அறை - Satre

அறை

by 

JEAN-PAUL SARTRE 

TRANSLATED BY LLOYD ALEXANDER

=================================

மேடம் டார்ப்4டாட் தனது விரல்களுக்கு இடையில் ஒரு ரஹத்-லூகூமைப் பிடித்தாள். அதை அவள் கவனமாக உதடுகளுக்குக் கொண்டு வந்து மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள், அதைப் பொடியாக்கிய சர்க்கரையின் மெல்லிய தூசி பறந்துவிடுமோ என்று பயந்தாள். "சரி," அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள். அவள் அதன் கண்ணாடி சதையை விரைவாகக் கடித்தாள், தேக்கத்தின் வாசனை அவள் வாயை நிரப்பியது. "நோய் உணர்வுகளை எவ்வளவு கூர்மைப்படுத்துகிறது என்பது விசித்திரமானது." அவள் மசூதிகளைப் பற்றி, அடுத்தடுத்த ஓரியண்டல்களைப் பற்றி (அவள் தேனிலவுக்கு அல்ஜீரியாவுக்குச் சென்றிருந்தாள்) சிந்திக்கத் தொடங்கினாள், அவளுடைய வெளிறிய உதடுகள் புன்னகையில் தொடங்கின: ர்தத்-ஹுகூமும் அடுத்தடுத்து இருந்தது.

பல முறை அவள் புத்தகத்தின் பக்கங்களின் மீது தன் உள்ளங்கையை அனுப்ப வேண்டியிருந்தது, ஏனென்றால் அவள் எடுத்த முன்னெச்சரிக்கைகள் இருந்தபோதிலும் அவை மெல்லிய வெள்ளைப் பொடியால் மூடப்பட்டிருந்தன. அவளுடைய கை சர்க்கரையின் சிறிய துகள்களை சறுக்கி உருட்டி, மென்மையான காகிதத்தில் ஒட்ட வைத்தது: "நான் கடற்கரையில் படிக்கும்போது, ​​ஆர்க்காச்சனை நான் நினைக்க வைக்கிறது." அவள் 1907 கோடையை கடற்கரையில் கழித்திருந்தாள். பின்னர் அவள் பச்சை நிற ரிப்பன் அணிந்த ஒரு பெரிய வைக்கோல் தொப்பியை அணிந்தாள்; அவள் ஜெட்டிக்கு அருகில் அமர்ந்தாள், கோல்|டெ யெவர் எழுதிய ஒரு நாவலுடன். காற்று அவள் முழங்கால்களில் மணல் மழையை மழையாகப் பொழியச் செய்தது, அவ்வப்போது அவள் புத்தகத்தை அசைத்து, வருபவர்களைப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது அதே உணர்வுதான்: மணல் துகள்கள் மட்டுமே உலர்ந்திருந்தன, அதே நேரத்தில் சிறிய சர்க்கரைத் துகள்கள் அவள் விரல்களின் முனைகளில் சிறிது ஒட்டிக்கொண்டன. மீண்டும் ஒரு கருங்கடலுக்கு மேலே முத்து சாம்பல் நிற வானத்தின் ஒரு பட்டையைக் கண்டாள். "ஏவாள் இன்னும் பிறக்கவில்லை." சந்தனக் காபியைப் போல விலைமதிப்பற்ற நினைவுகளால் அவள் தன்னை முழுவதுமாக எடைபோட்டதாக உணர்ந்தாள். அவள் படித்து வந்த புத்தகத்தின் பெயர் திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது: அது பெட்டிட் மேடம்^ என்று அழைக்கப்பட்டது சலிப்பதில்லை. ஆனால் ஒரு அறியப்படாத நோய் அவளை தனது அறைக்குள் அடைத்து வைத்ததிலிருந்து அவள் நினைவுக் குறிப்புகளையும் வரலாற்றுப் படைப்புகளையும் விரும்பினாள்.

துன்பம், கனமான வாசிப்புகள், அவளுடைய நினைவுகளில் விழிப்புடன் கவனம் செலுத்துதல் மற்றும் மிகவும் நேர்த்தியான உணர்வுகள் அவளை ஒரு அழகான ஹாட்ஹவுஸ் பழமாகப் பழுக்க வைக்கும் என்று அவள் நம்பினாள்.

அவள் சற்று எரிச்சலுடன், தன் கணவர் விரைவில் தன் கதவைத் தட்டுவார் என்று நினைத்தாள். வாரத்தின் மற்ற நாட்களில் அவன் மாலையில் மட்டுமே வந்து, அவள் புருவத்தை அமைதியாக முத்தமிட்டு, அவளுக்கு எதிரே உள்ள நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் "லெ டெம்ப்சி"யைப் படித்தான். ஆனால் வியாழக்கிழமை எம். டார்ப்தாட்டின் 8வது நாள்: அவர் தனது மகளுடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிட்டார், பொதுவாக மூன்று முதல் நான்கு வரை. செல்வதற்கு முன், அவர் தனது மனைவியைப் பார்க்க உள்ளே சென்றார், இருவரும் தங்கள் மருமகனைப் பற்றி கசப்புடன் விவாதித்தனர். இந்த வியாழக்கிழமை உரையாடல்கள், அவற்றின் சிறிய விவரங்களுக்கு கணிக்கக்கூடியவை, எம். டார்ப்தாட்டை சோர்வடையச் செய்தன. எம். டார்ப்தாட் அமைதியான அறையை அவரது இருப்பால் நிரப்பினார். அவர் ஒருபோதும் உட்காரவில்லை, ஆனால் அறையைச் சுற்றி வட்டங்களில் நடந்தார். அவரது ஒவ்வொரு வெடிப்பும் எம். டார்ப்தாட்டை ஒரு கண்ணாடித் துண்டு போல காயப்படுத்தியது. இந்த குறிப்பிட்ட வியாழக்கிழமை வழக்கத்தை விட மோசமாக இருந்தது: விரைவில் தனது கணவரிடம் ஏவாளின் வாக்குமூலங்களை மீண்டும் செய்ய வேண்டியிருக்கும், மேலும் அவரது பயங்கரமான உடல் கோபத்தால் வலிப்பதைக் காண, எம். டார்ப்தாட் வியர்த்தார். அவள் சாஸரிலிருந்து ஒரு லூக்கூமை எடுத்து, சிறிது நேரம் தயக்கத்துடன் அதைப் படித்துப் பார்த்தாள், பின்னர் சோகமாக அதை கீழே வைத்தாள்: அவள் கணவன் லூக்கூமை சாப்பிடுவதைப் பார்ப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

அவள் ஒரு தட்டல் கேட்டு எழுந்தாள். "உள்ளே வா," அவள் பலவீனமாக சொன்னாள்.

எம். டார்பெடட் நுனி விரல்களில் உள்ளே நுழைந்தாள். "நான் ஏவாளைப் பார்க்கப் போகிறேன்," என்று அவர் ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமையும் செய்வது போல கூறினார். மேடம் டார்பெடட் அவரைப் பார்த்து சிரித்தார். "எனக்காக அவளுக்கு ஒரு முத்தம் கொடு."

எம். டார்பெடட் பதிலளிக்கவில்லை, அவரது நெற்றி கவலையுடன் சுருக்கப்பட்டது: ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமையும் அதே நேரத்தில், அவரது செரிமான சுமையுடன் கலந்த ஒரு அடக்கமான எரிச்சல். "நான் உள்ளே நின்று ஃபிரான்செட்டை அவளை விட்டு வெளியேறிய பிறகு பார்ப்பேன், அவர் அவளிடம் சீரியஸாகப் பேசி அவளை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தால் நல்லது."

அவர் டாக்டர் ஃபிரான்செட்டை அடிக்கடி சந்தித்தார். ஆனால் வீண். மேடம் டார்பெடட் தனது புருவங்களை உயர்த்தினார். முன்பு, அவள் நலமாக இருந்தபோது, ​​அவள் தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டாள். ஆனால் நோய் அவள் உடலை பாரமாக வைத்திருந்ததால், அவள் சோர்வடையச் செய்யும் சைகைகளை முகத்தில் உணர்ச்சி நாடகங்களால் மாற்றினாள்: அவள் கண்களால் ஆம், வாயிலிருந்து வரும் ஒலிகளால் இல்லை என்று சொன்னாள்: தோள்களுக்குப் பதிலாக புருவங்களை உயர்த்தினாள்.

“அது சாத்தியமற்றது என்று நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் சொன்னேன். மேலும், சட்டம் மிகவும் மோசமாக வரையப்பட்டுள்ளது. மறுநாள் ஃபிரான்சாட் என்னிடம் சொன்னார், அவர்களுக்கு குடும்பங்களுடன் மிகப்பெரிய பிரச்சனை உள்ளது: தங்கள் மனதைத் தீர்மானிக்க முடியாதவர்கள், நோயாளியை வீட்டிலேயே வைத்திருக்க விரும்புபவர்கள்; மருத்துவரின் கைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவர்கள் அவ்வப்போது தங்கள் ஆலோசனைகளை வழங்க முடியும். அதுதான். அவர்," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "ஒரு பொது அவதூறு செய்ய வேண்டும், இல்லையெனில் அவள் அவரைத் தானே அகற்றச் சொல்ல வேண்டும்,"

"அது," திருமதி டார்ப்<^dat, "நாளை நடக்கப் போவதில்லை" என்றார்.

"இல்லை." அவர் கண்ணாடியின் பக்கம் திரும்பி, தனது தாடியில் விரல்களை சீவத் தொடங்கினார். டார்ப்டாட் என்ற பெண் தன் கணவரின் சக்திவாய்ந்த கழுத்தை பாசமின்றிப் பார்த்தாள்.

“அவள் தொடர்ந்து பேசினால்,” என்று எம். டார்ப்டாட் கூறினார், “அவள் அவனை விட பைத்தியக்காரத்தனமாக இருப்பாள். அது மிகவும் ஆரோக்கியமற்றது. அவள் அவன் பக்கத்தை விட்டு வெளியேறுவதில்லை, உன்னைப் பார்க்க மட்டுமே வெளியே செல்கிறாள். அவளுக்கு பார்வையாளர்கள் யாரும் இல்லை. அவர்களின் அறையில் காற்று வெறுமனே சுவாசிக்க முடியாதது. பியர் ஜன்னலைத் திறக்க விரும்பாததால் அவள் ஒருபோதும் திறக்கவில்லை. நீங்கள் ஒரு நோயாளியிடம் கேட்க வேண்டும் என்பது போல. அவர்கள் தூபத்தை எரிக்கிறார்கள், ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் சில குப்பைகளை எரிக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன், அது ஒரு தேவாலயம் என்று நீங்கள் நினைப்பீர்கள். உண்மையில், சில நேரங்களில் நான் ஆச்சரியமா இருக்கு. . .அவ கண்களில் ஒருவிதமான கோபம் இருக்கு, தெரியுமா?”

“நான் கவனிக்கவில்லை,” என்று திருமதி டார்ப்டாட் கூறினார். “அவளை நான் மிகவும் சாதாரணமாகக் காண்கிறேன். அவள் சோகமாகத் தெரிகிறாள், வெளிப்படையாக.”

“அவளுக்கு ஒரு அடக்கம் செய்யப்படாத சடலம் போன்ற முகம் இருக்கிறது. அவள் தூங்குகிறாளா? அவள் சாப்பிடுகிறாளா? ஆனால் அந்த விஷயங்களைப் பற்றி நாம் அவளிடம் கேட்கக்கூடாது. ஆனால் பியர் போன்ற ஒருவன் அவள் அருகில் இருந்தால், அவள் இரவு முழுவதும் ஒரு கண் சிமிட்டாமல் தூங்க மாட்டாள் என்று நான் நினைக்க வேண்டும்.” அவன் தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டான். ”எனக்கு ஆச்சரியமாக இருப்பது என்னவென்றால், அவளுடைய பெற்றோராகிய நமக்கு, அவளைத் தன்னிடமிருந்து பாதுகாக்க உரிமை இல்லை. பியரை ஃபிராஞ்சோட் இன்னும் சிறப்பாகக் கவனித்துக்கொள்வார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். ஒரு பெரிய பூங்கா இருக்கிறது. மேலும், நான் நினைக்கிறேன், ”என்று அவர் கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார், ”அவர் தனது சொந்த வகை மக்களுடன் மிகவும் நன்றாகப் பழகுவார். அப்படிப்பட்டவர்கள் குழந்தைகள், நீங்கள் அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் தனியாக விட்டுவிட வேண்டும்; அவர்கள் ஒருவித ஃப்ரீமேசன்ரியை உருவாக்குகிறார்கள். முதல் நாள் அவரை அங்கேதான் நிறுத்தியிருக்க வேண்டும், அவருடைய சொந்த நலனுக்காகத்தான் என்று நான் சொல்லுவேன். ஏனென்றால் அது அவருடைய சொந்த நலனுக்காகத்தான்.”

சிறிது நேரம் கழித்து, அவர் மேலும் கூறினார், “அவள் பியருடன் தனியாக இருப்பதை நான் அறிய விரும்பவில்லை என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், குறிப்பாக இரவில். ஏதாவது நடந்தால். பியருக்கு அவரைப் பற்றி மிகவும் தந்திரமான அணுகுமுறை இருக்கிறது.”

“எனக்குத் தெரியாது,” திருமதி டார்பெடட் கூறினார், “கவலைப்படுவதற்கு ஏதேனும் காரணம் இருக்கிறதா என்று. அவர் எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தார். அவர் எப்போதும் உலகத்தை கேலி செய்வது போல் தோன்றியது. ஏழைப் பையன்,” அவள் பெருமூச்சு விட்டாள், “அவருடைய பெருமையை அனுபவித்துவிட்டு அந்த நிலைக்கு வந்ததற்கு. அவர் நம் அனைவரையும் விட புத்திசாலி என்று நினைத்தார். வாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காக ‘நீ சொல்வது சரி’ என்று சொல்ல அவருக்கு ஒரு வழி இருந்தது. . .அவர் இருக்கும் நிலையை அவரால் பார்க்க முடியாதது அவருக்கு ஒரு வரம்.”

நீண்ட, முரண்பாடான முகம், எப்போதும் சற்று பக்கவாட்டில் திரும்பியிருந்ததை அவள் அதிருப்தியுடன் நினைவு கூர்ந்தாள். ஏவாள் திருமணமான முதல் நாட்களில், திருமதி தர்பேடட் தனது மருமகனிடம் கொஞ்சம் மட்டுமே கேட்டார். ஆனால் அவர் அவளை ஊக்கப்படுத்தவில்லை: அவர் கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் பேசவில்லை, அவர் எப்போதும் விரைவாகவும் மனக்கசப்புடனும் ஒப்புக்கொண்டார்.

எம். தர்பேடட் தனது யோசனையைப் பின்பற்றினார். “ஃபிராஞ்சோட் என்னை அவரது இடத்திற்குச் செல்ல அனுமதித்தார்,” என்று அவர் கூறினார். “அது அற்புதமாக இருந்தது. நீங்கள் விரும்பினால், நோயாளிகளுக்கு தோல் நாற்காலிகள் மற்றும் பகல்நேர படுக்கைகள் கொண்ட தனி அறைகள் உள்ளன. உங்களுக்குத் தெரியும், அவர்களிடம் ஒரு டென்னிஸ் மைதானம் உள்ளது, அவர்கள் ஒரு நீச்சல் குளம் கட்டப் போகிறார்கள்.”

அவன் ஜன்னலுக்கு முன்னால் படுத்திருந்தான், வெளியே பார்த்தான், வளைந்த கால்களில் சிறிது ஆடிக்கொண்டிருந்தான். திடீரென்று அவன் குதிகாலில் மெதுவாகத் திரும்பினான், தோள்கள் தாழ்த்தி, கைகளை பைகளில் வைத்தான். டார்ப்டாட் வியர்க்க ஆரம்பித்துவிடுவான் என்று உணர்ந்தாள்: ஒவ்வொரு முறையும் அதுவே: இப்போது அவன் கூண்டில் இருக்கும் கரடியைப் போல முன்னும் பின்னுமாக நடந்து கொண்டிருந்தான், அவன் காலணிகள் ஒவ்வொரு அடியிலும் சத்தமிட்டன.

“தயவுசெய்து, தயவுசெய்து உட்காராதே. நீ என்னை சோர்வடையச் செய்கிறாய்.” தயங்கி, “நான் உன்னிடம் சொல்ல வேண்டிய முக்கியமான ஒன்று இருக்கிறது” என்று அவள் மேலும் சொன்னாள்.

எம். டார்ப்டாட் நாற்காலியில் அமர்ந்து தன் கைகளை முழங்கால்களில் வைத்தாள்; டார்ப்டாட்டின் முதுகுத்தண்டில் லேசான குளிர் ஓடியது: நேரம் வந்துவிட்டது, அவள் உச்சத்தை அடைய வேண்டியிருந்தது.

நீ இமோவ்,” அவள் வெட்கப்பட்ட இருமலுடன், “நான் செவ்வாய்க்கிழமை ஏவாளைப் பார்த்தேன்” என்று சொன்னாள்.

“ஆம்.”

“நாங்கள் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினோம், அவள் மிகவும் நல்லவள், அவள் நீண்ட காலமாக அவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் இல்லை. பிறகு நான் அவளிடம் கொஞ்சம் விசாரித்தேன், பியர் பற்றிப் பேச வைத்தேன். சரி, நான் கண்டுபிடித்தேன்," என்று அவள் மீண்டும் வெட்கப்பட்டு, "அவள் அவனுடன் மிகவும் பற்று கொண்டவள் என்று சொன்னாள்."

‘‘அதுவும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்,’’ என்று எம். டார்ப்டாட் கூறினார்.

அவர் திருமதி டார்ப்டாட்டை கொஞ்சம் எரிச்சலூட்டினார்: அவள் எப்போதும் விஷயங்களை இவ்வளவு விரிவாக விளக்க வேண்டியிருந்தது. திருமதி டார்ப்டாட் தனது சிறிய வார்த்தையைப் புரிந்துகொள்ளும் நல்ல மற்றும் உணர்திறன் மிக்க மக்களின் நிறுவனத்தில் வாழ வேண்டும் என்று கனவு கண்டார்.

“ஆனால், நாங்கள் கற்பனை செய்ததை விட வித்தியாசமாக அவள் தன்னுடன் பற்று கொண்டிருக்கிறாள் என்பது உண்மைதான்.”

எம். டார்ப்டாட் ஒரு குறிப்பின் அர்த்தத்தையோ அல்லது புதிய ஒன்றையோ முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாதபோது எப்போதும் செய்தது போல், கோபமான, பதட்டமான கண்களை உருட்டினார்.

“அதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?”

“சார்லஸ்,” திருமதி டார்ப்டாட் கூறினார், “என்னை சோர்வடையச் செய்யாதே. ஒரு தாய்க்கு சில விஷயங்களைச் சொல்வதில் சிரமம் இருப்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.”

** நீங்க சொல்ற எந்த ஒரு கெட்ட வார்த்தையும் எனக்குப் புரியல,” என்று எம். டார்ப்டாட் எரிச்சலுடன் கூறினார். “நீங்க சொல்லவே முடியாது. .

“ஆமாம்,” அவள் சொன்னாள்.

“அவங்க இன்னும்... இப்போ, இன்னும். . ? ”

“ஆமாம்! ஆமா! ஆமா 1 ” அவள் மூன்று எரிச்சலான மற்றும் வறண்ட சிறிய அதிர்ச்சிகளில் சொன்னாள்.

எம். டார்ப்டாட் தன் கைகளை விரித்து, தன் தலையை தாழ்த்தி அமைதியாக இருந்தாள்.

“சார்லஸ்,” அவன் மனைவி கவலையுடன், “நான் உன்னிடம் சொல்லியிருக்கக் கூடாது. ஆனால் என்னால் அதை எனக்குள் வைத்திருக்க முடியவில்லை.”

‘‘நம்ம குழந்தை,’’ அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். “இந்த பைத்தியக்காரனுடன்! அவன் அவளை இனி அடையாளம் கூட அறியவில்லை. அவன் அவளை அகதா என்று அழைக்கிறான். அவள் தன் சொந்த கண்ணியத்தை இழந்திருக்க வேண்டும்.

அவன் தலையை உயர்த்தி தன் மனைவியை கடுமையாகப் பார்த்தான்.

நீங்க தப்பு பண்ணலன்னு நிச்சயமா சொல்றீங்களா?

“சந்தேகமே இல்லை. உங்களைப் போலவே,” அவள் விரைவாகச் சொன்னாள், “என்னால் அவளை நம்ப முடியவில்லை, இன்னும் முடியவில்லை. அந்த அயோக்கியனைத் தொட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. .அப்போ... . ” அவள் பெருமூச்சு விட்டாள், “அவன் அவளைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன்.”

“நான் உன்னிடம் சொன்னது உனக்கு நினைவிருக்கிறதா,” எம். தர்பேடட் சொன்னான், ” அவன் அவள் கையைக் கேட்க வந்தபோது? அவன் ஏவாளை அதிகமாக மகிழ்வித்தான் என்று நான் சொன்னேன். நீ என்னை நம்பமாட்டாய்.” அவன் திடீரென்று மேஜையைத் தாக்கி, கடுமையாக முகம் சுளித்தான். “அது விபரீதம்! அவன் அவளைத் தன் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, அவளை முத்தமிட்டு, அவளை அகதா என்று அழைக்கிறான், பறக்கும் சிலைகள் பற்றி நிறைய முட்டாள்தனங்களுக்கு அவளை விற்றுவிடுகிறான், கடவுளுக்கு வேறு என்ன தெரியும்! அவளிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட இல்லாமல்! ஆனால் அந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சொர்க்கத்தின் பெயர் என்ன? அவளை அப்படியே விட்டுவிடுஅவனுக்காக வருந்துகிறேன், அவள் அவனை ஒரு சுகாதார நிலையத்தில் வைத்து தினமும் அவனைப் பார்க்கட்டும் - சரி. ஆனால் நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை... அவளை ஒரு விதவையாகக் கருதினேன். கேள், ஜீனெட்," என்று அவர் கடுமையாகச் சொன்னார், "நான் உன்னிடம் வெளிப்படையாகப் பேசப் போகிறேன்; அவளுக்கு ஏதாவது புத்தி இருந்தால், அவள் ஒரு காதலனைத் தேர்ந்தெடுப்பதை நான் விரும்புகிறேன்!"

"அமைதியாக இரு, சார்லஸ்!" டார்ப்தாத் அழுதார்.

எம். டார்ப்தாத் சோர்வாகத் தனது தொப்பியையும் ஸ்டூலில் விட்டுச் சென்ற கரும்பையும் எடுத்தார். "நீ இப்போது என்னிடம் சொன்ன பிறகு," என்று அவர் முடித்தார், "எனக்கு அதிக நம்பிக்கை இல்லை. எப்படியிருந்தாலும், அது என் கடமை என்பதால் நான் அவளுடன் பேசுவேன்."

எம். டார்ப்தாத் அவர் சீக்கிரம் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார்.

"உனக்குத் தெரியும்" என்று அவள் அவனை ஊக்குவிக்க, "ஏவாள் எதையும் விட... மிகவும் பிடிவாதமானவள் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவன் குணப்படுத்த முடியாதவன் என்று அவளுக்குத் தெரியும், ஆனால் அவள் பிடிவாதமானவள், அவள் தவறாக இருக்க விரும்பவில்லை."

எம். தர்பேடட் தன் தாடியை அசையாமல் தடவினான். “தலை வலிமையா? ஒருவேளை அப்படித்தான் இருக்கும். நீ சொல்வது சரியென்றால், அவள் கடைசியில் அதில் சோர்வடைந்துவிடுவாள். அவன் அந்த நேரத்தில் சம்மதிக்க மாட்டான், அவனுக்கு அதிகம் சொல்லவும் இல்லை. நான் அவனிடம் அவனைச் சொன்னதும், அவன் எனக்கு ஒரு தளர்வான கைகுலுக்கலைக் கொடுக்கிறான், ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசுவதில்லை. அவர்கள் தனியாக இருந்தவுடன், அவர்கள் மீண்டும் தனது வெறித்தனத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்: அவள் எனக்குச் சொல்கிறாள், சில சமயங்களில் அவன் தன் மயக்கத்தால் தொண்டை வெட்டப்படுவது போல் கத்துகிறான். அவன் சிலைகளைப் பார்க்கிறான். அவை அவனை பயமுறுத்துகின்றன. அவை பறந்து சென்று அவனைப் பார்த்து மீன் பிடிக்கும் என்று அவன் சொல்கிறான்.”

அவன் கையுறைகளை அணிந்துகொண்டு தொடர்ந்தான், “அவள் அதைக் கண்டு சோர்வடைவாள், நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அதற்கு முன் அவள் பைத்தியம் பிடித்துவிடுவாள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்? "அவள் கொஞ்சம் வெளியே சென்று மக்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்: அவள் ஒரு நல்ல இளைஞனைச் சந்திப்பாள் - நாங்கள், ஷ்ரோடர் போன்ற ஒருவர், சிம்ப்லானில் ஒரு பொறியாளர், எதிர்காலம் உள்ள ஒருவர், அவள் அவனை இங்கேயும் அங்கேயும் கொஞ்சம் பார்க்க முடியும், மேலும் தனக்கென ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கும் யோசனைக்கு அவள் பழகிவிடுவாள்."

திருமதி டார்ப்மேட் பதிலளிக்கவில்லை, மீண்டும் உரையாடலைத் தொடங்க பயந்தாள். அவளுடைய கணவர் அவள் மீது குனிந்தார்.

"சரி," அவர் கூறினார், "நான் என் வழியில் இருக்க வேண்டும்."

"குட்பை, பாப்பா," திருமதி டார்பெடட் தனது நெற்றியை அவரிடம் உயர்த்தி கூறினார். "எனக்காக அவளை முத்தமிட்டு, அவள் ஒரு ஏழை அன்பே என்று எனக்காக அவளிடம் சொல்லுங்கள்."

கணவர் சென்றதும், மேடம் டார்ப்மேட் தனது நாற்காலியின் அடிப்பகுதியில் மூழ்கி, சோர்வாக கண்களை மூடினார். "என்ன உயிர்ச்சக்தி," என்று அவள் நிந்தையாக நினைத்தாள். அவள் கொஞ்சம் வலிமை திரும்பியவுடன், அமைதியாக தனது வெளிறிய கையை நீட்டி, சாஸரிலிருந்து ஒரு லூகூமை எடுத்து, கண்களைத் திறக்காமல் அதைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஏவாள் தனது கணவருடன் ரூ டு பேக்கில் உள்ள ஒரு பழைய கட்டிடத்தின் ஆறாவது மாடியில் வசித்து வந்தார். எம். டார்பெடட் மெதுவாக படிக்கட்டின் 112 படிகளில் ஏறினார். அவர் மணியை அழுத்தியபோது அவருக்கு மூச்சுத் திணறல் கூட இல்லை. மைல் டோர்மாயின் வார்த்தைகளை அவர் திருப்தியுடன் நினைவு கூர்ந்தார்: "சார்லஸ், உங்கள் வயதிற்கு, நீங்கள் வெறுமனே அற்புதமானவர்." வியாழக்கிழமையை விட, குறிப்பாக இந்த உற்சாகமான ஏறுதல்களுக்குப் பிறகு, அவர் ஒருபோதும் தன்னை வலிமையாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் உணர்ந்ததில்லை.

ஏவாள் கதவைத் திறந்தாள்: அது சரி, அவளுக்கு ஒரு வேலைக்காரி இல்லை. எந்தப் பெண்களும் அவளுடன் தங்க முடியாது. நான் அவர்களின் இடத்தில் என்னை வைக்க முடியும். அவர் அவளை முத்தமிட்டார். "வணக்கம், பாவம் அன்பே."

ஏவாள் ஒருவித குளிர்ச்சியுடன் அவனை வரவேற்றாள்.

“நீ கொஞ்சம் வெளிர் நிறமாக இருக்கிறாய்,” என்று எம். டார்ப்மாட் அவள் கன்னத்தைத் தொட்டுக் கூறினாள். ‘‘உனக்குப் போதுமான உடற்பயிற்சி இல்லை.**

ஒரு கணம் அமைதி நிலவியது.

“ அம்மா நலமாக இருக்கிறாரா? ” ஏவாள் கேட்டாள்.

“ நல்லா இல்ல, ரொம்ப மோசமா இல்ல. நீ அவளை செவ்வாய்க்கிழமை பார்த்தியா? சரி, அவ*8 அப்படியே. உன் அத்தை லூயிஸ் நேற்று அவளைப் பார்க்க வந்தாள், அது அவளுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது. அவளுக்குப் பார்வையாளர்களைப் பார்ப்பது பிடிக்கும், ஆனால் அவர்கள் அதிக நேரம் தங்க முடியாது. அந்த அடமானத் தொழிலுக்காக லூயிஸ் அத்தை பாரிஸுக்கு வந்தாள். அதைப் பற்றி நான் உன்னிடம் சொன்னேன் என்று நினைக்கிறேன், மிகவும் வித்தியாசமான விஷயம். அவள் என் ஆலோசனை கேட்க அலுவலகத்தில் நின்றாள். நான் அவளிடம் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னேன்: விற்க. அவள் ஒரு வாங்குபவரைக் கண்டுபிடித்தாள், அதாவது: பிரெட்டனல். உனக்கு பிரெட்டனல் ஞாபகம் இருக்கிறது. அவன் தொழிலில் இருந்து ஓய்வு பெற்றான்.”

அவன் திடீரென்று நின்றான்: ஏவாள் கேட்கவே இல்லை. அவளுக்கு இனி எதுவும் ஆர்வமாக இல்லை என்று அவன் சோகமாக நினைத்தான். அது புத்தகங்களைப் போன்றது. முன்பு, நீ அவற்றை அவளிடமிருந்து கிழித்து எறிய வேண்டியிருந்தது. இப்போது அவள் இனிமேல் படிப்பதில்லை.

பியர் எப்படி இருக்கிறான்? ”

“ சரி, ”ஏவாள் சொன்னாள். ‘‘நீ அவனைப் பார்க்க விரும்புகிறாயா? ”

“ நிச்சயமாக, ”எம். டார்ப்டாட் மகிழ்ச்சியுடன், “நான் அவனை கொஞ்சம் அழைக்க விரும்புகிறேன்” என்றார்.

இந்த ஏழை இளைஞனிடம் அவர் இரக்கம் நிறைந்தவராக இருந்தார், ஆனால் அவரை வெறுப்பு இல்லாமல் பார்க்க முடியவில்லை. / ஆரோக்கியமற்ற மக்களை வெறுக்கிறார். வெளிப்படையாக, அது பியரின் தவறு அல்ல: அவரது பரம்பரை மிகவும் சுமையாக இருந்தது. எம். டார்ப்டாட் பெருமூச்சு விட்டார்: அனைத்து முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளும் வீணாக எடுக்கப்படுகின்றன, நீங்கள் அந்த விஷயங்களை மிகவும் தாமதமாகக் கண்டுபிடித்தீர்கள். இல்லை, பியர் பொறுப்பல்ல. ஆனால் அவர் எப்போதும் அந்தக் குறையை அவரிடம் சுமந்திருந்தார்; அது அவரது குணத்தின் அடிப்படையை உருவாக்கியது; அது புற்றுநோய் அல்லது காசநோய் போன்றது அல்ல, நீங்கள் ஒரு மனிதனை அவர் இருக்கும் நிலையில் தீர்ப்பளிக்க விரும்பும்போது நீங்கள் எப்போதும் ஒதுக்கி வைக்கக்கூடிய ஒன்று. அவரது பதட்டமான கருணை, அவர் அவளை காதலிக்கும்போது ஏவாளை மிகவும் மகிழ்வித்த இந்த நுட்பம் பைத்தியக்காரத்தனத்தின் பூக்கள். அவர் அவளை மணந்தபோது ஏற்கனவே பைத்தியமாக இருந்தார், உங்களால் மட்டுமே சொல்ல முடியாது.

இது உங்களை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது, எம். டார்ப்டாட் நினைத்தார், பொறுப்பு எங்கிருந்து தொடங்குகிறது, அல்லது அது எங்கே முடிகிறது. எப்படியிருந்தாலும், அவர் எப்போதும் தன்னை அதிகமாக பகுப்பாய்வு செய்து கொண்டிருந்தார், எப்போதும் தன்னைத்தானே திருப்பிக் கொண்டார். ஆனால் அது அவரது நோய்க்கான காரணமா அல்லது விளைவா? அவர் தனது மகளைப் பின்தொடர்ந்தார். நீண்ட, மங்கலான நடைபாதை.

“இந்த 3வது அபார்ட்மெண்ட் உங்களுக்குப் பெரியது,” என்று அவர் கூறினார். “நீங்கள் வெளியேற வேண்டும்.”

” நீங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்". அப்பா," ஏவாள் பதிலளித்தார், "ஆனால் பியர் தனது அறையை விட்டு வெளியேற விரும்பவில்லை என்று நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லிவிட்டேன்."

ஏவாள் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவள் தன் கணவரின் நிலையை உணர்ந்தாளா என்று நீங்கள் யோசிக்க வைக்கும் அளவுக்கு. அவர் இறுக்கமான சட்டையில் இருக்கும் அளவுக்கு பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்தார், மேலும் அவர் இன்னும் நல்ல புத்திசாலி என்பது போல அவரது முடிவுகளையும் ஆலோசனையையும் அவள் மதித்தாள்.

"நான் சொல்வது உங்கள் சொந்த நன்மைக்காகத்தான்." எம். டார்ப்டாட் சற்று எரிச்சலுடன் தொடர்ந்தார், "நான் ஒரு பெண்ணாக இருந்தால் இந்த மோசமான வெளிச்சம் கொண்ட பழைய அறைகளைப் பற்றி நான் பயப்படுவேன் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஒரு பிரகாசமான அடுக்குமாடி குடியிருப்பில், அவர்கள் Auteuil அருகே அமைத்த மாதிரியான, மூன்று காற்றோட்டமான சிறிய அறைகளில் உங்களைப் பார்க்க விரும்புகிறேன். வாடகைதாரர்கள் யாரும் கிடைக்காததால் வாடகையைக் குறைத்தனர்; இதுவே சரியான நேரம்."

ஏவாள் அமைதியாக கதவு கைப்பிடியைத் திருப்பினர், அவர்கள் அறைக்குள் நுழைந்தனர். தூபத்தின் கடுமையான வாசனையில் எம். டார்பெடட்டின் தொண்டை இறுகியது. திரைச்சீலைகள் இழுக்கப்பட்டன.

எஹாடோக்களில் அவர் ஒரு நாற்காலியின் பின்புறத்திற்கு மேலே ஒரு மெல்லிய நியோக்கை உருவாக்கினார்: பியரின் முதுகு திரும்பியிருந்தது. அவர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“வணக்கம், பியரி,” எம். டார்பெடட் தனது குரலை உயர்த்தி கூறினார். “இன்று நாம் எப்படி இருக்கிறோம்?” "அவர் அவரை நெருங்கினார்: நோயாளி ஒரு சிறிய மேசையின் முன் அமர்ந்திருந்தார்; அவர் தந்திரமாகப் பார்த்தார்.

"எங்களுக்கு மென்மையான வேகவைத்த முட்டைகள் இருப்பதை நான் காண்கிறேன்," என்று எம். டார்ப்டாட் கூறினார், குரலை உயர்த்தினார். "அது நல்லது நான்"

"நான் காது கேளாதவன் அல்ல," பியர் அமைதியாக கூறினார்.

எரிச்சலுடன், எம். டார்ப்மாட் தனது சாட்சியாக ஏவாளை நோக்கி கண்களைத் திருப்பினார். ஆனால் ஏவாள் அவரை ஒரு கடுமையான பார்வையைக் கொடுத்து அமைதியாக இருந்தார். எம். டார்ப்மாட் தன்னை காயப்படுத்தியதை உணர்ந்தார். அவளுக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. இந்த பையனுக்கு சரியான தொனியைக் கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமில்லை. அவருக்கு நான்கு வயது குழந்தையை விட குறைவான புத்தி இருந்தது, மேலும் ஏவாள் அவரை ஒரு மனிதனைப் போல நடத்த விரும்பினார். இந்த அபத்தமான வேலை அனைத்தும் முடிவடையும் தருணத்திற்காக பொறுமையின்றி காத்திருப்பதை எம். டார்ப்டாட்டால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. நோயாளிகள் எப்போதும் அவரை கொஞ்சம் எரிச்சலூட்டினர் - குறிப்பாக பைத்தியக்காரர்கள் அவர்கள் தவறு செய்ததால். உதாரணமாக, ஏழை பியர், வரி முழுவதும் தவறு செய்தார், அவரால் ஒரு நியாயமான வார்த்தை கூட பேச முடியவில்லை, ஆனால் அவரிடமிருந்து குறைந்தபட்ச பணிவை எதிர்பார்ப்பது பயனற்றது, அல்லது அவ்வப்போது தனது தவறுகளை உணர்ந்துகொள்வதும் கூட.

ஏவாள் முட்டை ஓடுகளையும் கோப்பையையும் துடைத்தாள். அவள் பியரின் முன் ஒரு கத்தியையும் முள்கரண்டியையும் வைத்தாள்.

“அவன் இப்போது என்ன சாப்பிடப் போகிறான்?” எம். டார்ப்4டாட் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

“ஒரு ஸ்டீக்.”

பியர் முள்கரண்டியை எடுத்து தனது நீண்ட, வெளிறிய விரல்களின் முனைகளில் பிடித்திருந்தான். அவன் அதை நுணுக்கமாகப் பரிசோதித்துவிட்டு, பின்னர் ஒரு லேசான சிரிப்பைக் கொடுத்தான்.

“இந்த முறை அவர்கள் என்னைப் பெற மாட்டார்கள்,” என்று அவர் முணுமுணுத்து, அதை கீழே வைத்துவிட்டு, “எனக்கு எச்சரிக்கை செய்யப்பட்டது.”

ஏவாள் வந்து முள்கரண்டியை ஆர்வத்துடன் பார்த்தாள்.

“அகதா,” பியர், “எனக்கு இன்னொன்றைக் கொடு” என்றார்.

ஏவாள் கீழ்ப்படிந்தாள், பியர் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். சந்தேகத்திற்குரிய முள்கரண்டியை எடுத்து தன் கைகளில் இறுக்கமாகப் பிடித்தாள், அவளுடைய கண்கள் அதை ஒருபோதும் விட்டுவிடவில்லை; அவள் ஒரு வன்முறை முயற்சியை மேற்கொள்வது போல் தோன்றியது. அவர்களின் அனைத்து சைகைகளும் உறவுகளும் எவ்வளவு சந்தேகத்திற்குரியவை! எம். டார்ப்6டாட் நினைத்தார். அவர் சங்கடமாக இருந்தார்.

“கவனமாக இருங்கள்,” பியர், “நகங்கள் இருப்பதால் அதை நடுவில் எடு” என்றார்.

ஏவாள் பெருமூச்சுவிட்டு, பரிமாறும் மேசையில் முள் கரண்டியை வைத்தாள். எம். டார்பெடட் தனது பித்தப்பை அதிகரிப்பதை உணர்ந்தாள். இந்த ஏழையின் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் அடிபணிவது அவருக்கு நல்லதல்ல என்று அவர் நினைத்தார் - பியரின் பார்வையில் கூட அது தீங்கு விளைவிக்கும். ஃபிரான்சோட் கூறினார்: "ஒரு பைத்தியக்காரனின் மயக்கத்தில் ஒருபோதும் நுழையக்கூடாது." அவருக்கு இன்னொரு முள் கரண்டியைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அமைதியாக நியாயப்படுத்தி, முதலாவது மற்ற அனைத்தையும் போன்றது என்பதை அவருக்குப் புரிய வைத்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

அவர் பரிமாறும் மேசைக்குச் சென்று, முள் கரண்டியை ஆடம்பரமாக எடுத்து, லேசான விரலால் முனைகளைச் சோதித்தார். பின்னர் அவர் பியர் பக்கம் திரும்பினார். ஆனால் பிந்தையவர் அமைதியாக தனது இறைச்சியை வெட்டிக் கொண்டிருந்தார்; அவர் தனது மாமனாரை ஒரு மென்மையான, வெளிப்பாடற்ற பார்வையைக் கொடுத்தார்.

‘‘உன்னுடன் கொஞ்சம் பேச விரும்புகிறேன்,’’ எம். டார்பெடட் ஏவாளிடம் கூறினார்.

அவள் பணிவுடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சலூனுக்குள் சென்றாள். சோபாவில் அமர்ந்திருந்த எம். டார்பெடட், முள் கரண்டியை கையில் வைத்திருந்ததை உணர்ந்தார். அதை மேசையில் எறிந்தார்.

இங்கே ரொம்ப நல்லா இருக்கு,** என்றார்.

“நான் இங்க வரவே வரல.’’

“சரி, புகைக்கலாமா?

“நிச்சயமா, அப்பா,” ஏவாள் அவசரமாக சொன்னாள். “உனக்கு ஒரு சுருட்டு வேணுமா?”

எம். டார்ப்டாட் சிகரெட்டை உருட்ட விரும்பினான். தான் தொடங்கவிருந்த விவாதத்தைப் பற்றி அவன் ஆவலுடன் யோசித்தான். பியரைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​ஒரு குழந்தையுடன் விளையாடும்போது தன் பலத்தின் ஒரு ராட்சதனைப் போலவே தன் பகுத்தறிவைப் பற்றி வெட்கப்பட்டான். தெளிவு, கூர்மை, துல்லியம் போன்ற அவனது அனைத்து குணங்களும் அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பின; என் ஏழை ஜெனெட்டுடன் நான் ஓரளவுக்கு அதே விஷயங்களை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். நிச்சயமாக மேடம் டார்ப்டாட் பைத்தியம் இல்லை, ஆனால் இந்த நோய் அவளை... திணறடித்தது. மறுபுறம், ஏவாள் தன் தந்தையைப் பின்தொடர்ந்தாள்... ஒரு நேரடியான, தர்க்கரீதியான இயல்பு; அவளுடன் விவாதம் ஒரு மகிழ்ச்சி; அவள் கெட்டுப்போகக்கூடாது என்று நான் ஏன் விரும்பவில்லை, எம். டார்ப்டாட் கண்களை உயர்த்தினார். மீண்டும் ஒருமுறை அவன் தன் மகளின் நேர்த்தியான அறிவார்ந்த அம்சங்களைப் பார்க்க விரும்பினான். இந்த முகத்தைப் பார்த்து அவன் ஏமாற்றமடைந்தான்; ஒரு காலத்தில் மிகவும் நியாயமானதாகவும் வெளிப்படையானதாகவும் இருந்த அதில் இப்போது ஏதோ மேகமூட்டமாகவும் தெளிவற்றதாகவும் இருந்தது. ஏவாள் எப்போதும் அழகாக இருந்தாள். எம். டார்ப்மேட் அவள் மிகுந்த கவனத்துடன், கிட்டத்தட்ட ஆடம்பரத்துடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கவனித்தாள். அவள் கண் இமைகளை மூடிக்கொண்டு, அவளுடைய நீண்ட இமைகளில் மஸ்காராவைப் பூசினாள். இந்த வன்முறை மற்றும் சரியான ஒப்பனை அவளுடைய தந்தையின் மீது மோசமான தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

"உன் முரட்டுத்தனத்திற்குக் கீழே நீ பச்சை நிறமாக இருக்கிறாய்," என்று அவன் அவளிடம் சொன்னான்.

நீ நோய்வாய்ப்பட்டுவிடுவாய் என்று நான் பயப்படுகிறேன். இப்போது நீ உன்னை எப்படி அலங்கரித்துக்கொள்கிறாய்! நீ முன்பு மிகவும் விவேகமானவனாக இருந்தாய்/' ஏவாள் டி  "d பதில் சொல்லவில்லை, ஒரு சங்கடமான கணம் M. Darb6dat அந்த புத்திசாலித்தனமான, தேய்ந்துபோன முகத்தை கருமையான கூந்தலின் கீழ் பார்த்தார். அவள் ஒரு சோகப் பெண் போல இருப்பதாக அவர் நினைத்தார். அவள் எப்படி இருக்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியும். அந்த பெண்... மர் டி'ஆரஞ்சில் பிரெஞ்சு மொழியில் Phfedre ஆக நடித்த அந்த ருமேனிய பெண். இந்த விரும்பத்தகாத கருத்தைச் சொன்னதற்காக அவர் வருத்தப்பட்டார்: அது என்னைத் தவறவிட்டது! சிறிய விஷயங்களுக்கு அவளை கவலைப்பட வேண்டாம்.

"மன்னிக்கவும்," என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார், "நான் ஒரு பழைய தூய்மைவாதி என்று உங்களுக்குத் தெரியும். இன்று பெண்கள் முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இந்த கிரீம்கள் மற்றும் வண்ணப்பூச்சுகள் அனைத்தும் எனக்குப் பிடிக்காது. ஆனால் நான் தவறு செய்திருக்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் காலத்தில் வாழ வேண்டும்."

Eve liim-ஐப் பார்த்து அன்பாகச் சிரித்தார். M. Darbedat தனது சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து பல பஃப்களை வரைந்தார்.

என் குழந்தை," என்று அவர் தொடங்கினார், "நான் உன்னுடன் பேச விரும்பினேன்: நாம் இருவரும் முன்பு போலவே பேசப் போகிறோம். வாருங்கள், உட்கார்ந்து என் பேச்சை நன்றாகக் கேளுங்கள்; உங்கள் பழைய அப்பா மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும்."

"நான் நிற்க விரும்புகிறேன்," என்று ஏவாள் சொன்னாள். "நீ என்ன சொல்ல விரும்பினாய்?

"நான் உன்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப் போகிறேன்," என்று எம். டார்ப்டாட் இன்னும் கொஞ்சம் வறண்ட குரலில் சொன்னாள். "இது உன்னை எங்கே கொண்டு செல்லும்?"

"இதெல்லாம்?" என்று ஏவாள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

"ஆமாம்... நீ உனக்காகவே இந்த முழு வாழ்க்கையையும் உருவாக்கினாய். கேள்," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "நான் உன்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன் (அவருக்கு திடீர் வெளிச்சம் வந்தது) ஆனால் நீ செய்ய விரும்புவது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது. நீ கற்பனையால் மட்டுமே வாழ விரும்புகிறாய், இல்லையா? அவன் உடம்பு சரியில்லை என்று நீ ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை. இன்றைய பியரை நீ பார்க்க விரும்பவில்லை, இல்லையா? உனக்கு முந்தைய பியரை மட்டுமே கண்கள் உள்ளன. என் அன்பே, என் அன்பான சிறுமி, இது வெற்றி பெறுவது சாத்தியமற்ற பந்தயம்," எம். டார்ப்டாட் தொடர்ந்தார். "இப்போது நான் உனக்கு ஒரு கதையைச் சொல்லப் போகிறேன், அது ஒருவேளை உனக்குத் தெரியாது." நாங்கள் சேபிள்ஸ்-டி'ஓலோனில் இருந்தபோது, ​​உங்களுக்கு மூன்று வயது, உங்கள் அம்மா ஒரு அழகான இளம் பெண்ணை ஒரு அற்புதமான சிறுவனுடன் சந்தித்தார். நீங்கள் இந்த சிறுவனுடன் கடற்கரையில் விளையாடினீர்கள், நீங்கள் திருடர்களைப் போல தடிமனாக இருந்தீர்கள், அவரை திருமணம் செய்து கொள்ள நிச்சயிக்கப்பட்டீர்கள். சிறிது நேரம் கழித்து, பாரிஸில், உங்கள் அம்மா இந்த இளம் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்க விரும்பினார்; அவளுக்கு ஒரு பயங்கரமான விபத்து ஏற்பட்டதாக அவளுக்குச் சொல்லப்பட்டது.

அந்த அழகான சிறுவனின் தலை ஒரு காரால் துண்டிக்கப்பட்டது. அவர்கள் உங்கள் அம்மாவிடம், 'குரோ, அவளைப் பார், ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளுடைய குழந்தையின் மரணம் பற்றி அவளிடம் பேசாதே, அவன் இறந்துவிட்டான் என்று அவள் நம்பமாட்டாள்' என்று சொன்னார்கள். உங்கள் அம்மா சென்றார், அவள் ஒரு அரை பைத்தியக்கார உயிரினத்தைக் கண்டுபிடித்தாள்: அவள் தன் பையன் இன்னும் உயிருடன் இருப்பது போல் வாழ்ந்தாள்; அவள் அவனிடம் பேசினாள், மேஜையில் அவனுக்கு இடம் கொடுத்தாள். அவள் மிகவும் பதட்டமான பதற்றத்தில் வாழ்ந்தாள், ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் அவளை ஒரு சுகாதார நிலையத்திற்கு வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, அங்கு அவள் மூன்று ஆண்டுகள் தங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தாள். இல்லை, என் குழந்தை," எம். டார்பெடட் தலையை ஆட்டினார், "இவை சாத்தியமற்றது." அவள் உண்மையை தைரியமாக அங்கீகரித்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். அவள் ஒரு முறை கஷ்டப்பட்டிருப்பாள், பின்னர் காலம் அவரைப் பார்த்து அழித்திருக்கும். முகத்தில் பார்ப்பது போல் எதுவும் இல்லை, என்னை நம்புங்கள்.”

“நீங்க சொல்றது தப்பு,” என்று ஏவாள் முயற்சியுடன் சொன்னாள். ”பியர் அப்படின்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

வார்த்தை தப்பிக்கவில்லை. அவள் தன்னை மிகவும் நேராகப் பிடித்துக்கொண்டு நாற்காலியின் பின்புறத்தில் கைகளை வைத்தாள்: அவள் முகத்தின் கீழ் பகுதியில் வறண்டு அசிங்கமான ஏதோ ஒன்று இருந்தது.

“சரி.. ? ” என்று ஆச்சரியப்பட்டு எம். டார்ப்மேட் கேட்டார்.

“சரி..

“நீ...? ”

“அவர் எப்படி இருக்கிறாரோ அப்படித்தான் நான் அவரை நேசிக்கிறேன்,” என்று ஏவாள் வேகமாகவும் எரிச்சலூட்டும் பார்வையுடனும் சொன்னாள்.

“உண்மை இல்லை,” எம். டார்ப்டாட் பலமாகச் சொன்னாள். "அது உண்மை இல்லை: நீ அவனை காதலிக்கவில்லை, நீ அவனை காதலிக்க முடியாது. ஒரு ஆரோக்கியமான, சாதாரண மனிதனைப் பற்றி நீ அப்படித்தான் உணர முடியும். நீ பியரை நினைத்து பரிதாபப்படுகிறாய், எனக்கு அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை, நிச்சயமாக அவன் உனக்குக் கொடுத்த மூன்று வருட மகிழ்ச்சியின் நினைவு உனக்கு இருக்கிறது. ஆனால் நீ அவனை காதலிப்பதாக என்னிடம் சொல்லாதே. நான் உன்னை நம்பமாட்டேன்.''

ஏவாள் வார்த்தைகள் இல்லாமல் கம்பளத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"நீ எனக்கு குறைந்தபட்சம் பதில் சொல்ல முடியும்," எம். டார்ப்டாட் குளிர்ச்சியாகச் சொன்னான். "இந்த உரையாடல் உனக்கு ஏற்பட்ட வேதனையை விட எனக்குக் குறைவான வேதனையை ஏற்படுத்தியதாக நினைக்காதே."

"நீ நினைப்பதை விட அதிகம்."

"சரி, நீ அவனை நேசித்தால்," என்று அவர் கூச்சலிட்டார், "உனக்கும், எனக்கும், உன் ஏழை அம்மாவுக்கும் இது ஒரு பெரிய துரதிர்ஷ்டம், ஏனென்றால் நான் உன்னை வாழ்த்த விரும்புகிறேன்; மூன்று ஆண்டுகள் கடப்பதற்குள் பியர்ன் முழுமையான டிமென்ஷியாவில் மூழ்கிவிட்டால், அவன் ஒரு * 'ஆ' போல இருப்பான்

அவன் தன் மகளை ஜார்ஜுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் (எஸ்: லிம், பிடிவாதம், இந்த வலிமிகுந்த வெளிப்பாட்டைச் செய்ய கட்டாயப்படுத்தியதற்காக அவன் அவள் மீது கோபமாக இருந்தான்.

மற்றவை அசையாமல் இருந்தன; அவள் கண்களை உயர்த்தவே இல்லை.

“எனக்குத் தெரியும்.”

“உனக்கு யார் சொன்னது?” என்று அவன் திகைத்துப் போனான்.

“ஃப்ரீம்சாட். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு எனக்குத் தெரியும்,”

”நான் அவனிடம் உன்னிடம் கவனமாக இருக்கச் சொன்னேன்,” என்று எம். டார்பட் கசப்புடன் கூறினார். ”ஒருவேளை அது நல்லது. ஆனால் அந்த சூழ்நிலையில் பியரை தன்னுடன் வைத்திருப்பது மன்னிக்க முடியாதது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நீ. நீ மேற்கொண்ட போராட்டம் தோல்வியில் முடியும், அவனுடைய நோய் அவனை விடாது. ஏதாவது செய்ய வேண்டியிருந்தால், அவனைக் கவனமாகக் காப்பாற்ற முடிந்தால், நான் ஆம் என்று சொல்வேன். ஆனால் பார்: நீ அழகானவன், புத்திசாலி, ஓரினச்சேர்க்கையாளன், நீ விருப்பத்துடன், லாபம் இல்லாமல் உன்னையே அழித்துக் கொள்கிறாய். நீ போற்றத்தக்கவனாக இருந்தாய் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் இப்போது அது முடிந்துவிட்டது, .முடிந்தது, நீ உன் கடமையைச் செய்துவிட்டாய், இன்னும் பல; இப்போது தொடர்வது ஒழுக்கக்கேடானது. நமக்கும் நமக்குக் கடமைகள் இருக்கும், குழந்தை. பிறகு நீ எங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. நீ வேண்டும்," என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறி, வார்த்தைகளைச் சுத்தி, "அனுப்பு" என்று அனுப்பு. "ஃபிராஞ்சோட்டின் மருத்துவமனைக்குச் செல்லுங்கள். துக்கத்தைத் தவிர வேறொன்றையும் நீங்கள் அனுபவித்த இந்த குடியிருப்பை விட்டு வெளியேறி, எங்கள் வீட்டிற்கு வருவீர்கள். நீங்கள் நிம்மதியாக இருக்கவும், வேறொருவரின் துன்பங்களைத் தணிக்கவும் விரும்பினால், உங்களுக்கு உங்கள் தாய் இருக்கிறார். ஏழைப் பெண்ணை செவிலியர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள், அவளுக்கு நெருக்கமான ஒருவர் தேவை, "அவளுக்காக நீங்கள் செய்வதைப் பாராட்டலாம், நன்றியுடன் இருக்க முடியும்" என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

நீண்ட மௌனம் நிலவியது. அடுத்த அறையில் பியர் சின் ஜிங் செய்வதை எம். டார்ப்டாட் கேட்டார். அது ஒரு பாடலாக இருக்கவில்லை, மாறாக ஒருவித கூர்மையான, அவசரமான ஓதுதல். எம். டார்ப்டாட் தனது மகளை நோக்கி கண்களை உயர்த்தினார்.

"அப்படியானால் இல்லையா?"

"பியர் என்னுடன் இருப்பார்," என்று அவள் அமைதியாக சொன்னாள். "நான் அவருடன் நன்றாகப் பழகுகிறேன்."

"நாள் முழுவதும் ஒரு மிருகத்தைப் போல வாழ்வதன் மூலம்!"

ஏவாள் சிரித்துக்கொண்டே தன் தந்தையைப் பார்த்தாள், விசித்திரமாகவும், கேலியாகவும், கிட்டத்தட்ட ஓரினச்சேர்க்கையாளராகவும். அது உண்மைதான், எம். டார்ப்மேட் ஆவேசமாக நினைத்தாள், அவர்கள் செய்வது அவ்வளவுதான் இல்லை; அவர்கள் ஒன்றாக தூங்குகிறார்கள்.

“நீ முற்றிலும் பைத்தியம்,” என்று அவர் எழுந்து கூறினார்.

ஏவாள் சோகமாக சிரித்து, தனக்குள் முணுமுணுத்தது போல் முணுமுணுத்தாள். “போதுமா?”

“போதுமா? நான் உன்னிடம் ஒன்று மட்டும் சொல்ல முடியும், என் குழந்தை. நீ என்னை பயமுறுத்துகிறாய்.”

அவசரமாக அவளை முத்தமிட்டுவிட்டு அவன் வெளியேறினான். படிக்கட்டுகளில் இருந்து இறங்கிய அவன், "ஏழைகளை அழைத்துச் சென்று, இந்த விஷயத்தில் அவனுடைய ஆலோசனையைக் கேட்காமல், அவனை ஒரு குளியலறையில் வைக்க இரண்டு வலிமையான மனிதர்களை அனுப்ப வேண்டும்" என்று நினைத்தான்.

அது ஒரு நல்ல இலையுதிர் நாள், அமைதியானது மற்றும் மர்மம் இல்லாதது; சூரிய ஒளி வழிப்போக்கர்களின் முகங்களை பொன்னிறமாக்கியது. முகங்களின் எளிமையால் எம். டார்ப்தாத் வியப்படைந்தார்; சில வானிலையால் பாதிக்கப்பட்டன, மற்றவை மென்மையானவை, ஆனால் அவை அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் அக்கறையையும் பிரதிபலித்தன.

ஏவாளிடம் ஜே வெறுப்பது எனக்குத் தெரியும், என்று பவுல்வர்டு செயிண்ட் ஜெர்மைனுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​அவர் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டார். மனித இயல்பின் எல்லைகளுக்கு வெளியே அவள் வாழ்வதை நான் வெறுப்பேன். பியர் இனி ஒரு மனிதன் அல்ல: அவள் அவனுக்குக் கொடுக்கும் கவனிப்பும் அன்பும் மனிதர்களை கொஞ்சம் கூட இழக்கச் செய்கிறது. பூமிக்கு நம்மை மறுக்க நமக்கு உரிமை இல்லை; எதுவாக இருந்தாலும், நாம் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம்.

அவர் வழிப்போக்கர்களின் முகங்களை அனுதாபத்துடன் பார்த்தார்; அவர் அவர்களை நேசித்தார். தெளிவான, தீவிரமான தோற்றங்கள். மனிதகுலத்தின் மத்தியில், இந்த சூரிய ஒளி மிக்க தெருக்களில், ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் மத்தியில் இருப்பது போல, ஒருவர் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார்.

ஒரு பெண் திறந்தவெளி காட்சி கவுண்டரின் முன் நின்றாள். அவள் ஒரு சிறுமியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“அது என்ன?” சிறுமி ஒரு வானொலிப் பெட்டியைக் காட்டி கேட்டாள்.

“தொடக்கூடாது,” என்று அவளுடைய அம்மா சொன்னாள். “இது ஒரு வானொலி; அது இசையை இசைக்கிறது.”

அவர்கள் ஒரு கணம் பேசாமல் நின்றார்கள், பரவசத்தில் தொட்டனர், எம். டார்பெடட் சிறுமியிடம் குனிந்து சிரித்தார்.

“அவன் போய்விட்டான்.” கதவு வறண்ட சத்தத்துடன் மூடப்பட்டது. ஏவாள் சலூனில் தனியாக இருந்தாள். / அவன் இறந்துவிட்டால் நன்றாக இருக்கும்.

அவள் நாற்காலியின் பின்புறத்தில் தன் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்; அவள் தந்தையின் கண்களை அவள் இப்போதுதான் நினைவில் வைத்திருந்தாள். எம். டார்பெடட் திறமையான காற்றோடு பியர் மீது குனிந்திருந்தார்; அவர் “அது நல்லது!” என்று கூறியிருந்தார். "யாராவது மாற்றுத்திறனாளிகளிடம் பேசும்போது எப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்பது போல. அவர் பார்த்தார், பியரின் முகம் அவரது கூர்மையான, வீங்கிய கண்களின் ஆழத்தில் வரையப்பட்டிருந்தது. அவர் அவரைப் பார்க்கும்போது, ​​அவர் அவரைப் பார்க்கும்போது நான் அவரை வெறுக்கிறேன்.

ஏவாளின் கைகள் நாற்காலியில் நழுவி, அவள் ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பினாள். அவள் திகைத்துப் போனாள். சூரிய ஒளியால் நிரம்பியிருந்தது, அது எல்லா இடங்களிலும் இருந்தது, கம்பளத்தின் மீது வெளிறிய புள்ளிகளில், ஒரு கண்மூடித்தனமான தூசி போல காற்றில். எல்லா இடங்களிலிருந்தும் பறந்து வந்த இந்த விடாமுயற்சியுள்ள, விவேகமற்ற ஒளிக்கு ஏவாள் பழக்கமில்லை, அது வந்த அனைவரையும் துடைத்து, ஒரு பரபரப்பான இல்லத்தரசி போல தளபாடங்களைத் தேய்த்து, அதை பிரகாசிக்கச் செய்தது. இருப்பினும், அவள் ஜன்னலுக்குச் சென்று பலகையில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த மஸ்லின் திரைச்சீலையை உயர்த்தினாள். அந்த நேரத்தில் எம். டார்ப்டாட் கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேறினார்; ஏவாள் திடீரென்று அவரது பரந்த தோள்களைக் கண்டார். அவர் தலையை உயர்த்தி வானத்தைப் பார்த்து, கண் சிமிட்டினார், பின்னர் ஒரு இளைஞனின் கூச்சலுடன் அவர் நடந்து சென்றார். அவர் தன்னைத்தானே கஷ்டப்படுத்திக் கொள்கிறார், ஏவாள் நினைத்தார், விரைவில் அவருக்கு ஒரு தையல் போடப்படும். பக்கம். அவள் இனி அவனை வெறுக்கவே இல்லை; அந்த தலையில் அவ்வளவு சிறியதாக இருந்தது; இளமையாகத் தோன்றுவது பற்றிய சிறிய கவலை மட்டுமே* ஆனால் அவன் பவுல்வர்டு செயிண்ட் கிரெர்மைனின் மூலையில் திரும்பி மறைந்து போவதைக் கண்டதும் கோபம் அவளை மீண்டும் ஆட்கொண்டது. அவன் பியரைப் பற்றி யோசிக்கிறான். அவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மூடிய அறையிலிருந்து தப்பித்து, தெருக்களில், வெயிலில், மக்கள் மத்தியில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டது. அவர்களால் எங்களை ஒருபோதும் மறக்க முடியாதா?

ரூ டு பாக் கிட்டத்தட்ட வெறிச்சோடியது. ஒரு வயதான பெண்மணி தெருவைச் சிறுசிறு படிகளுடன் கடந்தாள்; மூன்று பெண்கள் சிரித்தபடி கடந்து சென்றனர். பின்னர் ஆண்கள், வலிமையான, தீவிரமான ஆண்கள் பிரீஃப்கேஸ்களை ஏந்தி தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். சாதாரண மக்கள், ஏவாள் நினைத்தார்கள், தன்னில் இவ்வளவு சக்திவாய்ந்த வெறுப்பைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார். ஒரு அழகான, சதைப்பற்றுள்ள பெண் ஒரு நேர்த்தியான மனிதனை நோக்கி அதிகமாக ஓடினாள். அவன் அவளைக் கைகளில் எடுத்து அவள் வாயில் முத்தமிட்டான். ஏவாள் ஒரு கடினமான சிரிப்பைக் கொடுத்து திரைச்சீலையை விழ விட்டான்.

பியர் இனி பாடவில்லை, ஆனால் நான்காவது மாடியில் இருந்த பெண் பியானோ வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்; அவள் சோபின் எட்யூட் வாசித்தாள். ஏவாள் அமைதியாக உணர்ந்தாள்; அவள் பியரின் அறையை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள், ஆனால் கிட்டத்தட்ட நின்றாள் உடனடியாக}^ வேதனையுடன் சுவரில் சாய்ந்தாள்; அவள் அறையை விட்டு வெளியேறும் ஒவ்வொரு முறையும், திரும்பிச் செல்வது பற்றி நினைத்து அவள் பீதியடைந்தாள். ஆனாலும் அவள் வேறு எங்கும் வாழ முடியாது என்று அவளுக்குத் தெரியும்: அவள் அந்த அறையை நேசித்தாள். சிறிது நேரம் சம்பாதிப்பது போல குளிர்ந்த ஆர்வத்துடன் அதைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்: இந்த அழுக்கு இல்லாத, மணமற்ற அறை, அங்கு அவள் தைரியம் திரும்பி வரும் வரை காத்திருந்தாள். அது ஒரு பல் மருத்துவ அறை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். இளஞ்சிவப்பு பட்டுப் போன்ற நாற்காலிகள், திவான், டேபூரெட்டுகள் இருண்ட மற்றும் விவேகமானவை, கொஞ்சம் தந்தையைப் போன்றவை; மனிதனின் சிறந்த நண்பர்கள். ஏவாள் லேசான உடைகள் அணிந்த அந்த கல்லறை மனிதர்களை கற்பனை செய்தாள். ஜன்னலில் அவள் பார்த்தவர்களைப் போல, அறைக்குள் நுழைந்து, ஏற்கனவே தொடங்கிய உரையாடலைத் தொடர்ந்தாள். அவர்கள் மறுபரிசீலனை செய்யக்கூட நேரம் எடுக்கவில்லை, ஆனால் நடுவில் உறுதியான அடியுடன் முன்னேறினாள்; அவர்களில் ஒருவர், விழித்திருப்பது போல் தனது கையை பின்னால் இழுத்து, மேசையில் இருந்த மெத்தைகள், பொருட்களைத் தட்டினார், அவற்றின் தொடர்புகளால் ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்யப்படவில்லை. ஒரு தளபாடங்கள் தங்கள் வழியில் இருந்தபோது, ​​இந்த நிதானமான ஆண்கள், அதைத் தவிர்க்க மாற்றுப்பாதையை உருவாக்காமல், அமைதியாக அதன் இடத்தை மாற்றிக்கொண்டனர். இறுதியாக அவர்கள் அமர்ந்தனர், பின்னால் கூட பார்க்காமல், தங்கள் உரையாடலில் மூழ்கினர். சாதாரண மக்களுக்கான ஒரு வாழ்க்கை அறை^ ஏவாள் நினைத்தாள். மூடிய கதவின் கைப்பிடியை அவள் முறைத்துப் பார்த்தாள், வேதனை அவள் தொண்டையைப் பற்றிக் கொண்டது: நான் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும். நான் அவனை விட்டுப் பிரியவே மாட்டேன் (அவ்வளவுதான். அவள் கதவைத் திறந்து, வாசலில் ஒரு கணம் நின்று, தன் கண்களை நிழலுக்குப் பழக்கப்படுத்த முயற்சிப்பாள், தன் முழு பலத்தாலும் அவளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவாள். ஏவாள் இந்த எதிர்ப்பை வென்று அறையின் இதயத்திற்குள் நுழைய வேண்டும். திடீரென்று அவள் பியரைப் பார்க்க வன்முறையில் விரும்பினாள்; அவன் அவனுடன் எம். டார்ப்தாட்டை கேலி செய்ய விரும்பினான். ஆனால் பியருக்கு அவள் தேவையில்லை; அவன் தனக்காக வைத்திருந்த வரவேற்பை ஏவாளால் முன்கூட்டியே பார்க்க முடியவில்லை. திடீரென்று அவள் ஒருவித பெருமையுடன் நினைத்தாள், தனக்கு எங்கும் இடமில்லை என்று. சாதாரண மக்கள் நான் அவர்களுக்குச் சொந்தமானவள் என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் நான் அவர்களுடன் ஒரு மணி நேரம் இருக்க முடியாது. நான் அங்கே, மாலின் மறுபுறத்தில் வாழ வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் என்னை அங்கே விரும்பவில்லை.

அவளைச் சுற்றி ஒரு ஆழமான மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. வெளிச்சம் பழையதாகவும், நரைத்ததாகவும் இருந்தது: அது கனமாக இருந்தது, முந்தைய நாளிலிருந்து மாறாத பூக்களின் குவளையில் உள்ள தண்ணீரைப் போல. இந்த வயதான வெளிச்சத்தில், ஏவாள் நீண்ட காலமாக மறந்துவிட்ட ஒரு மனச்சோர்வைக் கண்டாள்: ஒரு இலையுதிர்கால மதியம் முடிவடைகிறது. அவள் சுற்றிப் பார்த்தாள், தயங்கி, கிட்டத்தட்ட பயந்தாள்: அவ்வளவு தொலைவில் இருந்த அனைத்தும்: அறையில் பகலோ, இரவோ, பருவமோ, மனச்சோர்வோ இல்லை. அவள் நீண்ட காலமாக இலையுதிர் காலத்தை, அவளுடைய குழந்தைப் பருவத்தின் இலையுதிர் காலங்களை தெளிவற்ற முறையில் நினைவு கூர்ந்தாள், பின்னர் திடீரென்று அவள் விறைத்தாள்: அவள் நினைவுகளுக்கு பயந்தாள்.

அவள் பியரின் குரலைக் கேட்டாள். “அகதா! நீ எங்கே இருக்கிறாய்?”

“வருகிறேன்!” என்று அவள் அழுதாள்.

அவள் கதவைத் திறந்து அறைக்குள் ஊடுருவினாள்.

அவள் கண்களைத் திறந்து கைகளை நீட்டியபோது தூபத்தின் கனமான வாசனை அவள் வாயிலும் நாசியிலும் நிறைந்தது - நீண்ட காலமாக வாசனை திரவியமும் நிழலும் அவளுக்கு ஒரு தனிமத்தைத் தவிர வேறொன்றையும் குறிக்கவில்லை, கடுமையான மற்றும் கனமான, எளிமையான, நீர், காற்று அல்லது நெருப்பு போன்ற பழக்கமான - அவள் விவேகத்துடன் மூடுபனியில் மிதப்பது போல் தோன்றிய ஒரு வெளிர் கறையை நோக்கி முன்னேறினாள். அது பியரின் முகம்; பியரின் ஆடை (அவர் நோய்வாய்ப்பட்டதிலிருந்து கருப்பு நிறத்தில் அணிந்திருந்தார்) தெளிவின்மையில் உருகியது. பியரின் தலையைத் திருப்பி கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவர் அழகாக இருந்தார். ஏவாள் அவரது நீண்ட, வளைந்த ... வசைபாடினாள், பின்னர் தாழ்வான நாற்காலியில் அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். அவன் கஷ்டப்படுவது போல் தெரிகிறது, என்று அவள் நினைத்தாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவள் கண்கள் நிழலுக்குப் பழகின. முதலில் பீரோ வெளிப்பட்டது, பின்னர் படுக்கை, பின்னர் பியரின் தனிப்பட்ட பொருட்கள்: கத்தரிக்கோல், பசை பானை, புத்தகங்கள், நாற்காலிக்கு அருகில் உள்ள கம்பளத்தில் இலைகளை உதிர்த்த ஹெர்பேரியம்.

“அகதா?”

பியர் கண்களைத் திறந்திருந்தான். அவன் அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“உனக்குத் தெரியுமா, அந்த முட்கரண்டி?” என்று அவன் சொன்னான். “நான் அந்த ஆளை பயமுறுத்துவதற்காக இதைச் செய்தேன். அதில் கிட்டத்தட்ட எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.”

ஏவாளின் பயங்கள் மறைந்து, அவள் ஒரு லேசான சிரிப்பைக் கொடுத்தாள்.

“நீ வெற்றி பெற்றாய்,” அவள் சொன்னாள், “நீ அவனை முழுவதுமாக அவன் மனதை விட்டு விரட்டிவிட்டாய்,”

பியர் சொன்னாள். ”பார்த்தாயா? அவன் அதை நீண்ட நேரம் விளையாடினான், அதை அவன் கைகளில் சரியாகப் பிடித்தான். பிரச்சனை என்னவென்றால்," என்று அவன் சொன்னான், "அவர்களுக்கு எப்படி பொருட்களை எடுப்பது என்று தெரியவில்லை; அவர்கள் அவற்றைப் பிடிக்கிறார்கள்."

”அது சரி,” ஏவாள் சொன்னாள்.

பியர் தனது வலது கையின் ஆள்காட்டியால் இடது கையின் உள்ளங்கையை லேசாகத் தட்டினார்.

” அவர்கள் அதை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் விரல்களை நீட்டி, எதையாவது பிடிக்கும்போது அதை உடைக்க அதை உடைக்கிறார்கள்.”

அவர் வேகமாகப் பேசினார், உதடுகளை அசைக்கவே இல்லை; அவர் குழப்பமடைந்தார்.

“ அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது,” என்று அவர் இறுதியாக கூறினார். “ அந்த ஆள் ஏற்கனவே இங்கே இருக்கிறார். ஏன் அவனை என்னிடம் அனுப்பினார்கள்? நான் என்ன செய்கிறேன் என்று அவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், அவர்கள் செய்ய வேண்டியது திரையில் படிப்பதுதான், அவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கு சக்தி இருக்கிறது, ஆனால் அவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள். நான் ஒருபோதும் எதையும் செய்ய மாட்டேன், அது என் துருப்புச் சீட்டு. ஹோஜ்ஃப்கா! ” என்று அவர் கூறினார். அவர் நெற்றியின் முன் தனது நீண்ட கைகளை அசைத்தார். “ பிச்! ஹாஃப்கா! பாஃப்கல் சூஃபிஃப்கா! உங்களுக்கு இன்னும் ஏதாவது வேண்டுமா? ”

“ அது மணியா? ” ஏவாளைக் கேட்டார்.

“ ஆம். அது போய்விட்டது.” அவர் கடுமையாகச் சொன்னார். “ இந்த ஆள், அவன் ஒரு கீழ்படிந்தவர். அவரை உங்களுக்குத் தெரியும், நீங்கள் அவருடன் வாழ்க்கை அறைக்குள் சென்றீர்கள்."

ஏவாள் பதில் சொல்லவில்லை.

“அவருக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று பியர் கேட்டார். “அவர் உங்களிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.”

அவள் ஒரு கணம் தயங்கினாள், பின்னர் கொடூரமாக பதிலளித்தாள். “அவர் உங்களை அடைத்து வைக்க விரும்பினார்.”

பியரிடம் அமைதியாக உண்மை சொல்லப்பட்டபோது அவர் அதை நம்பவில்லை. அவரை திகைக்க வைக்க வன்முறையில் நடத்த வேண்டியிருந்தது. அவனுடைய சந்தேகங்களை நீக்கிவிடு. பொய் சொல்வதை விட அவனை கொடூரமாக நடத்த ஏவாள் விரும்பினாள்; அவள் பொய் சொன்னபோது அவன் அதை நம்புவது போல் நடந்து கொண்டபோது, ​​அவளால் ஒரு சிறிய மேன்மை உணர்வைத் தவிர்க்க முடியவில்லை, அது அவளைத் தன்னைப் பற்றி திகிலடையச் செய்தது,

“என்னைப் பார் 1” பியர் முரண்பாடாக மீண்டும் கூறினார்,

“அவர்கள் பைத்தியம். சுவர்கள் எனக்கு என்ன செய்ய முடியும். ஒருவேளை அது என்னைத் தடுக்கப் போகிறது என்று அவர்கள் நினைக்கலாம். இரண்டு குழுக்கள் இல்லையா என்று எனக்கு சில நேரங்களில் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. உண்மையான ஒன்று, நீக்ரோ - பின்னர் ஒரு முட்டாள் கூட்டம் மூக்கை நுழைக்க முயற்சித்து தவறுக்கு மேல் தவறு செய்கிறார்கள்.”

நாற்காலியின் கைகளில் இருந்து தனது கையை மேலே குதிக்கச் செய்து அதை மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தான்.

‘‘நான் சுவர்களைக் கடந்து செல்ல முடியும். நீ அவர்களிடம் என்ன சொன்னாய்?’’ என்று ஆர்வத்துடன் ஏவாளை நோக்கிக் கேட்டான்.

“உன்னை அடைத்து வைக்க அல்ல.”

அவன் தோள்களைக் குலுக்கி. ”நீ அப்படிச் சொல்லியிருக்கக் கூடாது. நீங்களும் ஒரு தவறு செய்துவிட்டீர்கள்... நீங்கள் அதை நோக்கத்துடன் செய்திருந்தால் தவிர. நீங்கள் அவர்களின் முட்டாள்தனத்தை அழைக்க வேண்டும்.”

அவன் அமைதியாக இருந்தான். ஏவாள் சோகமாக தலை குனிந்தாள்; "அவர்கள் பொருட்களைப் பிடிக்கிறார்கள்" அவன் எவ்வளவு மோசடியாகச் சொன்னான் - அவன் சொன்னது சரிதான்* நானும் பொருட்களைப் பிடிக்கிறேனா? என்னைப் பார்த்துக் கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை y என் பெரும்பாலான அசைவுகள் அவனை எரிச்சலூட்டுகின்றன என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவன் எதுவும் சொல்வதில்லை. திடீரென்று அவள் பதினான்கு வயதில் இருந்ததைப் போலவே பரிதாபமாக உணர்ந்தாள், அம்மா தர்ப்தா அவளிடம் "உன் கைகளை என்ன செய்வது என்று உனக்குத் தெரியாது" என்று சொன்னாள். அவள் எந்த அசைவையும் செய்யத் துணியவில்லை, அந்த நேரத்தில் அவள் தன் நிலையை மாற்றிக்கொள்ள ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஆசை கொண்டிருந்தாள். அமைதியாக அவள் கால்களை நாற்காலியின் கீழ் வைத்து, கம்பளத்தைத் தொடவே இல்லை. அவள் மேசையில் இருந்த விளக்கை - பியர் கருப்பு வண்ணம் பூசப்பட்ட விளக்கை - மற்றும் சதுரங்கப் பெட்டியைப் பார்த்தாள். பியர் பலகையில் கருப்பு சிப்பாய்களை மட்டுமே விட்டுச் சென்றிருந்தான். சில நேரங்களில் அவன் எழுந்து, மேசைக்குச் சென்று சிப்பாய்களை ஒவ்வொன்றாகக் கைகளில் எடுத்துக்கொள்வான். அவன் அவர்களிடம் பேசினான், அவற்றை ரோபோக்கள் என்று அழைத்தான், அவை அவன் விரல்களுக்குக் கீழே ஒரு ஊமை உயிருடன் அசைவது போல் தோன்றியது.

அவன் அவற்றை கீழே வைத்தபோது, ​​ஏவாள் சென்று தன் முறைப்படி அவற்றைத் தொட்டான் (அவள் எப்போதும் அதைப் பற்றி ஓரளவு கேலிக்குரியதாக உணர்ந்தாள்). அவை மீண்டும் இறந்த மரத்தின் சிறிய துண்டுகளாக மாறிவிட்டன, ஆனால் தெளிவற்ற மற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று அவற்றில் தங்கியிருந்தது, புரிதல் போன்றது. இவை அவனுடைய விஷயங்கள் என்று அவள் நினைத்தாள். அறையில் என்னுடையது எதுவும் இல்லை. அவளுக்கு முன்பு சில தளபாடங்கள் இருந்தன; கண்ணாடி மற்றும் சிறிய பதிக்கப்பட்ட டிரஸ்ஸர் அவளுடைய பாட்டியிடமிருந்து வழங்கப்பட்டது, பியர் நகைச்சுவையாக உங்கள் டிரஸ்ஸர் என்று அழைத்தவர் பியர் அவற்றை தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார்; விஷயங்கள் பியருக்கு மட்டுமே அவற்றின் உண்மையான முகத்தைக் காட்டின. ஏவாள் மணிக்கணக்கில் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்: அவர்கள் பிடிவாதமாக இருந்தனர், அவளை ஏமாற்றத் தீர்மானித்தனர், தங்கள் தோற்றத்தைத் தவிர வேறு எதையும் அவளுக்கு வழங்கவில்லை - டாக்டர் ஃபிரான்சோட் மற்றும் எம், டார்பெடட் ஆகியோரைப் போல. ஆனாலும், அவள் வேதனையுடன் தன்னைத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள், நான் அவர்களை என் தந்தையைப் போலப் பார்க்கவில்லை. அவரைப் போலவே அவர்களைப் பார்ப்பது எனக்கு சாத்தியமில்லை.

அவள் தன் முழங்கால்களை கொஞ்சம் அசைத்தாள்; அவள் கால்கள் எறும்புகளுடன் ஊர்ந்து செல்வது போல் உணர்ந்தாள். அவளுடைய உடல் விறைப்பாகவும் இறுக்கமாகவும் இருந்தது, அவளை காயப்படுத்தியது; அவள் அதை மிகவும் உயிருடன், மிகவும் கோருவதாக உணர்ந்தாள். நான் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்க விரும்புகிறேன், அவன் என்னைப் பார்க்காமல் இங்கேயே இருக்க விரும்புகிறேன். அவனுக்கு நான் தேவையில்லை; நான் இந்த அறையில் பயனற்றவன். அவள் தலையை லேசாகத் திருப்பி பியருக்கு மேலே உள்ள சுவரைப் பார்த்தாள். சுவரில் அச்சுறுத்தல்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன. ஏவாளுக்கு அது தெரியும், ஆனால் அவளால் அவற்றைப் படிக்க முடியவில்லை. அவள் கண்களுக்கு முன்பாக நடனமாடத் தொடங்கும் வரை வால்பேப்பரில் பெரிய சிவப்பு ரோஜாக்களை அவள் அடிக்கடி பார்த்தாள். ரோஜாக்கள் நிழலில் சுடர்விட்டன. பெரும்பாலான நேரங்களில் அச்சுறுத்தல் கூரையின் அருகே, படுக்கையின் இடதுபுறத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது; ஆனால் சில நேரங்களில் அது நகர்ந்தது. நான் அதைப் பெற வேண்டும் மேலே. என்னால் முடியாது. . .1 இனி உட்கார முடியாது. வெங்காயத் துண்டுகள் போலத் தெரிந்த சுவரில் வெள்ளை வட்டுகளும் இருந்தன. வட்டுகளும் சுழன்று ஏவாளின் கைகள் நடுங்கத் தொடங்கின: சில நேரங்களில் நான் பைத்தியம் பிடிப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இல்லை, அவள் நினைத்தாள், நான் பைத்தியம் பிடிக்க முடியாது. நான் பதட்டமாக இருக்கிறேன், அவ்வளவுதான்.

திடீரென்று அவள் பியரின் கை தன் கைகளில் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.

“அகதா,” பியரி மென்மையாகச் சொன்னாள்.

அவன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான், ஆனால் அவன் அவள் கையை தன் விரல்களின் முனைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான், ஒரு நண்டின் முதுகில் எடுத்தது போலவும், அதன் நகங்களைத் தவிர்க்க விரும்புவது போலவும்.

“அகதா,” அவன் சொன்னான், “உன் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும்.”

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள், அவள் மார்பகம் உயர்ந்தது. நான் எதற்கும் பதில் சொல்லக்கூடாது, நான் சொன்னால் அவன் கோபப்படுவான், அவன் வேறு எதுவும் சொல்ல மாட்டான்.

பியரி அவள் கையை கைவிட்டிருந்தாள். “எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கும். அகதா,” அவன் சொன்னான், “ஆனால் உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. "நீ ஏன் எல்லா நேரமும் உள்ளேயே இருக்க?"

ஏவாள் பதில் சொல்லவில்லை.

"நீ ஏன்?"

"நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்னு உனக்குத் தெரியும்," அவள் வறண்ட குரலில் சொன்னாள்.

"நான் உன்னை நம்பவில்லை," பியர் சொன்னான். "நீ என்னை காதலிக்க வேண்டுமா, நான் உன்னை பயமுறுத்த வேண்டும்; எனக்கு பேய் பிடித்திருக்கிறது." அவன் சிரித்தான், ஆனால் திடீரென்று சீரியஸாகிவிட்டான். "உனக்கும் உனக்கும் இடையே ஒரு சுவர் இருக்கிறது. நான் உன்னைப் பார்க்கிறேன், நான் உன்னிடம் பேசுகிறேன், ஆனால் நீ மறுபுறம் இருக்கிறாய். நம்மை காதலிக்க விடாமல் தடுப்பது எது? முன்பு எளிதாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஹாம்பர்க்கில்."

"ஆமாம்," ஏவாள் சோகமாக சொன்னாள். எப்போதும் ஹாம்பர்க். அவன் அவர்களின் உண்மையான கடந்த காலத்தைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசவில்லை. ஈவாவோ அவனோ ஹாம்பர்க்கிற்கு சென்றதில்லை.

"நாங்கள் கால்வாயில் நடந்து சென்றோம். ஒரு படகு இருந்தது, நினைவிருக்கிறதா? படகு கருப்பாக இருந்தது; டெக்கில் ஒரு நாய் இருந்தது.*'

ஹோ செல்லும்போது அவன் அதை உருவாக்கினான்; அது பொய்யாக ஒலித்தது.

"நான் உன் கையைப் பிடித்தேன். உனக்கு இன்னொரு தோல் இருந்தது. நீ சொன்னதையெல்லாம் நான் நம்பினேன். அமைதியாக இரு!" என்று ** அவன் கத்தினான்.

அவன் ஒரு கணம் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். "அவர்கள் வருகிறார்கள்," என்று அவன் துக்கத்துடன் சொன்னான்.

ஏவாள் மேலே குதித்தாள். "அவர்கள் வருகிறார்களா? அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் வரமாட்டார்கள் என்று நினைத்தேன்."

பியர் கடந்த மூன்று நாட்களாக அமைதியாக இருந்தார்; சிலைகள் வரவில்லை. பியர் சிலைகளைப் பார்த்து மிகவும் பயந்தார், இருப்பினும் அவர் அதை ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஏவாள் பயப்படவில்லை: ஆனால் அவை அறையைச் சுற்றி பறக்கத் தொடங்கியபோது, ​​சலசலப்புடன், அவள் பியரை நினைத்து பயந்தாள்.

"எனக்கு ஜியுத்ரே கொடுங்கள்," பியர் கூறினார்.

ஏவாள் எழுந்து ஜியுத்ரேவை எடுத்தார்: அது பியர் ஒன்றாக ஒட்டியிருந்த அட்டைத் துண்டுகளின் தொகுப்பு; அவர் அதை சிலைகளை கற்பனை செய்யப் பயன்படுத்தினார். ஜியுத்ரே ஒரு சிலந்தி போல இருந்தது. அட்டைப் பலகைகளில் ஒன்றில் பியர் "பதுங்கியிருப்பதன் மீதான சக்தி" என்றும் மறுபுறம் "கருப்பு" என்றும் எழுதியிருந்தார். மூன்றில் ஒரு பகுதியில் அவர் சுருக்கமான கண்களுடன் சிரிக்கும் முகத்தை வரைந்திருந்தார்: அது வால்டேர்.

பியர் ஜியுத்ரேவை ஒரு முனையால் பிடித்து இருட்டாகப் பார்த்தார்.

"நான் இனி அதைப் பயன்படுத்த முடியாது," என்று அவர் கூறினார்.

"ஏன்? ”

“ அவங்க அதை தலைகீழா மாத்திட்டாங்க.”

“ இன்னொரு ஒன்னு பண்ணுவாயா ”

அவன் கொஞ்ச நேரம் அவளைப் பார்த்தான். “நான் பண்ணணும்னு உனக்குப் பிடிக்கும் இல்லையா ?” அவன் பற்களுக்கு இடையில் சொன்னான்.

ஏவாள் பியர் மீது கோபமாக இருந்தாள். அவர்கள் வரும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் எச்சரித்தான்: அவன் அதை எப்படிச் செய்கிறான்? அவன் ஒருபோதும் தவறில்லை.

, பியரின் விரல்களின் முனைகளிலிருந்து அந்தத் திமிர் பரிதாபமாகத் தொங்கியது. அதைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு அவன் எப்போதும் ஒரு நல்ல காரணத்தைக் கண்டுபிடிப்பான். ஞாயிற்றுக்கிழமை அவர்கள் வந்தபோது அவன் 'அதைத் தொலைத்துவிட்டதாகப் பாசாங்கு செய்தான், ஆனால் நான் அதை பேஸ்ட் பானைக்குப் பின்னால் பார்த்தேன், அவனால் அதைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. 1 அவற்றைக் கொண்டுவருபவர் அவன் இல்லையா என்று யோசி. அவன் முற்றிலும் நேர்மையானவனா என்று ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. சில சமயங்களில், தன்னைப் பொருட்படுத்தாமல் பியர் ஆரோக்கியமற்ற எண்ணங்கள் மற்றும் தரிசனங்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருப்பதாக ஏவாளுக்கு எண்ணம் இருந்தது. ஆனால் மற்ற நேரங்களில் பியர் அவற்றைக் கண்டுபிடித்ததாகத் தோன்றியது. அவன் துன்பப்படுகிறான். ஆனால் சிலைகள் மற்றும் நீக்ரோவை அவன் எவ்வளவு நம்புகிறான். எப்படியிருந்தாலும், அவன் சிலைகளைப் பார்க்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும், அவன் அவற்றை மட்டுமே கேட்கிறான்: அவை கடந்து செல்லும்போது அவன் தலையைத் திருப்புகிறான்; ஆனால் அவன் இன்னும் அவற்றைப் பார்க்கிறான் என்று கூறுகிறான்; அவன் அவற்றை விவரிக்கிறான். டாக்டர் ஃபிரான்சோட்டின் சிவப்பு முகத்தை அவள் நினைவில் வைத்தாள்: "ஆனால் என் அன்பே "மேடம், மனநிலை சரியில்லாத எல்லாரும் பொய்யர்கள்; அவர்கள் உண்மையில் என்ன உணர்கிறார்கள், என்ன உணர்கிறார்கள் என்று பாசாங்கு செய்கிறார்கள் என்பதை வேறுபடுத்திப் பார்க்க முயற்சித்தால் நீங்கள் உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்கிறீர்கள்." அவள் ஒரு தொடக்கத்தை அளித்தாள். ஃபிரான்சாட் இங்கே என்ன செய்கிறார்? நான் அவரைப் போல சிந்திக்கத் தொடங்க விரும்பவில்லை.

பியர் எழுந்திருந்தார். அவர் ஜியுத்ரேவை குப்பைத் தொட்டியில் வீசச் சென்றார்: நான் உங்களைப் போல யோசிக்க விரும்பவில்லை," அவள் முணுமுணுத்தாள். அவர் சிறிய அடிகளை, நுனிவிரலில் வைத்து, குறைந்தபட்ச இடத்தை எடுத்துக் கொள்ள முழங்கைகளை இடுப்புக்கு எதிராக அழுத்தி நடந்து சென்றார். அவர் திரும்பி வந்து உட்கார்ந்து ஏவாளை ஒரு மூடிய முகபாவத்துடன் பார்த்தார்.

"நாம் கருப்பு வால்பேப்பரை ஒட்ட வேண்டும்," என்று அவர் கூறினார். "இந்த அறையில் போதுமான கருப்பு இல்லை."

அவர் நாற்காலியில் குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஏவாள் அவரது மெல்லிய உடலைப் பார்த்தார், எப்போதும் பின்வாங்கத் தயாராக, சுருங்க; கைகள், கால்கள் மற்றும் தலை ஆகியவை பின்வாங்கத் தயாராக இருந்தன. கடிகாரம் ஆறு மணி அடித்தது. கீழே உள்ள பியானோ அமைதியாக இருந்தது. ஏவாள் பெருமூச்சு விட்டாள்; சிலைகள் உடனடியாக வரவில்லை; அவர்கள் அவர்களுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

“நான் விளக்கை இயக்க வேண்டுமா 1”

அவள் இருளில் அவர்களுக்காகக் காத்திருக்க விரும்பவில்லை.

“உன் விருப்பப்படி செய்,” பியர் கூறினார்.

ஏவாள் பீரோவில் சிறிய விளக்கை ஏற்றினாள், ஒரு சிவப்பு மூடுபனி அறையை நிரப்பியது. பியரும் காத்திருந்தார். அவர் பேசவில்லை, ஆனால் அவரது உதடுகள் அசைந்து, சிவப்பு மூடுபனியில் இரண்டு கருமையான கறைகளை ஏற்படுத்தின. ஏவாள் பியரின் உதடுகளை நேசித்தார். முன்பு, அவர்கள் நகர்ந்து காம உணர்வை இழந்துவிட்டார்கள்; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் காம உணர்வை இழந்திருந்தனர். அவர்கள் அகலமாகத் தள்ளி, கொஞ்சம் நடுங்கி, திடீரென்று ஒன்றாக வந்து, ஒருவருக்கொருவர் எதிராக நசுங்கி மீண்டும் பிரிந்தனர். இந்த கருப்பு முகத்தில் அவை மட்டுமே உயிரினங்கள்; அவை இரண்டு பயந்த விலங்குகளைப் போல இருந்தன. பியர் மணிக்கணக்கில் அப்படி முணுமுணுத்துக்கொண்டே இருக்க முடியும், எந்த சத்தமும் இல்லாமல் வாயும் ஏவாளும் அடிக்கடி இந்த சிறிய, பிடிவாதமான அசைவால் கவரப்பட்டனர். எனக்கு அவளது வாய் மிகவும் பிடிக்கும். அவன் அவளை ஒருபோதும் முத்தமிட்டதில்லை; தொடர்புகளில் அவன் திகிலடைந்தான்: இரவில் அவர்கள் அவனைத் தொட்டார்கள் - கடினமான மற்றும் வறண்ட ஆண்களின் கைகள் அவனை முழுவதுமாக கிள்ளியது; பெண்களின் நீண்ட நகங்கள் கொண்ட கைகள் அவனைத் தடவியது. பெரும்பாலும் அவன் தன் ஆடைகளுடன் படுக்கைக்குச் சென்றான், ஆனால் கைகள் துணிகளுக்கு அடியில் நழுவி சட்டையை இழுத்தன.

சிரிப்பு சத்தமும், உதடுகள் உதட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தன, ஒருமுறை அவன் கேட்டான். அந்த இரவுக்குப் பிறகு அவன் ஏவாளை முத்தமிட்டதில்லை.

‘‘அகதா/’ பியர், “என் வாயைப் பார்க்காதே” என்றார்.

ஏவாள் தன் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

“மக்கள் உதடுகளைப் படிக்கக் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது எனக்குத் தெரியாததல்ல,” என்று அவன் ஆணவத்துடன் தொடர்ந்தான்.

அவன் கை நாற்காலியின் கையில் நடுங்கியது. ஆள்காட்டி விரல் நீட்டி, கட்டைவிரலில் பல முறை தட்டியது, மற்ற விரல்கள் சுருண்டன: இது ஒரு மந்திரம். IV 8 அவள் நினைத்தாள். அவள் பியரை தன் கைகளில் எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினாள்.

பியர் மிகவும் நுட்பமான தொனியில் உச்சக்கட்ட குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

“சான் பாலியை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

பதில் இல்லை. ஒருவேளை அது ஒரு பொறியாக இருக்கலாம்.

”நான் உன்னை அங்கே சந்தித்தேன்,” என்று அவன் திருப்தியுடன் சொன்னான். ‘ஒரு டேனிஷ் மாலுமியிடமிருந்து உன்னை அழைத்துச் சென்றான். நாங்கள் கிட்டத்தட்ட சண்டையிட்டோம், ஆனால் நான் ஒரு சுற்று பானங்களுக்கு பணம் கொடுத்தேன், அவன் உன்னை அழைத்துச் சென்றான். அதெல்லாம் ஒரு நகைச்சுவை மட்டுமே.”

HfV 8 பொய் சொல்கிறான், அவன் சொல்வதில் ஒரு வார்த்தையும் அவன் நம்பவில்லை. என் பெயர் அகதா அல்ல என்பது அவனுக்குத் தெரியும், அவன் பொய் சொல்லும்போது நான் அவனை வெறுக்கிறேன். ஆனால் அவள் அவன் வெறித்துப் பார்க்கும் கண்களைக் கண்டாள், அவளுடைய கோபம் உருகியது. அவன் பொய் சொல்லவில்லை, அவள் நினைத்தாள், அவனால் இனிமேல் அதைத் தாங்க முடியாது. அவர்கள் வருவதை அவன் உணர்கிறான்; அவன் அவனைத் தடுக்கப் பேசுகிறான். அவர்களை நோக்கி. பியர் இரு கைகளையும் நாற்காலியின் கையில் தொங்கவிட்டார். அவரது முகம் வெளிறியிருந்தது; அவர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்த சந்திப்புகள் பெரும்பாலும் விசித்திரமானவை,” என்று அவர் கூறினார், “ஆனால் அது தற்செயலாக நடந்ததாக நான் நம்பவில்லை. உங்களை யார் அனுப்பினார்கள் என்று நான் கேட்கவில்லை. நீங்கள் பதிலளிக்க மாட்டீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் என்னை ஏமாற்றும் அளவுக்கு புத்திசாலியாக இருந்தீர்கள்.”

அவர் மிகவும் சிரமத்துடன், கூர்மையான, அவசரமான குரலில் பேசினார். அவரால் உச்சரிக்க முடியாத வார்த்தைகள் இருந்தன, அவை அவரது வாயை ஏதோ மென்மையான மற்றும் வடிவமற்ற பொருளைப் போல விட்டுச் சென்றன.

“விருந்தின் நடுவில், கருப்பு ஆட்டோமொபைல்களின் வரிசைகளுக்கு இடையில் நீங்கள் என்னை இழுத்துச் சென்றீர்கள், ஆனால் கார்களுக்குப் பின்னால் நான் முதுகைத் திருப்பியவுடன் ஒளிரும் சிவப்பு கண்களைக் கொண்ட ஒரு இராணுவம் இருந்தது. நீங்கள் அவர்களுக்கு சைகைகளைச் செய்தீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், எல்லா நேரங்களிலும் என் கையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் நான் எதையும் பார்க்கவில்லை. முடிசூட்டு விழாவின் பெரிய விழாக்களில் நான் மிகவும் மூழ்கியிருந்தேன்.”

அவன் நேராக முன்னால் பார்த்தான், கண்கள் அகலத் திறந்திருந்தன. அவன் தன் கையை மிக வேகமாக, ஒரே ஒரு சைகையில், பேச்சை நிறுத்தாமல் நெற்றியில் செலுத்தினான். அவன் பேசுவதை நிறுத்த விரும்பவில்லை.

“இது குடியரசின் முடிசூட்டு விழா,” என்று அவன் கடுமையாகச் சொன்னான், “காலனிகள் விழாவிற்கு அனுப்பிய அனைத்து வகையான விலங்குகளையும் கருத்தில் கொண்டு, இது போன்ற ஒரு அற்புதமான காட்சி. குரங்குகளுக்கு மத்தியில் தொலைந்து போக நீங்கள் பயந்தீர்கள். நான் மான்கிகளுக்கு மத்தியில் சொன்னேன்,” என்று அவன் ஆணவத்துடன் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான், தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்து, “நீக்ரோக்களுக்கு இடையில் நான் சொல்ல முடியும்!”

“மேசைகளுக்கு அடியில் சறுக்கி, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் கடந்து செல்ல முயற்சிக்கும் கருக்கலைப்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, என் பார்வையால் அந்த இடத்தில் ஆணியடிக்கப்படுகின்றன. கடவுச்சொல் அமைதி. அமைதியாக இருக்க வேண்டும். சிலைகளின் நுழைவாயிலுக்கு இடத்தில் உள்ள அனைத்தும் மற்றும் கவனம், அதுதான் எதிர் அடையாளம். ட்ராலாலா. ...” அவன் கூச்சலிட்டு, தன் கைகளை வாயில் வைத்துக் கொண்டான். “ட்ராலாலாஜா, ட்ராலாலாலா! ”

அவன் அமைதியாக இருந்தான், சிலைகள் அறைக்குள் வந்துவிட்டன என்பதை ஏவாளும் அறிந்தாள். அவன் விறைப்பாகவும், வெளிர் நிறமாகவும், அவநம்பிக்கையுடனும் இருந்தான். ஏவாளும் விறைப்பாக இருந்தாள், இருவரும் அமைதியாகக் காத்திருந்தாள். யாரோ தாழ்வாரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்; அது வீட்டை சுத்தம் செய்யும் மேரி; அவள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இப்போதுதான் வந்திருந்தாள். ஏவாள் நினைத்தாள், நான் அவளுக்கு காவுக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும். பின்னர் சிலைகள் பறக்க ஆரம்பித்தன; அவை ஏவாள் மற்றும் பியர் இடையே கடந்து சென்றன.

பியர் "ஆ 1" என்று சென்று நாற்காலியில் படுத்து, தனது கால்களை அவருக்குக் கீழே மடித்துக் கொண்டார். அவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார்; சில நேரங்களில் அவர் சிரித்தார், ஆனால் வியர்வைத் துளிகள் அவரது நெற்றியை முத்துக்களாகப் பதித்தன. ஈவாவால் இந்த வெளிறிய கன்னத்தை இனி தாங்க முடியவில்லை, இந்த வாய் நடுங்கும் முகபாவத்தால் சிதைக்கப்பட்டது; அவள் கண்களை மூடினாள். அவள் கண் இமைகளின் சிவப்பு பின்னணியில் தங்க நூல்கள் நடனமாடத் தொடங்கின; அவள் வயதானவளாகவும் கனமாகவும் உணர்ந்தாள். அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் பியர் கடுமையாக சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவை * பறக்கின்றன ^ அவை சத்தமிடுகின்றன, அவை அவன் மீது குனிகின்றன. அவள் லேசான கூச்சத்தை உணர்ந்தாள், தோள்பட்டை மற்றும் வலது பக்கத்தில் வலியை உணர்ந்தாள். உள்ளுணர்வாக, ஏதோ விரும்பத்தகாத தொடர்பைத் தவிர்ப்பது போல அவள் உடல் இடது பக்கம் சாய்ந்தது, a8 ஒரு கனமான, விகாரமான பொருளைப் பிடரியில் விட அனுமதிப்பது போல. திடீரென்று தரை சத்தமிட்டது, அவள் கண்களைத் திறக்க, வலது பக்கம் பார்க்க, கையால் காற்றைத் துடைக்க ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான ஆசை வந்தது.

அவள் அந்துப்பூச்சி செய்தாள்; அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தாள், ஒரு கசப்பான மகிழ்ச்சி அவளை நடுங்க வைத்தது; நானும் பயப்படுகிறேன், என்று அவள் நினைத்தாள். அவளுடைய முழு வாழ்க்கையும் அவளுடைய வலது பக்கத்தில் தஞ்சம் புகுந்தது. அவள் கண்களைத் திறக்காமல் பியரை நோக்கி சாய்ந்தாள். சிறிதளவு முயற்சி போதும், அவள் முதல் முறையாக இந்த துயர உலகிற்குள் நுழைவாள். Vm அலட்டூயாவுக்கு பயந்து, அவள் நினைத்தாள். அது ஒரு வன்முறை, குருட்டு உறுதிமொழி, ஒரு மந்திரம். அவள் தன் முழு பலத்தாலும் அவற்றின் இருப்பை நம்ப விரும்பினாள். அவள் வலது பக்கத்தை முடக்கிய வேதனையிலிருந்து ஒரு புதிய அர்த்தத்தை, தொடு உணர்வை உருவாக்க முயன்றாள். அவள் தன் கையிலும், பக்கவாட்டிலும், தோளிலும் அவற்றின் வழியை உணர்ந்தாள்.

சிலைகள் தாழ்வாகவும் மெதுவாகவும் பறந்தன; அவை சத்தமிட்டன. அவை ஒரு தீய பார்வையையும் கண் இமைகளையும் கொண்டிருப்பதை ஏவாளுக்குத் தெரியும். அவர்கள் கண்களைச் சுற்றி இருந்த கல்லில் இருந்து வெளியே வந்து நின்றார்கள்; ஆனால் அவள் அவர்களை மோசமாக கற்பனை செய்தாள். அவர்கள் உயிருடன் இல்லை என்பதும் அவளுக்குத் தெரியும், ஆனால் அவர்களின் பெரிய உடல்களில் சதைத் துண்டுகள், சூடான செதில்கள் தோன்றின; அவர்களின் விரல்களின் முனைகளிலிருந்து கல் உரிந்து, அவர்களின் உள்ளங்கைகள் அரிக்கப்பட்டன. ஏவாளால் அதையெல்லாம் பார்க்க முடியவில்லை: அவள் வெறுமனே மகத்தான பெண்கள், புனிதமான மற்றும் கோரமான, மனித தோற்றம் மற்றும் சுருக்கமான கல் தலைகளுடன் தன்னை நோக்கி சறுக்குவதை நினைத்தாள். அவர்கள் பியர் மீது குனிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் - ஏவாள் மிகவும் வன்முறை முயற்சி செய்ததால் அவளுடைய கைகள் நடுங்கத் தொடங்கின - அவை என் மீது குனிந்து கொண்டன. ஒரு பயங்கரமான அழுகை திடீரென்று அவளை குளிர்வித்தது. அவர்கள் அவனைத் தொட்டார்கள். அவள் கண்களைத் திறந்தாள்: பியரின் தலை அவன் கைகளில் இருந்தது, அவன் அதிகமாக சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தான். ஏவாள் சோர்வாக உணர்ந்தாள்: ஒரு விளையாட்டு, அவள் வருத்தத்துடன் நினைத்தாள்; அது ஒரு விளையாட்டு மட்டுமே. நான் அதை ஒரு கணம் கூட உண்மையாக நம்பவில்லை. அந்த நேரமெல்லாம் அது உண்மையானது போல் அவன் துன்பப்பட்டான்.

பியர் நிதானமாக சுதந்திரமாக சுவாசித்தார். ஆனால் அவரது மாணவர்கள் விசித்திரமாக விரிவடைந்து வியர்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“நீங்கள் அவர்களைப் பார்த்தீர்களா, நான் எழுந்தேன்.

“என்னால அவங்களைப் பார்க்க முடியல.”

“உனக்கு நல்லது. அவங்க உன்னைப் பயமுறுத்துவாங்க,” அவன் சொன்னான். ‘ * நான் அவங்களுக்குப் பழகிட்டேன்.”

ஏவாளின் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன, ரத்தம் அவள் தலையில் பாய்ந்தது. பியர் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் கொண்டு வந்தான். ஆனால் அவன் அதைப் பற்றவைக்கவில்லை.

“நான் அவங்களைப் பார்க்கிறானோ இல்லையோ எனக்குக் கவலையில்லை,” அவன் சொன்னான், “ஆனால் அவங்க என்னைத் தொடக்கூடாதுன்னு நான் விரும்பல: அவங்க எனக்குப் பற்றவைப்பாங்கன்னு பயமா இருக்கு.”

அவன் ஒரு நிமிஷம் யோசித்துவிட்டு, பிறகு கேட்டான்,“நீ அவங்கள கேட்டியா?”

“ஆமாம்,” ஏவாள் சொன்னாள், “அது ஒரு விமான எஞ்சின் மாதிரி இருக்கு.” (பியர் இதை முந்தைய ஞாயிற்றுக்கிழமை அவளிடம் சொல்லியிருந்தார்).

பியர் அடக்கத்துடன் சிரித்தாள். “நீ மிகைப்படுத்துகிறாய்,” என்று அவன் சொன்னான். ஆனால் அவன் இன்னும் வெளிறியே இருந்தான். அவன் ஏவாளின் கைகளைப் பார்த்தான். “உன் கைகள் நடுங்குகின்றன. அது உன் மீது ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, என் பாவம் அகதா. ஆனால் கவலைப்படாதே. அவை நாளைக்கு முன் திரும்பி வராது.” ஏவாள் பேச முடியவில்லை. அவளுடைய பற்கள் சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தன, பியர் அதைக் கவனிப்பானோ என்று அவள் பயந்தாள். பியர் அவளை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய்,” என்று அவன் தலையை ஆட்டினான். “இது மிகவும் மோசமானது, மிகவும் மோசமானது.”

அவன் வேகமாக தன் கையை நீட்டி அவள் காதில் விளையாடினான். “என் அழகான பேய்ப் பெண்ணே. நீ என்னை கொஞ்சம் தொந்தரவு செய்கிறாய், நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய்: அது என்னை திசை திருப்புகிறது. அது ஒரு மறுபரிசீலனை கேள்வியாக இல்லாவிட்டால். .

அவன் நிறுத்திவிட்டு ஏவாளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான்.

“அது அந்த வார்த்தை இல்லை. . .அது வந்தது. . .அது வந்தது,” என்று தெளிவற்ற முறையில் சிரித்தான். “என் நாக்கின் நுனியில் இன்னொன்று இருந்தது, .'.ஆனால் இது... அதன் இடத்தில் வந்தது. நான் உனக்குச் சொன்னதை மறந்துவிட்டேன்.”

அவன் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு, தலையை ஆட்டினான்.

“வா,” அவன் சொன்னான், “நான் தூங்க விரும்புகிறேன்.” அவன் ஒரு குழந்தைத்தனமான குரலில், “உனக்குத் தெரியும், அகதா^ நான் சோர்வாக இருக்கிறேன்.

இல்லை

என் எண்ணங்களை இனி சேகரிக்க முடியாது.”

அவன் சிகரெட்டை எறிந்துவிட்டு, கவலையுடன் கம்பளத்தைப் பார்த்தான். ஏவாள் தன் தலைக்குக் கீழே ஒரு தலையணையை வைத்தான்.

“நீயும் தூங்கலாம்,” அவன் அவளிடம், “அவர்கள் திரும்பி வரமாட்டார்கள்” என்று சொன்னான்.

. . . மறுசமயக்கம் . .

பியர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார், முகத்தில் ஒரு நேர்மையான, அரை புன்னகை; அவரது தலை ஒரு பக்கமாகத் திரும்பியது: அவர் தனது தோளால் கன்னத்தைத் தடவ விரும்புவதாக ஒருவர் நினைத்திருக்கலாம். ஏவாள் தூக்கத்தில் இல்லை, அவள் சிந்தனையுடன் இருந்தாள்: மறுசமயக்கம். பியர் திடீரென்று முட்டாள்தனமாகத் தோன்றினார், அந்த வார்த்தை அவரது வாயிலிருந்து நீண்ட மற்றும் வெண்மையாக வெளியேறியது. பியர் ஆச்சரியத்துடன் அவருக்கு முன்னால் வெறித்துப் பார்த்தார், அவர் அந்த வார்த்தையைப் பார்த்ததும் அதை அடையாளம் காணவில்லை போல; அவரது வாய் திறந்திருந்தது, மென்மையாக இருந்தது: அதில் ஏதோ உடைந்ததாகத் தோன்றியது. அவர் தடுமாறினார். அது அவருக்கு முதல் முறையாக நடந்தது: அவரும் அதைக் கவனித்தார். அவர் தனது எண்ணங்களை இனி சேகரிக்க முடியாது என்று கூறினார். பியர் ஒரு பெரிய சிறிய சிணுங்கலைக் கொடுத்தார், அவரது கை தெளிவற்ற அசைவை ஏற்படுத்தியது. ஏவாள் அவரை கடுமையாகப் பார்த்தார்: அவர் எப்படி எழுந்திருக்கப் போகிறார். அது அவளைக் கடித்தது. பியர் தூங்கியவுடன் அவள் அதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் எழுந்திருப்பாரோ என்று அவள் பயந்தாள் - காட்டுக் கண்களும் தடுமாறியும்- "நான் முட்டாள்," என்று அவள் நினைத்தாள், ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு அது தொடங்க முடியாது; ஃபிரான்சாட் அப்படிச் சொன்னாள். ஆனால் வேதனை அவளை விட்டு விலகவில்லை; ஒரு வருடம்: ஒரு குளிர்காலம், ஒரு வசந்த காலம், ஒரு கோடை, மற்றொரு இலையுதிர்காலத்தின் ஆரம்பம். ஒரு நாள் அவன் முகபாவனைகள் குழப்பமடையும், அவன் தாடை தளர்ந்து தொங்கும், அவன் அழும் கண்களை பாதி திறப்பான். ஏவாள் பியரின் கையை குனிந்து அதன் மீது உதடுகளை அழுத்தினாள்: அதற்கு முன் நான் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன் 

 the room  

 

 Mme. Darb4dat held a rahat-loukoum between her fingers. She brought it carefully to her lips and held her breath, afraid that the fine dust of sugar that powdered it would blow away. “ Just right,” she told herself. She bit quickly into its glassy flesh and a scent of stagnation filled her mouth. ” Odd how illness sharpens the sensations.” She began to think of mosques, of obsequious Orientals (she had been to Algeria for her honeymoon) and her pale lips started in a smile : the rdhat-hukoum was obsequious too. 

Several times she had to pass the palm of her hand over the pages of her book, for in spite of the precautions she had taken they were covered with a thin coat of white powder. Her hand made the little grains of sugar slide and roll, grating on the smooth paper: ” That makes me think of Arcachon, when I used to read on the beach.” She had spent the summer of 1907 at the seashore. Then she wore a big straw hat with a green ribbon ; she sat close to the jetty, with a novel by or Cole|te Yver. The wind made eddies of sand rain down upon her knees, and from time to time she had to shake the book, holding it by the comers. It was the same sensation : only the grains of sand were dry while the small bits of sugar stuck a little to the ends of 

her fingers. Again she saw a band of pearl grey sky above a black sea. “ Eve wasn’t bom yet.” She felt herself all weighted down with memories as precious as a cofiFer of sandalwood. The name of the book she used to read suddenly came back to mind : it was called Petite Madame^ not at all boring. But ever since an unknown illness had confined her to her room she preferred memoirs and historical works. 

She hoped that suffering, heavy readings, a vigilant attention to her memories and the most exquisite sensations would ripen her as a lovely hothouse fruit. 

She thought, with some annoyance, that her hus- band would soon be knocking at her door. On other days of the week he came only in the evening, kissed her brow in silence and read Le TempSy sitting in the armchair across from her. But Thurs- day was M. Darb6dat’8 day : he spent an hour with his daughter, generally from three to four. Before going he stopped in to see his wife and both discussed their son-in-law with bitterness. These Thursday conversations, predictable to their slightest detail, exhausted Mme. Darb6dat. M. Darb^dat filled the quiet room with his presence. He never sat, but walked in circles about the room. Each of his out- bursts wounded Mme Darb^dat like a glass splinter- ing. This particular Thursday was worse than usual : at the thought that it would soon be necessary to repeat Eve’s confessions to her husband, and to see his great terrifying body convulse with fury, Mme Darb^dat broke out in a sweat. She picked up a loukoum from the saucer, studied it for a while with hesitation, then sadly set it down : she did not like her husband to see her eating loukoums. 

She heard a knock and started up. “ Come in,” she said weakly. 

M. Darbedat entered on tiptoe. “I’m going to see Eve,” he said, as he did every Thursday. Mme Darb6dat smiled at him. “ Give her a kiss for me.” 

M. Darb6dat did not answer and his forehead wrinkled worriedly : every Thursday at the same time, a muffled irritation mingled with the load of his digestion. “ I’ll stop in and see Franchot after leaving her, I wish he’d talk to her seriously and try to convince her.” 

He made frequent visits to Dr. Franchot. But in vain. Mme Darb6dat raised her eyebrows. Before, when she was well, she shrugged her shoulders. But since sickness had weighted down her body, she replaced the gestures which would have tired her by plays of emotion in the face : she said yes with her eyes, no with the comers of her mouth: she raised her eyebrows instead of her shoulders. 

“ There should be some way to take him away from her by force.” 

“ I told you already it was impossible. And be- sides, the law is very poorly drawn up. Only the other day Franchot was telling me that they have a tremendous amount of trouble with the families : people who can’t make up their mind, who want to keep the patient at home ; the doctor’s hands are tied. They can give their advice periodically. That’s aU. He would,” he went on, “ have to make a public scandal or else she would have to ask to have him put away herself,” 

“ And that,” said Mme Darb<^dat, “ isn’t going to happen tomorrow.” 

“ No.” He turned to the mirror and began to comb his fingers through his beard. Mme Darb4dat looked at the powerful redneckof her husband without affection. 

” If she keeps on,” said M. Darb^dat, “ she’ll be crazier than he is. It’s terribly unhealthy. She doesn’t leave his side, she only goes out to see you. She has no visitors. The air in their room is simply unbreathable. She never opens the window because Pierre doesn’t want it open. As if you should ask a sick man. I believe they bum incense, some rubbish in a little pan, you’d think it was a church. Really, sometimes I wonder. . .she’s got a fuimy look in her eyes, you know.” 

“ I haven’t noticed,” Mme Darb^dat said. “ I find her quite normal. She looks sad, obviously.” 

“ She has a face like an unburied corpse. Does she sleep ? Does she eat ? But we aren’t supposed to ask her about those things. But I should think that with' a fellow like Pierre next to her, she wouldn’t sleep a wink all night.” He shrugged his shoulders. ” What 1 find amazing is that we, her parents, don’t have the right to protect her against herself. Understand that Pierre would be much better cared for by Franchot. There’s a big park. And besides, 1 think,” he added, smiling a little, ”he’d get along much better with people of his own type. People like that are children, you have to leave them alone with each other ; they form a sort of freemasonry. That’s where he should have been put the first day and for his own good, I’d say. Of oourse it’s in his own best interest.” 

After a moment, he added, “ I tell you I don’t like to know she’s alone with Pierre, especially at night. Suppose something happened. Pierre has a very sly way about him.” 

” I don’t know,” Mme Darbedat said, “ if there’s any reason to worry. He always looked like that. He always seemed to be making fun of the world. Poor boy,” she sighed, “ to have had his pride and then come to that. He thought he was cleverer than all of us. He had a way of saying ‘ You’re right ’ simply to end the argument. . .It’s a blessing for him that he can’t see the state he’s in.” 

She recalled with displeasure the long, ironic face, always turned a little to the side. During the first days of Eve’s marriage, Mme Darbedat asked no- thing more than a little with her son-in-law. But he had discouraged her : he almost never spoke, he always agreed quickly and absent-mindedly. 

M. Darbedat pursued his idea. “Franchot let me visit his place,” he said. “ It was magnificent. The patients have private rooms with leather armchairs, if you please, and day-beds. You know, they have a tennis court and they’re going to build a swimming pool.” 

He was planted before the window, looking out, rocking a little on his bent legs. Suddenly he turned lithely on his heel, shoulders lowered, hands in his pockets. Mme Darb6dat felt she was going to start perspiring : it was the same thing every time : now he was pacing back and forth like a bear in a cage and his shoes squeaked at every step. 

“ Please, please won’t you sit down. You’re tiring me.” Hesitating, she added, “ I have something im- portant to tell you.” 

M. Darb^dat sat in the armchair and put his hands on his knees ; a slight chill ran up Mme Darb^dat’s spine : the time had come, she had to s peak . 

You Imow,” she said with an embarrassed cough, “ I saw Eve on Tuesday.” 

“ Yes.” 

“ We talked about a lot of things, she was very nice, she hasn’t been so confiding for a long time. Then I questioned her a little, I got her to talk about Pierre. Well, I found out,” she added, again embarrassed, ‘‘ that she is very attached to him.” 

‘‘ I know that too damned well,” said M. Darb^dat. 

He irritated Mme Darbedat a little : she always had to explain things in such detail. Mme Darbi6dat dreamed of living in the company of fine and senstive people who would understand her slightest word. 

“ But fmean,” she went on, “ that she is attached to him differently than we imagined.” 

M. Darb6dat rolled furious, anxious eyes, as he always did when he never completely grasped the sense of an allusion or something new. 

“ What does that all mean ? ” 

“ Charles,” said Mme Darb6dat, “ don’t tire me. You should understand a mother has difficulty in telling certain things.” 

** I don’t understand a damned word of anything you say,” M. Darb^dat said with irritation. “ You can’t mean. . 

“ Yes,” she said. 

“ They’re still. . .now, still. . ? ” 

“ Yes ! Yes ! Yes 1 ” she said, in three annoyed and dry little jolts. 

M. Darb6dat spread his arms, lowered his hc^ad and was silent. 

“ Charles,” his wife said worriedly, “ I shouldn’t have told you. But I couldn’t keep it to myself.” 

‘‘ Our child,” he said slowly. “ With this mad- man ! He doesn’t even recognise her any more. He calls her Agatha. She must have lost all sense of her own dignity.” 

He raised his head and looked at his wife severely. 

You’re sure you aren’t mistaken ? ” 

“ No possible doubt. Like you,” she added quickly, “ I couldn’t believe her and still can’t. Nothing but the idea of being touched bj'' that wretch. .So. . . ” she sighed, “ I suppose that’s how he holds on to her.” 

“ Do you remember what I told you,” M. Darbedat said, ” when he came to ask for her hand ? I told you I thought he pleased Eve too much. You wouldn’t believe me.” He struck the table suddenly, blushing violently. “ It’s perversity ! He takes her in his arms, kisses her and calls her Agatha, selling her on a lot of nonsense about flying statues and God knows what else ! Without a word from her ! But what in heaven’s name’s between those two ? Let her be sorry for him, let her put him in a sanitorium and see him every day — fine. But I never thought . . . I considered her a widow. Listen, Jeanette,” he said gravely, “ I’m going to speak frankly to you ; if she has any sense, I’d rather see her take a lover ! ” 

“ Be quiet, Charles ! ” Mme Darb^dat cried. 

M. Darb<?dat wearily took his hat and the cane he left on the stool. “ After what you’ve just told me,” he concluded, “I don’t have much hope left. In any case, I’D have a talk with her because it’s my duty.” 

Mme Darb6dat wished he would go quickly. 

” You know ” she said to encourage him, “ I think Eve is more headstrong than. . .than anything. She know’s he’s incurable but she’s obstinate, she doesn’t want to be in the wrong.” 

M. Darbedat stroked his beard absently. “Head- strong ? Maybe so. If you’re right, she’ll finally get tired of it. He’s not agreeable aU the time and he doesn’t have much to say. When I say heUo to him he gives me a flabby handshake and doesn’t say a word. As soon as they’re alone, I think they go back to his obsessions : she teDs me sometimes he screams as though his throat were being cut because of his haUucinations. He sees statues. They frighten him because thej^ buzz. He says they fly around and make fishy eyes at him.” 

He put on his gloves and continued, “ She’D get tired of it, I’m not saying she won’t. But suppose she goes crazy before that ? I wish she’d go out a little, see people : she’d meet some nice young man — weD, someone like Schroeder, an engineer with Simplon, somebody with a future, she could see him a little here and there and she’d get used to the idea of making a new life for herself.” 

Mme DarbMat did not answer, afraid of starting the conversation up again. Her husband bent over her. 

” So,” he said, “ I’ve got to be on my way.” 

” Qoodbye, Papa,” Mme Darbedat said, lifting her forehead up to him. “ Kiss her for me and tell her for me she’s a poor dear.” 

Once her husband had gone, Mme DarbMat let herself sink to the bottom of her armchair and closed her eyes, exhausted. “ What vitality,” she thought reproachfully. As soon as she got a little strength back, she quietly stretched out her pale hand and took a loukoum from the saucer, groping for it without opening her eyes. 

Eve lived with her husband on the sixth floor of an old building on the Rue du Bac. M. Darbedat slowly climbed the 112 steps of the stairway. He was not even out of breath when he pushed the bell. He remembered with satisfaction the words of Mile Dormoy : “ Charles, for your age, you’re simply marvellous.” Never did he feel himself stronger and healthier than on Thursday, especially after these invigorating climbs. 

Eve opened the door : that’s right, she doesn’t have a maid. No girls con stay with her. I can put myself in their place. He kissed her. “ Hello, poor darling.” 

Eve greeted him with a certain coldness. 

“ You look a little pale,” M. DarbMatsaid, touching her cheek. ‘‘ You don^t get enough exercise.** 

There was a moment of silence. 

“ Is Mamma well ? ” Eve asked. 

“ Not good, not too bad. You saw her Tuesday ? Well, she*8 just the same. Your Aunt Louise came to see her yesterday, that pleased her. She likes to have visitors, but they can’t stay too long. Aunt Louise came to Paris for that mortgage business. I think I told you about it, a very odd sort of affair. She stopped in at the office to ask my advice. I told her there was only one thing to do : sell. She found a taker, by the way : Bretonnel. You remember Bretonnel. He retired from business.” 

He stopped suddenly : Eve was hardly listening. He thought sadly that nothing interested her any more. It’s like the books. Before, you had to tear them away from her. Now she doesn’t even read any more. 

How is Pierre ? ” 

“ Well,” Eve said. ‘‘ Do you want to see him ? ” 

“ Of course,” M. Darb6dat said gaily, ” I’d like to pay him a little call.” 

He was full of compassion for this poor young man, butr he could not see him without repugnance. / detest unhealthy people. Obviously, it was not Pierre’s fault : his heredity was terribly loaded down. M. Darb^dat sighed : All the precautions are taken in vain, you find out those things too late. No, Pierre was not responsible. But stiU he had always carried that fault in him ; it formed the base of his character ; it wasn’t like cancer or tuberculosis, something you could always put aside when you 

wanted to judge a man as he is. His nervous grace, this subtlety which pleased Eve so much when he was courting her were the flowers of madness. He was already mad when he married her only you couldn’t tell. 

It makes you wonder, thought M. Darb6dat, where responsibility begins, or rather, where it ends. In any case, he was always analysing himself too much, always turned in on himself. But was it the cause or effect of his sickness ? He followed his daughter through a long, dim corridor. 

“ Thl3 apartment is too big for you,” he said. “ You ought to move out.” 

” You say that every time. Papa,” Eve answered, “ but I’ve already told you Pierre doesn’t want to leave his room.” 

Eve was amazing. Enough to make you wonder if she realized her husband’s state. He was insane enough to be in a strait- jacket and she respected his decisions and advice as if he still had good sense. 

“ What I’m saying is for your own good.” M. Darb^dat went on, somewhat annoyed, ” it seems to me that if I were a woman I’d be afraid of these badly lighted old rooms. I’d like to see you in a bright apartment, the kind they’ve put up near Auteuil, three airy little rooms. They lowered the rents because they couldn’t find any tenants ; this would be just the time.” 

Eve quietly turned the doorknob and they entered the room. M. Darbedat’s throat tightened at the heavy odour of incense. The curtains were drawn. 

In the ehadows he made out a thin neok above the back of an armchair : Pierre’s back was turned. He was eating. 

“ Hello, Pierre,” M. Darb^dat said, raising his voice. “ How are we today ? ” He drew near him : the sick man was seated in front of a small table ; he looked sly. 

“ I see we had soft boiled eggs,” M. Darb^dat said, raising his voice higher. ” That’s good I ” 

“ I’m not deaf,” Pierre said quietly. 

Irritated, M. DarbMat turned his eyes towards Eve as his witness. But Eve gave him a hard glance and was silent. M. DarbMat realized he had hurt her. Too bad for her. It was impossible to hnd just the right tone for this boy. He had less sense than a child of four and Eve wanted him treated like a man. M. Darb6dat could not keep himself from waiting with impatience for the moment when all this ridiculous business would be finished. Sick people always annoyed him a little — especially madmen because they were wrong. Poor Pierre, for example, was wrong all along the line, he couldn’t speak a reasonable word and yet it would be useless to ex- pect the least humility from him, or even occasional recognition of his errors. 

Eve cleared away the eggshells and the cup. She put a knife and fork in front of Pierre. 

“What’s he going to eat now?” M. Darb4dat said jovially. 

“ A steak.” 

Pierre had taken the fork and held it in the ends of his long, pale fingers. He inspected it minutely and then gave a slight laugh. 

“ They won’t get me this time,” he murmured, set- ting it down, “ I was warned.” 

Eve came and looked at the fork with passionate interest. 

” Agatha,” Pierre said, “ give me another one.” 

Eve obeyed and Pierre began to eat. She had taken the suspect fork and held it tightly in her hands, her eyes never leaving it ; she seemed to make a violent effort. How suspicious all their gestures and relationships are ! thought M. Darb6dat. He was uneasy. 

” Be careful,” Pierre said, “take it by the middle because of the claws.” 

Eve sighed and laid the fork on the serving table. M. Darbedat felt his gall rising. He did not think it well to give in to all this poor man’s whims — even from Pierre’s viewpoint it was pernicious. Franchot had said : “ One must never enter the delirium of a madman.” Instead of giving him another fork, it would have been better to have reasoned quietly and made him understand that the first was like all the others. 

He went to the serving table, took the fork ostentatiously and tested the prongs with a light finger. Then he turned to Pierre. But the latter was cutting his meat peacefully ; he gave his father- in-law a gentle, inexpressive glance. 

‘‘ I’d like to have a little talk with you,” M. Darbedat said to Eve. 

She followed him docilely into the salon. Sitting on the couch, M. Darb6dat realized he had kept the fork in his hand. He threw it on the table. 

It’s much better here,** he said. 

“ I never come here.’’ 

“ All right to smoke ? 

“ Of course, Papa,” Eve said hurriedly. “ Do you want a cigar ? ” 

M. Darb^dat preferred to roll a cigarette. He thought eagerly of the discussion he was about to begin. Speaking of Pierre he felt as embarrassed of his reason as a giant of his strength when playing with a child. All his qualities of clarity, sharpness, precision, turned against him ; I must confess iVs somewhat the same with my poor J eanette. Surely Mme Darb^dat was not insane, but this illness had... stultified her. Eve, on the other hand, took after her father. . .a straight, logical nature ; discussion with her was a pleasure ; thafs why I don't want her to be spoiled, M. Darb6dat raised his eyes. Once again he wanted to see the fine intelligent features of his daughter. He was disappointed with this face ; once so reasonable and transparent, there was now something clouded and opaque in it. Eve had always been beautiful. M. DarbMat noticed she was made up with great care, almost with pomp. She had billed her eyelids and put mascara on her long lashes. This violent and perfect make-up made a poor impression on her father. 

“ You’re green beneath your rouge,” he told her. 

I’m afraid you’re getting sick. And the way you make yourself up now ! You used to be so discreet/' Eve did not answer and for an embarrassed moment M. Darb6dat considered this brilliant, worn out face beneath the heavy mass of black hair. He thought she looked like a tragedian. I even know who she looks like. That woman . . .that Roumanian who played Phfedre in French at the Mur d'Orange. He regretted having made this disagreeable remark : It escaped me ! Better not worry her with little things. 

“ Excuse me,” he said, smiling, “ you know I’m an old purist. T don’t like all these creams and paints women stick on their face today. But I’m in the wrong. You must live in your time.” 

Eve smiled amiably at liim. M. Darbedat lit his cigarette and drew several puffs. 

My child,” he began, ” I wanted to talk with you : the two of us are going to talk the way we used to. Come, sit down and listen to me nicely ; you must have confidence in your old Papa.” 

‘‘ I’d rather stand,” Eve said. ” What did you want to tell me ? 

“ I am going to asK you a single question,” M. Darb6dat said a little more dryly. ” Where will aU this lead you? ” 

“ All this ? ” Eve asked, astonished. 

“Yes... this whole life you’ve made for your- self. Listen,” he went on, “ don’t think I don’t understand you (he had a sudden illumination) but what you want to do is beyond human strength. You want to live solely by imagination, isn’t that it ? You don’t want to admit he’s sick. You don’t want to see the Pierre of today, do you ? You have eyes only for the Pierre of before. My dear, my darling little girl, it’s an impossible bet to win,” M. Darb^dat continued. ” Now I’m going to tell you a story which perhaps you don’t know. When we were at Sables-d’Olonne, you were three years old, your mother made the acquaintance of a charming young woman with a superb little boy. You played on the beach with this little boy, you were thick as thieves, you were engaged to marry him. A while later, in Paris, your mother wanted to see this young woman again ; she was told she had a terrible accident. 

That fine little boy’s head was cut off by a car. They told your mother, ‘ Gro and see her, but above all don’t talk to her about the death of her child, she will not believe he is dead.’ Your mother went, she found a half-mad creature : she lived as though her boy were still alive ; she spoke to him, she set his place at the table. She lived in such a state of nervous tension that after six months they had to take her away by force to a sanatorium where she was obliged to stay three years. No, my child,” M. Darbedat said, shaking his head, “ these things are impossible. It would have been better if she had recognized the truth courageously. She would have suffered once, then time would have era>sed the pa>st. There is nothing like looking things in the face, believe me.” 

“ You’re wrong,” Eve said with effort. ” I know very well that Pierre is. . 

The word did not escape. She held herself very straight and put her hands on the back of the arm- chair : there was something dry and ugly in the lower part of her face. 

“ So. . ? asked M. DarbMat, astonished. 

“So.. 

“You...? ” 

“ I love him as he is,” said Eve rapidly and with an irritated look. 

“ Not true,” M. Darb6dat said forcefully. “ It isn’t true : you don’t love him, you can’t love him. You can only feel that way about a healthy, normal person. You pity Pierre, I don’t doubt it, surely you have the memory of three years of happiness he gave you. But don’t tell me you love him. I won’t believe you.’’ 

Eve remained wordless, staring at the carpet absently. 

“ You could at least answer me,” M. Darb^dat said coldly. “ Don’t think this conversation has been any less painful for me than it has for you.” 

“ More than you think.” 

“Well then, if you love him,’' he cried, exaspe- rated, “ it is a great misfortune for you, for me and for your poor mother because I’m ^ou)g to tell you something I would rather have hi(l(l» n from you ; before three years are passed Piern^ l>e sunk in complete dementia, he’ll be like a * 'a 

He watched his daughter with Jja.rd ( S : he was angry at her for having compelled liim, stubborn- ness, to make tliis painful revelation. 

Etc was motionless ; she did not so much as raise her eyes. 

“ I knew.” 

“ Who told you ? ” he asked, stupified. 

“ Fremchot. I knew six months ago,” 

” And I told him to be careful with you,” said M. Darbddat with bitterness. ” Maybe it’s better. But under those circumstances you must understand that it would be unpardonable to keep Pierre with you. The struggle you have undertaken is doomed to failure, his illness won’t spare him. If there were something to be done, if we could save him by care, I’d say yes. But look : you’re pretty, intelligent, gay, you’re destroying yourself willingly and without profit. I know you’ve been admirable, but now it’s over, .done, you’ve done your duty and more ; now it would bo immoral to continue. Wo also have duties to ourselves, child. And then you aren’t tbinlring about US. You must,” he repeated, ham- mering the words, “send Pierre to Franchot’s clinic. Leave this apartment where you’ve had nothing but sorrow dnd come home to us. If you want to be usefid and ease the sufierings of someone else, you have your mother. The poor woman is cared for by nurses, ^e needs someone closer to her, and sAe,” he added, ” can appreciate what you do for her and be grateful.” 

There was a long silence. M. Darb4dat heard Pierre sin g in g in the next room. It was hardly a song, rather a sort of sharp, hasty recitative. M. Darb^dat raised his eyes to his daughter. 

“ It’s no, then ? ” 

“ Pierre will stay with me,” she said quietly. “ I get along well with him.” 

” By living like an animal all day long!” 

Eve smiled and shot a glance at her father, strange, mocking and almost gay. It's true, M. DarbMat thought furiously, that's not all they do ; they sleep together. 

“ You are completely mad,” he said, rising. 

Eve smiled sadly and murmured, as if to herself. “ Not enough so.” 

“ Not enough ? I can only tell you one thing, my child. You frighten me.” 

He kissed her hastily and left. Gloing down the stairs he thought : voe should send out two strong-arm men who'd take the poor imbeale away and stick him under a shower without asking his advice on the matter. 

It was a fine autumn day, calm and without mystery ; the sunlight gilded the faces of the passers- by. M. Darb^dat was struck with the simplicity of the faces ; some weather beaten, others smooth, but they reflected all the happiness and care with which he was so familiar. 

I know exactly what J resent in Eve, he told him- self, entering the Boulevard St. Germain. I resent her living outside the limits of human nature. Pierre is no longer a human being : in aU the care and all the love she gives him she deprives human beings of a little. We don't have the right to refuse ourselves to the uxnrld ; no matter what, wt live in society. 

He watched the faces of the passers-by with sym- pathy ; he loved their clear, serious looks. In these sunlit streets, in the midst of mankind, one felt secure, as in the midst of a large family. 

A woman stopped in front of an open air display counter. She was holding a little girl by the hand. 

“ What’s that ? ” the little girl asked, pointing to a radio set. 

“ Mustn’t touch,” her mother said. “ It’s a radio ; it plays music.” 

They stood for a moment without speaking, in ecstasy Touched, M. Darbedat bent down to the little girl and smiled. 

II 

“ He’s gone.” The door closed with a dry snap. Eve was alone in the salon. / wish he^d die. 

She clenched her hands upon the back of the arm- chair ; she had just remembered her father’s eyes. M. Darbedat was bent over Pierre with a competent air ; he had^ said “ That’s good ! ” the way someone says when they speak to invalids. He had looked and Pierre’s face had been painted in the depths of his sharp, bulging eyes. I hate him when he looks at him, when I think he sees him. 

Eve’s hands slid along the armchair and she turned to the window. She was dazzled. was filled with sunlight, it was everywhere, in pale splotches on the rug, in the air like a blinding dust. Eve was not accustomed to this diligent, indiscreet 

light which darted from everywhere, scouring all the comers, rubbing the furniture like a busy housewife and making it glisten. However, she went to the window and raised the muslin curtain which hung against the pane. Just at that moment M. Darb^dat left the building ; Eve suddenly caught sight of his broad shoulders. He raised his head and looked at the sky, blinking, then with the stiide of a young man he walked away. He's straining himself, thought Eve, soon he'll have a stitch in the side. She hardly hated him any longer ; there was so little in that head ; only the tiny worry of appearing young* Yet rage took her again when she saw him turn the corner of the Boulevard St. Grermain and disappear. He's thinking about Pierre. A little of their life had escaped from the closed room and was being dragged through the streets, in the sun, among the people. Can they never forget about us ? 

The Rue du Bac was almost deserted. An old lady crossed the street with mincing steps ; three girls passed, laughing. Then men, strong, serious men carrying briefcases and talking among themselves. Normal people, thought Eve, astonished at finding such a powerful hatred in herself. A handsome, fleshy woman ran heavily toward an elegant gentle- man. He took her in his arms and kissed her on the mouth. Eve gave a hard laugh and let the curtain fall. 

Pierre sang no more but the woman on the fourth floor was playing the piano ; she played a Chopin Etude. Eve felt calmer ; she took a step toward Pierre’s room but stopped almost immediatel}^ and leaned against the wall in anguish ; each time she left the room, she was panic-stricken at the thought of going back. Yet she knew she could live nowhere else : she loved the room. She looked around it with cold curiosity as if to gain a little time : this sbadowless, odourless room where she waited for her courage to return. You^d think it ima a dentisfa vxiiting room. Armchairs of pink silk, the divan, the tabourets were sombre and discreet, a little fatherly ; man’s best friends. Eve imagined those grave gentle- men dressed in light suits. AU like the ones she saw at the window, entering the room, continuing a con- versation already begun. They did not even take time to reconnoitre, but advanced with firm step to the middle of ; one of them, letting his hand drag behind him like awake in passing, knocked over cushions, objects on the table and was never disturbed by their contact. And when a piece of furniture was in their way, these poised men, far from making a detour to avoid it, quietly changed its place. Finally they sat down, still plunged in their conversation, without even glancing behind them. A living-room for norrml people^ thought Eve. She stared at the knob of the closed door and anguish clutched her throat : I must go back. I never leave him (done so kmg. She would have to open the door, then stand for a moment on the threshold, trying to accustom her eyes to the shadow and would push her back with all iis strength. Eve would have to triumph over this resistance and enter all the way into the heart of the room. Suddenly she wanted violently to see Pierre ; he would have liked to make fun of M. Darb6dat with him. But Pierre had no need of her ; Eve could not foresee the welcome he had in store for her. Suddenly she thought with a sort of pride that she had no place anywhere. Normal people think I belong mth them. But I couldnH stay an hour among them. I need to live out there, on the other side of the mall. But they don't want me out there. 

A profound change was taking place around her. The light had grown old and greying : it was heavy, like the water in a vase of flowers that hasn’t been changed since the day before. In this aged light Eve found a melancholy she had long forgotten : the melancholy of an autumn afternoon that was ending. She looked around her, hesitant, almost timid : all that was so far away : there was neither day nor night nor season nor melancholy in the room. She vaguely recalled autumns long past, autumns of her childhood, then suddenly she stiffened : she was afraid of memories. 

She heard Pierre’s voice. “ Agatha ! Where are you ? ” 

“ Coming ! ” she cried. 

She opened the door and penetrated the room. 

The heavy odour of incense filled her mouth and nostrils as she opened her eyes and stretched out her hands — for a long time the perfume and shadow had meant nothing more to her than a single element, acrid and heavy, as simple, as familiar as water, air or fire — and she prudently advanced toward a pale stain which seemed to float in the fog. It was Pierre’s face ; Pierre’s clothing (he dressed in black ever since he had been sick) melted in obscurity. Pierre had thrown back his head and closed his eyes. He was handsome. Eve looked at his long, curved lashes, then sat close to him on the low chair. He seems to be suffering, she thought. Little by little her eyes grew used to the shadow. The bureau emerged first, then the bed, then Pierre’s personal things : scissors, the pot of glue, books, the herbarium which shed its leaves onto the rug near the armchair. 

“ Agatha ? ” 

Pierre had opened his eyes. He was watching her, smiling. 

“ You know, that fork ? ” he said. “ I did it to frighten that fellow. There was almost nothing the matter with it.” 

Eve’s apprehensions faded and she gave a light laugh. 

” You succeeded,” she said, ” You drove him com- pletely out of his mind,” 

Pierre si^ed. ” Did you see ? He played with it a long time, he held it right in his hands. The trouble is,” he said, “ they don’t know how to take things ; they^grab them.” 

” That’s right,” Eve said. 

Pierre tapped the palm of his left hand lightly with the index of his right. 

” They take with that. They reach out their fingers and when they catch hold of something they crack down on it to i^ock it out.” 

He spoke rapidly and hardly moving his lips ; he looked puzzled. 

“ I wonder what they want,” he said at last. “ That fellow has already been here. Why did they send him to me ? If they want to know what I’m doing all they have to do is read it on the screen, they don’t even need to leave the house. They make mistakes. They have the power but they make mis- takes. I never make any, that’s my trump card. Hojfka ! ” he said. He shook his long hands before his forehead. “The bitch! Hoffka! Paffkal SufiFka! Do you want any more ? ” 

“ Is it the bell ? ” asked Eve. 

“ Yes. It’s gone.” He went on severely. “ This fellow, he’s just a subordinate. You know him, you went into the living room with him.” 

Eve did not answer. 

“ What did he want ? ” asked Pierre. “ He must have told you.” 

She hesitated an instant, then answered brutally. “ He wanted you locked up.” 

When the truth was told quietly to Pierre he dis- trusted it. He had to be dealt with violently in order to daze and paralyse his suspicions. Eve pre- ferred to brutalize him rather than lie ; when she lied and he acted as if he believed it she could not avoid a very slight feeling of superiority which made her horrified at herself, 

“ Look me up 1 ” Pierre repeated ironically, 

“ They’re crazy. What can walls do to me. Maybe they think that’s going to stop me. I sometimes wonder if there aren’t two groups. The real one, the negro — and then a bunch of fools trying to stick their noses in and making mistake after mistake.” 

He made his hand jump up from the arms of the chair and looked at it happily. 

‘‘ I can get through walls. What did you tell them ? ” he asked, turning to Eve with curiosity. 

“ Not to lock you up.” 

He shrugged. ” You shouldn’t have said that. You made a mistake too. . .unless you did it on pur- pose. You’ve got to call their bluff.” 

He was silent. Eve lowered her head sadly ; ” They grab things ” How scamjully he said that — and he was right* Do I grab thingsy too ? It doesn't do any good to watch myself y I think most of my move- ments annoy him. But he doesn't say anything. Suddenly she felt as miserable as when she was fourteen and Mme Darb^dat told her “ You don’t know what to do with your hands.” She didn’t dare make a move and just at that time she had an irresistible desire to change her position. Quietly she put her feet under the chair, barely touching the rug. She watched the lamp on the table — ^the lamp whose base Pierre had painted black — and the chess set. Pierre had left only the black pawns on the board. Sometimes he would got up, go to the table and take the pawns in his hands one by one. He spoke to them, called them Robots and they seemed to stir with a mute life under his fingers. 

When he set them down, Eve went and touched them in her turn (she always felt somewhat ridiculous about it). They had become little bits of dead wood again but something vague and incomprehensible stayed in them, something like understanding. These are his things, she thought. There is nothing of mine in the room. She had had a few pieces of furniture before ; the mirror and the little inlaid dresser handed down from her grandmother and which Pierre jokingly called your dresser Pierre had carried them away with him ; things showed their true face to Pierre alone. Eve could watch them for hours : they were unflaggingly stubborn and determined to deceive her, offering her nothing but their appearance — as they did to Dr. Franchot and M, Darbedat. Yet, she told herself with anguish, I don't see them quite like my father. It isn't 'possible for me to see them exactly like him. 

She moved her knees a little ; her legs felt as though they were crawling with ants. Her body was stiff and taut and hurt her ; she felt it too alive, too demanding. I uxmld like to be invisible and stay here seeing him without him seeing me. He doesn't need me ; I am useless in this room. She turned her head slightly and looked at the wall above Pierre. Threats were written on the wall. Eve knew it but she could not read them. She often watched the big red roses on the wallpaper until they began to dance before her eyes. The roses flamed in shadow. Most of the time the threat was written near the ceiling, a little to the left of the bed ; but sometimes it moved. I must get up. I can’t. . .1 can’t sit down any longer. There were also white discs on the wall that looked like slices of onion. The discs spun and Eve’s hands began to tremble : Sometimes I think I’m going mad. But no, she thought, I can’t go mad. I get nervous, that’s all. 

Suddenly she felt Pierre’s hand on hers. 

“ Agatha,” Pierre said tenderly. 

He smiled at her but he held her hand by the ends of his fingers with a sort of revulsion, as though he had picked up a crab by the back and wanted to avoid its claws. 

“ Agatha,” he said, “ I would so much like to have confidence in you.” 

She closed her eyes and her breast heaved. I mustn’t answer anything, if I do he’ll get angry, he won’t say anything more. 

Pierre had dropped her hand. “ I like you. Agatha,” he said, “ but I can’t understand you. Why do you stay in all the time ?” 

Eve did not answer. 

“ TeU me why.” 

“ You know I love you,” she said dryly. 

” I don’t believe you,” Pierre said. “ Viliy should you love me 1 I must frighten you ; I’m haunted.” He smiled but suddenly became serious. ” There is a wall between you and mo. I see you, I speak to you, but you’re on the other side. What keeps us from loving ? I think it was easier before. In Hamburg.” 

“ Yes,” Eve said sadly. Always Hamburg. He never spoke of their real past. Neither Eve nor he had ever been to Hamburg. 

“ We used to walk along the canal. There was a barge, remember ? The barge was black ; there was a dog on the deck.*’ 

He made it up as ho went along ; it sounded false. 

“ I held your hand. You had another skin. I be- lieved all you told me. Be quiet ! ** he shouted. 

He listened for a moment. “ They’re coming,” he said mournfully. 

Eve jumped up. ‘‘ They’re coming ? I thought they wouldn’t ever come again.” 

Pierre had been calmer for the past three days ; the statues did not come. Pierre was terribly afraid of the statues even though he would never admit it. Eve was not afraid : but when they began to fly, buzzing, around the room, she was afraid of Pierre. 

” Give me the ziuthre,” Pierre said. 

Eve got up and took the ziuthre : it was a collec- tion of pieces of cardboard Pierre had glued to- gether ; he used it to conjure the statues. The ziuthre looked like a spider. On one of the card- boards Pierre had written ” Power over ambush ” and on the other, ” Black.” On a third he had drawn a laughing face with wrinkled eyes : it was Voltaire. 

Pierre seized the ziuthre by one end and looked at it darkly. 

“ I can’t use it any more,” he said. 

“ Why ? ” 

“ They turned it upside down.” 

“ Will you make another 1 ” 

He looked at her for a while. “ You’d like me to, wouldn’t you ?” he said between his teeth. 

Eve was angry at Pierre. He’s warned every time they come : how does he do it ? He's never wrong. 

, The ziuthre dangled pitifully from the ends of Pierre’s fingers. He always finds a good reason not to use it. Sunday when they came he ‘pretended he'd lost it but I saw it behind the paste pot and he couldn't fail to see it. 1 wonder if he isn't the one who brings them. One could never tell if he were completely sincere. Sometimes Eve had the impression that despite him- self Pierre was surrounded by a swarm of unhealthy thoughts and visions. But at other times Pierre seemed to invent them. He suffers. But how much does he believe in the statues and the negro. Anyhow, 1 know he doesn't see the statues, he only hears them : when they pass he turns his head away ; but he still says he sees them ; he describes them. She remembered the red face of Dr. Franchot : “ But my dear madame, all mentally unbalanced persons are liars ; you’re wasting your time if you’re trying to dis- tinguish between what they reaUy feel and what they pretend to feel.” She gave a start. What is Franchot doing here ? I don't want to start thinkiny like him. 

Pierre had risen. He went to throw the ziuthre into the wastebasket : I uxint to think like you, she murmured. He walked with tiny steps, on tiptoe, pressing his elbows against his hips so as to take up the least possible space. He came back and sat down and looked at Eve with a closed expression. 

“ We’ll have to put up black wallpaper,” he said. ” There isn’t enough black in this room.” 

He was crouched in the armchair. Sadly Eve watched his meagre body, always ready to withdraw, to shrink ; the arms, legs and head looked like re- tractable organs. The clock struck six. The piano downstairs was silent. Eve sighed ; the statues would not come right away ; they had to wait for them. 

“ Do you want me to turn on the light 1 ” 

She would rather not wait for them in darkness. 

“ Do as you please,” Pierre said. 

Eve lit the small lamp on the bureau and a red mist filled the room. Pierre was waiting too He did not speak but his lips were moving, making two dark stains in the red mist. Eve loved Pierre’s lips. Before, they had been moving and sensual ; but they had lost their sensuality. They were wide apart, trembling a little, coming together ince.ssantly, crushing against each other only to separate again. They were the only living things in this black face ; they looked like two frightened animals. Pierre could mutter like that for hours without a sound leaving his mouth and Eve often let herself be fascinated by this tiny, obstinate movement. I love hia mouth. He never kissed her any more ; he was horrified at contacts : at night they touched him — the hands of men, hard and dry, pinched him all over; the long-nailed hands of women caressed him. Often he went to bed with his clothes on but the hands slipped under the clothes and tugged at his shirt. 

Once he heard laughter and puffy lips were placed on his mouth. He never kissed Eve after that night. 

‘‘ Agatha/’ Pierre said, “ don’t look at my mouth.” 

Eve lowered her eyes. 

” I am not unaware that people can learn to read lips,” he went on insolently. 

His hand trembled on the arm of the chair. The index finger stretched out, tapped tliree times on the thumb and the other fingers curled : this was a spell. IV 8 going to starts she thought. She wanted to take Pierre in her arms. 

Pierre began to speak at the top of his voice in a very sophisticated tone. 

“ Do you remember San Pauli ? ” 

No answer. Perhaps it was a trap. 

” I met you there,” he said, satisfied. ‘T took you away from a Danish sailor. We almost fought but I paid for a round of drinks and he let me take you away. All that was only a joke.” 

HfV 8 lying, he doesn't believe a word of what he says. He knows my name isn't Agatha, I hate him when he lies. But she saw his staring eyes and her rage melted. He isn't lying, she thought, he can't stand it any more. He feels them coming ; he's talking to keep from hearing them. Pierre dug both hands into the arm of the chair. His face was pale ; he was smiling. 

” These meetings are often strange,” he said, ‘‘ but I don’t believe it’s by chance. I’m not asking who sent you. I know you wouldn’t answer. Anyhow, you’ve been smart enough to bluff me.” 

He spoke with great diflSculty, in a sharp, hurried voice. There were words he could not pronounce and which left his mouth like some soft and shapeless substance. 

“ You dragged me away right in the middle of the party, between the rows of black automobiles, but behind the cars there was an army with red eyes which glowed as soon as I turned my back. I think you made signs to them, all the time hanging on my arm, but I didn’t see a thing. I was too absorbed by the great ceremonies of the Coronation.” 

He looked straight ahead, his eyes wide open. He passed his hand over his forehead very rapidly, in one spare gesture, without stopping his talking. He did not want to stop talking. 

“ It was the Coronation of the Republic,” he said stridently, “ an impressive spectacle of its kind be- cause of all the species of animals that the colonies sent for the ceremony. You were afraid to get lost among the monkeys. I said among the mo nkeys,” he repeated arrogantly, looking around h^m, “I could say among the negroes ! ” 

“ The abortions sliding under the tables, trying to pass unseen, are discovered and nailed to the spot by my Look. The password is silence. To be silent. Everything in place and attention for the entrance of the statues, that’s the countersign. Tralala. . .” he shrieked and cupped his hands to his mouth. “ Tralalaja, tralalalala ! ” 

He was silent and Eve knew that the statues had come into the room. He was stiff, pale and distrustful. Eve stiffened too and both waited in silence. Someone was walking in the corridor ; it was Marie the housecleaner ; she had undoubtedly just arrived. Eve thought, I have to give her money for the gaa. And then the statues began to fly ; they passed be- tween Eve and Pierre. 

Pierre went “ Ah 1 ” and slunk down in the arm- chair, folding his legs beneath him. He turned his face away ; sometimes he grinned, but drops of sweat pearled his forehead. Eve could stand the sight no longer this pale cheek, this mouth deformed by a trembling grimace ; she closed her eyes. Gold threads began to dance on the red background of her eyelids ; she felt old and heavy. Not far from her Pierre was breathing violently. They* re flying ^ they're buzzing, they're bending over him. She felt a slight tickling, a pain in the shoulder and right side. Instinctively her body bent to the left as if to avoid some disagreeable contact,a8 if to let a heavy, awk- ward object pews. Suddenly the floor creaked and she had an insane desire to open her eyes, to look to her right, sweeping the air with her hand. 

She did mothing ; she kept her eyes closed and a bitter joy made her tremble ; I am afraid too, she thought. Her entire life had taken refuge in her right side. She leaned towards Pierre without open- ing her eyes. The slightest effort would be enough and she would enter this tragic world for the first time. Vm afraid of the alatuea, she thought. It was a violent, blind affirmation, an incantation. She wanted to believe in their presence with all her strength. She tried to make a new sense, a sense of touch out of the anguish which paralysed her right side. She felt their passage in her arm, in her side and shoulder. 

The statues flew low and gently ; they buzzed. Eve knew that they had an evil look and that eye- lashes stuck out from the stone around thoir eyes ; but she pictured them badly. She know, too, that they were not quite alive but that slabs of flesh, warm scales appeared on their great bodies ; the stone peeled from the ends of their fingers and their palms were eaten away. Eve could not see all that : she simply thought of enormous women sliding against her, solemn and grotesque, with a human look and compact heads of stone. They are bending over Pierre — Eve made such a violent effort that her hands began trembling — they are bending over me. A horrible cry suddenly chilled her. They had touched him. She opened her eyes : Pierre's head was in his hands, he was breathing heavily. Eve felt exhausted : a game, she thought with remorse ; it was only a game. I didn't sincerely believe it for an instant. And all that time he suffered as if it were real. 

Pierre relaxed and breathed freely. But his pupils were strangely dilated and he was perspiring. 

“ Did you see them i he aaked. 

“ I can't see them." 

“ Better for you. They'd frighten you," he said. ‘ * I am used to them." 

Eve's hands were still shaking and the blood had rushed to her head. Pierre took a cigarette from his pocket and brought it uj) to his mouth. But he did not light it. 

“ I don’t care whether I see them or not,” he said, “ but I don’t want them to touch me : I’m afraid they’ll give me pimples.” 

He thought for an instant, then asked, “ Did you hear them ? ” 

“ Yes,” Eve said, “ it’s like an airplane engine.” (Pierre had told her this the previous Sunday). 

Pierre smiled with condescension. “ You ex- aggerate,” he said. But he was still pale. He looked at Eve’s hands. “ Your hands are trembling. That made quite an impression on you, my poor Agatha. But don’t worry. They won’t come back again before tomorrow.” Eve could not speak. Her teeth were chattering and she was afraid Pierre would notice it. Pierre watched her for a long time. 

“ You’re tremendously beautiful,” he said, nod- ding his head. “ It’s too bad, too bad.” 

He put out his hand quickly and toyed with her ear. “ My lovely devil-woman. You disturb me a little, you are too beautiful : that distracts me. If it weren’t a-question of recapitulation. . 

He stopped and looked at Eve with surprise. 

“ That’s not the word. . .it came. . .it came,” he said, smiling vaguely. “ I had another on the tip of my tongue, .'.but this one... came in its place. I forget what I was telling you.” 

He thought for a moment, then shook his head. 

“ Come,” he said, ” I want to sleep.” He added in a childish voice, “You know, Agatha^ I’m tired. 

no 

T can’t collect my thoughts any more.” 

He threw away his cigarette and watched the rug anxiously. Eve slipped a pillow under his head. 

“ You can sleep too,” he told her, “ they won’t be back.” 

. . . Recapitulation . . . 

Pierre was asleep, a candid, half smile on his face ; his head was turned to one side : one might have thought he wanted to caress his cheek with his shoulder. Eve was not sleepy, she was thoughtful : Recapitulation. Pierre had suddenly looked stupid and the word had slipped out of his mouth, long and whitish. Pierre had stared ahead of him in astonishment, as if he had seen the word and didn’t recognize it ; his mouth was open, soft : something seemed broken in it. He stammered. ThaVs the first time it ever happened to him : he noticed it, too. He said he couldn't collect his thoughts any more. Pierre gave a voluptuous little whimper and his hand made a vague movement. Eve watched him harshly : haw is he going to wake up. It gnawed at her. As soon as Pierre was asleep she had to think about it. She was afraid he would wake up wild -eyed and stamer- ing. /’m stupid, she thought, it can't start before a year ; Franchot said so. But the anguish did not leave her ; a year : a winter, a springtime, a summer, the beginning of another autumn. One day his features would grow confused, his jaw would hang loose, he would half open his weeping eyes. Eve bent over Pierre’s hand and pressed her lips against it : ril kill you before that.