: tr. by google translateகல்விக்கழகத்திற்கான ஒரு அறிக்கை.
கல்விக்கழகத்தின் மதிப்பிற்குரிய பெருமக்களே!
ஒரு குரங்காக இருந்த எனது முந்தைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு அறிக்கையை கல்விக்கழகத்திற்குச் சமர்ப்பிக்க என்னை அழைக்கும் பெருமையை நீங்கள் எனக்கு அளிக்கிறீர்கள்.
இந்த வகையில், உங்கள் கோரிக்கையை என்னால் நிறைவேற்ற இயலாது என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். எனது குரங்கு இயல்பிலிருந்து ஏறக்குறைய ஐந்து ஆண்டுகள் என்னைப் பிரிக்கின்றன—நாட்காட்டியின்படி அளவிடும்போது இது ஒரு குறுகிய காலமாக இருக்கலாம், ஆனால் நான் கடந்து வந்ததைப் போல பாய்ந்து செல்வதற்கு இது எல்லையற்ற நீண்ட காலமாகும்: சில சமயங்களில் சிறந்த மனிதர்கள், அறிவுரைகள், கைதட்டல்கள் மற்றும் இசைக்குழுவின் இசையுடன், ஆனால் அடிப்படையில் நான் தனியாகவே இருந்தேன்—ஏனெனில், அந்த உருவகத்திற்கேற்ப சொல்வதானால், எல்லாத் தோழமையும் தொடக்கத் தடைக்கு வெகு தொலைவில் தங்கிவிட்டது. எனது பூர்வீகத்தையும், எனது இளமைக்கால நினைவுகளையும் நான் பிடிவாதமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தால், இந்தச் சாதனை சாத்தியமற்றதாக இருந்திருக்கும். உண்மையில், எல்லாப் பிடிவாதங்களையும் துறப்பதே நான் என்மீது விதித்துக்கொண்ட தலையாய கட்டளையாக இருந்தது; நான்—ஒரு சுதந்திரமான குரங்கு—இந்த நுகத்திற்குப் பணிந்தேன். ஆயினும், அவ்வாறு செய்ததால், அந்த நினைவுகளே எனக்கு மேலும் மேலும் எட்டாதவையாக மாறின. ஆரம்பத்தில், மனிதர்கள் விரும்பியிருந்தால், பூமியைத் தழுவிய வானத்தால் உருவாக்கப்பட்ட முழு வாயிலின் வழியாகத் திரும்புவதற்கான வழி எனக்குத் திறந்திருந்தது; ஆனால், முன்னோக்கி உந்தப்பட்ட எனது சொந்த வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அந்த வாயில் மேலும் மேலும் தாழ்வாகவும் குறுகலாகவும் ஆனது; மனித உலகிற்குள் நான் மேலும் மேலும் இயல்பாகவும் மேலும் மேலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும் உணர்ந்தேன்; எனது கடந்த காலத்திலிருந்து என் மீது வீசிய புயல் தணிந்தது; இன்று அது என் குதிகால்களைக் குளிர்விக்கும் ஒரு மெல்லிய காற்று மட்டுமே; மேலும், அது நுழையும், நான் ஒரு காலத்தில் வெளிவந்த அந்தத் தொலைதூரத் திறப்பு மிகவும் சிறியதாகிவிட்டது, அங்கே ஓடித் திரும்புவதற்கு என் வலிமையும் மனவுறுதியும் போதுமானதாக இருந்தாலும்கூட, அதன் வழியே புகுந்து செல்ல என் உடலிலிருந்து தோலையே உரிக்க வேண்டியிருக்கும். வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால்—இந்த விஷயங்களுக்கு உருவகங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் எனக்கு எவ்வளவு விருப்பம் இருந்தாலும்—வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன்: கனவான்களே, உங்கள் குரங்கு இயல்பு—உங்களுக்குப் பின்னால் அப்படி ஏதேனும் ஒன்று இருப்பதாகக் கொண்டால்—என்னுடையது எனக்கு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறதோ, அதைவிட உங்களுக்கு அது தொலைவில் இருக்க முடியாது. ஆனால், அதன் குதிகால் பகுதியில், இந்த பூமியில் நடமாடும் அனைவரையும் அது கூச்சப்படுத்துகிறது—சிறு சிம்பன்சியையும் சரி, வலிமைமிக்க அக்கிளீஸையும் சரி.
இருப்பினும், மிகவும் வரையறுக்கப்பட்ட அர்த்தத்தில், உங்கள் கேள்விக்கு என்னால் ஒருவேளை பதிலளிக்க முடியும்—உண்மையில், நான் அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறேன்.[150] நான் முதலில் கற்றுக்கொண்டது கைகுலுக்கலை எப்படி வழங்குவது என்பதுதான்; கைகுலுக்கல் வெளிப்படைத்தன்மையைக் குறிக்கிறது; ஆகவே இன்று—என் தொழில் வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த சிகரத்தில் நான் நின்றுகொண்டிருக்கும் இந்தத் தருணத்தில்—அந்த முதல் கைகுலுக்கலோடு ஒரு வெளிப்படையான வார்த்தையும் இணையட்டும். இது அகாடமிக்கு (கல்வி மன்றத்திற்கு) அடிப்படையில் புதிதான எதையும் வழங்கப்போவதில்லை; மேலும், என்னிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்பட்டவற்றிற்கும்—என் உயிரே போனாலும் என்னால் சொல்லவே முடியாத விஷயங்களுக்கும்—இது வெகு தொலைவில் பின்தங்கியே நிற்கும். ஆயினும், இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், ஒரு முன்னாள் குரங்கு[151] மனித உலகிற்குள் ஊடுருவி, அங்கே தனக்கென ஒரு உறுதியான இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டதற்கான வழிகாட்டும் கொள்கையை இது வெளிப்படுத்த உதவுகிறது. எனினும், என் மீது எனக்கே முழுமையான நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலோ—நாகரிக உலகின் பல்வேறு மேடைகளில் எனக்கிருக்கும் அந்தஸ்து, யாராலும் அசைக்க முடியாத அளவுக்கு உறுதியாக நிலைபெறாமல் இருந்திருந்தாலோ—இப்போது நான் சொல்லப்போகும் இந்தச் சில்லறை விவரங்களைக் கூடச் சொல்லத் துணியமாட்டேன்:
நான் 'கோல்ட் கோஸ்ட்' (Gold Coast) பகுதியிலிருந்து வந்தவன். நான் எப்படிக் பிடிக்கப்பட்டேன் என்பதைப் பொறுத்தவரை, மற்றவர்கள் கூறிய விவரங்களையே நான் சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது. ஹேகன்பெக் (Hagenbeck) நிறுவனத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஒரு வேட்டைப் பயணம்—அந்தப் பயணத்தின் தலைவருடன்,[152] தற்செயலாகச் சொல்கிறேன், நான் பிற்காலத்தில் பல சிறந்த சிவப்பு ஒயின் பாட்டில்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு காலி செய்திருக்கிறேன்—கடற்கரையோரப் புதர்களுக்கு நடுவே பதுங்கியிருந்தது. ஒரு மாலைப் பொழுதில், என் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து நான் நீர்நிலையை நோக்கி ஓடி வந்துகொண்டிருந்தேன். துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தங்கள் கேட்டன; என்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அடிபடவில்லை; என் மீது இரண்டு குண்டுகள் பாய்ந்தன.
ஒன்று என் கன்னத்தில்; அது ஒரு சிறிய காயம்தான்—ஆயினும் அது ஒரு பெரிய, முடி நீக்கப்பட்டு சிவந்த வடுவை விட்டுச் சென்றது. அந்த வடுவே எனக்கு, அருவருப்பானதும், முற்றிலும் தவறானதுமான—சொல்லப்போனால், ஒரு *குரங்காலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய*—"சிவப்பு பீட்டர்" (Red Peter) என்ற பட்டப்பெயரைப் பெற்றுத் தந்தது. அண்மையில் இறந்துபோன, ஓரளவுக்குப் பிரபலமாகத் திகழ்ந்த, பயிற்சி பெற்ற மேடைக்குரங்கான 'பீட்டர்' என்பவனிடமிருந்து என்னை வேறுபடுத்திக் காட்டும் ஒரே விஷயம், என் கன்னத்திலிருக்கும் அந்தச் சிவப்பு வடு மட்டுமே என்பது போல[153] அந்தப் பெயர் அமைந்திருந்தது. ஆனால், இது ஒரு இடைச்செருகல் மட்டுமே. இரண்டாவது குண்டு என் இடுப்புக்குக் கீழே தாக்கியது. அது ஒரு கடுமையான காயம்; இன்றும் நான் சற்றே நொண்டி நடப்பதற்கு அதுவே காரணமாகும். சமீபத்தில், செய்தித்தாள்களில் என்னைப் பற்றி வாய்க்கு வந்தபடி உளறித் திரியும் அந்தப் பத்தாயிரம் அற்பப் பிராணிகளில் ஒருவன் எழுதிய ஒரு கட்டுரையைப் படித்தேன். அதில் அவன், என் குரங்குத் தன்மை இன்னும் முழுமையாக அடக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தான். அதற்குச் சான்றாக அவன் கூறியது என்னவென்றால்: யாராவது பார்வையாளர்கள் வரும்போதெல்லாம், அந்தத் துப்பாக்கிச் சூட்டினால் ஏற்பட்ட நுழைவாய்க் காயத்தைக் காட்டுவதற்காக நான் வேண்டுமென்றே என் கால்சட்டையைக் கழற்றிக் காட்டுகிறேனாம். அந்த ஆள் எழுதும் கையின் ஒவ்வொரு விரலையும், ஒவ்வொன்றாகச் சுட்டுத் துளைக்க வேண்டும். நான்—*நான்*, எனக்கு விருப்பமானவர் முன் என் கால்சட்டையைக் கழற்ற எனக்கு உரிமை உண்டு; அங்கே, நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட ஒரு உரோம அங்கியையும், ஒரு—தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி, ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக இங்கே ஒரு குறிப்பிட்ட சொல்லைத் தேர்ந்தெடுப்போம்—ஒரு *புனித நிந்தனை*யான துப்பாக்கிச் சூட்டினால் ஏற்பட்ட வடுவையும் தவிர வேறொன்றையும் காண முடியாது. எல்லாம் பகல் வெளிச்சத்தில் வெளிப்படையாகக் கிடக்கின்றன; மறைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை; உண்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது, எந்தவொரு உன்னத உள்ளமும் மிகச் சிறந்த நாகரிகங்களைக் கூடத் தூக்கி எறிந்துவிடும். ஒருவேளை அந்த எழுத்தாளரோ, பார்வையாளர்கள் வரும்போது தன் கால்சட்டையைக் கழற்றினால், அந்தக் காட்சி உண்மையிலேயே முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கும்—அவர் அவ்வாறு செய்யாமல் இருப்பதை அவரது நல்லறிவின் அறிகுறியாக நான் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் அப்படியென்றால், அவர் தனது மென்மையான உணர்வுகளையும் என் வழியில் குறுக்கிடாமல் இருக்கட்டும்!
அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பிறகு நான் விழித்தேன் – இங்கே படிப்படியாக என் சொந்த நினைவுகள் தொடங்குகின்றன[156] – ஹேகன்பெக்கின் நீராவி கப்பலின் இடைத்தளத்தில் உள்ள ஒரு கூண்டில்....கள். அது நான்கு பக்கமும் கம்பிகளால் சூழப்பட்ட ஒரு கூண்டு அல்ல; மாறாக, மூன்று சுவர்கள் மட்டுமே ஒரு மரப்பெட்டியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தன; எனவே, அந்த மரப்பெட்டியே நான்காவது சுவராக அமைந்திருந்தது. அந்த முழு அமைப்பும், உள்ளே நிமிர்ந்து நிற்பதற்கு மிகவும் தாழ்வாகவும், அமர்வதற்கு மிகவும் குறுகலாகவும் இருந்தது. அதன் விளைவாக, நான் என் முழங்கால்களை மடித்து, எப்போதும் நடுங்கியபடியே குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தேன்—மேலும், ஆரம்பத்தில் நான் யாரையும் பார்க்க விரும்பாமலும், எப்போதும் இருளிலேயே இருக்க விரும்பியதாலும், நான் அந்த மரப்பெட்டியை நோக்கியே அமர்ந்திருந்தேன்; அதே வேளையில், என் முதுகுக்குப் பின்னால் இருந்த கம்பிகள் என் சதையைக் கீறி வதைத்துக்கொண்டிருந்தன. காட்டு விலங்குகளை அவற்றின் ஆரம்பக் கட்டங்களில் இத்தகைய அடைப்புக்குள் வைத்திருப்பது நன்மை பயக்கும் என்று கருதப்படுகிறது; இன்று, என் சொந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில்—மனித கண்ணோட்டத்தில்—இது உண்மையிலேயே சரியானதே என்பதை என்னால் மறுக்க இயலாது.
எனினும், அக்காலத்தில் நான் அதைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்கவில்லை. என் வாழ்விலேயே முதன்முறையாக, எனக்கு வெளியேறும் வழி ஏதும் இருக்கவில்லை; குறைந்தபட்சம், முன்னோக்கிச் செல்லவும் வழியில்லை; எனக்கு நேர் எதிரே அந்த மரப்பெட்டி நின்றிருந்தது—பலகைக்கு பலகை உறுதியாக இணைக்கப்பட்ட நிலையில். உண்மைதான், அந்தப் பலகைகளுக்கு இடையே ஒரு தொடர்ச்சியான இடைவெளி இருந்தது—அதை நான் முதன்முதலில் கண்டறிந்தபோது, எதையும் புரிந்துகொள்ள இயலாததாலேயே எழுந்த ஒருவித பரவசமான ஓலத்துடன் அதை வரவேற்றேன்—ஆனால் அந்த இடைவெளி, என் வால் நுனி கூட ஊடுருவிச் செல்ல முடியாத அளவுக்கு மிகவும் குறுகலாக இருந்தது; மேலும், குரங்குக்கே உரிய என் முழு பலத்தைப் பயன்படுத்தியும், அதை என்னால் விரிவுபடுத்த இயலவில்லை.
நான் மிகக் குறைவாகவே சத்தம் எழுப்பியதாக எனக்குப் பின்னர் தெரியவந்தது—அதாவது, மற்றவர்கள் என்னிடம் கூறியதன் மூலம் நான் அதை அறிந்துகொண்டேன். இதிலிருந்து, நான் ஒன்று விரைவில் இறந்துவிடுவேன் என்றோ, அல்லது இந்த ஆரம்பக்கட்ட நெருக்கடியான காலத்தைத் தாண்டி நான் பிழைத்துவிட்டால், பயிற்சிக்கு மிகவும் எளிதில் இணங்கக்கூடியவனாகத் திகழ்வேன் என்றோ அவர்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். நான் அந்தக்கட்டத்தைத் தாண்டிப் பிழைத்துக்கொண்டேன். அடக்கப்பட்ட அழுகுரல், பேன்களைத் தேடிப் பிடிக்கும் வேதனையான முயற்சி, ஒரு தேங்காயை நாவால் நக்கும் சோர்வான செயல், மரப்பெட்டியின் சுவரில் என் தலையைத் தாளகதியுடன் மோதிக்கொள்ளுதல், யாரேனும் அருகில் வரும்போதெல்லாம் என் நாக்கை வெளியே நீட்டிக் காட்டுதல்—இவையே இந்தப் புதிய வாழ்வில் என் முதல் செயல்பாடுகளாக அமைந்தன. ஆயினும், இவை அனைத்தின் ஊடாகவும், ஒரே ஒரு உணர்வு மட்டுமே மேலோங்கி நின்றது: வெளியேற வழியே இல்லை எனும் உணர்வு. இயல்பாகவே, அக்காலத்தில் ஒரு குரங்காக நான் எவ்வளவு தீவிரமாக உணர்ந்தேனோ—அதை இப்போது மனித வார்த்தைகளில் விவரிக்க முயலும்போது—நிச்சயமாகச் சிதைத்தே [160] வெளிப்படுத்த முடியும்; ஆயினும், அந்த ஆதிக்குரங்கின் உண்மையை என்னால் இப்போது முழுமையாக மீட்டெடுக்க இயலாவிட்டாலும், என் இந்த விவரிப்பு குறைந்தபட்சம் சரியான திசையையாவது சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.
எது எப்படியாயினும், அதுவரை எனக்குத் தப்பிச் செல்ல எத்தனையோ வழிகள் இருந்தன; ஆனால் இப்போது—ஒன்றுமே இல்லை. நான் முற்றிலுமாகச் சூழப்பட்டு, ஒரு மூலைக்குள் அடைபட்டுப்போயிருந்தேன். நான் அந்த இடத்திலேயே ஆணியால் அடிக்கப்பட்டிருந்தால், எனது நடமாடும் சுதந்திரம் ஏற்கனவே இருந்ததை விட அதிகமாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்காது. அது ஏன்? உங்கள் கால்விரல்களுக்கு இடையில் இரத்தம் வரும் வரை சொறிந்தாலும், உங்களால் காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. உங்கள் முதுகை[161] கூண்டின் கம்பிகளில் அழுத்தி, அவை உங்களை இரண்டாகப் பிளக்கும் வரை அழுத்தினாலும், உங்களால் காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. எனக்கு வெளியேற வழி இல்லை, ஆனாலும் நான் எனக்காக ஒன்றை உருவாக்க வேண்டியிருந்தது; ஏனென்றால் அது இல்லாமல், என்னால் வாழ முடியாது. அந்த மரப்பெட்டி சுவரில் என்றென்றும் அழுத்தப்பட்ட நிலையில் இருந்தால்—நான் தவிர்க்க முடியாமல் அழிந்திருப்பேன். ஆனால் ஹேகன்பெக்கின் படைப்புகளில், குரங்குகள் மரப்பெட்டி சுவருக்கு எதிராகத்தான் இருக்க வேண்டும்—சரி, அப்படியானால், நான் ஒரு குரங்காக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். ஒரு தெளிவான, நேர்த்தியான சிந்தனை ஓட்டம்—நான் எப்படியோ என் குடலில் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் குரங்குகள் தங்கள் குடலால் சிந்திக்கின்றன.
[162] "வெளியேற ஒரு வழி" என்பதன் மூலம் நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பதை மக்கள் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். நான் அந்தச் சொல்லை அதன் மிகவும் சாதாரணமான மற்றும் விரிவான அர்த்தத்தில் பயன்படுத்துகிறேன். நான் வேண்டுமென்றே "சுதந்திரம்" என்று சொல்வதில்லை. முழுமையான, எல்லையற்ற சுதந்திரத்தின் அந்த மகத்தான உணர்வை நான் குறிப்பிடவில்லை. ஒரு குரங்காக, ஒருவேளை நான் அதை ஒரு காலத்தில் அறிந்திருந்தேன்; அதன்பிறகு அதற்காக ஏங்கும் மனிதர்களையும் நான் சந்தித்திருக்கிறேன். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை—நான் அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி சுதந்திரத்தை விரும்பவில்லை. தற்செயலாக: மனிதர்களிடையே, சுதந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை ஒருவர் தன்னைத்தானே அடிக்கடி ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்[163]. சுதந்திரம் மனித உணர்வுகளில் மிகவும் உன்னதமான ஒன்றாக இருப்பது போலவே, அதற்கு இணையான சுய-மாயையும் ஏமாற்றங்களில் மிகவும் உன்னதமான ஒன்றாக இருக்கிறது. பலமுறை, பல்சுவை அரங்குகளில்—எனது சொந்த நிகழ்ச்சிக்கு சற்று முன்பு—கூரையிலிருந்து தங்கள் ட்ரபீஸ்களில் தொங்கிக்கொண்டு, மிக உயரத்தில் சாகசம் செய்யும் சில ஜோடி வித்தைக்காரர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் ஆடினார்கள், அசைந்தார்கள், குதித்தார்கள், ஒருவரையொருவர் கைகளில் மிதந்து சென்றார்கள்; ஒருவர் மற்றவரை முடியைப் பிடித்து, தன் பற்களால் கவ்விக்கொள்வார். "இதுவும் மனித சுதந்திரம்தான்," என்று நான் நினைத்தேன்—"தன்னாட்சி இயக்கம்." ஓ, புனிதமான இயற்கையின் கேலியே![164] அத்தகைய காட்சியைக் கண்டு குரங்கு இனத்தின் சிரிப்பை எந்தக் கட்டமைப்பும் தாங்காது.
இல்லை, எனக்குச் சுதந்திரம் தேவையில்லை. வெளியேற ஒரு வழி மட்டுமே—வலதுபுறம், இடதுபுறம், அல்லது எங்கு வேண்டுமானாலும்; நான் வேறு எந்தக் கோரிக்கைகளையும் வைக்கவில்லை; அந்தத் தப்பிக்கும் வழி வெறும் ஒரு மாயையாகவே இருந்தாலும்கூட—அதற்கான எதிர்பார்ப்பு மிகச் சொற்பமானதுதான்; எனவே, அந்த மாயையின் தாக்கமும் பெரிதாக இருக்கப்போவதில்லை. அங்கிருந்து நகர்ந்து செல்ல வேண்டும், முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும்! ஒரு சரக்குப் பெட்டியின் சுவரோடு இறுக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டு, கைகளை உயர்த்தியவாறு ஒரே இடத்தில் அசைவற்று நின்றுவிடக்கூடாது.
இன்று நான் ஒன்றை மிகத் தெளிவாக உணர்கிறேன்: மிக உயர்ந்த அளவிலான மன அமைதி இல்லாவிட்டால், என்னால் அங்கிருந்து ஒருபோதும் தப்பித்திருக்க முடியாது. சொல்லப்போனால், கப்பலில் பயணித்த அந்த முதல் சில நாட்களுக்குப் பிறகு என்னுள் குடிகொண்ட அந்த அமைதிக்குத்தான்—நான் இன்று அடைந்திருக்கும் இந்த நிலைக்குக் காரணமான அனைத்தையும்—நான் கடமைப்பட்டிருக்கக்கூடும். அந்த அமைதியோ, அனேகமாக அந்தக் கப்பலில் பணியாற்றிய மனிதர்களிடமிருந்தே எனக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும்.
எத்தனையோ குறைகள் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் உண்மையில் நல்ல மனிதர்கள். அன்று நான் அரைகுறைத் தூக்கத்தில் இருந்தபோது எதிரொலித்த அவர்களின் கனத்த காலடி ஓசைகளை, இன்றும் நான் மிகுந்த பாசத்துடன் நினைவுகூர்கிறேன். எத்தகைய வேலையாக இருந்தாலும், அதை மிக மிக மெதுவாகவே செய்து முடிக்கும் ஒரு பழக்கம் அவர்களிடம் இருந்தது. அவர்களில் ஒருவன் தன் கண்களைத் தேய்த்துக்கொள்ள விரும்பினால், தன் கையை ஏதோ ஒரு கனத்த எடையைத் தூக்குவதுபோலவே உயர்த்துவான். அவர்களின் நகைச்சுவைகள் சற்று முரட்டுத்தனமானவையாக இருந்தாலும், உள்ளம் கனிந்தவையாக இருந்தன. அவர்களின் சிரிப்புடன் எப்போதும் ஒரு இருமல் சத்தமும் கலந்திருக்கும்—அது கேட்பதற்கு ஆபத்தானதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதனால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை. அவர்கள் வாயில் எப்போதும் எதையாவது துப்பித் தள்ளுவதற்கு வைத்திருப்பார்கள்; மேலும், அதை எங்கே துப்புகிறோம் என்பது குறித்து அவர்களுக்குச் சிறிதும் கவலையே இருக்காது. என்னிடமிருந்த பேன்கள் தங்கள் மீது தாவி வருவதாக அவர்கள் எப்போதும் குறை கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள்; ஆயினும், அந்த ஒரே காரணத்தினால் கூட, அவர்கள் ஒருபோதும்...
...ஒருபோதும் உண்மையாகவே கோபமடைந்ததில்லை; என் உரோமங்களுக்குள் உண்ணிகள் செழித்து வளர்கின்றன என்பதையும், அந்த உண்ணிகள் குதிக்கும் இயல்புடையவை என்பதையும் மட்டுமே அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்; அந்த உண்மையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டனர். அவர்கள் பணி ஓய்வில் இருந்தபோது, அவர்களில் சிலர் சில சமயங்களில் என்னைச் சுற்றி ஒரு அரைவட்ட வடிவில் அமர்ந்திருப்பார்கள்; அவர்கள் அதிகம் பேசிக்கொள்வதில்லை, ஒருவருக்கொருவர் மென்மையாகக் குரல் எழுப்புவதுடன் நிறுத்திக்கொள்வார்கள்; அவர்கள் தங்கள் புகைக்குழல்களைப் பிடித்தபடி புகைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள், மரப்பெட்டிகளின் மீது சாய்ந்து படுத்திருப்பார்கள்; நான் மிகச்சிறிய அசைவை வெளிப்படுத்தினால்கூட, உடனே தங்கள் முழங்கால்களில் தட்டிக்கொள்வார்கள்; அவ்வப்போது, அவர்களில் ஒருவன் ஒரு குச்சியை எடுத்து, எனக்கு எங்கு இதமாக இருக்குமோ, சரியாக அந்த இடத்தில் கிச்சுகிச்சு மூட்டுவான். இன்று இந்தக்கப்பலில் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்ள எனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டால், நான் நிச்சயமாக அந்த அழைப்பை மறுத்துவிடுவேன்; ஆயினும், கப்பலின் அடித்தளத்தில் (steerage) அமர்ந்திருக்கும்போது, நான் அசைபோடுவது வெறுமனே கசப்பான நினைவுகளை மட்டுமல்ல என்பது மட்டும் அதே அளவு உறுதியானது.
இந்த மனிதர்களின் துணையால் எனக்குக் கிடைத்த அமைதிதான், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் தப்பிச்செல்லும் முயற்சியில் ஈடுபடாமல் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தியது. இன்றைய நிலையிலிருந்து பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, நான் உயிர்வாழ விரும்பினால் ஒரு தப்பிக்கும் வழியைக் கண்டறிய வேண்டும் என்று நான் குறைந்தபட்சம் உணர்ந்திருந்ததாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது—ஆனால் அந்தத் தப்பிக்கும் வழியை, ஓடி ஒளிவதன் மூலம் அடைய முடியாது என்பதையும் நான் உணர்ந்திருந்தேன். தப்பிச்செல்லுதல் உண்மையில் சாத்தியமாக இருந்ததா என்பது எனக்கு இப்போது உறுதியாகத் தெரியவில்லை [169], இருப்பினும் அது சாத்தியமே என்று நான் நம்புகிறேன்; ஒரு குரங்கைப் பொறுத்தவரை, தப்பிச்செல்லுதல் எப்போதும் சாத்தியமாகவே இருக்க வேண்டும். இன்றைய நிலையில் உள்ள என் பற்களைக் கொண்டு, சாதாரண பருப்புகளை உடைக்கும்போதுகூட நான் கவனமாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறது; ஆனால் அக்காலத்தில், போதுமான நேரம் கிடைத்திருந்தால், கதவின் பூட்டை கடித்து உடைத்துத் திறக்கும் திறமை நிச்சயமாக என்னிடம் இருந்திருக்கும். ஆனால் நான் அதைச் செய்யவில்லை. அப்படிச் செய்திருந்தால், இறுதியில் எனக்கு என்ன லாபம் கிடைத்திருக்கப்போகிறது? நான் என் தலையை வெளியே நீட்டிய மறுகணமே, அவர்கள் என்னைப் பிடித்து, இன்னும் மோசமான ஒரு கூண்டில் அடைத்திருப்பார்கள்; அல்லது, நான் யாருக்கும் தெரியாமல் நழுவிச் சென்று மற்ற விலங்குகளுடன்—ஒருவேளை எனக்கு எதிரே அடைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பாம்புகளுடன்—கலந்திருக்கக்கூடும்; அப்படி நடந்திருந்தால், அந்தப் பாம்புகளின் சுருள்களுக்குள் சிக்கி நான் என் உயிரை விட்டிருப்பேன்; அல்லது, நான் எப்படியோ தப்பித்து கப்பலின் மேல் தளத்திற்குச் சென்று, அங்கிருந்து கடலுக்குள் குதித்திருக்கக்கூடும்—அப்படி நடந்திருந்தால், பரந்து விரிந்த பெருங்கடலில் சிறிது நேரம் மிதந்திருந்துவிட்டு, இறுதியில் நீரில் மூழ்கி இறந்திருப்பேன். இவை அனைத்தும் விரக்தியின் விளிம்பில் செய்யப்படும் செயல்கள். நான் மனிதர்களைப் போல இவ்வளவு நுணுக்கமாக எதையும் கணக்கிடவில்லை; ஆயினும், என்னைச் சூழ்ந்திருந்த சூழலின் தாக்கத்தினால், நான் அப்படி நுணுக்கமாகக் கணக்கிட்டது போலவே நடந்துகொண்டேன்.
நான் எதையும் கணக்கிடவில்லை; ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தேன்—அதுவும் மிகச்சிறந்த அமைதியுடன். நான் அந்த மக்கள் முன்னும் பின்னும் அலைந்து திரிவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்—எப்போதும் அதே முகங்கள், அதே அசைவுகள்; பல சமயங்களில், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஒரு நபர்தான் என்பது போல எனக்குத் தோன்றியது. அந்த மனிதன்—அல்லது அந்த மனிதர்கள்—இவ்விதம் எவ்விதத் தடையுமின்றி நடமாடி வந்தனர். ஒரு உன்னதமான குறிக்கோள் என் மனதில் மெல்லத் தோன்றத் தொடங்கியது. நான் அவர்களைப் போலவே மாறிவிட்டால், சிறைக் கம்பிகள் விலக்கப்படும் என்று யாரும் எனக்கு வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை. அத்தகைய வாக்குறுதிகள்—நிறைவேறவே முடியாதது போலத் தோன்றும் விஷயங்கள் குறித்த வாக்குறுதிகள்—சாதாரணமாக வழங்கப்படுவதில்லை. ஆயினும், அந்த நிறைவேற்றங்கள் நிகழ்ந்து முடிந்த பிறகு, அந்த வாக்குறுதிகள் பின்னோக்கிப் பார்க்கையில் தாமாகவே வெளிப்படுகின்றன—முன்பு எங்குத் தேடியும் கிடைக்காமல் போனதோ, சரியாக அதே இடத்தில்தான் அவை இப்போது முளைத்தெழுகின்றன. சொல்லப்போனால், அந்த மக்களின் *தனிப்பட்ட இயல்புகளில்* என்னைச் சிறப்பாக ஈர்க்கக்கூடியது என்று எதுவும் இருக்கவில்லை. நான் முன்னரே குறிப்பிட்ட அந்தச் சுதந்திரத்தின் தீவிரப் பற்றாளனாக இருந்திருப்பேனேயானால், அந்த மக்களின் மந்தமான பார்வையில் எனக்குத் தென்பட்ட இந்தத் தப்பிக்கும் வழியை விட, பரந்து விரிந்த திறந்த கடலையே நான் நிச்சயமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன். எவ்வாறாயினும், இத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்குவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே நான் அவர்களைக் கூர்ந்து கவனித்து வந்தேன்; சொல்லப்போனால், நான் சேகரித்த அந்தக் கவனிப்புகளின் தொகுப்புதான் இறுதியில் என்னை இந்த குறிப்பிட்ட திசையை நோக்கி உந்தித் தள்ளியது.
அந்த மக்களைப் போலவே பாவனை செய்வது மிக எளிதாக இருந்தது. முதல் சில நாட்களிலேயே எச்சில் துப்பும் கலையை நான் முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்தேன். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் முகத்தின் மீது எச்சில் துப்பிக் கொள்வோம்; இதில் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் என்னவென்றால், நான் என் முகத்தை உடனே நக்கிச் சுத்தம் செய்துகொள்வேன்; ஆனால் அவர்கள் அவ்வாறு செய்வதில்லை. வெகு விரைவிலேயே, ஒரு பழுத்த அனுபவசாலியைப் போல நான் புகைக்குழல் (pipe) பிடிக்கத் தொடங்கினேன்; நான் என் கட்டைவிரலால் புகைக்குழலின் கிண்ணப்பகுதியை அழுத்தித் தள்ளும் போதெல்லாம், கப்பலின் கீழ்த்தளத்தில் இருந்த மக்கள் அனைவரும் ஆரவாரத்துடன் முழக்கமிடுவார்கள்—ஆயினும், நீண்ட காலத்திற்கு, காலியான புகைக்குழலுக்கும் புகையிலையால் நிரப்பப்பட்ட புகைக்குழலுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.
எனினும், எனக்கு ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய போராட்டம் அந்த 'ஷ்னாப்ஸ்' (schnapps) மதுப்புட்டிதான். அதன் மணம் மட்டுமே என்னை வெகுவாகத் துன்புறுத்தியது; என் உடலில் இருந்த ஒவ்வொரு அணுவின் வலிமையையும் திரட்டி நான் என்னை வற்புறுத்திக் கொண்டேன்—ஆயினும், அந்த மதுவின் மீதான என் வெறுப்பை முழுமையாகக் கடந்துவர எனக்குப் பல வாரங்கள் பிடித்தன. விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், என்னைப் பற்றிய மற்ற எதையும் விட, எனது இந்த அகப் போராட்டங்களைத்தான் மக்கள் மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார்கள். என் நினைவுகளிலும் கூட, அந்த மக்களுக்கு இடையே நான் எந்தப் பாகுபாடும் பார்ப்பதில்லை; ஆயினும், ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் என்னைத் தேடி வருவார்—தனியாகவோ அல்லது துணையுடனோ, பகலிலோ அல்லது இரவிலோ, நேரங்காலம் பாராமலோ—அவர் தன் மதுப்புட்டியுடன் என் முன்னால் வந்து நின்று எனக்குப் பாடம் கற்பிப்பார். அவருக்கு என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; என் இருப்பின் புதிரை விடுவிக்கவே அவர் முயன்று கொண்டிருந்தார். அவர் மெதுவாகப் புட்டியின் மூடியைத் திறந்து, நான் விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேனா என்று பார்க்க என்னைப் பார்ப்பார்; நான் எப்போதும் அவரை ஒரு வெறித்தனமான, காய்ச்சல் போன்ற தீவிரத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—இந்த உலகில் எந்த மனித ஆசிரியராலும் அப்படிப்பட்ட ஒரு மாணவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. புட்டியின் மூடி திறக்கப்பட்டதும், அவர் அதைத் தன் வாயருகே உயர்த்துவார்; என் பார்வை அவர் தொண்டைக்குள் செல்லும் வரை அதைப் பின்தொடரும். என்னைப் பார்த்துத் திருப்தியடைந்த அவர், தலையசைத்து, புட்டியைத் தன் உதடுகளுக்குக் கொண்டு வருவார்; இந்த மெல்லப் புலப்படும் புரிதலால் பரவசமடைந்த நான், என் உடலின் நீள அகலங்களில், எங்கெல்லாம் ஆசை தோன்றுகிறதோ அங்கெல்லாம் கீச்சிட்டபடி என்னை நானே சொறிந்துகொள்வேன். அவர் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்து, புட்டியைத் தன் உதடுகளுக்குக் கொண்டு சென்று, ஒரு மிடறு அருந்துவார்; அவரைப் போலவே செய்ய வேண்டும் என்ற ஆவலும் பொறுமையின்மையும் கொண்ட நான், என் கூண்டிற்குள் என் ஆடையில் மலம் கழித்துக்கொள்வேன், அந்தச் செயல், அவருக்கு அளவற்ற திருப்தியை அளித்தது. பின்னர்—புட்டியைத் தன்னிடமிருந்து வெகுதூரம் நீட்டி, ஒரு சீரான வளைவில் மீண்டும் அள்ளி—மிகையான போதனை செய்யும் தோரணையில் பின்னால் சாய்ந்தபடி, அதை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடிப்பார். என் ஆசையின் தீவிரத்தால் சோர்வடைந்த நான், இனிமேலும் பின்தொடர முடியாமல் கம்பிகளில் தளர்வாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தேன்; அவன் தன் கோட்பாட்டுப் போதனையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தான்...
...அவன் தன் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு, அகலமாகச் சிரிக்கிறான்.
இப்போதுதான் நடைமுறைப் பயிற்சி தொடங்குகிறது. கோட்பாட்டுப் பகுதியாலேயே நான் ஏற்கனவே மிகவும் களைப்படைந்துவிடவில்லையா? ஆம்—மிகவும் களைப்படைந்துவிட்டேன். அது என் விதியின் ஒரு பகுதி. ஆயினும், எனக்கு நீட்டப்பட்ட அந்தப் புட்டியை—என்னால் இயன்றவரை—நான் எட்டிப் பிடிக்கிறேன்; நடுங்கும் கைகளால் அதன் மூடியைத் திறக்கிறேன்; இந்த வெற்றியின் விளைவாக, புதிய தெம்பு எனக்குள் மெல்ல மெல்லத் திரும்புகிறது; அந்தப் புட்டியை—இப்போது அது அசல் புட்டியிலிருந்து பிரித்தறிய முடியாதவாறு உள்ளது—நான் உயர்த்தி என் உதடுகளுக்குக் கொண்டு செல்கிறேன்; பிறகு—வெறுப்புடன்—தீவிரமான வெறுப்புடன்—அது காலியாக இருந்தபோதிலும், அதன் நறுமணத்தால் மட்டுமே நிறைந்திருந்தபோதிலும்—நான் அதைத் தரையில் வீசி எறிகிறேன். அது என் ஆசிரியருக்குத் துயரத்தை அளிக்கிறது; எனக்கோ அதைவிடப் பெரும் துயரத்தை அளிக்கிறது; ஆயினும், அந்தப் புட்டியை வீசி எறிந்த பிறகும், பழகிய திறமையுடன் என் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு சிரிப்பதை நான் மறக்கவில்லை என்ற உண்மையைக் கொண்டு, நான் அவரையும் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை; என்னையும் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.
மிகப் பல நேரங்களில், பாடங்கள் இதே முறையில்தான் நடைபெற்றன. மேலும்—என் ஆசிரியரின் பெருந்தன்மைக்குச் சான்றாக—அவர் என் மீது எந்தத் துவேஷமும் கொண்டிருக்கவில்லை; உண்மைதான், சில சமயங்களில் அவர் தன் புகையும் குழாயை (pipe) என் உடலின் மீது அழுத்திப் பிடிப்பார்—என்னால் எட்டவே முடியாத ஏதோ ஒரு இடத்தில் என் தோல் கருகத் தொடங்கும் வரை அவர் அதைச் செய்வார்—ஆனால் பிறகு, தன் பிரம்மாண்டமான, கனிவான கையாலேயே அவர் அந்தத் தீயை அணைத்துவிடுவார்; அவர் என் மீது துவேஷம் கொள்ளவில்லை; ஏனெனில், 'குரங்குத் தன்மைக்கு' எதிராக நாங்கள் இருவரும் ஒரே அணியில் நின்று போராடுகிறோம் என்பதையும், எங்கள் இருவரில் என்னுடைய போராட்டமே மிகவும் கடினமானது என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். அப்படியென்றால், ஒரு மாலைப் பொழுதில்—ஒரு பெரிய பார்வையாளர் கூட்டத்தின் முன்னிலையில் (அது ஒரு விருந்து நிகழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; அங்கே ஒரு கிராமஃபோன் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது; விருந்தினர்களுக்கு இடையே ஓர் அதிகாரி உலாவிக்கொண்டிருந்தார்)—அந்த மாலைப் பொழுதில், யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமல், என் கூண்டின் முன்னால் தற்செயலாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு 'ஷ்னாப்ஸ்' (schnapps) புட்டியை நான் பற்றிக்கொண்டபோது—அது அவருக்கு மட்டுமல்ல, எனக்கும் எத்துணை மகத்தான வெற்றியாக அமைந்திருக்கும்! பிறகு, அங்கிருந்தவர்களின் கவனம் என் மீது திரும்பியதும், பாடநூலில் விவரிக்கப்பட்டிருப்பதைப் போன்ற துல்லியத்துடன் அந்தப் புட்டியின் மூடியைத் திறந்தேன்; அதை என் உதடுகளுக்குக் கொண்டு சென்றேன்; பின்னர்—எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, முகத்தைச் சுளிக்காமல், ஒரு தேர்ந்த குடிகாரனைப் போலவே—கண்கள் சுழல, தொண்டை விழுங்க, அந்தப் புட்டியில் இருந்ததை உண்மையாகவே, முழுமையாகவே கடைசிச் சொட்டு வரை குடித்துத் தீர்த்தேன்; பிறகு—இனி ஒரு விரக்தியடைந்த மனிதனாக அல்ல, மாறாக ஒரு கலைஞனாக—நான் அந்தப் புட்டியை வீசி எறிந்தேன்; இருப்பினும், அதன்பிறகு என் வயிற்றைத் தடவிக்கொள்ள நான் மறந்துவிட்டேன். இருப்பினும், அதற்குப் பதிலாக—என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள இயலாததாலும், அந்த உந்துதல் மிகத் தீவிரமாக இருந்ததாலும், என் புலன்கள் நிலைகுலைந்து போயிருந்ததாலும்—நான் சற்றும் யோசிக்காமல், "வணக்கம்!" என்று உரக்கக் கத்தினேன்; அது ஒரு மனிதக் குரலாக வெளிப்பட்டது. அந்தக் கூச்சலோடு, நான் மனிதச் சமூகத்திற்குள் குதித்துவிட்டேன்; அதன் எதிரொலி—"கேளுங்கள்! அவன் பேசுகிறான்!"—என் வியர்வை தோய்ந்த உடல் முழுவதிலும் ஒரு முத்தத்தைப் போலப் பதிவதை நான் உணர்ந்தேன்.
நான் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன்: மனிதர்களைப் போலவே நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை என்னை ஈர்க்கவில்லை; நான் அவர்களைப் போலவே நடந்துகொண்டதற்குக் காரணம், நான் ஒரு தப்பிக்கும் வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன் என்பது மட்டுமே—வேறெந்தக் காரணமும் இல்லை. மேலும், அந்த வெற்றி மட்டும் பெரிதாக எதையும் சாதித்துவிடவில்லை. என் குரல் மீண்டும் உடனடியாகவே என்னை ஏமாற்றிவிட்டது; மாதங்கள் பல கடந்த பிறகே அது மீண்டும் எனக்குக் கிடைத்தது; மேலும், அந்த 'ஸ்னாப்ஸ்' (schnapps) மதுப்புட்டியின் மீதான என் வெறுப்பு இன்னும் தீவிரமாகத் திரும்பியது. ஆயினும், என் பாதை—குறைந்தபட்சம் அதுவாவது—இப்போது நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது.
ஹாம்பர்க்கில் என் முதல் பயிற்சியாளரிடம் நான் ஒப்படைக்கப்பட்டபோது, எனக்கு முன்னால் இருந்த இரண்டு சாத்தியக்கூறுகளை நான் விரைவில் உணர்ந்துகொண்டேன்: விலங்கியல் பூங்கா அல்லது இசையரங்கம். நான் சற்றும் தயங்கவில்லை. நான் எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன்: "இசையரங்கத்திற்குள் நுழைவதற்கு உன் வலிமையின் ஒவ்வொரு துளியையும் திரட்டிக்கொள்; அதுவே தப்பிக்கும் வழி; விலங்கியல் பூங்கா என்பது கம்பிகளால் சூழப்பட்ட மற்றொரு கூண்டு மட்டுமே; நீ அங்கே சிக்கிக்கொண்டால், நீ அழிந்துபோவாய்."
அவ்வாறுதான் நான் கற்றுக்கொண்டேன், கனவான்களே. ஆஹா! ஒருவனுக்குக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் வரும்போது, அவன் நிச்சயமாகக் கற்றுக்கொள்கிறான்; ஒருவன் தப்பிக்கும் வழியைத் தீவிரமாக விரும்பும்போது கற்றுக்கொள்கிறான்; அவன் மிகக் கடுமையாக, இரக்கமற்ற முறையில் கற்றுக்கொள்கிறான். ஒருவன் சாட்டையைக் கொண்டு தன்னைத்தானே கண்காணித்துக்கொள்கிறான்; மிகச் சிறிய எதிர்ப்பைக் காட்டும்போதும் தன்னைத்தானே சின்னாபின்னமாக்கிக்கொள்கிறான். என் குரங்கு இயல்பு என்னுள் இருந்து சீறிக்கொண்டு வெளியேறியது—வெளியேறும்போது தலைகீழாகப் புரண்டு விழுந்துகொண்டே சென்றது—எந்த அளவிற்கு என்றால், அந்த அனுபவத்தின் விளைவாக என் முதல் ஆசிரியரே கிட்டத்தட்ட ஒரு குரங்கைப் போலவே ஆகிவிட்டார்; அவர் விரைவில் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு, ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட வேண்டியதாயிற்று. நல்லவேளையாக, வெகு விரைவிலேயே அவர் அங்கிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்.
ஆனால் நான் பல ஆசிரியர்களிடம் பயின்றேன்—சொல்லப்போனால், சில சமயங்களில் ஒரே நேரத்தில் பல ஆசிரியர்களை வேலைக்கும் அமர்த்திக்கொண்டேன். என் திறன்களின் மீது எனக்கு நம்பிக்கை கூடியதும், பொதுமக்கள் என் முன்னேற்றத்தைக் கவனிக்கத் தொடங்கியதும், என் எதிர்காலம் பிரகாசமாகத் தெரிந்ததும், நானே ஆசிரியர்களைத் தேடிச் செல்லத் தொடங்கினேன்; நான் அவர்களை அடுத்தடுத்த ஐந்து அறைகளில் அமரவைத்துவிட்டு, ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்கு இடைவிடாமல் தாவிச் சென்று, அவர்கள் அனைவரிடமும் ஒரே நேரத்தில் பாடம் பயின்றேன்.
எத்தகைய முன்னேற்றம் அது! விழித்துக்கொண்டிருந்த என் மூளைக்குள், அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் பாய்ந்து வந்த அறிவுக்கதிர்களின் பெருவெள்ளம் அது! நான் அதை மறுக்கவில்லை: அது என்னை அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. இருப்பினும், நான் ஒன்றையும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்: நான் அதை மிகைப்படுத்திக் கணக்கிடவில்லை—அக்காலத்தில்கூட இல்லை; இன்றைக்கோ நிச்சயமாகவே இல்லை. இவ்வுலகில் இதற்கு முன் எவராலும் நிகழ்த்தப்படாத ஒரு கடும் முயற்சியின் வாயிலாக, ஒரு சராசரி ஐரோப்பியரின் கல்வித் தரத்தை நான் எட்டியிருக்கிறேன். அதுவே மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால், ஒருவேளை அது ஒன்றுமே இல்லாமல் தோன்றலாம்; ஆயினும், அது என் கூண்டிலிருந்து நான் தப்பித்து வெளியேற உதவியது என்பதாலும், எனக்கான இந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வெளியேறும் வழியை—இந்த *மனித* வழியை—அது உறுதிசெய்து தந்தது என்பதாலும், அது மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிறது. ஜெர்மன் மொழியில் ஒரு அருமையான மரபுத்தொடர் உண்டு: *sich in die Büsche schlagen*—அதாவது, புதர்களுக்குள் அவசரமாகப் பின்வாங்குதல்; நான் செய்தது சரியாக அதையேதான்—நான் புதர்களுக்குள் அவசரமாகப் பின்வாங்கினேன். எனக்கு வேறு எந்தப் பாதையும் இருக்கவில்லை—நிச்சயமாக, முழுமையான சுதந்திரம் எனும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்காத பட்சத்தில்.
எனது வளர்ச்சியையும், இதுவரை நான் எட்டியிருக்கும் இலக்கையும் நான் திரும்பிப் பார்க்கையில், நான் எதைப் பற்றியும் குறைபட்டுக்கொள்வதுமில்லை; அதே சமயம், முழுமையான மனநிறைவு கொள்வதுமில்லை. கைகளை என் சட்டைப்பைகளுக்குள் நுழைத்துக்கொண்டு, மேஜையின் மீது ஒரு ஒயின் பாட்டிலை வைத்துக்கொண்டு, நான் என் ஆடும் நாற்காலியில்—பாதி அமர்ந்தும், பாதி சாய்ந்தும்—சுகமாகப் படுத்துக்கொண்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப் பார்க்கிறேன். யாரேனும் விருந்தினர்கள் வருகை தந்தால், அவர்களுக்குரிய முறையான மரியாதைகள் அனைத்தையும் அளித்து நான் அவர்களை வரவேற்கிறேன். எனது நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் (Impresario) முன் அறையில் காத்திருக்கிறார்; நான் மணியடித்தால், அவர் உள்ளே வந்து நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்கிறார். மாலை வேளைகளில், ஏறக்குறைய எப்போதும் ஒரு கலை நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது.
...பயிற்சி—மேலும் என் வெற்றிகள், அவற்றை மேலும் மேம்படுத்துவது அரிது. விருந்துகள், அறிவியல் சங்கங்கள் அல்லது கலகலப்பான ஒன்றுகூடல்களில் இருந்து நான் இரவில் தாமதமாக வீடு திரும்பும்போது, ஒரு சிறிய, ஓரளவு பயிற்சி பெற்ற பெண் சிம்பன்சி எனக்காகக் காத்திருக்கும்; குரங்குகளைப் போல, நான் அவளுடன் சுகபோகங்களில் திளைக்க என்னை அனுமதிப்பேன். இருப்பினும், பகலில் நான் அவளைப் பார்க்க விரும்புவதில்லை; ஏனெனில், குழப்பமடைந்த, பயிற்சி பெற்ற விலங்கின் வெறித்தனம் அவளது பார்வையில் தெரிகிறது—அந்தப் பார்வையை நான் மட்டுமே அறிவேன், அதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ளவும் முடியாது.
மொத்தத்தில், நான் அடைய நினைத்ததை நிச்சயமாக அடைந்துவிட்டேன். இந்த முயற்சிக்குத் தகுதியில்லை என்று யாரும் சொல்லிவிட வேண்டாம். மேலும், நான் யாருடைய தீர்ப்பையும் நாடவில்லை; நான் தகவல்களைப் பரப்ப மட்டுமே விரும்புகிறேன்—நான் வெறுமனே அறிக்கை அளிக்கிறேன். அகாடமியின் மதிப்பிற்குரிய பெருமக்களே, உங்களுக்கும் நான் அறிக்கை அளிப்பதைத் தவிர வேறொன்றையும் செய்யவில்லை.