எரோஸ்ட்ராடஸ் 

by 

JEAN-PAUL SARTRE 


TRANSLATED BY LLOYD ALEXANDER

நீங்கள் உண்மையில் மேலிருந்து மனிதர்களைப் பார்க்க வேண்டும். நான் விளக்கை அணைத்துவிட்டு ஜன்னலில் நிற்பேன்: நீங்கள் அவர்களை அங்கிருந்து பார்க்க முடியும் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் முன்பக்கங்களில் கவனமாக இருக்கிறார்கள், சில சமயங்களில் அவர்களின் முதுகில், ஆனால் அவர்களின் முழு விளைவும் ஐந்து அடி எட்டு அடி உயரத்தில் பார்வையாளர்களுக்கு கணக்கிடப்படுகிறது. ஏழாவது மாடியில் இருந்து பார்க்கும் டெர்பி தொப்பியின் வடிவத்தைப் பற்றி யார் எப்போதாவது யோசித்தார்கள்? அவர்கள் தங்கள் தலைகளையும் தோள்களையும் பிரகாசமான வண்ணங்கள் மற்றும் அலங்கார ஆடைகளால் பாதுகாக்கத் தவறிவிடுகிறார்கள், மனிதகுலத்தின் இந்தப் பெரிய எதிரியை, கீழ்நோக்கிய கண்ணோட்டத்தை எப்படி எதிர்த்துப் போராடுவது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. நான் ஜன்னல் ஓரத்தில் சாய்ந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தேன்: அவர்கள் மிகவும் பெருமைப்படும் இந்த அற்புதமான நேர்மையான நிலைப்பாடு எங்கே இருந்தது: அவர்கள் நடைபாதையில் நசுக்கப்பட்டனர், இரண்டு நீண்ட கால்கள் அவர்களின் தோள்களுக்குக் கீழே இருந்து குதித்தன.

ஏழாவது மாடி பால்கனியில்: நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் அங்குதான் கழித்திருக்க வேண்டும். பொருள் சின்னங்களுடன் நீங்கள் ஒழுக்க மேன்மைகளை ஆதரிக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அவை சரிந்துவிடும். ஆனால் ஆண்களை விட எனது மேன்மை என்ன? பதவியின் மேன்மை, அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை: நான் மனிதனுக்குள்ளேயே என்னை மேலே வைத்திருக்கிறேன், நான் அதைப் படிக்கிறேன். அதனால்தான் நோட்ரே-டேமின் கோபுரங்கள், ஈபிள் கோபுரத்தில் உள்ள தளங்கள், தி சேக்ரே-கோயர், ரூடெலாம்ப்ரேயில் உள்ள எனது ஏழாவது மாடி ஆகியவை எனக்கு எப்போதும் பிடித்திருந்தன. இவை சிறந்த சின்னங்களாகத் தெரிகின்றன. சில நேரங்களில் நான் தெருவில் இறங்க வேண்டியிருந்தது. உதாரணமாக, அலுவலகத்திற்கு. நான் திணறினேன். நீங்கள் ஒரே விமானத்தில் இருக்கும்போது மக்களை எறும்புகளாகக் கருதுவது மிகவும் கடினம்: அவை உங்களைத் தொடுகின்றன. ஒருமுறை நான் தெருவில் ஒரு இறந்த மனிதனைப் பார்த்தேன். அவர் முகத்தில் விழுந்திருந்தார். அவர்கள் அவரைத் திருப்பினர், அவருக்கு இரத்தம் வந்தது. நான் அவரது திறந்த கண்களையும் அவரது கூச்ச சுபாவத்தையும், அனைத்து இரத்தத்தையும் பார்த்தேன். "இது ஒன்றுமில்லை, ஈரமான வண்ணப்பூச்சை விட இது ஒன்றும் தொட்டுணரக்கூடியது அல்ல. அவர்கள் அவருடைய மூக்கை சிவப்பு நிறத்தில் பூசிவிட்டார்கள், அவ்வளவுதான்." ஆனால் என் கால்களிலும் கழுத்திலும் ஒரு மோசமான மென்மையை உணர்ந்தேன், நான் மயக்கமடைந்தேன். அவர்கள் என்னை ஒரு மருந்துக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்று, முகத்தில் சில அறைகள் கொடுத்து, ஒரு பானம் கொடுத்தார்கள். நான் அவர்களைக் கொன்றிருக்கலாம்.

அவங்க என் எதிரிகள்னு எனக்குத் தெரியும் ஆனா அவங்களுக்கு அது தெரியாது. அவங்க ஒருத்தர் பிடிச்சிருக்கு, அவங்க முழங்கையை தடவிக்கிட்டாங்க; அவங்க கூட அங்கயும் இங்கயும் கை கொடுத்திருப்பாங்க, ஏன்னா நான் அவங்கள மாதிரிதான்னு நினைச்சிருந்தாங்க. ஆனா அவங்க கொஞ்சம் உண்மைய யூகிச்சிருந்தா, என்னை அடிச்சிருப்பாங்க. அப்புறம் எப்படியும் அப்படித்தான் பண்ணுவாங்க. அவங்க என்னைப் பிடிச்சு, நான் யாருன்னு தெரிஞ்சதும், எனக்கு வேலைகளைக் கொடுத்தாங்க; ஸ்டேஷன் ஹவுஸ்ல ரெண்டு மணி நேரம் என்னை அடிச்சுக்கிட்டு, என்னை அறைஞ்சு, குத்து, கைகளை முறுக்கி, என் பேண்ட்டைக் கிழிச்சு, முடிச்சிட்டு என் கண்ணாடிய தரையில் போட்டாங்க, நான் அவங்களை நாலு கால்லயும் கட்டிக்கிட்டு, சிரிச்சு, என்னை உதைச்சாங்க. அவங்க என்னை அடிச்சுடுவாங்கன்னு எனக்கு எப்பவும் தெரியும்; நான் வலிமையானவன் இல்ல, என்னால என்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியல. அவங்க ரொம்ப நாளா என்னைத் தேடிட்டு இருந்தாங்க: பெரியவங்க. தெருவுல நான் என்ன பண்ணுவேன்னு பாக்க என் மேல மோதுவாங்க. நான் ஒண்ணும் சொல்லல. எனக்குப் புரியாத மாதிரி நடந்துக்கிட்டேன். ஆனா அவங்களுக்கு இன்னும் புரியல. நான் அவர்களைப் பற்றி பயந்தேன்: அது ஒரு சகுனம். ஆனால் அவர்களை வெறுப்பதற்கு எனக்கு இன்னும் தீவிரமான காரணங்கள் இல்லை என்று நினைக்காதே. அதைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு ரிவால்வரை வாங்கிய நாளிலிருந்து எல்லாம் மிகவும் சிறப்பாக நடந்தது. வெடித்து சத்தம் போடக்கூடிய ஒன்றை நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் உங்கள் உடலில் சுமக்கும்போது நீங்கள் வலிமையாக உணர்கிறீர்கள். நான் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அதை எடுத்து, என் பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு, பின்னர் ஒரு சுவரில் ஏறச் சென்றேன் - பொதுவாக பவுல்வர்டுகளில். அது ஒரு நண்டு போல என் பேண்ட்டை இழுப்பதை உணர்ந்தேன், என் தொடையை நோக்கி குளிர்ச்சியாக உணர்ந்தேன். ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அது என் உடலின் தொடுதலால் வெப்பமடைந்தது. நான் ஒரு குறிப்பிட்ட விறைப்புடன் நடந்தேன். நான் என் கையை என் பாக்கெட்டில் நுழைத்து உணர்ந்தேன்

பொருள். அவ்வப்போது நான் ஒரு சிறுநீர்க் குழாயினுள் சென்றேன் - அங்கே கூட நான் கவனமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது, ஏனென்றால் என் அண்டை வீட்டார் என் ரிவால்வரை அடிக்கடி வெளியே எடுத்தார்கள், அதன் எடையை உணர்ந்தேன், அதன் கருப்பு சதுர வடிவ பின்புறத்தையும், பாதி மூடிய கண் இமை போலத் தெரிந்த அதன் தூண்டுதலையும் பார்த்தேன். வெளியில் இருந்து என்னைப் பார்த்த மற்றவர்கள், நான் சிறுநீர் கழிப்பதாக நினைத்தார்கள். ஆனால் நான் ஒருபோதும் சிறுநீர் கழிப்பதில்லை.

ஒரு இரவு எனக்கு மக்களைச் சுடும் எண்ணம் வந்தது. அது ஒரு சனிக்கிழமை மாலை, ரூ மான்ட்பர்னாஸில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலின் முன் வேலை செய்யும் பொன்னிறப் பெண்ணான லியாவை அழைத்துச் செல்ல நான் வெளியே சென்றிருந்தேன். நான் ஒரு பெண்ணுடன் உடலுறவு கொண்டதில்லை: நான் திருடப்பட்டதாக உணர்ந்திருப்பேன். நீங்கள் அவர்களைத் தாக்குகிறீர்கள், நிச்சயமாக, ஆனால் நான் கேட்பதிலிருந்து,

அவர்கள்தான் - நிச்சயமாக - இந்த ஒப்பந்தத்தில் லாபம் அடைகிறார்கள். நான் யாரிடமும் எதுவும் கேட்பதில்லை, ஆனால் நான் எதையும் கொடுப்பதில்லை. இல்லையென்றால் எனக்கு சளி பிடிக்க வேண்டியிருக்கும்,

வெறுப்புடன் எனக்கு அடிபணியும் ஒரு பக்தியுள்ள பெண். ஒவ்வொரு மாதமும் முதல் சனிக்கிழமை நான் லியாவுடன் ஹோட்டல் டியூக்ஸ்னேயில் உள்ள ஒரு அறைக்குச் சென்றேன். அவள் ஆடைகளை அவிழ்த்தாள், நான் அவளைத் தொடாமல் பார்த்தேன். அன்று இரவு நான் அவளைக் காணவில்லை. நான் சிறிது நேரம் காத்திருந்தேன், அவள் வருவதை நான் காணாததால், அவளுக்கு சளி பிடித்திருப்பதாக நினைத்தேன். அது ஜனவரி மாதத்தின் தொடக்கம், அது மிகவும் குளிராக இருந்தது. நான் சோர்வாக இருந்தேன்: நான் கற்பனையான பூர்வீக இனத்தைச் சேர்ந்தவன், மாலையில் இருந்து எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அனைத்து இன்பங்களையும் நானே கற்பனை செய்து கொண்டேன். ரூ ஒடெசாவில் நான் அடிக்கடி கவனித்த ஒரு அழகி இருந்தாள், கொஞ்சம் பழுத்த ஆனால் உறுதியான மற்றும் குண்டாக. நான் பழுத்த பெண்களை வெறுக்கவில்லை: அவர்கள் ஆடைகளை அவிழ்க்கும்போது அவர்கள் மற்றவர்களை விட நிர்வாணமாகத் தெரிகிறார்கள். ஆனால் அவளுக்கு என் தேவைகள் எதுவும் தெரியாது, உடனடியாக அவளிடம் கேட்க நான் கொஞ்சம் பயந்தேன். பிறகு எனக்குப் புதிய அறிமுகங்கள் பற்றி பெரிதாக கவலை இல்லை: இந்தப் பெண்கள் ஒரு கதவின் பின்னால் ஒரு திருடனை மறைத்து வைத்திருக்கலாம், அதன் பிறகு, அந்த மனிதன் திடீரென்று வெளியே குதித்து உங்கள் பணத்தை எடுத்துக்கொள்கிறான். நீ அடி வாங்காமல் இறங்கிவிட்டால் நீ அதிர்ஷ்டசாலி. ஆனாலும், அன்று மாலை எனக்குப் பதற்றம் இருந்தது. நான் என் இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று, ரிவால்வரை எடுத்துக்கொண்டு என் அதிர்ஷ்டத்தை முயற்சிக்க முடிவு செய்தேன்.

எனவே பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து நான் அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கச் சென்றபோது, ​​என் துப்பாக்கி என் சட்டைப் பையில் இருந்தது, நான் எதற்கும் பயப்படவில்லை. அவளை உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​அவள் மிகவும் பரிதாபமாகத் தெரிந்தாள். அவள் என் பக்கத்து வீட்டுக்காரரைப் போலவும், போலீஸ் சார்ஜெண்டின் மனைவியைப் போலவும் இருந்தாள், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன், ஏனென்றால் நான் அவளை நிர்வாணமாகப் பார்க்க நீண்ட காலமாக விரும்பினேன். சார்ஜென்ட் இல்லாதபோது ஜன்னல் திறந்த நிலையில் அவள் உடை அணிந்தாள், அவளைப் பார்க்க நான் அடிக்கடி என் திரைக்குப் பின்னால் இருந்தேன். ஆனால் அவள் எப்போதும் அறையின் பின்புறத்தில் உடை அணிந்தாள்.

ஐந்தாவது மாடியில் உள்ள ஹோட்டல் ஸ்டெல்லாவில் ஒரே ஒரு இலவச அறை மட்டுமே இருந்தது. நாங்கள் மேலே சென்றோம். அந்தப் பெண் மிகவும் எடை அதிகமாக இருந்தாள், ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைத்த பிறகும் மூச்சு வாங்க நின்றாள். எனக்கு நன்றாக இருந்தது: என் வயிறு இருந்தபோதிலும், எனக்கு ஒரு கம்பி போன்ற உடல் உள்ளது, மேலும் ஐந்து தளங்களுக்கு மேல் ஆகும்.

ஐந்தாவது மாடியில் இறங்கும்போது, ​​அவள் நின்று தன் வலது கையை இதயத்தில் வைத்து பெருமூச்சு விட்டாள். அவள் இடது கையில் அறையின் சாவி இருந்தது.

"அது ரொம்ப தூரம் மேலே இருக்கு," என்று அவள் என்னைப் பார்த்து சிரிக்க முயன்றாள். பதில் சொல்லாமல், நான் அவளிடமிருந்து சாவியை எடுத்து கதவைத் திறந்தேன். என் இடது கையில் என் ரிவால்வரைப் பிடித்துக்கொண்டு, பாக்கெட் வழியாக நேராக முன்னால் நீட்டினேன்.

நான் விளக்கை எரியவிடும் வரை அதை விடவில்லை. அறை காலியாக இருந்தது. வாஷ்பேசினில் ஒரு வாடிக்கையாளருக்கு போதுமான அளவு பச்சை சோப்பை வைத்திருந்தார்கள். நான் சிரித்தேன்: எனக்கு பிடெட்டுகள் மற்றும் சிறிய சதுர சோப்புகளுடன் அதிக தொடர்பு இல்லை. அந்தப் பெண் இன்னும் என் பின்னால் அதிகமாக சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தாள், அது என்னை உற்சாகப்படுத்தியது. நான் திரும்பினேன்; அவள் என்னை நோக்கி உதடுகளை நீட்டினாள். நான் அவளைத் தள்ளிவிட்டேன்.

"உடைகளைக் கழற்று" என்று நான் அவளிடம் சொன்னேன்.

ஒரு மெத்தை நாற்காலி இருந்தது; நான் உட்கார்ந்து என்னை சௌகரியப்படுத்திக் கொண்டேன். இது போன்ற சமயங்களில் நான் புகைபிடிக்க விரும்புகிறேன். அந்தப் பெண் தன் ஆடையைக் கழற்றி நிறுத்தி, என்னை நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள்.

“உங்க பேர் என்ன?” நான் பின்னால் சாய்ந்து கேட்டேன். “ரென்6இ.”

''சரி, ரென்6e, சீக்கிரம் வா. நான் காத்திருக்கிறேன்." "நீங்க உடையை கழற்றப் போறதில்லயா?"

"சரி, என்னைப் பத்தி கவலைப்படாதீங்க"ன்னு நான் சொன்னேன். அவள் தன் உள்ளாடைகளைக் கீழே இறக்கி, பின்னர் அவற்றை எடுத்து, தன் ஆடையின் மேல் கவனமாகப் போட்டு, அவளது பிராசியரையும் சேர்த்து அணிந்தாள்.



"அப்போ நீ கொஞ்சம் சோம்பேறியா, செல்லம்?" அவள் என்னிடம் கேட்டாள். "உன் சின்னப் பொண்ணு எல்லா வேலையும் செய்யணும்னு நீ விரும்புறியா?" அதே சமயம் அவள் என்னை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, நாற்காலியின் கையில் தன் கைகளை சாய்த்து, என் முன் மண்டியிட கடுமையாக முயன்றாள். நான் அவசரமாக எழுந்தேன். "அது ஒண்ணும் இல்ல," நான் அவளிடம் சொன்னேன்.

அவள் ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள்.

"சரி, நான் என்ன செய்யணும்னு நீங்க சொல்றீங்க?" "ஒன்னுமில்லை. நடந்து போங்க. நடந்து போங்க. எனக்கு உன்னிடமிருந்து வேற எதுவும் வேண்டாம்."

அவள் சங்கடமாக முன்னும் பின்னுமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். பெண்கள் நிர்வாணமாக இருக்கும்போது நடப்பதை விட வேறு எதுவும் எரிச்சலூட்டுவதில்லை. அவர்களுக்கு குதிகால்களை கீழே வைக்கும் பழக்கம் இல்லை. பரத்தையர் முதுகை வளைத்து, கைகளைத் தொங்கவிட்டார். நான் சொர்க்கத்தில் இருந்தேன்: அங்கே நான் அமைதியாக ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, என் கழுத்து வரை உடையணிந்திருந்தேன், நான் என் கையுறைகளை கூட அணிந்திருந்தேன், இந்த பழுத்த பெண் என் கட்டளைப்படி தன்னை நிர்வாணமாகக் கழற்றி என் முன்னால் முன்னும் பின்னுமாகத் திருப்பிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தலையை என்னை நோக்கித் திருப்பி, தோற்றத்திற்காக, கவர்ச்சியாகச் சிரித்தாள்.

"நான் அழகா இருக்கேன்னு நினைக்கிறியா? நீ பார்க்கிறது உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு?" "அதைப் பத்தி கவலைப்படாதே."

"பாருங்க," அவள் திடீர் கோபத்துடன் கேட்டாள், "நீங்க இவ்வளவு நேரம் இப்படி மேலும் கீழும் நடக்க வைப்பீங்கன்னு நினைக்கிறீங்களா?"

** உட்காருங்கள்.''

அவள் படுக்கையில் அமர்ந்தாள், நாங்கள் ஒருவரையொருவர் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அவளுக்கு வாத்து சதை இருந்தது. சுவரின் மறுபக்கத்திலிருந்து அலாரம் கடிகாரத்தின் டிக் டிக் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது. திடீரென்று நான் அவளிடம் ஏதோ சொன்னேன்.

'*பாஸ்டர்ட்," அவள் பற்களுக்கு இடையில் முகம் சிவந்து சொன்னாள். ஆனால் நான் சத்தமாக சிரித்தேன், பிறகு அவள் குதித்து எழுந்து நாற்காலியில் இருந்து தன் பிராசியரை எடுத்தாள்.

“ஏய்!” நான் சொன்னேன், “அது இன்னும் முடிவடையவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து நான் உங்களுக்கு ஐம்பது பிராங்குகள் தருகிறேன், ஆனால் என் பணத்திற்கு ஏற்ற மதிப்பு எனக்கு வேண்டும்.” •

அவள் பதட்டத்துடன் தன் உள்ளாடைகளை எடுத்தாள்.

"எனக்குப் போதும், புரிஞ்சுதா? உனக்கு என்ன வேணும்னு எனக்குத் தெரியல. என்னை முட்டாளாக்க இங்கே வர வச்சிருந்தா போதும்"

பிறகு நான் என் ரிவால்வரை எடுத்து அவளிடம் காட்டினேன். அவள் என்னை சீரியஸாகப் பார்த்துவிட்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் பேண்டீஸைக் கீழே போட்டாள்.

"நட," 1 அவளிடம், "நட" என்றான்.

அவள் இன்னொரு ஐந்து நிமிடங்கள் சுற்றி நடந்தாள். பிறகு நான் என் கைத்தடியை அவளிடம் கொடுத்து பயிற்சிகள் செய்ய வைத்தேன். பிறகு நான் எழுந்து அவளுக்கு ஒரு ஐம்பது பிராங்க் நோட்டைக் கொடுத்தேன். அவள் அதை எடுத்துக் கொண்டாள்.

"இவ்வளவு நேரம்," நான் மேலும் சொன்னேன். "பணத்திற்காக நான் உங்களை அதிகம் சோர்வடையச் செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன்."

நான் வெளியே சென்றேன், அவளை அறையின் நடுவில் நிர்வாணமாக விட்டுவிட்டு, ஒரு கையில் பிரேசியரையும், மறு கையில் ஐம்பது பிராங்க் நோட்டையும் வைத்திருந்தேன். நான் செலவழித்த பணத்தை நினைத்து நான் வருத்தப்படவில்லை; நான் அவளை திகைக்க வைத்தேன், ஒரு வேசியை ஆச்சரியப்படுத்துவது எளிதல்ல. படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, ​​"அதுதான் எனக்கு வேண்டும். அவர்கள் அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்த வேண்டும்" என்று நினைத்தேன். நான் ஒரு குழந்தையாக இருந்தபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். நான் பச்சை சோப்பைக் கொண்டு வந்தேன், வீட்டிற்கு வந்த பிறகு, என் விரல்களுக்கு இடையில் ஒரு மெல்லிய படலத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் மிச்சமில்லாமல், யாரோ நீண்ட காலமாக உறிஞ்சிய புதினா மிட்டாய் போல இருந்தது.



ஆனால் அன்று இரவு நான் திடுக்கிட்டு விழித்தேன், அவள் முகத்தை மீண்டும் பார்த்தேன், இதோ ஆம், நான் அவளுக்கு என் துப்பாக்கியைக் காட்டினேன், அவளுடைய ஒவ்வொரு அடியிலும் மேலும் கீழும் துள்ளிய கொழுத்த வயிற்றைக் காட்டினேன்.

என்ன ஒரு முட்டாள்தனம், நான் நினைத்தேன். நான் அவளைச் சுட்டிருக்க வேண்டும் என்று கசப்பான வருத்தம் அடைந்தேன், துளைகள் நிறைந்த அந்த வயிற்றைச் சுட்டிருக்க வேண்டும். அன்று இரவும், மூன்று இரவுகளும், தொப்புளைச் சுற்றி வட்டமாக ஆறு சிறிய சிவப்பு துளைகள் தொகுக்கப்பட்டிருப்பதைக் கனவு கண்டேன்.

இதன் விளைவாக, நான் என் ரிவால்வர் இல்லாமல் ஒருபோதும் வெளியே சென்றதில்லை. நான் மக்களின் முதுகைப் பார்த்தேன், அவர்கள் நடந்து செல்லும் வழியில், நான் அவர்களைச் சுட்டால் அவர்கள் எப்படி விழுவார்கள் என்று கற்பனை செய்து பார்த்தேன். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் கிளாசிக்கல் இசை நிகழ்ச்சிகள் முடிந்ததும், சாட்லெட்டைச் சுற்றித் திரியும் பழக்கம் எனக்கு இருந்தது. சுமார் ஆறு மணிக்கு ஒரு மணி அடிப்பதைக் கேட்டேன், காவலர்கள் தட்டு கண்ணாடி கதவுகளை கொக்கிகளால் கட்ட வந்தனர். இது ஆரம்பம்: கூட்டம் மெதுவாக வெளியே வந்தது; மக்கள் மிதக்கும் படிகளுடன் நடந்தார்கள், அவர்களின் கண்கள் இன்னும் கனவுகளால் நிரம்பியிருந்தன, அவர்களின் இதயங்கள் இன்னும் அழகான உணர்வுகளால் நிறைந்திருந்தன. ஆச்சரியத்துடன் சுற்றிப் பார்த்த பலர் இருந்தனர்: தெரு அவர்களுக்கு மிகவும் விசித்திரமாகத் தோன்றியிருக்கும். பின்னர் அவர்கள் மர்மமாக சிரித்தனர்: அவர்கள் ஒரு உலகத்திலிருந்து இன்னொரு உலகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். இந்த வேறொரு உலகில் நான் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தேன். நான் என் வலது கையை என் சட்டைப் பையில் வைத்து, என் முழு பலத்தாலும் துப்பாக்கியின் பின்புறத்தைப் பிடித்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து, நான் அவர்களைச் சுடுவதை உணர்ந்தேன். நான் அவர்கள் மீது களிமண் குழாய்களைப் போல எண்ணெயைத் தட்டினேன், அவை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக விழுந்தன, பீதியடைந்த உயிர் பிழைத்தவர்கள் தியேட்டருக்குள் திரும்பி ஓடி, கதவுகளின் கண்ணாடிகளை உடைத்தனர். இது ஒரு அற்புதமான விளையாட்டு: அது முடிந்ததும், என் கைகள் நடுங்கின, நான் ட்ரெஹர்ஸுக்குச் சென்று என்னை உடல்நிலைக்குக் கொண்டுவர ஒரு காக்னாக் குடிக்க வேண்டியிருந்தது.




நான் அந்தப் பெண்களைக் கொன்றிருக்க மாட்டேன். அவர்களை நடனமாட வைக்க, நான் அவர்களை கிட்னெ3ஆர்3 அல்லது கன்றுகளில் சுட்டுக் கொன்றிருப்பேன்.

நான் இன்னும் எதையும் முடிவு செய்யவில்லை. ஆனால் என் முடிவெடுக்கும் சக்தி நின்றுவிட்டதைப் போல எல்லாவற்றையும் செய்தேன். நான் சிறிய விவரங்களுடன் தொடங்கினேன். ஒருவர் டென்ஃபெர்ட்-போச்செரோவில் உள்ள ஒரு துப்பாக்கி சுடும் கேலரியில் பயிற்சி பெறச் சென்றார். எனது மதிப்பெண்கள் பெரிதாக இல்லை, ஆனால் ஆண்கள் பெரிய இலக்குகள், குறிப்பாக நீங்கள் நேரடியாக சுடும் போது. பின்னர் நான் எனது விளம்பரத்தை ஏற்பாடு செய்தேன். என் சக ஊழியர்கள் அனைவரும் அலுவலகத்தில் ஒன்றாக இருக்கும் ஒரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். திங்கட்கிழமை காலை. நான் எப்போதும் அவர்களுடன் மிகவும் நட்பாக இருந்தேன், அவர்களின் கைகளை குலுக்கிப் பார்க்க எனக்கு ஒரு பயம் இருந்தது. அவர்கள் உங்களை வரவேற்க தங்கள் கையுறைகளை கழற்றினர்; அவர்கள் தங்கள் கையை அவிழ்த்து, கையுறையை பின்னால் இழுத்து, விரல்களில் மெதுவாக சறுக்கி, உள்ளங்கையின் கொழுப்பு, சுருக்கமான நிர்வாணத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு ஆபாசமான வழியைக் கொண்டிருந்தனர். நான் எப்போதும் என் கையுறைகளை அணிந்திருந்தேன்.

திங்கட்கிழமைகளில் நாங்கள் அதிகம் வேலை செய்யவில்லை. வணிக சேவையைச் சேர்ந்த தட்டச்சு செய்பவர் எங்களுக்கு ரசீதுகளைக் கொண்டு வர வந்தார். லெமர்சியர் அவளிடம் மகிழ்ச்சியுடன் நகைச்சுவையாகப் பேசினார், அவள் சென்றதும், அவளுடைய வசீகரத்தை தெய்வ நிந்தனையுடன் விவரித்தனர். பின்னர் அவர்கள் லிண்ட் பெர்க்கைப் பற்றிப் பேசினர். அவர்களுக்கு லிண்ட்பெர்க்கைப் பிடித்திருந்தது. நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்: "எனக்கு கருப்பு ஹீரோக்கள் பிடிக்கும்."

"நீக்ரோக்களா?" மாஸ்6 கேட்டார்.

"இல்லை, சூனியத்தில் கருப்பு. லிண்ட்பெர்க் ஒரு வெள்ளைக்கார ஹீரோ. அவர் எனக்கு ஆர்வம் காட்டவில்லை." "அட்லாண்டிக் கடப்பது எளிதானதா என்று போய்ப் பாருங்கள்," என்று பவுசின் கசப்புடன் கூறினார்.




"ஒரு அராஜகவாதி," என்று லெமர்சியர் கூறினார்.

"இல்லை," நான் அமைதியாகச் சொன்னேன், "அவர்களுடைய வழியில், அராஜகவாதிகள் மக்களை நேசிக்கிறார்கள்."

"அப்படியானால் அது ஒரு பைத்தியக்கார மனிதனாகத்தான் இருக்க வேண்டும்."

ஆனால் ஓரளவு கல்வியறிவு பெற்றிருந்த மாஸ்6, அப்போதுதான் தலையிட்டார்.

"உன் குணம் எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "அவன் பெயர் ஈரோஸ்ட்ராடஸ். அவன் பிரபலமடைய விரும்பினான், உலகின் ஏழு அதிசயங்களில் ஒன்றான எபேசஸ் கோவிலை எரிப்பதை விட வேறு எதையும் அவனால் செய்ய முடியவில்லை."

'கோயிலைக் கட்டிய மனிதனின் பெயர் என்ன?'

"எனக்கு நினைவில் இல்லை," என்று அவர் ஒப்புக்கொண்டார், "யாரும் அவருடைய பெயரை நம்ப வேண்டாம்."

"அப்படியா? ஆனா ஈரோஸ் டிராட்டஸ் பேரு உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? பாருங்க, அவன் விஷயத்தை அவ்வளவு மோசமாகக் கண்டுபிடிக்கல."

இந்த வார்த்தைகளுடன் உரையாடல் முடிந்தது, ஆனால் நான் மிகவும் அமைதியாக இருந்தேன். நேரம் வந்தபோது அவர்கள் அதை நினைவில் கொள்வார்கள். அதுவரை ஈரோஸ்ட்ராடஸின் ஜெயார்டை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, எனக்கு, அவரது கதை ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தது. அவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அன்பானவராக இருந்தார், அவரது செயல் ஒரு கருப்பு வைரம் போல பிரகாசித்தது. எனது விதி குறுகியதாகவும் சோகமாகவும் இருக்கும் என்று நான் நினைக்க ஆரம்பித்தேன். அது என்னை பயமுறுத்தியதிலிருந்து, ஆனால் நான் அதற்குப் பழகிவிட்டேன். நீங்கள் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் பார்த்தால், அது பயங்கரமானது, ஆனால், மறுபுறம், அது கடந்து செல்லும் தருணத்திற்கு கணிசமான சக்தியையும் அழகையும் தருகிறது. நான் தெருவில் இறங்கியபோது என் உடலில் ஒரு விசித்திரமான சக்தியை உணர்ந்தேன். என் கையில் என் ரிவால்வர் இருந்தது, வெடித்து சத்தம் போடும் விஷயம். ஆனால் நான் இனி அதிலிருந்து என் உறுதியைப் பெறவில்லை, அது என்னிடமிருந்தே வந்தது. நான் ஒரு ரிவால்வர், டார்பிடோ அல்லது குண்டு போன்ற ஒரு உயிரினம். நானும், ஒரு நாள் என் இருண்ட வாழ்க்கையின் முடிவில், மெக்னீசியம் போன்ற குறுகிய மற்றும் வன்முறையான ஒரு ஃப்ளாஷ் மூலம் வெடித்து உலகை ஒளிரச் செய்வேன்.

அந்த நேரத்தில் நான் தொடர்ச்சியாக பல இரவுகளில் அதே கனவைக் கண்டேன். நான் ஒரு அராஜகவாதி. நான் ஜார் பாதையில் என்னை நிறுத்திக் கொண்டேன், என் மீது ஒரு நரக இயந்திரத்தை சுமந்தேன். நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தில், சவப்பெட்டி கடந்து சென்றது, குண்டு வெடித்தது, கூட்டத்தின் கண்களுக்கு முன்பாக, நானும், ஜார் மற்றும் மூன்று தங்கப் பின்னல் அதிகாரிகள் காற்றில் வீசப்பட்டோம்.

இப்போது நான் வாரக்கணக்கில் அலுவலகத்திற்கு வராமல் இருந்தேன். எனது வருங்கால பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நடுவில் உள்ள பவுல்வர்டுகளில் நடந்து சென்றேன் அல்லது என் அறையில் என்னைப் பூட்டிக்கொண்டு எனது திட்டங்களைத் தீட்டினேன். அக்டோபர் மாத தொடக்கத்தில் அவர்கள் என்னை வேலையிலிருந்து நீக்கிவிட்டார்கள். பின்னர் நான் பின்வரும் கடிதத்தில் என் ஓய்வு நேரத்தைச் செலவிட்டேன், அதில் 102 பிரதிகள் செய்தேன்:

ஐயா:

நீங்கள் ஒரு பிரபலமான மனிதர், உங்கள் படைப்புகள் ஆயிரக்கணக்கில் விற்கப்படுகின்றன. நான் உங்களுக்கு ஏன் சொல்கிறேன் என்றால்: நீங்கள் மனிதர்களை நேசிக்கிறீர்கள். உங்கள் இரத்தத்தில் மனிதநேயம் இருக்கிறது: நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி. நீங்கள் மக்களுடன் இருக்கும்போது நீங்கள் விரிவடைகிறீர்கள்; உங்கள் தோழர்களில் ஒருவரைப் பார்த்தவுடன், அவரை அறியாமலேயே, நீங்கள் அவர் மீது அனுதாபப்படுகிறீர்கள். அவரது உடல், அவர் இணைக்கப்பட்டுள்ள விதம், விருப்பப்படி திறந்து மூடும் அவரது கால்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரது கைகள் மீது உங்களுக்கு ஒரு ரசனை இருக்கிறது; அவர் ஒவ்வொரு கையிலும் ஐந்து விரல்களைக் கொண்டிருப்பதால் அது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது, மேலும் அவர் தனது கட்டைவிரலை மற்ற விரல்களுக்கு எதிராக வைக்க முடியும். உங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் மேசையிலிருந்து ஒரு கோப்பையை எடுக்கும்போது நீங்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறீர்கள், ஏனெனில் அதை எடுத்துக்கொள்வதற்கான ஒரு வழி உள்ளது, அது கண்டிப்பாக மனிதனுக்குரியது மற்றும் உங்கள் படைப்புகளில் நீங்கள் அடிக்கடி விவரித்திருக்கிறீர்கள்; குரங்கை விட நெகிழ்வானது, குறைவான வேகமானது, ஆனால் அது மிகவும் புத்திசாலித்தனமானது அல்லவா? நீங்கள் மனிதனின் சதையையும், மறு கல்வியுடன் பெரிதும் காயமடைந்த அவரது தோற்றத்தையும், ஒவ்வொரு அடியிலும் நடப்பதை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதாகத் தெரிகிறது, மற்றும் காட்டு மிருகங்கள் கூட தாங்க முடியாத அவரது பிரபலமான தோற்றத்தையும் விரும்புகிறீர்கள். எனவே, ஒரு மனிதனிடம் தன்னைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு ஏற்ற உச்சரிப்பைக் கண்டுபிடிப்பது உங்களுக்கு எளிதாகிவிட்டது: அடக்கமான, ஆனால் வெறித்தனமான உச்சரிப்பு. மக்கள் உங்கள் புத்தகங்களின் மீது பேராசையுடன் தங்களைத் தூக்கி எறிவார்கள், அவர்கள் அவற்றை ஒரு நல்ல நாற்காலியில் படிக்கிறார்கள், அவர்கள் மிகுந்த அன்பைப் பற்றி, விவேகமான மற்றும் மகிழ்ச்சியற்றதைப் பற்றி நினைக்கிறார்கள், அதை நீங்கள் அவர்களுக்குக் கொண்டு வருகிறீர்கள், அது பல விஷயங்களை ஈடுசெய்கிறது, அசிங்கமாக இருப்பதற்கு, கோழைத்தனமாக இருப்பதற்கு, ஏமாற்றப்பட்டதற்கு, ஜனவரி முதல் தேதி சம்பள உயர்வு கிடைக்காததற்கு. உங்கள் சமீபத்திய புத்தகத்தைப் பற்றி அவர்கள் விருப்பத்துடன் கூறுகிறார்கள்: இது ஒரு நல்ல செயல்.

ஆண்களை நேசிக்காத ஒரு மனிதன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்க முடியும் என்பதை அறிய நீங்கள் ஆர்வமாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். சரி, நான் அவ்வளவு பெரிய மனிதன், நான் அவர்களை மிகக் குறைவாகவே நேசிக்கிறேன், விரைவில் நான் வெளியே சென்று அவர்களில் அரை டஜன் பேரைக் கொன்றுவிடுவேன்; ஒருவேளை நீங்கள்

ஏன் அரை டஜன் மட்டும் என்று யோசிக்கலாம்? ஏனென்றால் என் ரிவால்வரில் ஆறு தோட்டாக்கள் மட்டுமே உள்ளன. ஒரு அசுரத்தனம், இல்லையா? மேலும், ஒரு செயல் கண்டிப்பாக அரசியல் ரீதியானது அல்லவா? ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நான் அவர்களை நேசிக்க முடியாது. நீங்கள் எப்படி உணருகிறீர்கள் என்பதை நான் நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் உங்களை அவற்றில் ஈர்ப்பது என்னை வெறுக்கிறது. நீங்கள், ஆண்கள் மெதுவாக மெல்லும்போது, ​​எல்லா மனிதர்களும் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன், இடது கை ஒரு பொருளாதார மதிப்பாய்வை விட்டு வெளியேறுகிறது. கடல் சிங்கங்கள் உணவளிப்பதைப் பார்ப்பது என் தவறா? மனிதன் தனது முகத்தை உடலியல் விளையாட்டாக மாற்றாமல் எதுவும் செய்ய முடியாது. அவர் மெல்லும்போது, ​​வாயை மூடிக்கொண்டு, அவரது வாயின் பக்கவாட்டுகள் மேலும் கீழும் செல்கின்றன, அவர் அமைதியிலிருந்து கண்ணீர் நிறைந்த ஆச்சரியத்திற்கு இடைவிடாமல் கடந்து செல்வது போல் தெரிகிறது. நீங்கள் இதை விரும்புகிறீர்கள், எனக்குத் தெரியும், நீங்கள் அதை ஆவியின் விழிப்புணர்வு என்று அழைக்கிறீர்கள். ஆனால் அது என்னை நோய்வாய்ப்படுத்துகிறது; 1 ஏன் என்று தெரியவில்லை; நான் அப்படித்தான் இருந்தேன். எங்களுக்குள் ரசனை வித்தியாசம் இருந்தால் மட்டுமே




நான் உன்னை தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன். ஆனால், உனக்கு அருள் இருந்தும் எனக்கு அது இல்லாதது போல எல்லாம் நடக்கும். நான் நண்டு நியூபெர்க்கை விரும்பவோ அல்லது வெறுக்கவோ சுதந்திரமாக இருக்கிறேன், ஆனால் எனக்கு மனிதர்களைப் பிடிக்கவில்லை என்றால் நான் ஒரு மோசமானவன், சூரியனில் எனக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் வாழ்க்கையின் உணர்வை ஏகபோகமாகக் கொண்டுள்ளனர். நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். கடந்த 33 வருடங்களாக நான் மூடிய கதவுகளுக்கு எதிராகப் போராடி வருகிறேன், அதில் "மனிதநேயவாதி இல்லையென்றால் நுழையவே வேண்டாம்" என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. நான் மேற்கொண்ட அனைத்தையும் நான் கைவிட வேண்டியிருந்தது; நான் தேர்வு செய்ய வேண்டியிருந்தது; அது ஒரு அபத்தமான மற்றும் துரதிர்ஷ்டவசமான முயற்சியாக இருக்கலாம், அல்லது விரைவில் அல்லது பின்னர் அது அவர்களின் லாபத்திற்கு மாற வேண்டியிருக்கலாம். நான் அவர்களுக்காக வெளிப்படையாக விதிக்கப்படாத எண்ணங்களை என்னிடமிருந்து பிரிப்பதில், அவற்றை உருவாக்குவதில் என்னால் வெற்றிபெற முடியவில்லை: அவை சிறிய கரிம இயக்கங்களாக என்னுள் இருந்தன. நான் பயன்படுத்திய கருவிகள் கூட அவர்களுக்குச் சொந்தமானவை என்று உணர்ந்தேன்; வார்த்தைகள், எடுத்துக்காட்டாக: எனக்கு என் சொந்த வார்த்தைகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால் நான் பயன்படுத்துபவை இழுத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளன, மற்றவர்களிடமிருந்து நான் எடுத்த பழக்கவழக்கங்களின் மூலம் அவை என் தலையில் எத்தனை மனசாட்சிகளை அமைத்துக் கொள்கின்றன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, அவற்றை உங்களுக்கு எழுதுவதில் நான் வெறுப்பு இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் இது கடைசி முறை. நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஆண்களை நேசி அல்லது அவர்கள் உங்களை அதிலிருந்து வெளியேற அனுமதிப்பது மட்டுமே சரியானது. சரி, நான் பதுங்கிச் செல்ல விரும்பவில்லை. விரைவில் நான் என் ரிவால்வரை எடுக்கப் போகிறேன், நான் அதில் இறங்கப் போகிறேன். தெருவில் யாராவது அவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய முடியுமா என்று பாருங்கள். விடைபெறுகிறேன், ஒருவேளை நான் சந்திப்பது உங்களைத்தான். அப்போது நான் என்ன மகிழ்ச்சியை ஊட்டுவேன் என்று உனக்கு ஒருபோதும் தெரியாது.

உங்கள் மூளையை சிதறடிக்கவும். இல்லையென்றால், - இது நாளைய செய்தித்தாள்களில் படிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. பவுல்வர்டு எட்கர்-குயினெட்டில் பால் ஹில்பர்ட் என்ற நபர் ஆறு வழிப்போக்கர்களை ஒரு கணம் கோபத்தில் கொன்றதை நீங்கள் அங்கு காண்பீர்கள். செய்தித்தாள் உரைநடையின் மதிப்பு யாரையும் விட உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அப்போது நான் "கோபமாக" இல்லை என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள். மாறாக, நான் மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறேன், ஐயா, எனது புகழ்பெற்ற உணர்வுகளின் உறுதிப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நான் உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

பால் ஹில்ப்ட். 

==============

நான் 102 கடிதங்களை 102 உறைகளில் போட்டு, அந்த உறைகளில் £102 பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களின் முகவரிகளை எழுதி வைத்தேன். பின்னர் முழு வணிகத்தையும் என் மேஜை டிராயரில் ஆறு தபால் தலை புத்தகங்களுடன் வைத்தேன்.

அதைத் தொடர்ந்து வந்த இரண்டு வாரங்களில் நான் மிகக் குறைவாகவே வெளியே சென்றேன். என் குற்றத்தால் நான் மெதுவாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டேன். நான் அடிக்கடி என்னைப் பார்க்கச் செல்லும் கண்ணாடியில், என் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை மகிழ்ச்சியுடன் கவனித்தேன். கண்கள் பெரிதாகி, முழு முகத்தையும் தின்றுகொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது. அவை கருப்பு நிறமாகவும், கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால் மென்மையாகவும் இருந்தன, ஒரு கிரகங்களைப் போல அவற்றை உருட்டின. ஒரு கலைஞரின் அல்லது கொலையாளியின் அழகான கண்கள். ஆனால் படுகொலைக்குப் பிறகு இன்னும் ஆழமாக மாறுவதை நான் எதிர்பார்த்தேன். இரண்டு பேரின் புகைப்படங்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அழகான பெண்கள் -- தங்கள் எஜமானிகளைக் கொன்று கொள்ளையடித்த வேலைக்காரர்கள். நான் அவர்களின் புகைப்படங்களை முன்னும் பின்னும் பார்த்தேன். முன்பு, அவர்களின் முகங்கள் கழுத்துப்பட்டைகளுக்கு மேலே வெட்கப்படும் பூக்கள் போல இருந்தன. அவர்கள் சுகாதாரத்தையும், பசியைத் தூண்டும் நேர்மையையும் மணந்தனர். ஒரு விவேகமான கர்லிங் இரும்பு அவர்களின் தலைமுடியை சரியாக ஒரே மாதிரியாக அசைத்திருந்தது. மேலும் அவர்களின் சுருண்ட முடி, கழுத்துப்பட்டை மற்றும் புகைப்படக் கலைஞரின் முகத்தை விட இன்னும் உறுதியளிக்கும் வகையில், சகோதரிகளைப் போல அவர்களின் ஒற்றுமை இருந்தது, அவர்களின் நன்கு கருதப்பட்ட ஒற்றுமை, இது இரத்த பிணைப்புகளையும் குடும்ப வட்டத்தின் இயற்கை வேர்களையும் உடனடியாக முன்னிலைப்படுத்தியது. பின்னர், அவர்களின் முகங்கள் நெருப்பைப் போல பிரகாசித்தன. தலை துண்டிக்கப்படவிருந்த கைதிகளின் வெற்று கழுத்துகள் அவர்களிடம் இருந்தன. எல்லா இடங்களிலும் சுருக்கங்கள், பயம் மற்றும் வெறுப்பின் பயங்கரமான சுருக்கங்கள், மடிப்புகள், சதை ஓட்டைகள் நகங்களைக் கொண்ட ஒரு மிருகம் அவர்களின் முகங்களில் நடந்து சென்றது போல. அந்தக் கண்கள், எப்போதும் அந்தக் கருப்பு, ஆழமற்ற கண்கள் -- ^

என்னுடையது. ஆனாலும் அவை ஒன்றையொன்று ஒத்திருக்கவில்லை. ஒவ்வொருவரும், அவரவர் வழியில், பொதுவான குற்றத்தின் நினைவைத் தாங்கினர். ''இந்த அனாதைகளின் முகங்களை மாற்றுவதற்கு பெரும்பாலும் தற்செயலாக நடந்த ஒரு குற்றத்திற்கு, அது போதுமானதாக இருந்தால்," நான் எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன், "முழுமையாக நானே கருத்தரித்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு குற்றத்திலிருந்து நான் என்ன எதிர்பார்க்க முடியாது." அது என்னை ஆட்கொண்டு, என்னுடைய மனிதத்தன்மையற்ற அசிங்கத்தையே புரட்டிப்போடும்.. ஒரு குற்றம், அதைச் செய்பவரின் வாழ்க்கையை இரண்டாக வெட்டுவது. ஒருவர் திரும்பிச் செல்ல விரும்பும் நேரங்கள் இருக்க வேண்டும், ஆனால் இந்த* பிரகாசிக்கும் பொருள் உங்கள் பின்னால் உள்ளது, வழியைத் தடுக்கிறது. என்னுடையதை அனுபவிக்க, அதன் நசுக்கும் எடையை உணர ஒரு மணிநேரம் மட்டுமே கேட்டேன். இந்த முறை, எல்லாவற்றையும் என் வழியில் வைத்திருக்க ஏற்பாடு செய்வேன்; நான் ரூ ஒடெசாவின் உச்சியில் மரணதண்டனை நிறைவேற்ற முடிவு செய்தேன். குழப்பத்தால் தப்பித்து, அவர்கள் இறந்தவர்களைத் தூக்கிச் செல்ல விட்டுவிடுவேன். நான் ஓடுவேன், நான் பவுல்வர்டு எட்கர்-குயின்ட்டைக் கடந்து விரைவாக ரூ டெலம்ப்ரேக்குள் திரும்புவேன். என் கட்டிடத்தின் கதவை அடைய எனக்கு 30 வினாடிகள் மட்டுமே தேவைப்படும். என்னைத் துரத்துபவர்கள் இன்னும் பவுல்வர்டு எட்கர்-குயின்ட்டில் இருப்பார்கள், அவர்கள் என் பாதையைத் தவறவிடுவார்கள், அதை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகும். நான் என் அறையில் அவர்களுக்காகக் காத்திருப்பேன், அவர்கள் கதவில் அடிப்பதைக் கேட்கும்போது நான் என் ரிவால்வரை மீண்டும் ஏற்றிக்கொண்டு வாயில் சுட்டுக்கொள்வேன்.

நான் அதிக விலைக்கு வாழ ஆரம்பித்தேன்; ரூ வேவினில் உள்ள ஒரு உணவகத்தின் உரிமையாளருடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்தேன், அவருக்கு தினமும் காலையிலும் மாலையிலும் ஒரு தட்டு அனுப்பப்படும். பையன் அழைத்தான், ஆனால் திறக்கவில்லை, நான் காத்திருந்தேன்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து கதவை பாதியிலேயே திறந்தபோது தரையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நீண்ட கூடையில் முழு தட்டுகளும் ஆவியாகிக் கொண்டிருந்தன.




அக்டோபர் 27 அன்று மாலை ஆறு மணிக்கு, என்னிடம் 17 பிராங்குகள் 60 சென்டிமீட்டர்கள் மட்டுமே மீதமிருந்தன. நான் என் ரிவால்வரையும் கடிதப் பொட்டலத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு கீழே சென்றேன். நான் முடித்ததும் மீண்டும் வேகமாக உள்ளே நுழையும் வகையில் கதவை மூடாமல் பார்த்துக் கொண்டேன். எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, என் கைகள் குளிர்ச்சியாக இருந்தன, என் தலையில் இரத்தம் பாய்ந்தது, என் கண்கள் என்னை கூச்சப்படுத்தின. நான் கடைகளைப் பார்த்தேன், ஹோட்டல் டெஸ் எக்கோல்ஸ், நான் பென்சில்கள் வாங்கும் ஸ்டேஷனரிகள், அவற்றை நான் அடையாளம் காணவில்லை. "இது எந்தத் தெரு?" என்று நான் யோசித்தேன். பவுல்வர்டு டு மான்ட்பர்னாஸ் மக்கள் நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் என்னைத் தள்ளினர், தள்ளினர், முழங்கைகள் அல்லது தோள்களால் என்னைத் தாக்கினர். நான் என்னைச் சுற்றித் தள்ளப்பட்டேன், அவர்களுக்கு இடையே நழுவ எனக்கு வலிமை இல்லை. திடீரென்று இந்தக் கும்பலின் இதயத்தில் நான் பயங்கரமாகத் தனிமையாகவும் குறைவாகவும் இருப்பதைக் கண்டேன். அவர்கள் விரும்பினால் அவர்கள் என்னை எப்படி காயப்படுத்தியிருப்பார்கள்! என் பாக்கெட்டில் துப்பாக்கி இருந்ததால் நான் பயந்தேன். அது அங்கே இருக்கிறது என்று அவர்களால் யூகிக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவர்கள் தங்கள் கடினமான கண்களால் என்னைப் பார்த்து, "ஏய் அங்கே. . .ஏய். . ." என்று மகிழ்ச்சியான கோபத்துடன் சொல்வார்கள், அவர்களின் ஆண்களின் பாதங்களால் என்னைத் தாக்குவார்கள். அடித்துக் கொல்லப்பட்டனர். அவர்கள் என்னைத் தங்கள் தலைக்கு மேலே தூக்கி எறிவார்கள், நான் ஒரு மரியோனெட்டைப் போல அவர்களின் கைகளில் மீண்டும் விழுவேன். மறுநாள் வரை எனது திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதை நான் புத்திசாலித்தனமாக நினைத்தேன். நான் கூபோலில் 16 பிராங்குகளுக்கு சாப்பிடச் சென்றேன். எனக்கு இன்னும் 70 சென்டிமீட்டர்கள் இருந்தன, நான் அவற்றை சாக்கடையில் எறிந்தேன்.

நான் மூன்று நாட்கள் என் அறையில் சாப்பிடாமல், தூங்காமல் இருந்தேன். நான் திரைச்சீலைகளை வரைந்தேன், ஜன்னல் அருகே செல்லவோ அல்லது விளக்கை எரியவோ துணியவில்லை. திங்கட்கிழமை, யாரோ என் கதவில் ஒலித்தனர். நான் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தேன். ஒரு நிமிடம் கழித்து அவர்கள் மீண்டும் ஒலித்தனர். டி நுனி விரல்களில் சென்று சாவித் துவாரத்தில் என் கண்ணை ஒட்டினார். ஒரு கருப்புத் துணியையும் ஒரு பொத்தானையும் மட்டுமே என்னால் பார்க்க முடிந்தது. அந்த மனிதன் மீண்டும் ஒலித்துவிட்டுப் போய்விட்டான். அது யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இரவில் எனக்கு புத்துணர்ச்சியூட்டும் காட்சிகள், பனை மரங்கள், ஓடும் நீர், அடோம் மேலே ஊதா நிற வானம். மணிக்கணக்கில் நான் சென்று ஸ்பிகோட்டில் குடித்ததால் எனக்கு தாகம் இல்லை. ஆனால் எனக்கு பசியாக இருந்தது. டி மீண்டும் வேசியைப் பார்த்தார். அது எந்த நகரத்திலிருந்தும் சுமார் 60 மைல் தொலைவில் உள்ள Cf»nsses Noires இல் நான் கட்டிய ஒரு கோட்டையில் இருந்தது. அவள் என்னுடன் நிர்வாணமாகவும் தனியாகவும் இருந்தாள். என் ரிவால்வரைக் காட்டி மிரட்டியது அவளை மண்டியிட்டு, நான்கு கால்களிலும் ஓட வைத்தது. பிறகு அவளை ஒரு தூணில் கட்டி வைத்து, நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதை விரிவாக விளக்கிய பிறகு, தோட்டாக்களால் என் உடலைத் துளைத்தேன். இந்தப் படங்கள் அவளைத் தொந்தரவு செய்தன.

, .-.o iuuc}i liiat நான் என்னை திருப்திப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பின்னர், இருளில் என் தலை முற்றிலும் அசைந்தது, 'தளபாடங்கள் சத்தமிட ஆரம்பித்தன ஐந்து லு 2'ஓ ருர் ரையிங். நான் லீ iv' 11 1 தறிக்கு எதையும் கொடுத்திருப்பேன், ஆனால் தெருக்களில் T f. (>ijlc \VM Iking இருந்ததால் என்னால் வெளியே செல்ல முடியவில்லை.

ஐயோ, எனக்குப் பசிக்கவில்லை, ஆனால் எனக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டது: என் சட்டை நனைந்திருந்தது. வெளியே சூரிய ஒளி இருந்தது. பிறகு நான் நினைத்தேன்: "அவர் ஒரு மூடிய அறையில் இருளில் குனிந்து கிடக்கிறார். மூன்று நாட்களாக அவர் சாப்பிடவோ தூங்கவோ இல்லை. அவர்கள் போன் செய்தார்கள், அவர் திறக்கவில்லை. விரைவில், அவர் தெருவுக்குப் போகிறார், அவர் உறங்குவார்."

நான் என்னையே பயந்துவிட்டேன். மாலை ஆறு மணிக்கு மீண்டும் பசி என்னைத் தாக்கியது. நான் கோபத்தால் வெறி கொண்டேன். ஒருவர் தளபாடங்களில் மோதினார், பின்னர் அறைகள், சமையலறை, குளியலறை ஆகியவற்றில் விளக்குகளை இயக்கினேன். ஒருவர் உச்சக்கட்ட குரலில் பாடத் தொடங்கினார். நான் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வெளியே சென்றேன். எல்லா கடிதங்களையும் பெட்டியில் வைக்க எனக்கு இரண்டு நிமிடங்கள் ஆனது. நான் பத்து பவுண்டுகள் தள்ளிவிட்டேன். நான் சில உறைகளை நொறுக்கியிருக்க வேண்டும். பின்னர் நான் பவுல்வர்டு டு மான்ட்பர்னாஸைப் பின்தொடர்ந்து ரூ ஒடெசா வரை சென்றேன். நான் ஒரு ஹேபர்டாஷரின் ஜன்னல் முன் நின்றேன், என் முகத்தைப் பார்த்ததும், "இன்றிரவு" என்று நினைத்தேன்.

தெருவிளக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ரூ ஒடெசாவின் உச்சியில் நான் என்னைப் பதிவிட்டுக் காத்திருந்தேன். இரண்டு பெண்கள் கைகோர்த்து கடந்து சென்றனர்.

எனக்குக் குளிராக இருந்தது, ஆனால் எனக்கு தாராளமாக வியர்த்துக் கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு மூன்று பேர் மேலே வருவதைக் கண்டேன்; நான் அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தேன்: எனக்கு ஆறு பேர் தேவை. இடதுபுறத்தில் இருந்தவர் என்னைப் பார்த்து நாக்கை அழுத்தினார். நான் என் கண்களைத் திருப்பிக் கொண்டேன்.

ஏழு-ஐந்து மணிக்கு, இரண்டு குழுக்கள், ஒருவரையொருவர் நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்து, பவுல்வர்டு எட்கர்-குயினெட்டை நோக்கி வந்தன. ஒரு ஆணும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் ஒரு பெண்ணும் இருந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் மூன்று வயதான பெண்கள் வந்தனர். நான் ஒரு அடி முன்னோக்கி வைத்தேன். அந்தப் பெண் கோபமாகத் தெரிந்தாள், சிறுவனின் கையை குலுக்கினாள். அந்த மனிதன் இழுத்தான்.

"அவன் என்ன ஒரு சின்னப் பைத்தியக்காரன்." என் இதயம் மிகவும் வேகமாகத் துடித்தது, என் கைகள் வலித்தன. நான் முன்னேறி அவர்கள் முன் நின்றேன், அசையாமல். என் பாக்கெட்டில் இருந்த என் விரல்கள் அனைத்தும் தூண்டுதலைச் சுற்றி மென்மையாக இருந்தன.

"மன்னிக்கவும்," அந்த மனிதன் என் மீது மோதிக் கொண்டே சொன்னான். நான் அபார்ட்மெண்டின் கதவை மூடியதை நினைவில் வைத்தேன், அது என்னைத் தூண்டியது. அதைத் திறப்பதற்கு நான் விலைமதிப்பற்ற நேரத்தை இழக்க வேண்டியிருக்கும். மக்கள் மேலும் விலகிச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். நான் திரும்பி அவர்களை இயந்திரத்தனமாகப் பின்தொடர்ந்தேன். ஆனால் எனக்கு இனி அவர்களைச் சுட விருப்பமில்லை.




பவுல்வர்டில் கூட்ட நெரிசலில் அவர்கள் தொலைந்து போனார்கள். நான் சுவரில் சாய்ந்து நின்றேன். எட்டு மற்றும் ஒன்பது மணி சத்தம் கேட்டது. "ஏற்கனவே இறந்துவிட்ட இந்த மக்களையெல்லாம் நான் ஏன் கொல்ல வேண்டும்" என்று எனக்குள் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னேன், எனக்கு சிரிக்கத் தோன்றியது. ஒரு நாய் வந்து என் கால்களை மோப்பம் பிடித்தது.

அந்தப் பெரிய மனிதர் என்னைக் கடந்து சென்றதும், நான் குதித்து அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். அவரது டெர்பிக்கும் அவரது மேலங்கியின் காலருக்கும் இடையில் அவரது சிவப்பு கழுத்தின் மடிப்பை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. அவர் நடக்கும்போது சிறிது துள்ளினார், அதிகமாக மூச்சு விட்டார், அவர் கரடுமுரடானவராகத் தெரிந்தார். நான் என் ரிவால்வரை எடுத்தேன்: அது குளிர்ச்சியாகவும் பிரகாசமாகவும் இருந்தது, அது எனக்கு வெறுப்பைத் தந்தது, அதை வைத்து நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு நன்றாக நினைவில் இல்லை. சில நேரங்களில் நான் அதைப் பார்த்தேன், சில சமயங்களில் நான் அவரது கழுத்தைப் பார்த்தேன். கழுத்தில் இருந்த மடிப்பு என்னைப் பார்த்து சிரிக்கும், கசப்பான வாயைப் போல சிரித்தது. நான் என் ரிவால்வரை சாக்கடையில் வீசப் போவதில்லையா என்று யோசித்தேன்.

திடீரென்று அந்த மனிதன் திரும்பி என்னை எரிச்சலுடன் பார்த்தான். ஒரு அடி பின்வாங்கினான்.

"நான் உங்களிடம் கேட்க விரும்பினேன்"

அவர் கேட்பதாகத் தெரியவில்லை, என் கைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நான் சிரமத்துடன் தொடர்ந்தேன். “ . . . ரூ டி லா கெய்ட் 4 க்கு எப்படி செல்வது? ”

அவன் முகம் தடித்து இருந்தது, அவன் உடல் நடுங்கியது. அவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவன் கையை நீட்டினான். நான் இன்னும் பின்னோக்கிச் சென்று சொன்னேன்.

"எனக்கு வேண்டும்...."

பிறகு ஒருவன் கத்த ஆரம்பிக்கப் போகிறான் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் விரும்பவில்லை: நான் அவன் வயிற்றில் மூன்று முறை சுட்டேன். அவன் முகத்தில் ஒரு முட்டாள்தனமான பார்வையுடன், முழங்காலில் குனிந்து, இடது தோளில் கையை உருட்டிக் கொண்டான். “பாஸ்டர்ட்,” 1 “ரோட்டன் பாஸ்டர்ட் 1” என்றான்.




நான் ஓடினேன். அவன் இருமல் சத்தம் கேட்டது. என் பின்னால் கூச்சல்களும் கால்கள் சத்தமும் கேட்டன. யாரோ கேட்டார்கள், இது ஒரு சண்டையா? ” அதன் பிறகு யாரோ “கொலை! கொலை!” என்று கத்தினார்கள். இந்த கூச்சல்கள் என்னைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவை நான் குழந்தையாக இருந்தபோது தீயணைப்பு வண்டிகளின் சைரன்களைப் போல பயங்கரமானவையாகத் தோன்றின. அபத்தமானது மற்றும் சற்று அபத்தமானது. என் கால்கள் என்னைத் தாங்கும் அளவுக்கு வேகமாக 1 ஓடியது.

நான் மன்னிக்க முடியாத ஒரு தவறைச் செய்தேன்: ரூ ஒடெசா வழியாக பவுல்வர்டு எட்கர்-குயினெட்டுக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, பவுல்வர்டு டு மான்ட்பர்னாஸ் நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். நான் அதை உணர்ந்தபோது, ​​மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது: நான் ஏற்கனவே கூட்டத்தின் நடுவில் இருந்தேன், ஆச்சரியப்பட்ட முகங்கள் என்னை நோக்கித் திரும்பின (பச்சை தொப்பி அணிந்த ஒரு அக்கிரெட் அணிந்த ஒரு கனமான பெண்ணின் முகம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது) மேலும் ரூ ஒடெசாவில் முட்டாள்கள் என்னைப் பின்தொடர்ந்து "கொலை" என்று கத்துவதைக் கேட்டேன். ஒரு கை என் தோளைப் பிடித்தது. அப்போது நான் தலையை இழந்தேன்: இந்தக் கும்பலால் நான் சாக விரும்பவில்லை. நான் இரண்டு முறை சுட்டேன். மக்கள் அலறி சிதறத் தொடங்கினர். நான் ஒரு கஃபேக்குள் ஓடினேன். நான் ஓடியபோது குடிகாரர்கள் குதித்தனர், ஆனால் என்னைத் தடுக்க முயற்சிக்கவில்லை. நான் கஃபேயின் முழு நீளத்தையும் கடந்து கழிப்பறைக்குள் என்னைப் பூட்டிக் கொண்டேன். என் ரிவால்வரில் இன்னும் ஒரு தோட்டா இருந்தது.

ஒரு கணம் கடந்துவிட்டது. எனக்கு மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது, மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது. மக்கள் வேண்டுமென்றே அமைதியாக இருப்பது போல் எல்லாம் அசாதாரணமாக அமைதியாக இருந்தது. நான் துப்பாக்கியை என் கண்களுக்கு நேராக உயர்த்தினேன், அதன் சிறிய துளை வட்டமாகவும் கருப்பு நிறமாகவும் இருப்பதைக் கண்டேன்: தோட்டா வெளியே வரும்; தூள் என் முகத்தை எரிக்கும். நான் என் கையை கீழே இறக்கி காத்திருந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து அவர்கள் வந்தார்கள்; அங்கே இருக்க வேண்டும்

தரையில் கால்கள் சலசலக்கும் சத்தத்தைப் பார்த்து, அவர்கள் கூட்டமாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கொஞ்சம் கிசுகிசுத்தார்கள், பின்னர் அமைதியாகிவிட்டார்கள். நான் இன்னும் அதிகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தேன், பிரிவின் மறுபக்கத்திலிருந்து நான் சுவாசிப்பதை அவர்கள் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். யாரோ அமைதியாக முன்னேறி வந்து கதவு கைப்பிடியை சத்தமிட்டனர். என் தோட்டாக்களைத் தவிர்க்க கதவின் அருகே ஹோ தட்டையாக இருந்திருக்க வேண்டும். நான் இன்னும் சுட விரும்பினேன், ஆனால் கடைசி குண்டு எனக்காக இருந்தது.

"அவங்க என்ன காத்துட்டு இருக்காங்க," நான் யோசிச்சேன். "அவங்க கதவை தள்ளிட்டு உடனே உடைச்சிருந்தா, எனக்கு தற்கொலை பண்ணிக்க நேரமில்ல, உயிரோட எடுத்திடுவாங்க." ஆனா அவங்களுக்கு எந்த அவசரமும் இல்ல; உலகத்துல இருக்கிற எல்லா நேரமும் எனக்கு சாவதற்கு அவகாசம் கொடுத்தாங்க. அந்த முட்டாள்கள் பயந்தாங்க.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஒரு குரல், "சரி, திற. நாங்கள் உன்னை காயப்படுத்த மாட்டோம்" என்றது.

அமைதி நிலவியது, அதே குரல் தொடர்ந்தது, "உன்னால் தப்பிக்க முடியாது என்று உனக்குத் தெரியும்."

நான் பதில் சொல்லவில்லை, இன்னும் மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தேன். சுட என்னைத் தூண்டுவதற்காக, "அவர்கள் என்னைப் பிடித்தால், அவர்கள் என்னை அடிப்பார்கள், என் பற்களை உடைப்பார்கள், ஒருவேளை ஒரு கண்ணை பிடுங்குவார்கள்" என்று எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன். அந்த பெரிய மனிதர் இறந்துவிட்டாரா என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பினேன். ஒருவேளை நான் அவரை காயப்படுத்தியிருக்கலாம். • . ஒருவேளை மற்ற இரண்டு தோட்டாக்கள் யாரையும் தாக்கியிருக்காமல் இருக்கலாம்... அவர்கள் எதையோ தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள், தரையில் கனமான ஒன்றை இழுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் அவசரமாக துப்பாக்கியின் பீப்பாயை என் வாயில் வைத்து, அதை பலமாகக் கடித்துக் கொண்டேன். ஆனால் என்னால் சுட முடியவில்லை, தூண்டியில் என் விரலை வைக்கக்கூட முடியவில்லை. எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது.

நான் ரிவால்வரைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு கதவைத் திறந்தேன்.

Erostratus     

You really have to see men from above. I’d put out the light and stand at the window : they never sus- pected for a moment you could watch them from upthere. They’re careful of their fronts, sometimes of their backs, but their whole effect is calculated for spectators of abotit five feet eight. Who ever thought about the shape of a derby hat seen from the seventh floor ? They neglect protecting their heads andshoulders with bright colours and garish clothes, they don’t know how to fight this great enemy of Humanity, the downward perspective. I’d lean on the window sill and begin to laugh : where was this wonderful upright stance they’re so proud of : they were crushed against the sidewalk and two long legs jumped out from under their shoulders. 

On a seventh floor balcony : that’s where I should have spent my whole life. You have to prop upmoral superiorities with material symbols or else they’ll tumble. But exactly what is my superiority over men ? Superiority of position, nothing more : I have placed myself above the human within meand I study it. That’s why I always liked the towers of Notre-Dame, the platforms in the Eiffel Tower, The Sacre-Coeur, my seventh floor on the RueDelambre. These arc excellent symbols. Sometimes I had to go down into the street. To the office, for example. I stifled. It's much harder to consider people as ants when you’re on the sameplane as they are : they touch you. Once I saw a dead man in the street. He had fallen on his face. They turned him over, he was bleeding. 1 saw his open eyes and his cockeyed look and all the blood. I said to myself, “ It’s nothing, it’s no more touching than wet paint. They painted his nose red, that’s all.” But I felt a nasty softness in my legs and neck and I fainted. They took me into a drugstore, gave me a few slaps on the face and a drink. I could have killed them. 

I knew they were my enemies but they didn’t know it. They liked each other, they rubbed elbows ; they would even have given me a hand, here andthere,because they thought I was like them. But if they could have guessed the least bit of the truth, they would have beaten me. They did later, anyhow. When they got me and knew who I was, they gave me the works ; they beat me up for two hours in the station house, they slapped me and punched meand twisted my arms, they ripped off my pants andto finish they threw my glasses on the floor and while I looked for them, on all fours, they laughed andkicked me. I always knew they’d end up beating me; I’m not strong and I can’t defend myself. Some of them had been on the lookout for me for a long time : the big ones. In the street they’d bump into me to see what I’d do. I said nothing. I acted as if I didn’t understand. But they still got mo. I wasafraid of them : it was a foreboding. But don’t think I didn’t have more serious reasons for hating them. As far as that was concerned, everything wentalong mucli better starting from the day I bought a revolver. You feel strong when you assiduously carry on your person something that can explode and make a noise. I took it every Sunday, I simply put it in my pants pocket and then went out for a wallt—generally along the boulevards. I felt it pulling at my pants like a crab, I felt it cold against my thigh. But little by little it got warmer with the contact of my body. I walked with a certain stiffness. I slipped my hand in my pocket and felt 

the object. From time to time I went into a urinoir—even in there I had to be careful because I often hadneighbours 1 took out my revolver, I felt the weight of it, I looked at its black checkered butt and its trigger that looked like a half closed-eyelid. The others, the ones who saw me from the outside, thought I was pissing. But I never piss in the urinoira. 

One night I got the idea of shooting people. It was a Saturday evening, I had gone out to pick upLea, a blonde who works out in front of an hotel on the Rue Montparnasse. I never had intercourse with a woman : I would have felt robbed. You get on top of them, of course, but from what I hear, 

they’re the ones—by a long shot—who gain on the deal. I don’t ask anybody for anything, but I don’t give anything, either. Or else I’d have to have a cold, 

pious woman who would give in to me with disgust. The first Saturday of every month I went to one of the rooms in the Hotel Duquesne with Lea. She undressed and I watched her without touching her. That night I didn’t find her. I waited for a little while and, as I didn’t see her coming, I supposed she had a cold. It was the beginning of January andit was very cold. I was desolated : I’m the imagi native kind and I had pictured to myself all the pleasure I would have got from the evening. Onthe Rue Odessa there was a brunette I had often noticed, a little ripe but firm and plump. I don’t exactly despise ripe women : when they’re undressed they look more naked than the others. But she didn’t know an3rthing of my wants and I was a little scared to ask her right off the bat. And then I don’t care too much for new acquaintances : these womencan be hiding some thug behind a door, and after, the man suddenly jumps out and takes your money.You’re lucky if you get off without a beating. Still, that evening I had nerve. I decided to go back to my place, pick up the revolver and try my luck. 

So when I went up to this woman, fifteen minutes later, my gun was in my pocket and I wasn’t afraid of anything. Looking at her closely, she seemed rather miserable. She looked like my neighbour across the way, the wife of the police sergeant, andI was very pleased because I’d been wanting to see her naked for a long time. She dressed with the window open "when the sergeant wasn’t there, andI often stayed behind my curtain to catch a glimpse of her. Butshe always dressed in the back of the room. 

There was only one free room in the Hotel Stella, on the fifth floor. We went up. The woman was fairly heavy and stopped to catch her breath after each step. I felt good : I have a wiry body, in spite of my belly, and it takes more than five floors to 

wind me. On the fifth floor landing, she stopped and put her right hand to her heart and breathed heavily. She had the key to the room in her left hand. 

“ It*s a long way up,*’ she said, trying to smile at me. Without answering, I took the key from her and opened the door. I held my revolver in my left hand, pointing straight ahead through the pocket 

and I didn’t let go of it until I switched the light on. Theroom was empty. They had put a little square of green soap on the washbasin, enough for one customer. I smiled : I don’t have much to do with bidets and little squares of soap. The woman wasstill breathing heavily behind me and that excited me. I turned ; she put out her lips toward me. I pushed her away. 

“ Undress,” I told her. 

There was an upholstered armchair ; I sat downand made myself comfortable. It’s times like this I wish I smoked. The woman took off her dress andstopped, looking at me distrustfully. 

“ What’s your name ? ” I asked, leaning back. “ Ren6e.” 

‘‘ All right, Ren6e, hurry up. I’m waiting.” “ You aren’t going to undress ? ” 

“ Gro on,” I said, don’t worry about me.” She dropped her panties, then picked them upand put them carefully on top oi her dress along with her brassiere. 

   

“ So you're a little lazybones, honey ? ” she asked me. “ You want your little girl to do all the work ? ” At the same time she took a step toward me, and, leaning her hands on the arm of the chair, tried heavily to kneel in front of me. I got up brusquely. “ None of that,” I told her. 

She looked at me with surprise. 

“ Well, what do you want me to do ? ” " Nothing. Just walk. Walk around. I don’t want any more from you.” 

She began to walk back and forth awkwardly. Nothing annoys women more than walking whenthey’re naked. They don’t have the habit of putting their heels down flat. The whore arched her back and let her arms hang. I was in heaven : there I wascalmly sitting in an armchair, dressed up to my neck, I had even kept my gloves on and this ripe womanhad stripped herself naked at my command and was turning back and forth in front of me. She turned her head towards me, and, for appearance, smiled coquettishly. 

“You think I’m pretty ? You like what you see ? ” “ Don’t worry about that.” 

“ Look,” she asked with sudden indignation, “ do you think you’re going to make mo walk up and down like this very long ? ” 

** Sit down.’’ 

She sat on the bed and we watched each other in silence. She had gooseflesh. I could hear the ticking of an alarm clock from the other side of the wall. Suddenly I told her something. 

'* Bastard,” she said between her teeth, blushing. But I laughed louder, then she jumped up andtook her brassiere from the chair. 

“ Hey ! ” I said, “ it isn’t over. I’m going to give you fifty francs after a while, but I want my money’s worth.” • 

She picked up her panties nervously. 

“ I’ve had enough, get it ? I don’t know what youwant. And if you had me come up here to make a fool out of me ” 

Then I took out my revolver and showed it to her. She looked at me seriously and dropped the panties without a word. 

“ Walk,” 1 told her, “ walk around.” 

She walked around for another five minutes. ThenI gave- her my cane and made her do exercises. Afterwards I got up and gave her a fifty-franc note. She took it. 

“ So long,” I added. “ I don’t think I tired you out very much for the money.” 

I went out, I left her naked in the middle of tlie room, tJie brassiere in one hand and the fifty-franc note in the other. I didn’t regret the money I’d spent ; I had dumbfounded her and it isn’t easy to surprise a whore. Going down the stairs I thought, “ That’s what I want. To surprise them all.” I was happy as a child. I had brought along the green soap and after I reached home I rubbed it under the hot water for a long time until there was nothing left of it but a thin film between my fingers and it looked like a mint candy someone had sucked on for a long time. 

 

But that night I woke up with a start and I sawher face again, hereyeswheni showedher mygun, andher fat belly that bounced up and down at every step. 

What a fool, 1 thought. And I felt bitter remorse I should have shot her while I was at it, shot that belly full of holes. That night and three nights after wards, I dreamed of six little red holes grouped in acircle about the navel. 

As a result I never went out without my revolver. I looked at people’s backs, and I imagined, fromtheir walk, the way they would fall if I shot them. I was in the habit of hanging around the Chatelet every Sunday when the classical concerts ended. About six o’clock I heard a bell ring and the ushers came to fasten back the plate glass doors with hooks. This was the beginning : the crowd came out slowly ; the people walked with floating steps, their eyes still fuU of dreams, their hearts still full of pretty sentiments. There were a lot of them who looked around in amazement : the street must have seemedquite strange to them. Then they smiled mysteri ously : they were passing from one world to another. I was waiting for them in this other world. I slid myright hand into my pocket and gripped the gun butt with all my strength. After a while, I aaw myself shooting them. I knocked them oil like clay pipes, they fell, one after the other and the panic-stricken survivorsstreamed back into the theatre, breaking the glass in the doors. It was an exciting game : when it was over, my hands were trembling and I had to go to Dreher’s and drink a cognac to get myself in shape. 

I wouldn’thave killed the women. I would haveshot them in the kidne3r3. Or in the calves, to make themdance. 

I still hadn’t decided anything. But I did every thing just as though my power of decision had stop ped. I began with minor details. 1 went to practise ill a shooting gallery at Denfert-Bochereau. Myscores weren’t tremendous, but men are bigger targets, especially when you shoot point blank. Then I arranged my publicity. I chose a day whenall my colleagues would be together in the office. On Monday morning. I was always very friendly with them, even though I had a horror of shaking their hands. They took off their gloves to greetyou ; they had an obscene way of undressing their hand, pulling the glove back and sliding it slowly along the fingers, unveiling the fat, wrinkled nakedness of the palm. I always kept my gloves on. 

We never did much on Mondays. The typist from the commercial service came to bring us receipts. Lemercier joked pleasantly with her andwhen she had gone, they described her charms with a blas^ competence. Then they talked about Lind bergh. They liked Lindbergh. I told them : “ I like the black heroes.” 

” Negroes ? ” Mass6 asked. 

" No, black as in black magic. Lindbergh is a white hero. He doesn’t interest me.” ” Go see if it’s easy to cross the Atlantic,” Bouxinsaid sourly. 

I told them my conception of a black hero. “ An anarchist,” Lemercier said. 

“ No,” I said quietly, “ in their way, the anarchists love people.” 

“ Then it must be a crazy man.” 

But Mass6, who had some education, intervened just then. 

“ I know your character,” he said to me. “ His name is Erostratus. He wanted to become famous and he couldn’t find anything better to do than to bum down the temple of Ephesus, one of the seven wonders of the world.” 

‘ And what was the name of the man who built the temple ? ” 

“ I don’t remember,” he confessed, “ 1 don’t be lieve anybody Imows his name.” 

“Really ? But you remember tlie name' of Eros tratus ? You see, he didn’t figure things out too badly.” 

The conversation ended on these words, but I wasquite calm. They would remember it whan the time came. For myself, who, until then, had never Jaeard of Erostratus, his story was encouraging. He had been dearf for more than two thousand years andhis act was stiU shining like a black diamond. I began to think that my destiny would be short andtragic. Fir^t it frightened me but I got used to it. If you look at it a certain way, it’s terrible but, onthe other hand, it gives the passing moment con siderable force and beauty. I felt a strange power in my body when I went down into the street. I had my revolver on me, the thing that explodes and m^es noise. But I no longer drew my assurance from that, it was from myself. 1 was a being like a revolver, a torpedo or a bomb. I too, one day at the end of my sombre life, would explode and light the world with a flash as short and violent as magnesium. 

At that time I had the same dream several nights in a row. I was an anarchist. I had put myself in the path of the Tsar and I carried an infernal machine on me. At the appointed hour, the cortege passed, the bomb exploded and we were thrown in the air, myself, the Tsar, and three gold-braided officers, before the eyes of the crowd. 

I now went for weeks on end without showing upat the office. I walked the boulevards in the midst of my future victims or locked myself in my roomand made my plans. They fired me at the beginning of October. Then I spent my leisure working on the following letter, of which I made 102 copies : 

Monsieur : 

You are a famous man and your works sell by the thousands. I am going to tell you why : because you love men. You have humanism in your blood : you are lucky. You expand when you are with people ; as soon as you see one of your fellows, even without knowing him, you feel sympathy for him. You have a taste for his body, for the way he is jointed, for his legs which open and close at will, and above all for his hands ; it pleases you because he has five fingers on each hand and he can set his thumb against the other fingers. You are delighted when your neighbour takes a cup from the table because there is a way of taking  it which is strictly human and which you have often described in your works ; less supple, less rapid than that of a monkey, but is it not so much more intelli- gent ? You also love the flesh of man, his look of being heavily wounded with re-education, seeming to re-invent walking at every step, and his famous look which even wild beasts cannot bear. So it has been easy for you to find the proper accent for speaking to man about himself : a modest, yet frenzied accent. People throw themselves greedily upon your books, they read them in a good armchair, they think of a great love, discreet and unhappy, which you bring them and that makes up for many things, for being ugly, for being cowardly, for being cuckolded, for not getting a raise on the first of January. And they say willingly of your latest book : it*s a good deed. 

I suppose you might be curious to know what a mancan be like who does not love men. Very well, I amsuch a man, and I love them so little that soon I amgoing out and kill half a dozen of them ; perhaps you 

might wonder why only half a dozen ? Because myrevolver has only six cartridges. A monstrosity, isn^t it ? And moreover, an act strictly impolitic ? But I tell you I cannot love them. I understand very well the way you feel. But what attracts you to them dis- gusts me. I have seen, as you, men chewing slowly, all the ivhile keeping an eye on everything, the left hand leafing through an economic review. Is it myfault I prefer to watch the sea-lions feeding ? Mancan do nothing with his face without its turning into a game of physiognomy. When he chews, keeping his mouth shut, the comers of his mouth go up and down, he looks as though he were passing incessantly from serenity to tearful surprise. You love this, I know, you call it the watchfulness of the Spirit. But it makes me sick ; 1 don’t know why ; I was bomlike that. If there were only a difference of taste between us 

I would not trouble you. But eveiy^thing happens as if you had grace and I had none. I am free to like or dislike lobster newberg, but if I do not like men I ama wrretch and can find no place in the sun. They have monopolized the sense of life. I hope you will under stand what I mean. For the past 33 years I have been beating against closed doors on which is written “ Noentrance if not a humanist.** I had to abandon all I have undertaken ; I had to choose ; either it was an absurd and ill-fated attempt, or sooner or later it had to turn to their profit. I could not succeed in detaching from myself thoughts I did not expressly destine for them, in formulating them : they remained in me as slight organic movements. Even the tools 1 used I felt belonged to them ; words, for example : I wanted my own words. But the ones I use have dragged through I don*t know how many consciences they arrange themselves in my head by virtue of the habits I have picked up from the others and it is not without repugnance that I use them in writing to you. But this is the last time. I say to you : love men or it is only right for them to let you sneak out of it. Well, I do not want to sneak out. Soon I amgoing to take my revolver, I am going down into the street and see if anybody can do anything to them. Goodbye, perhaps it will be you I shall meet. Youwill never know then writh what pleasure I shall blow 

your brains out. If not,—and this is more likely read tomorrow*s papers. There you will see that an individual named Paul Hilbert has killed, in a momentof fury, six passers-by on the Boulevard Edgar-Quinet. You know better than anyone the value of newspaper prose. You understand then that I am not “ furious.” I am, on the contrary, quite calm and I pray you to accept, Monsieur, the assurance of my distinguished sentiments. 

Paul Hilbbbt. 

I slipped the 102 letters in 102 envelopes and onthe envelopes I wrote the addresses o£ 102 French writers. Then I put the whole business in my table drawer along with six books of stamps. 

I went out very little during the two weeks that followed. I let myself become slowly occupied bymy crime. In the mirror, to which I often went to look at myself, I noticed the changes in my face with pleasure. The eyes had grown larger, they seemed to be eating up the whole face. They were black andtender behind the glasses and 1 rolled them like planets. The fine eyes of an artist or assassin. ButI counted on changing ever more profoundly after the massacre. I have seen photographs of two

beautiful girls—^those servants who killed andplundered their mistresses. I saw their photos before and after. Before, their faces poised like shy flowers above piqu6 collars. They smelled of hygiene andappetizing honesty. A discreet curling iron hadwaved their hair exactly alike. And even more re- assuring than their curled hair, their collars and their look of being at the photographer’s, there was their resemblance as sisters, their well considered re- semblance which immediately put the bonds of blood and natural roots of the family circle to the fore. After, their faces were resplendent as fire. They had the bare necks of prisoners about to be beheaded. Everywhere wrinkles, horrible wrinkles of fear and hatred, folds, holes in the flesh as though a beast with claws had walked over their faces. And those eyes, always those black, depthless eyes—^like 

mine. Yet they did not resemble one another. Eachone, in her own way, bore the memory of the commoncrime. ‘‘ If it is enough,” I told myself, “ for a crime which was mostly chance, to transform these orphans’ faces, what can 1 not hope for from a crime entirely conceived and organized by myself.” It would possess me, overturning my all-too-human ugliness . . a crime, cutting the life of him who commits it in two. There must be times when one would like to turn back, but this* shining object is there behind you, barring the way. I asked only an hour to enjoy mine, to feel its crushing weight. This time, I would arrange to have everything my way ; I decided to carry out the execution at the top of the Rue Odessa. I would profit by the confusion to escape, leaving them to pick up their dead. I would run, I wouldcross the Boulevard Edgar-Quinet and turn quickly into the Rue Delambre. I would need only 30 seconds to reach the door of my building. My pursuers would still be on the Boulevard Edgar-Quinet, they would lose my trail and it would surely take them morethan an hour to find it again. I would wait for themin my room and when I would hear them beating on the door I would re-load my revolver and shoot myself in the mouth. 

I began to live more expensively ; I made an arrangement with the proprietor of a restaurant on the Rue Vavin who had a tray sent up every morning andevening. The boy rang,butl didn’topen, I waited 

a few minutes then opened the door halfway and saw full plates steaming in a long basket set on the floor. 

On October 27, at six in the evening, I had only 17 francs 60 centimes left. I took my revolver and the packet of letters and went downstairs. I took care not to close the door, so as to re-enter more rapidly once I had finished. I didn’t feel well, myhands were cold and blood was rushing to my head, my eyes tickled me. I looked at the stores, the Hotel des Ecoles, the stationer’s where I buy my pencils and I didn’t recognize them. I wondered, “ Whatstreet is this ? ” The Boulevard du Montparnasse was full of people. They jostled me, pushed me, bumped me with their elbows or shoulders. I let myself be shoved around, I didn’t have the strength to slip in betT^een them. Suddenly I saw myself in the heart of this mob, horribly alone and little. Howthey could have hurt me if they wanted ! I was afraid because of the gun in my pocket. It seemed to me they could guess it was there. They would look at me with their hard eyes and wo^d say : “Hey there. . .hey. . .” with happy indignation, harpooning me with their men’s paws. Lynched They would throw me above their heads and I would fall back in their arms like a marionette. I thought it wiser to put ofi the execution of my plan until the next day. I went to eat at the Coupole for 16 francs 80. I had 70 centimes left and I threw them in the gutter. 

I stayed three days in my room, without eating, without sleeping. I had drawn the blinds and I didn’t dare go near the window or make a light. On Monday, someone rang at my door. I held my breath and waited. After a minute they rang again. T went on tiptoe and glued my eye to the keyhole. I could only see a piece of black cloth and a button. The man rang again and then went away. I don’t know who it was. At night I had refreshing visions, palm trees, running water, a purple sky above adome. I wasn’t thirsty because hour after hour I went and drank at the spigot. But I was hungry. T saw the whore again. It was in a castle I had built at Cf»nsses Noires, about 60 miles from any town. She AA naked and alone with me. Threatening her with my revolver 1 forced her to kneel and then run on all fours , then I tied her to a pillar and after I explained at great length what I was going to do, i ruidlt ci hve with bullets. These images troubled 

, .-.o iuuc}i liiat i had to satisfy myself. Afterwards, \ li-y niotioiiless in th(‘ darkness, my head absolutely ty, 'Fhe furniture began to creak It was five lu ii'o rru rriing. I would have given anything to le iv' 11 1 loom, but I couldn’t go out because of the T f.(>ijlc \VM Iking in the streets. 

Dy V rarrie, I didn’t feel hungry any more, but I oegan to sweat: my shirt was soaked. Outside there was sunlight. Then I thought : “ He is crouched in blackness, in a closed room. Forthree days he has neither eaten nor slept. Theyrang and he didn’t open. Soon, He is going into the street and He will kiU.” 

I frightened myself. At six o’clock in the evening hunger struck me again. I was mad with rage. 1 bumped into the furniture, then I turned lights on in the rooms, the kitchen, the bathroom. 1 began to sing at the top of my voice. I washed my hands andI went out. It took me a good two minutes to put all theletters in the box. I shovedthemin bytens. I musthave crumpled a few envelopes. Then I followed the Boulevard du Montparnasse as far as the Rue Odessa. I stopped in front of a haberdasher’s window andwhen I saw my face I thought, “ Tonight.” 

I posted myself at the top of the Rue Odessa, not far from the street lamp, and waited. Two womenpassed, arm in arm. 

I was cold but I was sweating freely. After a while I saw three men come up ; I let them by : I needed six. The one on the left looked at me andclicked his tongue. I turned my eyes away. 

At seven-five, two groups, foUowing each other closely, came out onto the Boulevard Edgar-Quinet. There was a man and a women with two children. Behind them came three old women. I took a step forward. The woman looked angry and was shaking the little boy’s arm. The man drawled. 

“ What a little bastard he is.” My heart was beating so hard it hurt my arms. I advanced and stood in front of them, motionless. Myfingers, in my pocket, were all soft around the trigger. 

“ Pardon,” the man said, bumping into me. I remembered 1 had closed the door of the apartment and that provoked me. I would have to lose precious time opening it. The people were getting further away. I turned around and followed them mechanic ally. But I didn’t feel like shooting them any more. 

They were lost in the crowd on the Boulevard. I leaned against the wall. 1 heard eight and nine o’clock strike. I repeated to myself, “ Why must I kill all these people who are dead already ” and I wanted to laugh. A dog came and sniffed at my feet. 

When the big man passed me, 1 jumped and followed him. I could see the fold of his red neck between his derby and the collar of his overcoat. He bounced a little in walking and breathed heavily, he looked husky. I took out my revolver : it was cold and bright, it disgusted me, I couldn’t remembervery well what 1 was supposed to do with it. Some times I looked at it and sometimes I looked at his neck. The fold in the neck smiled at me like a smiling, bitter mouth. I wondered if I wasn’t going to throw my revolver into the sewer. 

Suddenly the man turned around and looked at me irritated. 1 stepped back. 

“ I wanted to ask you” 

He didn’t seem to be listening, he was looking at my hands. I went on with difficulty. “ . . .how to get to the Rue de la Gait4 ? ” 

His face was thick and his hps trembled. He said nothing. He stretched out his hand. I drew back further and said 

“ I’d like....” 

Then I knew 1 was going to start screaming. I didn’t want to : I shot him three times in the belly. He feU with an idiotic look on his face, dropped to his knees and his hand rolled on his left shoulder. “ Bastard,” 1 said, “ rotten bastard 1” 

I ran. I heard him coughing. I also heard shouts and feet clattering behind me. Somebody asked, Is it a fight ? ” then right after that someoneshouted “ Murder ! Murder ! ” I didn’t think these shouts concerned me. But they seemed sinister, like the sirens of the fire engines when I was a child. Sinister and slightly ridiculous. 1 ran as fast as mylegs could carry me. 

Only I had committed an unpardonable error : instead of going up the Rue Odessa to the Boulevard Edgar-Quinet, I was running down it toward the Boulevard du Montparnasse. When I realized it, it was too late : I was already in the midst of the crowd, astonished faces turned toward me (I remember the face of a heavily rouged woman wearing a green hat with an aigrette) and I heard the fools in the RueOdessa shouting ‘‘ murder ” after me. A hand took meby the shoulder. I lost my head then : I didn’t wantto die stifled by this mob. I shot twice. People began to scream and scatter. I ran into a caf6. Thedrinkers jumped up as I ran through but made noattempt to stop me. I crossed the whole length of the caf6 and locked myself in the lavatory. There wasstill one bullet in my revolver. 

A moment went by. I was out of breath andgasping. Everything was extraordinarily silent, as though the people were keeping quiet on purpose. I raised the gun to my eyes and I saw its small hole, round and black : the bullet would come out there ; the powder would bum my face. I dropped my armand waited. After a while they came ; there must

have been a crowd of them, judging by the scuffling of feet on the floor. They whispered a little and then were quiet. I was still breathing heavily and I thought they must hear me breathing from the other side of the partition. Someone advanced quietly and rattled the door knob. Ho must have been flattened beside the door to avoid my bullets. I still wanted to shoot but the last bullet was for me. 

“ What are they waiting for,” I wondered. “ If they pushed against the door and broke it downright away I wouldn’t have time to kill myself andthey would take me alive.” But they were in no hurry ; they gave me all the time in the world to die. The bastards, they were afraid. 

After a while, a voice said, “ All right, open up. We won’t hurt you.” 

There was silence and the same voice went on, “ You know you can’t get away.” 

I didn’t answer, I was still gasping for breath. To encourage myself to shoot, I told myself, “ If they get me, they’re going to beat me, break myteeth, maybe put an eye out.” I wanted to knowif the big man was dead. Maybe I only wounded him. • . and perhaps the other two bullets hadn’t hit any- one . . .They were getting something ready, they were dragging something heavy across the floor. I hurriedly put the barrel of the gun in my mouth, and I bit hard on it. But I couldn’t shoot, I couldn’t even put my finger on the trigger. Everything was dead silent. 

I threw away the revolver and opened the door.