த அவர் விரும்பாததால், அந்த இடத்திலேயே அவர் உரையாடலை நிறுத்திக்கொண்டார்.

இந்த ஆய்வின் தொடர்ச்சி இரு திசைகளை நோக்கிச் சென்றது. உரையாடலின் போக்கின்படி, அடுத்ததாக காதலின் 'பொருள்' (object) மற்றும் 'செயல்' (act) குறித்து விவாதிக்க வேண்டியிருந்தது. இதன் நோக்கம் என்னவென்றால்—

—அவற்றின் முற்றிலும் மாறுபட்ட வெளிப்பாடுகளுக்குக் காரணம் என்ன என்பதைக் கண்டறிவது; மற்றும் இறுதியாக, காதல் என்பது "உண்மையில்" என்ன என்பதைக் கண்டறிவது. இதனால்தான், ஒரு உணர்வு உருவாகும் தொடக்க நிலையிலேயே, செயல்கள் எவ்வாறு அந்த உணர்வின் வரையறையுடன் பிணைந்திருக்கின்றன என்பது குறித்து ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது—இந்த அம்சம், அந்த உணர்வின் பிற்காலப் பரிணாமத்தைப் பரிசீலிக்கும்போது இன்னும் கூடுதல் முக்கியத்துவம் பெறும். ஆனால், அகாதே ஒரு கேள்வியை எழுப்பினாள்: அவளுடைய சகோதரன் முன்வைத்த இந்த விளக்கம், ஒருவேளை வலிமையற்ற உணர்வுகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தக்கூடியதாக இருக்கலாம், அல்லது தீவிரமான எதையும் தவிர்த்துவிட முனையும் ஒரு அனுபவத்திற்கு மட்டுமே உரியதாக இருக்கலாம் என்று அவள் கருதினாள்—அவளிடம் இதற்கான ஐயம் இல்லையென்றாலும், ஒருவிதமான தயக்கம் அல்லது அச்சம் இருந்தது. உல்ரிச் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: “அப்படியொன்றும் இல்லை! ஒரு உணர்வு அதன் உச்சகட்ட தீவிரத்தை அடையும்போதுதான், அது மிகவும் நிலையற்றதாக மாறுகிறது. மிகுந்த அச்சத்திற்கு உள்ளாகும் ஒரு நபர், அங்கிருந்து தப்பிச் செல்வதற்கோ அல்லது தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்வதற்கோ பதிலாக, ஒன்று செயலிழந்து போகிறான் அல்லது அலறுகிறான். மிகுந்த மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில், ஒரு விசித்திரமான வலியும் கலந்திருக்கக்கூடும். ‘அதிகப்படியான ஆர்வம்’ கூட, பழமொழி சொல்வது போல, எதிர்மறையான விளைவையே ஏற்படுத்தும். பொதுவாகச் சொன்னால், உணர்ச்சிகளின் தீவிரத்தன்மை உச்சத்தை அடையும்போது, ​​அவை—அதிகப்படியான ஒளியால் கண்கள் கூசுவது போல—தங்கள் நிறத்தை இழந்து மறைந்துவிடுகின்றன என்று வாதிடலாம். ஒருவேளை, நமக்குத் தெரிந்த இந்த உணர்ச்சிகளின் உலகம், வாழ்வின் ஒரு இடைப்பட்ட நிலைக்கு மட்டுமே உரியதாக இருக்கலாம்; மிக உயர்ந்த உச்சநிலைகளில் அவை மறைந்துவிடுகின்றன, அதேபோல மிகக் குறைந்த நிலைகளிலும் அவை உருவாவதில்லை. இதனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு விஷயம் என்னவென்றால், ஒருவன் தனது சொந்த உணர்ச்சிகளைக் கவனிக்கும்போது—குறிப்பாக அவற்றை ஒரு ‘பூதக்கண்ணாடி’ கொண்டு உற்று நோக்கும்போது—ஏற்படும் அனுபவமாகும். அப்போது அந்த உணர்ச்சிகள் தெளிவற்றவையாக மாறி, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றைப் பிரித்தறிய முடியாதபடி ஆகிவிடுகின்றன. இருப்பினும், தீவிரத்தன்மையின் தெளிவை அவை இழக்கும் அதே வேளையில், கூர்மையான கவனத்தின் மூலம் ஒரு புதிய தெளிவைப் பெற வேண்டும்.”
...குறைந்தபட்சம் ஓரளவிற்காவது—அதைக் கூட அவர்களால் செய்ய முடியவில்லை.” இதுவே உல்ரிக்கின் பதிலாக இருந்தது; உணர்வுகள் மங்கிப்போவதற்கும்—சுய சிந்தனையின் போதோ அல்லது உணர்ச்சிகள் உச்சக்கட்டத்தை அடையும் போதோ—இருக்கும் இந்தத் தொடர்பு தற்செயலானதல்ல. ஏனெனில், இவ்விரு நிலைகளிலும் செயல்பாடு என்பது ஒத்திவைக்கப்படவோ அல்லது சீர்குலைக்கப்படவோ செய்கிறது. உணர்வுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு மிகவும் நெருக்கமானதாக—சிலர் இவற்றை ஒரே பொருளாகக் கருதும் அளவிற்கு—இருப்பதால், இந்த இரண்டு உதாரணங்களும் அர்த்தமுள்ள வகையில் ஒன்றையொன்று பூர்த்தி செய்தன.

இருப்பினும், அவர்கள் இருவருமே தங்கள் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து அறிந்திருந்த ஒரு உண்மையை அவர் குறிப்பிடாமல் தவிர்த்தார்: காதல் உணர்வு அதன் உச்சக்கட்டத்தை அடையும்போது, ​​அது மனதின் செயலிழப்பு மற்றும் உடல் ரீதியான இயலாமை ஆகிய நிலைகளுடன் கூடவே வரக்கூடும். இதனால்தான், உணர்வுகளை உருவாக்குவதில் 'செயல்' வகிக்கும் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிய பேச்சை அவர்—சற்று திடீரென—திசைதிருப்பினார்; காதலை அதன் இலக்குகளின் (பொருட்களின்) அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் விவாதத்திற்குத் திரும்பினார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில், இத்தகைய விசித்திரமான அணுகுமுறை, காதலின் இயல்பிலேயே உள்ள தெளிவற்ற தன்மையைச் சீரமைக்க உதவும் என்று தோன்றியது. உதாரணமாக, இறைவனின் மீதான அன்பிற்கும், மீன்பிடித்தல் மீதான ஆர்வத்திற்கும் ஒரே சொல்லைப் பயன்படுத்துவது ஒரு அவமதிப்பாகக் கருதப்பட்டால், அதற்கு அந்த அன்பு செலுத்தப்படும் 'இலக்கு' அல்லது 'பொருள்' வேறானதே காரணம். பிற உதாரணங்கள் மூலமும் இந்த இலக்கின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். எனவே, ஒரு பொருளை நேசிக்கும் செயலில் இவ்வளவு பெரிய வேறுபாடுகளை உருவாக்குவது, அந்த 'அன்பு' மட்டுமல்ல, மாறாக அந்த 'பொருள்' அல்லது 'இலக்கு'தான். சில பொருட்கள் அன்பை வளமானதாகவும் ஆரோக்கியமானதாகவும் மாற்றுகின்றன; வேறு சிலவோ அதைச் சிதைத்து, பலவீனமானதாக மாற்றுகின்றன—இதற்கு அந்தப் பொருட்களே முழுக்காரணம் என்பது போல. சில இலக்குகள், அன்பு தனது முழு ஆற்றலையும் தனித்துவமான தன்மையையும் வெளிப்படுத்த வேண்டுமானால், அதற்குப் பதிலன்பு காட்ட வேண்டியவை; அதே சமயம், வேறு சிலவற்றைப் பொறுத்தவரை, அத்தகைய எதிர்பார்ப்பே தொடக்கத்திலிருந்தே அர்த்தமற்றது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு உயிருள்ள உயிரினத்துடனான உறவிற்கும், உயிரற்ற ஒரு பொருளுடனான உறவிற்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதான். இருப்பினும், ஒரு உயிரற்ற பொருள் கூட அன்பிற்கு ஒரு உண்மையான இணையாக அமைய முடியும்; அந்தப் பொருளின் பண்புகள், அதன் மீது செலுத்தப்படும் அன்பின் தன்மையையும் தவிர்க்க முடியாமல் வடிவமைக்கின்றன.

இந்த 'இணை' எவ்வளவு சமமற்றதாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு அந்த அன்பும் ஒருதலைப்பட்சமாக—அல்லது, உணர்ச்சிகளின் தீவிரத்தால் சிதைக்கப்பட்டதாக—மாறுகிறது. "ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்," என்று உல்ரிக் வலியுறுத்தினார், "இளம் பருவத்தினர் ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் ஆரோக்கியமான அன்பையும், தனிமையில் வாடும் ஒருவர் காட்டும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, அபத்தமான பாசத்தையும்..." ஒரு நாய், பூனை அல்லது செல்லப் பறவை மீது ஒருவர் பொழியும் அன்பைப் போல இது இருக்கலாம். ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான ஆர்வம் எவ்வாறு காலப்போக்கில் மங்கிவிடுகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்; அல்லது, அந்த அன்பு பதிலுக்குக் கிடைக்காதபோதோ அல்லது ஓரளவு மட்டுமே திரும்பக் கிடைக்கும்போதோ, அது ஒரு நிராகரிக்கப்பட்ட பிச்சைக்காரனைப் போல விடாப்பிடியாகவும் தொந்தரவு தருவதாகவும் மாறிவிடுகிறது. மேலும், சமமற்ற உறவுகளில்—பெற்றோர்-குழந்தைகள், எஜமானர்-பணியாளர், அல்லது ஒரு மனிதனுக்கும் அவனது லட்சியம் அல்லது தீய பழக்கத்திற்கும் இடையிலான உறவு போன்ற சூழல்களில்—பரஸ்பர அன்பு என்பது மிகவும் நிலையற்ற, ஏன், மிகவும் அழிவுகரமான ஒரு காரணியாக மாறக்கூடும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். அன்பிற்கும் அதன் மறுபக்கத்திற்கும் இடையிலான இயல்பான, சமநிலையைப் பேணும் பரிமாற்றம் எங்கே குறைகிறதோ, அங்கே அன்பு சிதைந்துவிடுகிறது; ஆரோக்கியமற்ற திசுக்கள் சிதைவதைப் போலவே! — இந்தச் சிந்தனை அவரை ஏதோ ஒரு வகையில் பெரிதும் ஈர்த்தது. அவர் இதைப் பற்றி இன்னும் விரிவாகப் பேசி, பல உதாரணங்களைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கலாம்; ஆனால், உல்ரிச் இதைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​எதிர்பாராத ஒரு விஷயம்—அவர் சென்றுகொண்டிருந்த பாதையில் ஒரு புதிய உற்சாகத்தை ஊட்டியது, வயல்வெளிகளிலிருந்து வீசி வரும் இனிய நறுமணத்தைப் போல—அவரது எண்ண ஓட்டத்தை, தற்செயலாக, ஓவியக் கலையில் 'ஸ்டில் லைஃப்' (still life) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வகை ஓவியத்தை நோக்கித் திருப்பியது. அல்லது, வேறொரு மொழியில் இதைக் குறிக்கும், அதே சமயம் இன்னும் பொருத்தமான சொல்லான *natura morta* (இறந்த இயற்கை) என்பதைப் பயன்படுத்தலாம். "ஒரு வகையில் பார்த்தால், ஒருவர் மிக நேர்த்தியாக வரையப்பட்ட இறால் மீனையோ," என்று உல்ரிச் திடீரெனத் தொடர்ந்தார், "அல்லது கண்ணாடி போல பளபளக்கும் திராட்சைப் பழங்களையோ, அல்லது கால்களால் தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்பட்ட முயலையோ—பொதுவாக அதன் அருகில் ஒரு ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவையும் இருக்கும்—இவற்றையெல்லாம் ஒரு மனிதன் உயர்வாகக் கருதுவது என்பது வேடிக்கையானதுதான்." "ஏனெனில், மனிதனின் பசி என்பது ஒரு விசித்திரமான, அபத்தமான விஷயம்; இயற்கையான பசியை விட, ஓவியத்தில் சித்தரிக்கப்பட்ட பசி இன்னும் விசித்திரமானது, இன்னும் அபத்தமானது." இந்தச் சிந்தனை மேலோட்டமாகத் தெரிவதை விட ஆழமானது என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர்—உண்மையில், இது தங்களைப் பற்றி அவர்கள் சொல்லாமல் விட்ட விஷயங்களின் தொடர்ச்சியாகவே இருந்தது.

ஏனெனில், உண்மையான 'ஸ்டில் லைஃப்' (still life) ஓவியங்களில்—அதாவது, பொருட்கள், விலங்குகள், தாவரங்கள், நிலப்பரப்புகள் மற்றும் மனித உடல்கள் கலை எனும் தளத்திற்குள் கொண்டுவரப்படும்போது—அங்கே சித்தரிக்கப்பட்ட பொருள்களைத் தாண்டிய ஒரு அம்சம் வெளிப்படுகிறது: அதுதான் ஓவியமாக்கப்பட்ட வாழ்வின் மர்மமான, ஒருவித அமானுஷ்யமான தன்மை. இத்தகைய படைப்புகளுக்குப் புகழ்பெற்ற உதாரணங்கள் பல இருப்பதால், அவர்கள் இருவரும் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தனர். இருப்பினும், குறிப்பிட்ட ஓவியங்களைப் பற்றிப் பேசுவதை விட, ஒரு குறிப்பிட்ட *வகை* பிம்பத்தைப் பற்றிப் பேசுவதே சிறந்தது—இது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட கலைப் பள்ளியையும் சாராதது; மாறாக, படைப்பின் இயல்பிலிருந்தே ஒரு திடீர் அழைப்பு வருவது போல, தன்னிச்சையாகத் தோன்றுவது. இத்தகைய படைப்புகளை எப்படி அடையாளம் காண்பது என்று அகாதே கேட்டாள். உல்ரிச், ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட பண்பை மட்டும் சுட்டிக்காட்டத் தயங்கினாலும், மெதுவாக, புன்னகையுடன், எந்தத் தயக்கமும் இன்றி இவ்வாறு கூறினான்: "ஒரு கிளர்ச்சியூட்டும், தெளிவற்ற, எல்லையற்ற எதிரொலி!"

அகாதே அவனைப் புரிந்துகொண்டாள். இது ஏதோ ஒரு கடற்கரையில் நிற்பது போன்றது. சிறிய பூச்சிகள் ரீங்காரமிடுகின்றன. காற்று, புல்வெளிகளிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான நறுமணங்களைச் சுமந்து வருகிறது. எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் சுறுசுறுப்பாக அலைந்து திரிகின்றன—...மற்றொன்று. ஆனால், ஒருவரின் கண்களுக்கு முன்னால் கடலின் உணர்வற்ற தரிசு நிலம் விரிந்து கிடக்கிறது; கரையில் அர்த்தமுள்ளதாகத் தோன்றும் அனைத்தும், அந்த எல்லையற்ற காட்சியின் சலிப்பூட்டும் அசைவுகளுக்குள் கரைந்து மறைகின்றன. இத்தகைய ‘நிலைத்த வாழ்வுச் சித்திரங்கள்’ (still lifes) அனைத்தும், ஒருவிதமான பேரின்பமும் தீராத துயரமும் கலந்த உணர்வை எழுப்பும் ஆற்றல் கொண்டவை என்று அவள் எண்ணினாள். அவற்றை உற்று நோக்க நோக்க, அவற்றில் சித்தரிக்கப்பட்ட பொருட்கள் வாழ்வின் துடிப்பான கரையில் நிற்பது போலத் தோன்றுகின்றன—அவற்றின் ‘கண்கள்’ ஏதோ ஒரு பயங்கரமான விஷயத்தால் நிறைந்திருக்கின்றன, அவற்றின் ‘நாக்குகள்’ செயலிழந்து போயிருக்கின்றன.

உல்ரிச் இதற்கு ஒரு மாற்று விளக்கத்தை அளித்தான்: "ஒரு வகையில் பார்த்தால், இந்தச் சித்திரங்கள் அனைத்தும் உலகைப் படைப்பின் ஆறாம் நாளில் இருந்த நிலையில் காட்டுகின்றன—அதாவது, மனிதன் வருவதற்கு முன்பு, கடவுளும் உலகமும் மட்டுமே தனித்து இருந்த அந்த வேளையில்!" தன் சகோதரியின் வினவும் புன்னகையைக் கண்டு, அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்: "எனவே, இவை மனிதர்களிடம் பொறாமை, விசித்திரமான ஆர்வம், மற்றும் துயரம் போன்ற உணர்வுகளைத் தூண்டக்கூடும்!"

இது ஒரு கூர்மையான அவதானிப்பு—மிகவும் பொருத்தமான ஒன்றும் கூட. ஆனால், இத்தகைய கருத்துகளின் மீது அவனுக்கு பெரிய ஈடுபாடு இல்லை என்பதால், அவன் அதை ஒருவித அதிருப்தியுடனேயே கவனித்தான்; இவை ஏதோ ஒரு கடைசல் இயந்திரத்தில் செதுக்கப்பட்டு, மெல்லிய தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கோளங்களைப் போல நேர்த்தியாகவும் செயற்கையாகவும் இருந்தன. இருப்பினும், அவன் அந்த எண்ணத்தைச் செம்மைப்படுத்த முயலவில்லை; அவனது சகோதரியும் அவனை அதற்காக வற்புறுத்தவில்லை. ஏனெனில், ‘நிலைத்த வாழ்வுச் சித்திரங்கள்’ (still lifes) அல்லது *nature morte* எனப்படும் இந்த விசித்திரமான கலை வடிவத்தைப் பற்றிப் பேசுவது, அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையுடனான அதன் விசித்திரமான ஒற்றுமையால் சிக்கலான ஒன்றாக மாறியிருந்தது.

அவர்களின் வாழ்க்கையில் இதற்கு ஒரு முக்கிய பங்கு இருந்தது. பழைய விவரங்களை மீண்டும் விவரிக்கத் தேவையில்லை—அவை அவர்களின் பொதுவான குழந்தைப் பருவ நினைவுகளோடு தொடர்புடையவை; மீண்டும் சந்தித்தபோது அவை புத்துயிர் பெற்றன, அன்றிலிருந்து அவர்களின் அனைத்து அனுபவங்களுக்கும், பெரும்பாலான உரையாடல்களுக்கும் ஒரு விசித்திரமான தன்மையை அளித்தன—எப்படியிருப்பினும், ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்:

-1167-

ஒரு ‘நிலைத்த வாழ்வுச் சித்திரத்தின்’ உணர்வற்ற, எலும்பு வரை ஊடுருவும் அந்தச் சில்லிடும் உணர்வை, அவர்களின் வாழ்க்கையிலும் எப்போதும் உணர முடிந்தது. எந்தவொரு முன்முடிவும் இன்றி, இயல்பாகவே, அவர்கள் ‘நிலைத்த வாழ்வுச் சித்திரத்தின்’ சாரத்தோடு தொடர்புடைய அனைத்தின் மீதும் தங்கள் ஆர்வத்தைத் திருப்பினர். இது ஏறக்குறைய பின்வரும் உரையாடலுக்கு இட்டுச் சென்றது—உரையாடலின் ஒரு திருப்பம்; இது ஒரு நூற்புச் சக்கரத்தைப் போல, நூலை மீண்டும் இறுக்கி, பிறகு அதை மீண்டும் தளர்வாகச் சுழல விட்டது!

எந்தப் பதிலும் அளிக்காத, அசைக்க முடியாத ஒரு முகத்தின் முன்னால் நிற்பது—ஒருவரை கெஞ்ச வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளுவது—அவரை மிகுந்த விரக்திக்கும், ஆக்ரோஷத்திற்கும் அல்லது கண்ணியத்தை இழக்கும் நிலைக்குமோ கொண்டு சென்றுவிடும். மறுபுறம், சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புதான் உயிர் பிரிந்த, அசைவற்ற ஒரு முகத்தின் முன்னால் மண்டியிடுவது—மனதை நிலைகுலையச் செய்யும் அதே வேளையில், சொல்லொணா அழகையும் கொண்டிருக்கிறது; அந்த முகத்தில் ஒரு அந்தி சாயும் வேளையின் பொலிவு எஞ்சியிருக்கிறது.

இந்த இரண்டாவது உதாரணம், உண்மையில் மனித உணர்வுகளின் ஒரு பொதுவான அம்சமாகும்—இதை 'பொதுவானது' என்று அழைக்க முடியுமானால்! மரணத்தின் புனிதத்தையும் கண்ணியத்தையும் பற்றி உலகம் பேசுகிறது; நூற்றுக்கணக்கான, ஏன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகவே, மரணமடைந்த காதலன் அல்லது காதலி கிடத்தப்பட்டிருக்கும் கவித்துவமான கருப்பொருள் இருந்து வருகிறது; இதற்கெனவே ஒரு முழு இலக்கிய மரபே—குறிப்பாக உணர்வுப்பூர்வமான கவிதைகள்—உருவாகியுள்ளது. இதில் ஒருவிதமான 'சிறுபிள்ளைத்தனமான' அம்சம் இருப்பதாகத் தோன்றலாம். உயிருடன் இருக்கும் ஒருவரைத் தன்வசப்படுத்தத் துணிச்சலோ அல்லது வாய்ப்போ இல்லாத ஒருவன், மரணம் தனக்கு மிக உன்னதமான ஒரு துணையை—அதாவது ஒரு இறந்த காதலியை—வழங்கும் என்று கற்பனை செய்துகொள்கிறானோ?

இந்தக் கவித்துவமான சிறுபிள்ளைத்தனத்திலிருந்து, ஒரு பாதை ஆவிகளை அழைக்கும் விசித்திரமான உலகத்திற்கும், மற்றொரு பாதை அருவருக்கத்தக்க 'பிணப்புணர்ச்சி' (necrophilia) எனும் பயங்கரத்திற்கும், மூன்றாவது பாதை பாலியல் வன்முறை அல்லது பிறழ்ந்த பாலியல் நடத்தைகளின் தீவிர நிலைகளுக்கும் இட்டுச் செல்லக்கூடும்.

இவை ஒருவேளை சங்கடமான ஒப்பீடுகளாக இருக்கலாம்—சில மிகவும் அருவருப்பானவை கூட. இருப்பினும், இவற்றைக் கண்டு பின்வாங்காமல், மருத்துவ-உளவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்ந்து பார்த்தால், ஒரு பொதுவான அம்சம் புலப்படுகிறது: அது ஒரு இயலாமை, ஒரு குறைபாடு, அல்லது இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் தேவையான துணிச்சல் இல்லாமை ஆகும்.

மேலும்—இத்தகைய துணிச்சலான ஒப்பீடுகளைச் செய்யத் துணிந்தால்—துணையின் மௌனம், செயலற்ற தன்மை மற்றும் அதன் இயல்பிலேயே இருக்கும் முழுமையின்மை ஆகியவை, ஒரு மனிதனின் மனதை ஒருவிதமான தீவிரமான, காய்ச்சல் போன்ற கிளர்ச்சி நிலைக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதை அறியலாம்.

ஆக, நாம் முன்னரே குறிப்பிட்ட ஒரு கருத்திற்கு மீண்டும் வருகிறோம்: சமமற்ற ஒரு துணை, அன்பின் இயல்பையே சிதைத்துவிடுகிறது. இருப்பினும், ஒரு நபர் இத்தகைய துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு, அவரது சொந்த உணர்வு நிலையில் ஏற்கனவே இருந்த ஒரு சிதைவுதான் பெரும்பாலும் காரணமாக அமைகிறது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். மாறாக, உணர்வுடன் இயங்கும், துடிப்பான ஒரு துணைதான் ஒருவரின் உணர்ச்சிகளைச் சமநிலையில் வைத்து, அவற்றுக்கு ஒரு திசையைக் காட்டுகிறது; அத்தகைய துணை இல்லையெனில், அந்த உணர்வுகள் வெறும் 'நிழல் சண்டையாக' (shadow-boxing) மாறிச் சிதைந்துவிடும்.

-1168- ஆனால், உயிரற்ற பொருட்களைக் கொண்ட ஓவியங்கள் (still life) குறித்துச் சொன்னால்—அவற்றின் தனித்துவமான ஈர்ப்பும் ஒரு வகையான 'நிழல் சண்டை'தானே? சொல்லப்போனால், இது ஒருவிதமான, நுட்பமான 'பிண மோகம்' (necrophilia) அல்லவா?

இருப்பினும், காதலில் திளைத்திருப்பவர்களின் பார்வைகளிலும் இதே போன்றதொரு 'நிழல் சண்டை'யைக் காண முடியும்—இது அவர்களின் மிக உயர்ந்த உணர்வு நிலையின் வெளிப்பாடாக அமைகிறது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கண்களைப் பிரிக்க முடியாமல் உற்று நோக்குகிறார்கள்; ரப்பர் போல நீண்டு செல்லும் ஒரு எல்லையற்ற உணர்வுக்குள் கரைந்து போகிறார்கள்!

இப்படியாகத்தான் அந்த உரையாடல் தொடங்கியது; ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் அது அப்படியே சிக்கிக்கொண்டது—மீண்டும் தொடங்குவதற்கு முன்பாக, நீண்ட நேரம் அந்த உரையாடல் ஒரு தேக்க நிலையை அடைந்தது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாகவே உற்று நோக்கினர்; அந்தச் செயலின் விளைவாக, ஒரு மௌனம் நிலவியது.

ஆனால், இதை விளக்குவதற்கு ஏதேனும் ஒரு கருத்து தேவையா—அல்லது, இது போன்ற உரையாடல்களுக்குத்தான் ஏதேனும் விளக்கம் அவசியமா?...அதை மீண்டும் ஒருமுறை நியாயப்படுத்தி, அதன் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது—அந்தத் தருணத்தில் உல்ரிச், இயல்பாகவே, வெறும் மௌனச் சிந்தனையாக மட்டுமே விட்டுவைத்த ஒரு விஷயத்தை இங்கே சொல்லலாம்: அதாவது, அன்பு செலுத்துவது என்பது, இயற்கையானது தனது படைப்புகளில் உள்ள திறமையற்றவர்கள் அனைவரிடமும் அதற்கான கருவிகளை ஒப்படைப்பதன் மூலம் நமக்கு நம்ப வைக்க முயலும் அளவுக்கு அவ்வளவு எளிமையான ஒன்றல்ல.
==============
@55
55

கோடை நாளின் சுவாசங்கள்

(பகுதி)

இதற்கிடையில், சூரியன் மேலே உயர்ந்திருந்தது; நாற்காலிகள் வீட்டின் அருகிலுள்ள மெல்லிய நிழலில்—கரையில் ஒதுங்கிய படகுகளைப் போல—கைவிடப்பட்டுக் கிடந்தன. மக்கள் இப்போது தோட்டத்திலிருந்த புல்வெளியில், கோடை நாளின் விரிந்த, ஆழமான வானத்தின் கீழ் படுத்திருந்தனர். அவர்கள் நீண்ட நேரமாகவே அங்கு படுத்திருந்தனர்; சூழ்நிலைகள் மாறியிருந்தாலும், அந்த மாற்றத்தை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவே இல்லை. சொல்லப்போனால், அவர்களின் உரையாடல் நின்றுகூடப் போனது ஒரு மாற்றமாக அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை; அது ஏதோ ஒரு பிளவு அல்லது இடைவெளி உருவான உணர்வே இன்றி, இயல்பாகவே நின்று போயிருந்தது.

பூக்கள் உதிர்ந்த மரக்கூட்டத்திலிருந்து, நிறம்கெட்ட இதழ்கள் சூரிய ஒளியில் மெல்ல மிதந்து வந்தன; அவற்றைச் சுமந்து வந்த காற்று எவ்வளவு மென்மையானது என்றால், ஒரு இலைகூட அசையவில்லை. அந்த இதழ்கள் புல்வெளியின் மீது எந்த நிழலையும் வீசவில்லை, ஆனால் புல்வெளி மட்டும் ஏதோ ஒரு கண்ணைப் போல, உள்ளிருந்து கருமை அடைந்தது. கோடையின் தொடக்க கால பசுமையான இலைகளால் செழிப்பாகவும் மென்மையாகவும் போர்த்தப்பட்டிருந்த மரங்களும் செடிகளும், ஒருபுறமோ அல்லது பின்னணியிலோ நின்றுகொண்டிருந்தன. அவை, தங்கள் பசுமையான, திருவிழாக் கோலத்திலான ஆடைகளை அணிந்தபடி, எதிர்பாராத விதமாக இந்த அமைதியான ஊர்வலத்தில்—இயற்கையின் இந்த கொண்டாட்டத்தில்—சிக்கிக்கொண்டு, திகைத்துப்போய் வேடிக்கை பார்க்கும் பார்வையாளர்களைப் போலத் தோன்றின. வசந்த காலமும்

இலையுதிர் காலமும், இயற்கையின் மொழியும் மௌனமும், வாழ்வு மற்றும் மரணத்தின் வசீகரமும்—இவை அனைத்தும் இந்த காட்சியில் ஒன்றிணைந்திருந்தன. இதயங்கள் துடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, மார்பிலிருந்து வெளியேறி, காற்றில் மிதந்து செல்லும் அந்த அமைதியான ஊர்வலத்தில் இணைந்துவிட்டது போல இருந்தது. "எனவே, என் இதயம் என் மார்பிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது," என்று ஒரு ஞானி ஒருமுறை கூறியிருந்தார். அகாதே இதை நினைவுகூர்ந்தாள்.

உல்ரிச்சின் புத்தகங்களில் ஒன்றிலிருந்து, இந்த வரிகளை அவளே அவனுக்கு வாசித்துக் காட்டியிருந்தாள் என்பதும் அவளுக்கு நினைவிருந்தது.

அது இதே தோட்டத்தில்தான், அவர்கள் இப்போது நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திற்கு அருகில்தான் நடந்திருந்தது. அந்த நினைவாற்றல் மேலும் முழுமை பெற்றது. அவள் அவனுக்கு நினைவூட்டியிருந்த பிற பகுதிகளும் அவளது நினைவுக்கு வந்தன: "இது நீயா, இல்லையா? நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; தெரிந்துகொள்ளவும் விரும்பவில்லை!" — "எனது அனைத்து உணர்வுகளையும் கடந்து, அந்த இருண்ட சக்தியை நோக்கிச் சென்றிருக்கிறேன் — நான் காதலிக்கிறேன், ஆனால் யாரைக் காதலிக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை! என் இதயம் அன்பால் நிறைந்திருக்கிறது, அதே சமயம் அன்பே இல்லாமலும் இருக்கிறது!" — இவ்வாறு, இறைஞானிகளின் புலம்பல்கள் — அவர்களின் இதயங்களுக்குள் கடவுள் ஒரு முள்ளைப் போல ஆழமாகப் புகுந்திருக்கிறார், அதை எந்த விரலாலும் பிடித்து எடுக்க முடியாது — அவளுக்குள் மீண்டும் எதிரொலித்தன. அக்காலத்தில் அவள் உல்ரிச்சிடம் இத்தகைய ஆனந்தமான புலம்பல்களைப் பலமுறை வாசித்துக் காட்டியிருந்தாள். அவளது நினைவுகூரல் துல்லியமாக இல்லாமலும் இருந்திருக்கலாம் — நினைவாற்றல் சில சமயம் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டு, தனக்குத் தேவையானதை மட்டும் கேட்டுப் பெறத்தக்க வகையில் விஷயங்களை மாற்றியமைத்துக்கொள்ளும் — இருப்பினும், அதன் உட்பொருளை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள்; அவளுக்குள் ஒரு தீர்மானம் உருவானது. இப்போது, ​​மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும் இந்தத் தருணத்தில் இருப்பது போலவே, அந்தத் தோட்டமும் ஒருமுறை மர்மமான முறையில் ஆள் அரவமற்றதாகவும், அதே சமயம் உயிர்ச்சக்தி நிறைந்ததாகவும் தோன்றியிருந்தது — குறிப்பாக, உல்ரிச்சின் புத்தகத் தொகுப்பில் இருந்த அந்த இறைஞானிகளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களைக் கண்டெடுத்த அந்த வேளையில். காலம் உறைந்து நின்றது; ஒரு ஆயிரம் ஆண்டு காலம் என்பது ஒரு கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குச் சமமாகிவிட்டது; அவள் 'ஆயிரம் ஆண்டு கால அரசு' (Millennial Kingdom) எனும் நிலையை அடைந்திருந்தாள் — ஒருவேளை கடவுளே அங்குத் தம் இருப்பை உணர்த்தியிருக்கலாம். காலம் என்பதே இல்லாமற்போன அந்தச் சூழலிலும், அவள் ஒவ்வொன்றாக அந்த உணர்வுகளை அனுபவித்தாள். இந்த கனவு போன்ற நிலையில் அவளுக்கு எந்த அச்சமும் ஏற்படாதிருக்க அவளது சகோதரன் அவளருகே இருந்தான் — இடவெளி (space) கூட மறைந்துவிட்டதாகத் தோன்றிய அந்தச் சூழலில், முரண்பாடுகள் நிறைந்திருந்தாலும், உலகம் முழுவதுமே ஒருவித உருமாற்றத்தால் (transfiguration) நிறைந்திருப்பதாகத் தெரிந்தது.

அதன்பிறகு அவள் அனுபவித்த அனைத்தும், அந்த முந்தைய அனுபவத்தோடு ஒப்பிடுகையில், ஏதோ ஒரு மங்கலான, வெறும் விவரிப்பு சார்ந்த எதிரொலியாகவே தோன்றின. இருப்பினும், அந்த முந்தைய அனுபவத்தில் இருந்த உடல் சார்ந்த கதகதப்பும், உடனடித் தன்மையும் காலப்போக்கில் மறைந்திருந்தாலும், பிந்தைய அனுபவங்கள் அந்த ஆரம்பகால நிலையை மேலும் விரிவுபடுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் பெரிதும் உதவின! இத்தகைய சூழலில், அகாதே ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்—இந்த முறை மிகுந்த தெளிவான நோக்கத்துடன். இதே தோட்டத்தில், ஒரு காலத்தில் அவளைக் கனவு போன்றதொரு பரவச நிலையில் ஆழ்த்திய அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் பெற அவள் விரும்பினாள். இந்த அனுபவத்தை அவள் ஏன் 'மிலேனியம்' (Millennium) அல்லது 'ஆயிரம் ஆண்டு அரசு' (Thousand-Year Reich) என்ற சொல்லுடன் தொடர்புபடுத்தினாள் என்பது அவளுக்கே தெரியவில்லை. அந்தச் சொல் உணர்வுப்பூர்வமான ஆழம் கொண்டது; ஏதோ ஒரு பருப்பொருள் போல, தொட்டு உணரக்கூடிய ஒன்றாக அது அவளுக்குத் தோன்றியது.

- 1170 -

அதே சமயம், அறிவுப்பூர்வமான புரிதலுக்கு அது எட்டாத ஒன்றாகவும் இருந்தது. எனவே, அந்த 'ஆயிரம் ஆண்டு அரசு' எந்த நொடியிலும் உதயமாகிவிடக்கூடும் என்பது போல, அவள் அந்த எண்ணத்துடன் ஒன்றிப்போனாள். இது 'அன்பின் அரசு' (Kingdom of Love) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. விவிலிய காலத்திலிருந்தே வழங்கி வரும் இச்சொற்கள், பூமியில் அமையப்போகும் 'இறைவனின் அரசை'க் குறிக்கின்றன என்பதையும், அந்த அரசு மிக விரைவில், நேரடியான மற்றும் உறுதியான வடிவில் வரப்போகிறது என்பதையும் அவள் பிற்காலத்தில்தான் உணர்ந்துகொண்டாள். சுவாரஸ்யமாக, உல்ரிக்கும்—வேதாகமத்தின் மீது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை இல்லையென்றாலும்—தனது சகோதரியைப் போலவே, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி இச்சொற்களை அவ்வப்போது பயன்படுத்தி வந்தான். எனவே, 'ஆயிரம் ஆண்டு அரசு' காலத்தில் ஒருவர் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது தனக்கு இயல்பாகவே தெரிந்திருந்தது குறித்து அகாதேவுக்கு எந்த ஆச்சரியமும் ஏற்படவில்லை. "முற்றிலும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்," என்று அவளது உள்ளுணர்வு அவளுக்கு உணர்த்தியது. "எந்தவொரு விருப்பத்திற்கும் இடமளிக்கக் கூடாது—கேள்விகள் கேட்கும் விருப்பத்திற்குக்கூட இடம்கொடுக்கக் கூடாது. அன்றாட வாழ்க்கையை நடத்துவதற்குத் தேவைப்படும் நடைமுறைச் சிந்தனைகளைக் கூடக் கைவிட வேண்டும். மனதிலிருந்து அதன் அனைத்துக் கருவிகளையும் நீக்கி, அது ஒரு கருவியாகச் செயல்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்..."அறிதலையும் விருப்பத்தையும் ஒருவன் கைவிட வேண்டும்; யதார்த்தத்தையும் அதை நோக்கிய நாட்டத்தையும் துறக்க வேண்டும். தலை, இதயம், உடல் உறுப்புகள் என அனைத்தும் தூய மௌனமாக மாறும் வரை, ஒருவன் தன்னை அடக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், ஒருவன் இத்தகைய முழுமையான தன்னலமற்ற நிலையை அடைந்துவிட்டால், புற உலகமும் அக உலகமும் ஒன்றோடொன்று இணைந்துவிடும்—உலகைப் பிளவுபடுத்தியிருந்த ஒரு ஆப்பு, திடீரெனத் தூக்கி எறியப்பட்டது போல...!

ஒருவேளை இது மிகவும் நிதானமான, நன்கு ஆலோசிக்கப்பட்ட திட்டமாக இருக்கவில்லை. ஆனாலும், மனதை உறுதியாக ஒருமுகப்படுத்தினால் இதைச் சாதிக்க முடியும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது; இறந்தது போல நடிப்பதற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்வது போல, அவள் தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டாள். ஆனால், எண்ணங்கள், புலன் உணர்வுகள் மற்றும் விருப்ப உந்துதல்கள் அனைத்தையும் முழுமையாக நிறுத்திவைப்பது என்பது, சிறுவயதில் பாவமன்னிப்புக்கும் நற்கருணை பெறுதலுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் எந்தப் பாவமும் செய்யாமல் இருக்க முயன்றது போலவே, சாத்தியமற்ற காரியம் என்பது விரைவில் புலப்பட்டது—சிறிது முயற்சிக்குப் பிறகு, அவள் அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டாள். அவள் தனது தீர்மானத்தைப் புறத்தோற்றத்தில் மட்டுமே பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள், ஆனால் அவளது கவனம் எப்போதோ வேறெங்கோ திசைதிரும்பிவிட்டிருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், அவளது மனம் ஒரு விசித்திரமான, வினோதமான, சிறிய எண்ணத்தை நோக்கிச் சென்றது—மிகவும் முட்டாள்தனமான முறையில், அந்த முட்டாள்தனத்தையே ஒருவித ரசனையுடன் அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டாள்: "நான் என்றாவது உண்மையிலேயே தீவிரமானவளாக, தீய எண்ணம் கொண்டவளாக, வெறுப்பு நிறைந்தவளாக அல்லது துயருற்றவளாக இருந்திருக்கிறேனா?" பெயர் தெரியாத ஒரு மனிதன் அவளது நினைவுக்கு வந்தான்; அவனுக்குப் பெயர் இல்லாததற்குக் காரணம், அவள் அந்தப் பெயரைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்டு தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றிருந்ததுதான். அவனை நினைக்கும் போதெல்லாம், அவளது சொந்தப் பெயர் ஒரு தழும்பு போல அவளுக்கு உணர்த்தப்பட்டது; ஆனால், ஹாகாவர் (Hagauer) மீது அவளுக்கு இப்போது எந்த வெறுப்பும் இல்லை. கடலில் கரைந்துபோன அலையைப் பார்த்தபடி நிற்கும் ஒருவரைப் போல, ஒருவித சோகமான பிடிவாதத்துடன் அவள் மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டாள். அவனை காயப்படுத்த வேண்டும்—ஒருவேளை உயிருக்கே ஆபத்து விளைவிக்கும் வகையில் காயப்படுத்த வேண்டும்—என்ற அந்த விருப்பம் என்னவானது? கவனக்குறைவால் அந்த விருப்பத்தை அவள் எங்கோ தொலைத்துவிட்டாள், அது இன்னும் எங்கோ அருகில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் கருதினாள். மேலும், லிண்ட்னர் (Lindner) ஒருவேளை அந்த வெறுப்புணர்ச்சிக்கான ஒரு மாற்றாக இருந்திருக்கலாம்—அவனைப் பற்றிச் சற்றே சிந்திக்கும்போது இந்த எண்ணம் அவளது மனதில் மின்னியது. தான் இதுவரை எவ்வளவு அனுபவங்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தபோது, ​​அவளுக்கு ஒருவித வியப்பு ஏற்பட்டது; ஏனெனில், இளைஞர்கள் தாங்கள் எதிர்கொண்ட அனுபவங்களின் தீவிரத்தைக் கண்டு வியப்படைவது இயல்பான ஒன்றுதானே... தங்கள் வாழ்வின் உணர்ச்சிகளும் சூழ்நிலைகளும் வானிலை மாற்றத்தைப் போலவே இயல்பானவை என்று உணர்ந்துகொண்ட முதியவர்களைப் போலன்றி, அகாதேவின் நிலை வேறாக இருந்தது. வாழ்வின் பெரும் கொந்தளிப்பான தருணத்தில்—உணர்ச்சிகளின் வேகமான ஓட்டத்திலும், மாறிவரும் மனநிலைகளிலும், அந்த விசித்திரமான, கொந்தளிப்பான உணர்வுப் பெருக்கில்—இளம் வயதினர், அதன் உண்மையான இயல்பை அறியாமலேயே, தங்களை ஏதோ பிரம்மாண்டமான, இயற்கையின் அடிப்படை சக்திகளோடு இணைந்தவர்களாக உணரும் அந்த வேளையில்—அகாதேவின் வாழ்வில் ஒரு வியக்கத்தக்க நிகழ்வு நடந்தது. அவள் இப்பதான் விழித்துக்கொண்ட அந்த அமைதியான, கனவு போன்ற நிலையிலிருந்து, நட்சத்திரங்கள் மின்னும் வானம் போல ஒரு உணர்வு அவளுக்குள் மர்மமான முறையில் வெளிப்பட்டது.

அவளுடைய எண்ணங்கள், மலர்களின் மலர்ச்சியும் மரணமும் கொண்ட அந்தச் சுழற்சிக்குள்ளேயே இருந்தன; ஆனால், அவை அவனுடன் சேர்ந்து நகரவில்லை—அவனுடைய அமைதியான, தீவிரமான பாணியில் அவை பயணிக்கவில்லை. மாறாக, அகாதே "முன்னும் பின்னும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாள்"—இந்த மனநிலை, ஒரு சிறகசைப்பு கூட இல்லாமல் "ஆயிரம் ஆண்டுகள்" நீடிக்கும் மற்றொரு மனநிலையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. இந்த இரு மனநிலைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. உல்ரிக்குடன் அவள் உரையாடிய பல தருணங்களில், இதே போன்றதொரு மனநிலை அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய ஒரு நிலை வெளிப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்து அவள் வியப்படைந்தாள். இயல்பாகவே அவள் அவனை நோக்கினாள். தங்களைச் சுற்றி நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த காட்சிகளிலிருந்து பார்வையை அகற்றாமலேயே, ஒரு நீண்ட மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு, "இது போன்ற தருணத்தில்—இதனுடன் ஒப்பிடும்போது—மற்ற அனைத்தும் முக்கியமற்றதாகத் தோன்றவில்லையா?" என்று கேட்டாள்.

இந்தச் சொற்கள், மௌனத்தாலும் நினைவுகளாலும் படிந்திருந்த கனமான மேகமூட்டத்தைக் கலைத்தன. உல்ரிக்கும் அந்த மலர்ச் சிதறல்கள் இலக்கின்றி மிதந்து செல்வதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய எண்ணங்களும் நினைவுகளும் அவளுடைய மனநிலையோடு ஒத்துப்போயிருந்ததால், அவள் சொல்லாமல் உணர்த்திய அந்த எண்ணங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், அவன் எந்த முன்னுரையுமின்றிப் பேசத் தொடங்கினான். மெதுவாகத் தன் உடலை நீட்டி நிமிர்த்தியபடி அவன் கூறினான்: "நீண்ட நாட்களாகவே—'ஸ்திர வாழ்க்கை' (still life) குறித்து நாம் பேசிய காலத்திலிருந்தே, சொல்லப்போனால் ஒவ்வொரு நாளுமே—நான்..." உங்களிடம் ஒன்று சொல்கிறேன்; அது முற்றிலும் சரியாக இல்லாவிட்டாலும் இருக்கலாம். இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், தீவிர உணர்ச்சியுடன் வாழ்வதற்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன; தீவிர உணர்ச்சிகளைக் கொண்ட மனிதர்களில் இரண்டு வகையினர் உள்ளனர். ஒரு வகையினர், ஒரு குழந்தையைப் போல—கோபத்தாலோ, துயரத்தாலோ அல்லது மிகுந்த உற்சாகத்தாலோ—திடீரெனக் கண்ணீர் விட்டு, அந்த உணர்ச்சியை ஒரு சிறிய, முக்கியத்துவமற்ற வெளிப்பாட்டின் மூலம் வெளியேற்றி விடுகிறார்கள்.

-1172-

இத்தகைய சூழலில்—இதுவே மிகவும் பொதுவானது—அந்த உணர்ச்சியானது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக, ஒரு ஊடகமாகச் செயல்படுகிறது. உணர்ச்சி எவ்வளவு தீவிரமாகவும், எளிதில் தூண்டப்படக்கூடியதாகவும் இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு அது ஒரு வேட்டை விலங்கின் கூண்டில், உணவு கொண்டு வரப்படும்போது ஏற்படும் அந்தத் துடிப்பைப் போன்றதாக மாறுகிறது; உணவைக் கண்டதும் அந்த விலங்கு எப்படித் துடிக்கிறதோ, அதுபோலவே இதுவும் அமைகிறது. அதன் பிறகு, வயிறு நிறைந்த திருப்தியில் ஒருவித மந்தநிலை ஏற்படுகிறது. அப்படித்தானே? ஆனால், தீவிர உணர்ச்சியுடன் வாழ்வதற்கும் செயல்படுவதற்கும் மற்றொரு வழி உள்ளது: ஒருவர் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறார்; ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் நம்மை எந்தச் செயலைச் செய்யத் தூண்டுகிறதோ, அந்தச் செயலுக்குச் சற்றும் அடிபணிய மறுக்கிறார். இத்தகைய சூழலில்......வாழ்க்கை ஒரு விசித்திரமான கனவைப் போல மாறுகிறது; அதில் உணர்வுகள் மரங்களின் உச்சிக்கும், கோபுரங்களின் சிகரங்களுக்கும், வானத்தின் உச்சம் வரைக்கும் உயர்ந்து செல்கின்றன...! நாம் வெறும் பிம்பங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசுவதாகக் காட்டிக்கொண்டபோது, ​​உண்மையில் இதையேதான் மனதில் கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும்.

அகாத்தே ஆர்வத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தாள். "முன்பொருமுறை நீங்கள், அடிப்படையில் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு வாழ்க்கை முறைகள் இருப்பதாகச் சொன்னீர்கள் அல்லவா? அவை உணர்வின் வெவ்வேறு 'சுருதி'களைப் (keys) போன்றவை என்று குறிப்பிட்டீர்கள். ஒன்று, ஒருபோதும் அமைதியையோ நிறைவையோ அடையாத 'உலகியல்' சார்ந்த உணர்வு நிலை; மற்றொன்று—அதற்கு நீங்கள் பெயர் வைத்தீர்களா என்று தெரியவில்லை—தொடர்ந்து அதிர்வுகளை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கும், ஆனால் ஒருபோதும் 'முழுமையான எதார்த்தத்தை' அடையாத ஒரு 'ஆன்மீக' (mystical) உணர்வு நிலை, அப்படித்தானே?" என்று கேட்டாள்.
தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கிய அவள், பேசி முடிக்கும்போது அவசரமாகச் சொல்லிவிட்டு, ஒருவித சங்கடத்துடன் காணப்பட்டாள்.

உல்ரிச், தான் முன்பு என்ன சொல்லியிருக்கக்கூடும் என்பதை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டான். வாயில் ஏதோ மிகச் சூடான பொருளை வைத்தது போல அவன் முகம் சுளித்தான், பிறகு புன்னகைக்க முயன்றான். அவன் கூறினான்: "நான் அதையேதான் சொல்லியிருந்தேன் என்றால், இப்போது இன்னும் அடக்கத்துடன் பேச வேண்டும்! நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு மரபைப் பின்பற்றி, இந்த இரண்டு தீவிரமான வாழ்க்கை முறைகளை நான் 'பசி கொண்டவை' (appetitive) என்றும், அதற்கு நேர்மாறாக 'பசி கொள்ளாதவை' (non-appetitive) என்றும் அழைக்கிறேன்—இது கேட்பதற்கு அவ்வளவு ஈர்ப்பாக இல்லாவிட்டாலும் சரி. ஏனெனில், ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒரு பசி இருக்கிறது; அது ஒரு கொடிய மிருகத்தைப் போலச் செயல்படுகிறது. ஆனால், இது வெறும் பசி மட்டுமல்ல; பேராசையும் இல்லை, அதே சமயம் முழுமையான திருப்தியும் இல்லை—இது இலையுதிர் காலத்துச் சூரிய ஒளியில் ஒரு திராட்சைப் பழம் மென்மையாகக் கனிவதைப் போல முதிர்ச்சியடைகிறது." உண்மையில், அவனது ஒவ்வொரு உணர்வுக்குள்ளும், ஒரு அம்சம் மற்றொன்றோடு இணைந்துதான் இருக்கிறது.

"அப்படியானால், ஒரு விலங்கு இயல்பைத் தவிர, தாவர இயல்புக்கு—ஒருவேளை தாவர உணர்வு சார்ந்த இயல்புக்கு—ஒத்த ஒன்றும் இருக்கிறதா?" அகாதேயின் கேள்வியில் ஒரு சிறு கேலியும் குறும்புத்தனமும் கலந்திருந்தது.

"கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான்!" என்று பதிலளித்தான் உல்ரிச். "விலங்கு இயல்பும் தாவர இயல்பும்—அனைத்து விருப்பங்களுக்கும் அடிப்படையான முரண்பாடாகக் கருதப்பட்டால்—ஒரு தத்துவஞானியைப் பொறுத்தவரை இதுவே மிக ஆழமான கண்டுபிடிப்பாக இருக்கலாம்! ஆனால், நான் ஒரு தத்துவஞானியாக விரும்புகிறேனா? நான் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்—குறிப்பாக இப்போது நான் சொன்னது—அதாவது, உணர்வுபூர்வமான வாழ்வின் இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் ஒரு முன்மாதிரி, ஒருவேளை அவற்றின் தொடக்கமே கூட, ஒவ்வொரு உணர்வுக்குள்ளும் பொதிந்திருக்கிறது. எந்தவொரு உணர்விலும் இந்த இரண்டு பக்கங்களையும் பிரித்தறிய முடியும்," என்று அவன் தொடர்ந்தான். இருப்பினும், விசித்திரமாக, அவன் தான் 'நாட்டம் சார்ந்த' (appetitive) அம்சம் என்று குறிப்பிட்டதைப் பற்றி மட்டுமே பேசினான். இது ஒருவனைச் செயல், இயக்கம் மற்றும் இன்பத்தை நோக்கித் தூண்டுகிறது; இதன் விளைவாக, ஒரு உணர்வு செயலாக மாறலாம், அல்லது ஒரு கருத்தாகவோ, நம்பிக்கையாகவோ, ஏன் ஏமாற்றமாகவோ கூட மாறலாம். இவை அனைத்தும் ஒருவித விடுதலையின் வடிவங்களே; அதே சமயம், இவை மீண்டும் ஒரு அழுத்தத்தை உருவாக்கி, புதிய ஆற்றலை ஊட்டும் நிலைகளாகவும் செயல்படக்கூடும். ஏனெனில், இந்தச் செயல்பாட்டின் மூலம் ஒரு உணர்வு மாற்றத்திற்கு உள்ளாகிறது; அது தன்னைத்தானே செலவழித்துக்கொண்டு, தனது விளைவுக்குள் கரைந்து, முடிவுக்கு வருகிறது; ...அல்லது அது தனக்குள்ளேயே சுருங்கி, தனது உயிர்ச்சக்தியைச் சேமிக்கப்பட்ட ஆற்றலாக மாற்றிக்கொள்கிறது—இந்த ஆற்றல் பிற்காலத்தில், ஏதோ ஒரு தருணத்தில், மீண்டும் உயிர்ச்சக்தியாக வெளிப்படுகிறது—அதுவும் பெரும்பாலும் வட்டியும் முதலுமாகப் பெருகி வருகிறது! "இது ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாக உணர்த்தவில்லையா? அதாவது, நம் உலகியல் உணர்வுகளின் தீவிரச் செயல்பாடும்—நீ மிகவும் கனிவாக வருத்தப்பட்ட அந்த உணர்வுகளின் இயல்பான பலவீனமும்—இறுதியில் நமக்கு பெரிய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை; அந்த வித்தியாசம் மிக ஆழமானதாகத் தோன்றினாலும் கூட!" என்று கூறி, தற்போதைக்குத் தனது பதிலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான் உல்ரிச். "நீ சொல்வது முற்றிலும் சரியாக இருக்கலாம்!" என்று அகாதே ஒப்புக்கொண்டாள். "கடவுளே—இந்த உணர்வு சார்ந்த ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும், அதன் உலகளாவிய செழுமையும், விருப்பமும் மகிழ்ச்சியும், செயலில் இறங்கிப் பின் அதில் நம்பிக்கையற்றுப் போவதும்—இவை அனைத்தும், ஏதோ ஒன்று நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது என்பதற்காக மட்டுமே நிகழ்கின்றன! நாம் அனுபவித்து, பிறகு மறந்துபோகும் அனைத்தும், நாம் சிந்தித்து, தீவிரமாக விரும்பும் அனைத்தும்—மீண்டும் மறந்துபோகும் அந்தச் சுழற்சி—இது பார்ப்பதற்கு, பல வண்ண ஆப்பிள்கள் நிறைந்த ஒரு மரத்தைப் போல அழகாக இருக்கிறது. அதே சமயம், இது ஒருவிதமான, உருவமற்ற சலிப்பூட்டும் சீரான தன்மையையும் கொண்டிருக்கிறது—ஆண்டுதோறும் ஒரே மாதிரியாக உருப்பெற்று, பிறகு உதிர்ந்து விழும் மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே!"

தன் சகோதரியின் பதிலைக் கேட்டு உல்ரிச் தலையசைத்தான். அந்தப் பதிலில் ஒருவித வேகமும், அதே சமயம் ஒருவித மனநிறைவின்மையும் (அல்லது விதியுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளும் தன்மையும்) இழையோடியிருந்தது. "நமது உணர்ச்சிகளில் உள்ள இந்த 'உந்துதல்' (appetitive) சார்ந்த அம்சத்தில்தான் உலகின் அனைத்துப் படைப்புகளும், அழகும், முன்னேற்றமும் அடங்கியுள்ளன. அதே சமயம், உலகின் அனைத்து அமைதியின்மையும், இறுதியில் அதன் அர்த்தமற்ற சுழற்சி முழுவதுமே இதனால்தான் நிகழ்கின்றன!" என்று அவன் உறுதிபடக் கூறினான். "சரி, ஒரு விஷயம் தெரியுமா? 'உந்துதல்' (appetitive) என்று நாம் குறிப்பிடும் இந்தச் சொல், நாம் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலும் நமது உள்ளார்ந்த, ஆதிநிலை உந்துதல்கள் வகிக்கும் பங்கையே குறிக்கிறது." "அப்படியானால்,"
என்று அவன் தொடர்ந்தான், "உலகின் அழகுக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் இந்த அடிப்படை உந்துதல்களே காரணம் என்று நாம் சொல்கிறோம்."

"அவற்றின் குழப்பமான அமைதியின்மையும்கூடத்தான்," என்று அகாதே மீண்டும் கூறினாள்.

"பொதுவாகச் சொல்லப்படுவதும் இதுதான். அதனால்தான், இதன் மறுபக்கத்தையும் நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிடக் கூடாது என்று நினைக்கிறேன்! ஏனென்றால், மனிதகுலத்தின் முன்னேற்றம் என்பது, உண்மையில் விலங்கு நிலையைச் சேர்ந்த ஒன்றிலிருந்துதான் உருவானது என்பது சற்று எதிர்பாராத ஒரு விஷயம்தானே!" — இதைக் கூறும்போது அவன் புன்னகைத்தான். அவனும் இப்போது எழுந்து அமர்ந்து, தன் சகோதரியை முழுமையாக எதிர்கொண்டான்; அவளுக்கு ஏதோ விளக்க முற்படுவது போல இருந்தது. அதே சமயம், அவன் ஒருவித எச்சரிக்கையுடனும் தயக்கத்துடனும் பேசினான்—எப்படியென்றால், தான் தேடும் சொற்களின் மூலமாகத் தானே ஒரு புதிய புரிதலை அடைய விரும்பும் ஒருவரைப் போல. "நிச்சயமாக, அந்த...""மனிதர்களின் தீவிரமான, பற்றிக்கொள்ளத் துடிக்கும் உணர்ச்சிகள்," என்று அவர் கூறினார், "விலங்கினத்திற்குரிய இயல்புகள் நம்மிடம் உள்ளன என்று நீங்கள் குறிப்பிட்டது முற்றிலும் சரிதான்—அடிப்படையில் பார்த்தால், விலங்குகளிடம் காணப்படும் அதே சில உள்ளுணர்வுகள் தான் நம்மிடமும் உள்ளன. அடிப்படை உணர்ச்சிகளை எடுத்துக்கொண்டால், இது மிகத் தெளிவாகத் தெரியும்: பசி, கோபம், மகிழ்ச்சி, பிடிவாதம் அல்லது அன்பு என எதுவாக இருந்தாலும், மனதின் திரைக்குப் பின்னால் மிகத் தூய, நிர்வாணமான விருப்பமே வெளிப்படுகிறது—!"

அவர் இதே தொனியில் தொடர்ந்து பேசப்போவது போலத் தெரிந்தது. இயற்கையைப் பற்றிய ஒரு கனவிலிருந்து, மனதின் மையப்பகுதியில் மெல்ல மிதந்து செல்லும் மலர்களின் அணிவகுப்பைக் கண்டதிலிருந்து தொடங்கிய அந்த உரையாடல், அந்த உடன்பிறப்புகள் எதிர்கொண்ட முக்கியமான கேள்வியைக் கணத்தமும் மறக்கவில்லை. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை, "எதுவுமே நடக்காத ஒரு நிகழ்வு" என்ற மர்மமான கருத்தாக்கத்தின் ஆதிக்கத்தில், ஒரு மென்மையான தவிப்புடன் அந்த உரையாடல் நகர்ந்தது. இருப்பினும், இறுதியில் அது அந்த ஆரம்பக் கருத்தாக்கத்திற்கும் அதன் மனநிலைக்கும் முற்றிலும் முரணான ஒரு முடிவுக்கு வந்தது—ஏனெனில், மனிதனிடம் உள்ள வலிமையான உந்துதல்கள் அழிவுத்தன்மையை மட்டுமல்லாமல், ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்பையும் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உல்ரிச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருந்தது. இத்தகைய உந்துதல்களுக்கு, அதாவது மனித இயல்பின் உள்ளுணர்வு சார்ந்த பரிமாணத்திற்கு, ஒட்டுமொத்தமாகச் செயல்படும் மனிதனுக்கு (ஏனெனில் இதுவும் அதில் அடங்கும்) ஆதரவாக முன்வைக்கப்பட்ட இந்த வாதம், "மேற்கத்திய, ஃபௌஸ்டிய" (Faustian) வாழ்க்கை நோக்குடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படலாம். புத்தகங்களில் பயன்படுத்தப்படும் இந்தச் சொற்கள், இதை "கிழக்கத்திய" அல்லது "ஆசிய" என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு வகைப்பாட்டிற்கு எதிராக நிறுத்துகின்றன. இத்தகைய பகட்டான, அக்காலகட்டத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த சொற்கள் உல்ரிச்சின் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால், தங்களை ஆழமாகப் பாதித்த ஒரு அனுபவத்தின் மீது, மேலோட்டமான மற்றும் அடிப்படையற்ற இத்தகைய கருத்துகளைக் கொண்டு ஒரு போலியான முக்கியத்துவத்தைச் சுமத்துவது அந்த உடன்பிறப்புகளின் நோக்கமும் அல்ல, அவர்களின் வழக்கமும் அல்ல. மாறாக, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொண்ட ஒவ்வொரு சொல்லும் உண்மையானதாகவும் எதார்த்தமானதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினர்; அவை மேகங்களுக்கிடையே மிதக்கும் கற்பனையின் தளத்திலிருந்து தோன்றியிருந்தாலும் கூட, அவை உண்மையானவையாகவே இருந்தன. இந்தக் காரணத்திற்காகவே, உல்ரிச் (Ulrich) அவர்களின் உணர்வுகளின் மெல்லிய மூடுபனிக்கு, இயற்கை அறிவியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு விளக்கத்தை அளிப்பதில் ஆர்வம் காட்டினார். இது ஒருவேளை 'ஃபௌஸ்டியன்' (Faustian) வகைப்பட்ட புரிதலுக்கு வலுசேர்ப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மை என்னவென்றால், இயற்கையான எதார்த்தத்தில் வேரூன்றிய ஒரு மனநிலை, கட்டுக்கடங்காத கற்பனைகளுக்கு இடமளிக்காமல் அனைத்தையும் தவிர்த்துவிடும் என்று அவர் நம்பினார். குறைந்தபட்சம், அத்தகைய விளக்கத்திற்கான தொடக்கத்தையாவது அவர் வரைந்து காட்டியிருந்தார். ஆனால், அவர் இந்த அணுகுமுறையை அவர்களின் உணர்வுகளில் உள்ள 'ஆசை சார்ந்த' (appetitive) அம்சத்திற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தியது மிகவும் வியப்பிற்குரியது. அதே சமயம், 'ஆசை சாராத' அம்சங்களுக்கு இதே போன்ற சிந்தனை முறையைப் பயன்படுத்துவது குறித்து அவர் முற்றிலும் கவனத்தில்கொள்ளவில்லை—இருப்பினும், தொடக்கத்தில் அவர் அந்த அம்சத்திற்கும் சமமான முக்கியத்துவத்தையே அளித்திருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

- 1175 -

இதற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது. ஒருவேளை, உணர்வுகளின் இந்த அம்சத்தை உளவியல் ரீதியாகவும் உயிரியல் ரீதியாகவும் பகுப்பாய்வு செய்வது அவருக்குக் கடினமாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது, இதை ஒரு சலிப்பூட்டும், வெறும் துணைக்கருவி என்று அவர் கருதியிருக்கலாம்—அல்லது இவை இரண்டுமே உண்மையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவரை முதன்மையாக ஈர்த்தது வேறொன்று; இதைப் பற்றி அவர் ஏற்கனவே பலமுறை குறிப்பிட்டிருந்தார்—அகாதேவின் (Agathe) ஆழ்ந்த பெருமூச்சு, அவளது கடந்த காலத்தின் கொந்தளிப்பான உணர்ச்சிகளுக்கும், மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும் சூழலில் நிலவும் காலமற்ற அமைதிக்குள் தங்கியிருக்கும் அழியாத நிலைக்கும் இடையிலான, வலியும் இன்பமும் கலந்த முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்திய தருணத்திலிருந்தே அவர் இதைக் குறித்து உணர்த்தியிருந்தார். ஏனெனில்—ஏற்கனவே பலமுறை குறிப்பிட்டது போல—எந்தவொரு உணர்விற்குள்ளும் இரண்டு வெவ்வேறு மனநிலைகளை அடையாளம் காண முடியும்; இவைதான் அந்த உணர்வை வடிவமைத்து, அது எவ்வாறு முழுமையான தீவிர உணர்ச்சியாக (passion) பரிணமிக்கும் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. மேலும், மனிதர்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம் (அல்லது ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்க்கையில், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில், இந்த இரண்டு மனநிலைகளில் ஏதேனும் ஒன்று மற்றொன்றை விட மேலோங்கி இருக்கலாம்).

இதில் அவர் ஒரு ஆழமான வேறுபாட்டைக் கண்டார். முதல் வகையைச் சேர்ந்தவர்கள்—ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல—எல்லாவற்றையும் ஆர்வத்துடன் தேடிச் சென்று, அவற்றை எதிர்கொள்ள முற்படுகிறார்கள்; அவர்கள் தடைகளை மலைப்பகுதியின் காட்டாற்றைப் போல அடித்துச் செல்கிறார்கள், அல்லது புதிய பாதைகளை உருவாக்கிக் கொண்டு ஆர்ப்பரித்துச் செல்கிறார்கள். இவர்களது உணர்ச்சிகள் தீவிரமானவை மற்றும் அடிக்கடி மாறக்கூடியவை; இதன் விளைவாக, இவர்களது வாழ்க்கை வரலாறு கூர்மையான, ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்ற மாற்றங்களைக் கொண்டதாக அமைகிறது—இது ஒரு வேகமான, நிலையற்ற பயணத்தின் உணர்வை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கச் செய்கிறது. இத்தகைய நபர்களைக் குறிக்கவே 'ஆர்வமிக்க' (appetitive) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஒரு தீவிரமான வாழ்வின் முதன்மையான அடையாளமாக இருக்க வேண்டும் என்று உல்ரிச் ஒருகாலத்தில் கருதிய ஒரு கருத்தாக்கம் இது. இதற்கு நேர்மாறாக, மற்றொரு வகை மனிதர்கள் உள்ளனர்: இவர்கள் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவர்கள், ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர்கள், தெளிவற்ற தன்மையுடையவர்கள்; முடிவெடுப்பதில் மெதுவானவர்கள், கனவுகளும் ஏக்கங்களும் நிறைந்தவர்கள், மேலும் தங்களுக்குள்ளேயே திரும்பிய ஒரு தீவிர உணர்வைக் கொண்டவர்கள். சில சமயங்களில் — தற்போது விவாதத்தில் இல்லாத பிற சிந்தனைகளின் சூழலில் — உல்ரிச் இத்தகையவர்களைக் குறிக்க 'சிந்தனை சார்ந்த' (contemplative) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். பொதுவாக இச்சொல் 'சிந்தனைமிக்க' (reflective) என்ற சாதாரணப் பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்பட்டாலும், உல்ரிச்சைப் பொறுத்தவரை இது மிகவும் ஆழமான பொருளைக் கொண்டிருந்தது; இது முன்னரே குறிப்பிட்ட 'கிழக்கத்திய-பாஸ்டியன் அல்லாத' (Oriental-non-Faustian) பண்புடன் அடிப்படையில் ஒத்துப்போனது. ஒருவேளை, இந்தச் சிந்தனை சார்ந்த இயல்பில்தான் — குறிப்பாக அது 'ஆர்வமிக்க' இயல்புடன் இணையும்போது — ......அதன் எதிர்நிலைக்கு மாறாக—இது வாழ்க்கையில் ஒரு அடிப்படையான வேறுபாடாகும். ஏதோ ஒரு நுண்மையான கோட்பாட்டை விட, இந்த அம்சம் உல்ரிக்குக்கு மிகவும் தெளிவாகவும் ஈர்க்கக்கூடியதாகவும் இருந்தது. வாழ்க்கையைப் பற்றிய இவ்வளவு சிக்கலான, கடினமான கருத்துகள் அனைத்தும் ஒரு இருநிலை அமைப்பிலிருந்து—ஒவ்வொரு மனித உணர்விலும் இயல்பாகவே இருக்கும் ஒரு கட்டமைப்பிலிருந்து—உருவாகின்றன என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஒருவித மனநிறைவைத் தந்தது; இது ஒரு எளிமையான, விளக்கமளிக்கக்கூடிய சாத்தியக்கூறாக இருந்தது.

இயல்பாகவே, இங்கே விவாதிக்கப்படும் மனித வாழ்வின் அந்த இரு நிலைகளும், ஒருபுறம் "பண்புகள் ஏதுமற்ற" மனிதனையும், மறுபுறம் ஒரு மனிதன் கொண்டிருக்கக்கூடிய அனைத்துப் பண்புகளையும் வெளிப்படுத்தும் மனிதனையும் குறிக்கின்றன என்பது அவருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. முதலாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டவரை ஒரு 'நிஹிலிஸ்ட்' (எதையும் சாராதவர்/மறுப்பவர்) என்று சொல்லலாம்—அதாவது இறைவனின் கனவுகளைக் காண்பவர். அதேசமயம், செயலில் இறங்கத் துடிக்கும் 'செயல்வீரர்' (activist) என்பவரும் ஒரு வகையில் இறைவனின் கனவுகளைக் காண்பவரே; அவர் நிச்சயமாக, உலகை நடைமுறை நோக்கத்துடன் தெளிவாக அணுகும் ஒரு 'யதார்த்தவாதி' (realist) அல்ல. "அப்படியானால், நாம் ஏன் யதார்த்தவாதிகளாக இல்லை?" என்று உல்ரிக் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டார். அவரும் அவளும் யதார்த்தவாதிகள் அல்ல என்பது அவர்களின் சிந்தனைகள் மற்றும் செயல்கள் மூலமே சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபணமாகியிருந்தது; மாறாக, அவர்கள் நிஹிலிஸ்டுகளாகவும் செயல்வீரர்களாகவும் இருந்தனர்—சூழலுக்கு ஏற்ப இந்த இரு நிலைகளுக்கு இடையே மாறிக்கொண்டே இருந்தனர்.
==========================
@56