MWQ MoE 1 | முதல் புத்தகம் | முதல் பகுதி | அத்தியாயங்கள் 1–9 by Robert Musil

 MoE 1 | முதல் புத்தகம் | முதல் பகுதி | அத்தியாயங்கள் 1–9

1.

இதிலிருந்து, வியக்கத்தக்க வகையில், எந்த விளைவும் ஏற்படவில்லை



 அட்லாண்டிக் பெருங்கடலின் மீது

ஒரு குறைந்த காற்றழுத்த மண்டலம் நிலவியது; அது ரஷ்யாவின் மீது அமைந்திருந்த

அதிக காற்றழுத்த மண்டலத்தை நோக்கி கிழக்கே நகர்ந்து கொண்டிருந்தது, மேலும் அதைச் சுற்றி

வடக்கு நோக்கித் திரும்பும் எந்த அறிகுறியையும் அது இன்னும் காட்டவில்லை. சமவெப்பக் கோடுகளும் (isotherms)

சம-கோடை-வெப்பக் கோடுகளும் (isotheres) தங்கள் கடமையைச் செய்து கொண்டிருந்தன. காற்றின் வெப்பநிலை,

சராசரி ஆண்டு வெப்பநிலை, மிகக் குளிர்ந்த மற்றும் மிக வெப்பமான மாதங்களின் வெப்பநிலை,

மற்றும் சீரற்ற மாதாந்திர வெப்பநிலை மாறுபாடுகள் ஆகியவற்றுடன் சரியான விகிதத் தொடர்பில் இருந்தது.

சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் உதயம் மற்றும் மறைவு, சந்திரனின் நிலைகள், வெள்ளி கிரகம் மற்றும்

சனியின் வளையங்களின் தோற்றம், மற்றும் பல குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் ஆகியவை

வானியல் பஞ்சாங்கங்களில் உள்ள கணிப்புகளுடன் ஒத்துப்போயின. வளிமண்டல நீராவி அதிகபட்ச

அழுத்தத்தில் இருந்தது, மற்றும் ஈரப்பதம் குறைவாக இருந்தது. ஒரே வார்த்தையில் சொல்வதானால்—

அது சற்று பழைய பாணியாக இருந்தாலும், யதார்த்தத்தை மிகச் சரியாக விவரிக்கும் அந்த வார்த்தை:

அது 1913-ஆம் ஆண்டின் ஒரு அழகான ஆகஸ்ட் நாள்.

குறுகலான, ஆழமான தெருக்களிலிருந்து வாகனங்கள் வெளிப்பட்டு, பிரகாசமான சதுக்கங்களின்

பரந்த வெளிச்சத்திற்குள் பாய்ந்து சென்றன. பாதசாரிகளின் இருண்ட உருவங்கள் மேகமூட்டமான

பட்டைகளைப் போலத் தெரிந்தன. அவர்களின் தளர்வான அவசரத்தை வேகமான அசைவுகள்

வெட்டிச் செல்லும் இடங்களில், கூட்டங்கள் அடர்த்தியாகின, பின்னர் வேகமாக நகர்ந்தன,

சில ஏற்ற இறக்கங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் தங்கள் சீரான ஓட்டத்தை அடைந்தன.

நூற்றுக்கணக்கான ஒலிகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து ஒரு கம்பி போன்ற இரைச்சலை உருவாக்கின;

அதிலிருந்து கூர்மையான முனைகள் நீட்டிக்கொண்டிருந்தன, அவற்றின் வழியே





வெட்டும் விளிம்புகள் ஓடி மீண்டும் மென்மையாயின, மேலும் அதிலிருந்து தெளிவான ஒலிகள்

சிதறி விலகிச் சென்றன. இந்த இரைச்சலிலிருந்து—அதன் தனித்துவமான தன்மையை விவரிக்க இயலாது என்றாலும்—

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு திரும்பும் ஒரு நபர், கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தாலும்,

தான் வியன்னாவில்—அதாவது பேரரசின் தலைநகரிலும் அரசவை அமைந்திருக்கும் இடத்திலும்—

இருப்பதை உணர்ந்திருப்பார். மனிதர்களைப் போலவே நகரங்களையும் அவற்றின் நடையை வைத்தே

அடையாளம் காண முடியும். கண்களைத் திறந்ததும், தெருக்களில் நடமாட்டத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களிலும்

அதே விஷயத்தை அவர் கவனித்திருப்பார்—

எந்தவொரு குறிப்பிட்ட, தெளிவான விவரத்தின் மூலமும் அதை அடையாளம் காண்பதற்கு

மிக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே. அவரால் அதைச் செய்ய முடியும் என்று அவர் வெறும் கற்பனை செய்துகொண்டால் கூட, அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இருக்காது.

ஒருவர் எங்கே இருக்கிறார் என்ற கேள்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும் போக்கு,

மனிதர்கள் கூட்டமாக வாழ்ந்து வேட்டையாடிய காலத்திலிருந்தே வருகிறது; அக்காலத்தில் உணவு கிடைக்கும் இடங்களை நினைவில் கொள்வது அவசியமாக இருந்தது.

சிவப்பு நிற மூக்கைப் பொறுத்தவரை, அது 'சிவப்பு' என்ற தெளிவற்ற எண்ணத்துடனேயே ஒருவர் திருப்தியடைவது ஏன் என்பது சுவாரஸ்யமான கேள்வி—

அதாவது, அதன் துல்லியமான சிவப்பு நிறச் சாயலை—அலைநீளத்தைக் கொண்டு மைக்ரோமீட்டர் துல்லியத்துடன் கூட விவரிக்க முடிந்தாலும்—அதைப் பற்றிக் கேட்காமல் விடுகிறோம்;

ஆனால், தான் தற்போது இருக்கும் நகரம் போன்ற மிகவும் சிக்கலான விஷயங்களில்,

அது எந்த நகரம் என்பதைத் துல்லியமாகத் தெரிந்துகொள்ளவே எப்போதும் விரும்புகிறோம். இது மற்ற முக்கியமான விஷயங்களிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பிவிடுகிறது.

எனவே, அந்த நகரத்தின் பெயருக்குச் சிறப்பு முக்கியத்துவம் எதுவும் அளிக்கத் தேவையில்லை. மற்ற எல்லாப் பெரிய நகரங்களையும் போலவே, இதுவும் ஒழுங்கின்மை, மாற்றம்,

முன்னேற்றங்கள் மற்றும் தேக்கங்கள், பொருட்கள் மற்றும் நிகழ்வுகளின் மோதல்கள்,

அவற்றிற்கு இடையே அமைதி நிலவும் ஆழமான இடைவெளிகள், நன்கு அறியப்பட்ட பாதைகள் மற்றும்

அறியப்படாத பாதைகள், ஒரு பெரும் தாள லயம் மற்றும் இடைவிடாத

ஒத்திசைவின்மை மற்றும் லயங்களுக்கு இடையிலான மாற்றங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனதாக இருந்தது; மொத்தத்தில், அது

வீடுகள், சட்டங்கள்,

விதிமுறைகள் மற்றும்

வரலாற்று மரபுகள் போன்ற உறுதியான பொருட்களால் ஆன ஒரு பாத்திரத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் குமிழியைப் போலத் தோன்றியது.

அதற்குள் இருக்கும் அகலமான, பரபரப்பான தெருவில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த அந்த இருவருக்கும் இயல்பாகவே அத்தகைய எண்ணம் எதுவும் இருக்கவில்லை.

அவர்கள் ஒரு சலுகை பெற்ற சமூகப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது—அவர்களின் உடை, தோரணை மற்றும் பேச்சு ஆகியவற்றில் அது தெரிந்தது—

மேலும் அவர்கள் தங்கள் பெயரின் முதலெழுத்துக்களைத் தங்கள் லினன் ஆடைகளில் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் தைத்திருந்தனர்; அதேபோல—அதாவது,

வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல், தங்கள் உணர்வின் ஆழமான உட்புறத்தில்—தாங்கள் யார் என்பதையும்,

ஒரு தலைநகரத்திலும் அரசாங்க மையத்திலும் இருப்பதற்குத் தங்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.

அவர்களின் பெயர்கள் ஆர்ன்ஹெய்ம் (Arnheim) மற்றும் எர்மெலிண்டா டுஸ்ஸி (Ermelinda Tuzzi) என்று வைத்துக்கொள்வோம்—இருப்பினும்

உண்மையில் அவை அப்படியல்ல, ஏனெனில் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ஃப்ரா டுஸ்ஸி (Frau Tuzzi) தனது கணவருடன் பாட் ஆஸ்ஸீ (Bad Aussee) என்ற இடத்தில் இருந்தார், அதே சமயம் டாக்டர் ஆர்ன்ஹெய்ம் கான்ஸ்டான்டினோபிளில் இருந்தார்—

அப்படியானால், அவர்களின் அடையாளம் குறித்த புதிர் நம் முன் எழுகிறது. சுறுசுறுப்பான மனிதர்கள் தெருக்களில் இத்தகைய புதிர்களை அடிக்கடி உணர்கிறார்கள்.

அவை ஒரு விசித்திரமான விதத்தில் தானாகவே தீர்ந்துவிடுகின்றன: அடுத்த ஐம்பது அடிகளுக்குள் அந்த இருவரையும் இதற்கு முன் எங்கே பார்த்தோம் என்பதை நினைவுகூர முடியாவிட்டால், ஒருவன் அவற்றை எளிதாக மறந்துவிடுகிறான். முன்னால் ஒரு பரபரப்பைக் கவனித்த அந்த இருவரும் திடீரென நின்றனர். ஒரு கணம் முன்புதான், ஏதோ ஒன்று அந்த வரிசையைச் சிதைத்திருந்தது—திடீரென வளைந்து செல்லும் ஒரு அசைவு; ஏதோ ஒன்று சுழன்று பக்கவாட்டில் சறுக்கிச் சென்றிருந்தது. அது ஒரு கனரக லாரி என்பது தெரியவந்தது; அது திடீரென நின்றிருந்தது, இப்போது அதன் ஒரு சக்கரம் நடைபாதை விளிம்பின் மீது ஏறிய நிலையில் அங்கேயே முடங்கிக் கிடந்தது. தேன்கூட்டின் நுழைவாயிலைச் சுற்றியுள்ள தேனீக்களைப் போல, மக்கள் உடனடியாக ஒரு சிறிய இடத்தைச் சுற்றித் திரண்டனர்—அந்த இடத்தை அவர்கள் தங்களுக்கு நடுவே காலியாக விட்டிருந்தனர். வாகனத்திலிருந்து கீழே இறங்கிய ஓட்டுநர்—பொட்டலம் கட்டும் காகிதத்தைப் போலச் சாம்பல் நிற முகத்துடன்—கரடுமுரடான சைகைகளுடன் விபத்து குறித்து விளக்கிக்கொண்டிருந்தார். வேடிக்கை பார்ப்பவர்களின் பார்வைகள் அவர் மீது திரும்பின, பின்னர் எச்சரிக்கையுடன்... ஆழத்திற்குள் மூழ்கின. ...நடைபாதையின் ஓரத்தில், இறந்துபோனவரைப் போல ஒரு மனிதன் கிடத்தப்பட்டிருந்த இடம் அது. அவரது சொந்த கவனக்குறைவால் தான் அவருக்கு அந்த விபத்து நேர்ந்தது என்பது பொதுவாக அனைவரும் அறிந்த உண்மை. மக்கள் மாறி மாறி அவர் அருகே முழங்காலிட்டு அமர்ந்து அவருக்கு உதவ முயன்றனர்; அவர்கள் அவரது கோட் பொத்தான்களைக் கழற்றி மீண்டும் மாட்டினர், அவரைத் தூக்கி நிறுத்தவோ அல்லது மீண்டும் படுக்க வைக்கவோ முயன்றனர்; உண்மையில், மீட்புப் படையினரிடமிருந்து நிபுணத்துவம் வாய்ந்த, அதிகாரப்பூர்வ உதவி வரும் வரை நேரத்தைக் கடத்துவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை.

அந்தப் பெண்ணும் அவருடன் வந்தவரும் கூட முன்னே வந்து, கூட்டத்தினரின் தலைகளுக்கும் குனிந்த முதுகுகளுக்கும் மேலாக எட்டிப்பார்த்து, அங்கே கிடந்த மனிதனைக் கவனித்தனர். பின்னர் அவர்கள் பின்வாங்கித் தயங்கினர். அந்தப் பெண்ணின் வயிற்றின் அடிப்பகுதியில் ஒருவித சங்கடமான உணர்வு ஏற்பட்டது—அதை அவர் 'இரக்கம்' என்று புரிந்துகொண்டது நியாயமானதே; அது ஒரு முடிவெடுக்க முடியாத, செயலிழக்கச் செய்யும் உணர்வாக இருந்தது. சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு, அந்த நபர் அவரிடம் கூறினார்: "இங்கே பயன்படுத்தப்படும் இந்த கனரக வாகனங்கள் பிரேக் போட்ட பிறகு நிற்பதற்கு மிக நீண்ட தூரம் எடுத்துக்கொள்கின்றன." இதைக் கேட்டு அந்தப் பெண் நிம்மதியடைந்தார், மேலும் கவனத்துடன் அவரைப் பார்த்து நன்றி தெரிவித்தார். அந்தச் சொற்றொடரை அவர் முன்பே கேள்விப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் "பிரேக்கிங் டிஸ்டன்ஸ்" (braking distance) என்றால் என்னவென்று அவருக்குத் தெரியாது—அதை அறியவும் அவர் விரும்பவில்லை; அந்தச் சொற்றொடர் இந்த பயங்கரமான சம்பவத்தை ஒரு தொழில்நுட்பச் சிக்கலாக வகைப்படுத்தி, தனக்கு நேரடித் தொடர்பில்லாத ஒன்றாக மாற்றியமைத்ததே அவருக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. இப்போது ஆம்புலன்ஸின் கூர்மையான விசில் சத்தம் கேட்டது, அது விரைவாக வந்து சேர்ந்தது அங்கிருந்த அனைவருக்கும் திருப்தியை அளித்தது. இத்தகைய சமூக சேவைகள் உண்மையிலேயே பாராட்டத்தக்கவை. அவர்கள் காயமடைந்தவரை ஒரு ஸ்ட்ரெச்சரில் (stretcher) ஏற்றி வாகனத்திற்குள் நகர்த்தினர். சீருடை அணிந்த சிலர் அவருக்கு சிகிச்சையளித்துக் கொண்டிருந்தனர்; வாகனத்தின் உட்புறம்—வெளியிலிருந்து பார்க்க முடிந்தவரை—ஒரு மருத்துவமனை வார்டைப் போலவே சுத்தமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. ஒரு சட்டபூர்வமான மற்றும் ஒழுங்கான நிகழ்வுதான் அங்கு நடந்தது என்ற தெளிவான எண்ணத்துடன் அங்கிருந்து நகர முடிந்தது. "அமெரிக்கப் புள்ளிவிவரங்களின்படி," என்று அந்த நபர் குறிப்பிட்டார், "அங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் கார்களால் 190,000 பேர் கொல்லப்படுகிறார்கள் மற்றும் 450,000 பேர் காயமடைகிறார்கள்."

"அவர் இறந்துவிட்டாரா என்று நினைக்கிறீர்களா?" என்று அவருடன் வந்த பெண் கேட்டார்; ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வை நேரில் பார்த்தோம் என்ற தெளிவற்ற உணர்வு இன்னும் அவரிடம் இருந்தது. "அவர் உயிருடன் இருப்பார் என்று நம்புகிறேன்," என்று அந்தப் பெரியவர் பதிலளித்தார். "அவரை வாகனத்தில் ஏற்றும்போது, ​​நிச்சயமாக அப்படித்தான் தெரிந்தது."

2.

'பண்புகளற்ற மனிதனின்' வீடும் குடியிருப்பும்

அந்தச் சிறிய விபத்து நிகழ்ந்த வீதியானது, நகர மையத்திலிருந்து தொடங்கி வெளி மாவட்டங்கள் வழியாகப் புறநகர்ப் பகுதிகளைச் சென்றடையும் நீண்ட, வளைந்து செல்லும் போக்குவரத்துப் பாதைகளில் ஒன்றாகும். அந்த நேர்த்தியான தம்பதியினர் அவரை இன்னும் சிறிது தூரம் பின்தொடர்ந்திருந்தால், அவர்களுக்கு நிச்சயம் மகிழ்ச்சியளித்திருக்கக்கூடிய ஒரு காட்சியை அவர்கள் கண்டிருப்பார்கள். அது பதினெட்டாம் அல்லது பதினேழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த - ஓரளவு பாதுகாக்கப்பட்ட - ஒரு தோட்டமாகும்; அதன் இரும்பு வேலியைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, ​​மரங்களுக்கு இடையிலும் நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட புல்வெளிக்கு அப்பாலும், தாழ்வான இறக்கைகள் கொண்ட சிறிய மாளிகை (château) போன்ற ஒரு அமைப்பைக் காண முடிந்தது; அது ஒரு வேட்டை மாளிகையாகவோ அல்லது கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்த பொழுதுபோக்கு மண்டபமாகவோ இருந்திருக்கலாம். துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அதன் தாங்கும் வளைவுகள் பதினேழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை; அதே சமயம் பூங்காவும் மேல் தளமும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பாணியைக் கொண்டிருந்தன; அதன் முகப்புப் பகுதி பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் புதுப்பிக்கப்பட்டது - ஆனால் அது ஓரளவு சிதைக்கப்பட்டும் இருந்தது. எனவே, அந்த முழு அமைப்பும் ஒரு புகைப்படத்தில் பல பிம்பங்கள் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகப் பதிந்தது போல, தெளிவற்ற மற்றும் கலவையான தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; ஆயினும், அது பார்ப்பவர்களைத் தன்னிச்சையாக நின்று "ஆ!" என்று வியக்க வைக்கும் ஒரு இடமாக இருந்தது. அந்த அழகான, வெண்ணிறக் கட்டிடத்தின் ஜன்னல்கள் திறந்திருக்கும்போது, ​​புத்தகங்கள் நிறைந்த சுவர்களைக் கொண்ட ஒரு அறிஞரின் குடியிருப்பின் அமைதியான மற்றும் பண்பட்ட சூழல் உள்ளே தெரிந்தது.

இந்தக் குடியிருப்பும் வீடும் 'பண்புகளற்ற மனிதனுக்கு' உரியவை.

அவர் ஒரு ஜன்னலுக்குப் பின்னால் நின்று, தோட்டத்துக்காற்றின் வெளிர்-பச்சை நிறத் திரைக்கு ஊடாக, பழுப்பு நிறத்திலிருந்த வீதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; கையில் கடிகாரத்தை வைத்துக்கொண்டு, பத்து நிமிடங்களாக அங்குச் சென்றுகொண்டிருந்த தானுந்துகள், குதிரை வண்டிகள், டிராம்கள் மற்றும் பாதசாரிகளின் முகங்கள் - தொலைவின் காரணமாக மங்கலாகத் தெரிந்தவை - ஆகியவற்றை அவர் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்; அவை அவரது பார்வைப் பரப்பை பரபரப்பான அவசரத்துடன் நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன. கடந்து செல்லும் அந்தப் பொருட்களின் வேகம், கோணங்கள் மற்றும் இயக்க ஆற்றல் ஆகியவற்றை அவர் மதிப்பிட்டார் - அதாவது, ஒரு கணத்தில் பார்வையை ஈர்த்து, அதைத் தன்பால் நிறுத்தி, பின்னர் விடுவிக்கும் சக்திகள்; கவனத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஈர்த்து - அளவிட முடியாத ஒரு கால இடைவெளியில் - அவற்றோடு மோதுவது போல உணர வைத்து, அங்கிருந்து விடுபட்டு, அடுத்த பொருளை நோக்கிப் பாய்ந்து, அதைப் பின்தொடரச் செய்யும் சக்திகள் அவை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனதிற்குள் ஒரு கணக்கீட்டைச் செய்த பிறகு, அவர் சிரித்துக்கொண்டே கடிகாரத்தைத் தன் பையில் வைத்துக்கொண்டார்; தான் ஒரு அர்த்தமற்ற செயலில் ஈடுபட்டிருந்ததை உணர்ந்துகொண்டார். இருப்பினும், ஒரு நகர வீதியின் ஓட்டத்தில் நிமிர்ந்து நிற்பதற்காகவே ஒரு நபர் மேற்கொள்ளும் கவனத்தின் பாய்ச்சல்கள், கண் தசைகளின் உழைப்பு, ஆன்மாவின் அலைபாய்வுகள் மற்றும் இதர முயற்சிகள் அனைத்தையும் அளவிட முடிந்தால்—சாத்தியமற்ற ஒன்றைக் கணக்கிட முயலும் விளையாட்டான சிந்தனையில் அவர் கண்டறிந்தபடி—அதன் அளவு, அட்லஸ் (Atlas) உலகத்தைத் தன் தோளில் சுமக்கத் தேவைப்படும் வலிமையையே குள்ளமாக்கிவிடும் அளவுக்குப் பெரிதாக இருந்திருக்கும்; அப்போதுதான், இன்று ஒரு நபர் வெறுமனே 'எதுவும் செய்யாமல்' இருப்பதன் மூலமே நிகழ்த்தும் அந்த மாபெரும் சாதனையை ஒருவர் மதிப்பிட முடியும்.

ஏனெனில், 'பண்புகள் அற்ற மனிதன்' (Man Without Qualities) அந்தத் தருணத்தில் அத்தகைய ஒருவராகவே இருந்தார்.

அப்படியானால், உண்மையில் செயல்படும் ஒரு மனிதனின் நிலை என்ன?

"இதிலிருந்து இரண்டு முடிவுகளை எடுக்கலாம்," என்று அவர் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார்.

தினசரி வாழ்க்கையை அமைதியாகக் கழிக்கும் ஒரு சாதாரண குடிமகனின் தசை உழைப்பானது, ஒரு நாளில் ஒருமுறை மிகப்பெரிய எடையைத் தூக்கும் விளையாட்டு வீரரின் உழைப்பை விட கணிசமாக அதிகம்; இது உடலியல் ரீதியாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, அன்றாடச் செயல்பாடுகளின் சிறிய உழைப்புகள்—அவற்றின் கூட்டுச் சமூகத் தொகை மற்றும் அத்தகைய திரட்சிக்கான திறன் ஆகியவற்றின் மூலம்—வீரதீரச் செயல்களை விட உலகில் அதிக ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகின்றன. உண்மையில், அந்த வீரதீரச் செயல் மிகவும் அற்பமானதாகத் தோன்றுகிறது—ஒரு மலை மீது பெரும் பிரமையுடன் வைக்கப்பட்ட மணல் துகளைப் போல. இந்தச் சிந்தனை அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ஆனால், நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையின் மீதான காதலால் அவர் இதை விரும்பினார் என்று சொல்லிவிட முடியாது; மாறாக, ஒரு காலத்தில் தனக்கு இருந்த மனச்சாய்வுகளை முறியடிப்பதிலேயே அவர் இன்பம் கண்டார். ஒருவேளை, ஒரு பிரம்மாண்டமான, புதிய, கூட்டு மற்றும் எறும்பு போன்ற வீரத்தின் உதயத்தை அந்த 'பண்பாடற்ற மனிதன்' (philistine) தான் முன்கூட்டியே காண்கிறானோ? அது 'பகுத்தறிவுசார் வீரம்' என்று அழைக்கப்பட்டு மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படலாம். இன்று அதை யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்?! ஆயினும், அக்காலத்தில் மிக முக்கியமான நூற்றுக்கணக்கான கேள்விகள் விடையின்றித் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவை காற்றில் மிதந்தன; காலடியில் சுட்டெரித்தன. காலம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது இன்னும் பிறந்திராதவர்கள் இதை நம்ப மறுக்கலாம்; ஆனால் இப்போதையதைப் போலவே அப்போதும் காலம் ஒரு சவாரி ஒட்டகத்தைப் போல வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. சிக்கல் என்னவென்றால், அது எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. எது மேல் அல்லது கீழ், எது முன்னோக்கி அல்லது பின்னோக்கி நகர்கிறது என்பதையும் யாராலும் சரியாகப் பிரித்தறிய முடியவில்லை. "நீ விரும்பியதைச் செய்யலாம்," என்று 'பண்புகள் அற்ற மனிதன்' தோள்களைக் குலுக்கியபடி தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார்; "சக்திகளின் இந்தச் சிக்கலான சூழலில், இதனால் எந்தவிதமான மாற்றமும் ஏற்படப்போவதில்லை!" விதியை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு மனிதனைப் போல—சொல்லப்போனால், ஏதேனும் கடுமையான தொடுதலைக் கண்டு விலகிச் செல்லும் ஒரு நோயாளியைப் போல—அவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்; அடுத்துள்ள உடை மாற்றும் அறையின் வழியாக நடந்து சென்றபோது, ​​அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்த 'பஞ்சிங் பேக்' (punching bag) மீது அவர் ஒரு குத்து விட்டார்; அந்தக் குத்து எவ்வளவு வேகமாகவும் கடுமையாகவும் இருந்ததென்றால், அது சோர்வுற்ற அல்லது விதியை ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவரின் மனநிலைக்குச் சற்றும் பொருந்தாத ஒன்றாகவே இருந்தது.

@3

3.

சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதனுக்கும் கூட,

சிறப்புப் பண்புகள் கொண்ட ஒரு தந்தை இருக்கிறார்.



சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற அந்த மனிதன்—சில காலத்திற்கு முன் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியபோது—சாதாரண அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளை வெறுத்ததாலும், ஒரு தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் பேரிலும் இந்தச் சிறிய 'ஷாட்டோ'வை (château - ஒரு சிறிய கோட்டை போன்ற மாளிகை) வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான்; இது ஒரு காலத்தில் நகரத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே அமைந்திருந்த கோடைக்கால இல்லமாக இருந்தது; ஆனால் பெருநகரம் அதைத் தாண்டி விரிவடைந்தபோது அது தனது அசல் நோக்கத்தை இழந்தது; இறுதியில், சொத்து மதிப்பு உயர்வை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் ஒரு வெற்று நிலமாக மட்டுமே அது எஞ்சியிருந்தது,



அங்கு யாரும் வசிக்கவில்லை. அதற்கேற்ப வாடகையும் குறைவாகவே இருந்தது, ஆனால் மற்ற செலவுகளுக்கு—

அதாவது அனைத்தையும் புதுப்பிப்பதற்கும்



நவீன தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவதற்கும்—எதிர்பாராத விதமாகப் பெரும் தொகை



தேவைப்பட்டது;

அது ஒரு சாகச முயற்சியாக மாறியது; அதன் விளைவு அவனைத் தன் தந்தையிடம் உதவி கோரும் நிலைக்குத் தள்ளியது—இது அவனுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லாத ஒன்றாக இருந்தது, ஏனெனில் அவன் தன் சுதந்திரத்தை மிகவும் நேசித்தான். அவனுக்கு

முப்பத்திரண்டு வயது; அவனது தந்தைக்கு அறுபத்தொன்பது வயது.

அந்த முதியவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தத் திடீர் முயற்சியின் காரணமாக மட்டுமல்ல—அதில் அதற்கும் ஒரு பங்கு இருந்தது, ஏனெனில் அவசரமான, யோசனையற்ற செயல்களை அவர் வெறுத்தார்—அல்லது அவரிடம் கோரப்பட்ட பண உதவியின் காரணமாகவும் அல்ல; ஏனெனில், தன் மகனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்பதையும், அதில் ஒரு தனிப்பட்ட ஒழுங்குமுறை இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், 'ஷாட்டோ' என்று மட்டுமே அழைக்கக்கூடிய—அதன் சிறிய அளவைக் குறிப்பிட்டாலும் கூட—ஒரு கட்டிடத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்ட அந்தச் செயல், அவரது உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியது; அத்துடன், அது ஒரு ஆபத்தான துணிச்சலான செயல் என்று கருதி அவரை அச்சமடையவும் செய்தது.

அவர் தனது வாழ்க்கையை உயர்தர பிரபுக்களின் (counts) வீடுகளில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராகத் தொடங்கினார்; ...மாணவராகவும், பின்னர் ஒரு இளம் சட்ட எழுத்தராகவும் பணியாற்றினார்—உண்மையில் அவருக்குப் பணத் தேவை இருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது தந்தையே ஏற்கனவே ஒரு செல்வந்தராக இருந்தார். ஆயினும், பிற்காலத்தில் அவர் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராகவும் பேராசிரியராகவும் ஆனபோது, ​​அந்த ஆரம்பகால முயற்சிகளுக்கான பலனை உணர்ந்தார்; அத்தகைய தொடர்புகளைக் கவனமாக வளர்த்துக்கொண்டதன் விளைவாக, அவர் படிப்படியாகத் தனது சொந்தப் பிராந்தியத்தில் இருந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து நிலப்பிரபுத்துவ உயர்குடியினருக்கும் சட்ட ஆலோசகராக உயர்ந்தார்—அப்போது அவருக்கு அத்தகைய கூடுதல் தொழில் தேவை இல்லையென்றாலும் கூட. உண்மையில், ரைன் (Rhine) பகுதித் தொழில் அதிபர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தவருமான தன் மகனின் தாயிடமிருந்து திருமணத்தின்போது கிடைத்த வரதட்சணைக்கு நிகரான செல்வத்தை இவர் இம்முறையில் திரட்டிய பிறகும் கூட, இளமையில் உருவான மற்றும் முதிர்வயதில் வலுப்பெற்ற அந்தத் தொடர்புகள் மங்கிப்போகவில்லை. இப்போது புகழ்பெற்ற அறிஞராகத் திகழ்ந்த இவர், தீவிரமான சட்டத் தொழில் நடைமுறைகளிலிருந்து விலகி, அவ்வப்போது அதிக ஊதியம் தரும் ஆலோசனைப் பணிகளை மட்டுமே மேற்கொண்டிருந்தாலும், தனது முன்னாள் ஆதரவாளர்களின் வட்டத்தைச் சார்ந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் தனது தனிப்பட்ட குறிப்புகளில் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து வந்தார்; மேலும், தகவல்களைத் தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கும் பேரனுக்கும் கவனமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். மரியாதை மற்றும் பகிரப்பட்ட நினைவுகளின் நேர்த்தியான கலவையுடன் கூடிய வாழ்த்துக்கடிதம் அனுப்பப்படாமல் எந்தவொரு கௌரவ நிகழ்வோ, திருமணமோ, பிறந்தநாளோ அல்லது பெயர் சூட்டும் விழாவோ கடந்து சென்றதில்லை. அதேபோல, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அன்பிற்குரிய நண்பருக்கும் மதிப்பிற்குரிய அறிஞருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கும் வகையிலான சுருக்கமான பதில்களும் வந்து சேர்ந்தன. இதனால், நட்பின் சரியான அளவை எப்படிக் கணக்கிடுவது என்று தெரிந்த—ஏறக்குறைய இயல்பான ஆனால் மிகத் துல்லியமான ஒருவித உயர்குடித் தோரணை சார்ந்த—அந்தப் பண்பு அவரது மகனுக்கு இளமையிலிருந்தே பரிச்சயமானதாக இருந்தது; குதிரைகள், நிலபுலன்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களின் உரிமையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அறிவுசார் உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் காட்டும் பணிவு அவனுக்கு எப்போதும் எரிச்சலூட்டுவதாகவே இருந்தது. ஆயினும், தந்தை இத்தகைய சூழல்களில் சலனமற்று இருந்ததற்குப் பின்னணியில் எந்தவொரு கணக்கீட்டு நோக்கமும் இருக்கவில்லை; மாறாக, முற்றிலும் இயல்பான உள்ளுணர்வின் காரணமாகவே அவர் அத்தகைய சிறப்பான வாழ்க்கைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் ஒரு பேராசிரியராகவும், பல்வேறு கல்விக்கூடங்கள் மற்றும் அறிவியல் மற்றும் அரசுசார் குழுக்களின் உறுப்பினராகவும் உயர்ந்தது மட்டுமல்லாமல், 'நைட்' (Knight), 'கமாண்டர்' (Commander) மற்றும் உயரிய விருதுகளின் 'கிராண்ட் கிராஸ்' (Grand Cross) போன்ற கௌரவப் பட்டங்களையும் பெற்றார்; இறுதியில், 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மன்னர் அவரைப் பரம்பரை உயர்குடி அந்தஸ்துக்கும் உயர்த்தினார். அங்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதர் தாராளவாதச் சிந்தனை கொண்ட நடுத்தர வர்க்கப் (bourgeois) பிரிவினருடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார்—இப்பிரிவினர் சில சமயங்களில் உயர்குடி வர்க்கத்தினருக்கு எதிராக நின்றனர்—ஆயினும், குறிப்பிடத்தக்க வகையில், அவரது உயர்குடி ஆதரவாளர்கள் யாரும் இதில் அதிருப்தியோ அல்லது ஆச்சரியமோ கூட அடையவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் அவரிடம் வளர்ந்து வரும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனப்பான்மையைத் தவிர வேறெதையும் காணவில்லை. அந்த முதியவர் சட்டமியற்றும் பணிகளின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களில் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றார்; சர்ச்சைக்குரிய வாக்கெடுப்பு ஒன்றில் அவர் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பக்கம் நின்றபோதும் கூட, மறுதரப்பினர் அவர் மீது எந்தவிதமான கசப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, "அவர் தங்கள் தரப்பில் இணையுமாறு அழைக்கப்படவில்லை" என்பதே அங்கு நிலவிய பொதுவான உணர்வாக இருந்தது. அரசியலில், அக்காலத்தில் அவர் வகித்த அதே பாத்திரத்தைத் தான் அவர் இப்போதும் தொடர்ந்தார்: அதாவது, சிறந்த அறிவையும்—சில சமயங்களில் மென்மையாகத் திருத்தும் தன்மையையும்—அதே வேளையில் அவர் மீது தனிப்பட்ட முறையில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்ற உணர்வையும் அவர் ஒருங்கிணைத்து வெளிப்படுத்தினார். சொல்லப்போனால், அவரது மகன் குறிப்பிட்டது போல, ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராக இருந்த நிலையிலிருந்து 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் ஆசிரியராக மாறியபோதும், அவரது அணுகுமுறையில் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. அந்தக் கோட்டை தொடர்பான விவகாரம் பற்றி அறிந்தபோது, ​​அது ஒரு எல்லையை மீறிய செயலாக அவருக்குத் தோன்றியது—சட்டத்தால் வரையறுக்கப்படாத எல்லை என்றாலும், மிகக் கவனமாக மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அது—அதனால் அவர் தன் மகனைக் கடிந்துகொண்டார்; அந்த மகனோ... 3.

சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதனுக்கும் கூட,

சிறப்புப் பண்புகள் கொண்ட ஒரு தந்தை இருக்கிறார்.



சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற அந்த மனிதன்—சில காலத்திற்கு முன் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியபோது—சாதாரண அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளை வெறுத்ததாலும், ஒரு தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் பேரிலும் இந்தச் சிறிய 'ஷாட்டோ'வை (château - ஒரு சிறிய கோட்டை போன்ற மாளிகை) வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான்; இது ஒரு காலத்தில் நகரத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே அமைந்திருந்த கோடைக்கால இல்லமாக இருந்தது; ஆனால் பெருநகரம் அதைத் தாண்டி விரிவடைந்தபோது அது தனது அசல் நோக்கத்தை இழந்தது; இறுதியில், சொத்து மதிப்பு உயர்வை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் ஒரு வெற்று நிலமாக மட்டுமே அது எஞ்சியிருந்தது,



அங்கு யாரும் வசிக்கவில்லை. அதற்கேற்ப வாடகையும் குறைவாகவே இருந்தது, ஆனால் மற்ற செலவுகளுக்கு—

அதாவது அனைத்தையும் புதுப்பிப்பதற்கும்



நவீன தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவதற்கும்—எதிர்பாராத விதமாகப் பெரும் தொகை



தேவைப்பட்டது;

அது ஒரு சாகச முயற்சியாக மாறியது; அதன் விளைவு அவனைத் தன் தந்தையிடம் உதவி கோரும் நிலைக்குத் தள்ளியது—இது அவனுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லாத ஒன்றாக இருந்தது, ஏனெனில் அவன் தன் சுதந்திரத்தை மிகவும் நேசித்தான். அவனுக்கு

முப்பத்திரண்டு வயது; அவனது தந்தைக்கு அறுபத்தொன்பது வயது.

அந்த முதியவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தத் திடீர் முயற்சியின் காரணமாக மட்டுமல்ல—அதில் அதற்கும் ஒரு பங்கு இருந்தது, ஏனெனில் அவசரமான, யோசனையற்ற செயல்களை அவர் வெறுத்தார்—அல்லது அவரிடம் கோரப்பட்ட பண உதவியின் காரணமாகவும் அல்ல; ஏனெனில், தன் மகனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்பதையும், அதில் ஒரு தனிப்பட்ட ஒழுங்குமுறை இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், 'ஷாட்டோ' என்று மட்டுமே அழைக்கக்கூடிய—அதன் சிறிய அளவைக் குறிப்பிட்டாலும் கூட—ஒரு கட்டிடத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்ட அந்தச் செயல், அவரது உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியது; அத்துடன், அது ஒரு ஆபத்தான துணிச்சலான செயல் என்று கருதி அவரை அச்சமடையவும் செய்தது.

அவர் தனது வாழ்க்கையை உயர்தர பிரபுக்களின் (counts) வீடுகளில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராகத் தொடங்கினார்; ...மாணவராகவும், பின்னர் ஒரு இளம் சட்ட எழுத்தராகவும் பணியாற்றினார்—உண்மையில் அவருக்குப் பணத் தேவை இருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது தந்தையே ஏற்கனவே ஒரு செல்வந்தராக இருந்தார். ஆயினும், பிற்காலத்தில் அவர் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராகவும் பேராசிரியராகவும் ஆனபோது, ​​அந்த ஆரம்பகால முயற்சிகளுக்கான பலனை உணர்ந்தார்; அத்தகைய தொடர்புகளைக் கவனமாக வளர்த்துக்கொண்டதன் விளைவாக, அவர் படிப்படியாகத் தனது சொந்தப் பிராந்தியத்தில் இருந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து நிலப்பிரபுத்துவ உயர்குடியினருக்கும் சட்ட ஆலோசகராக உயர்ந்தார்—அப்போது அவருக்கு அத்தகைய கூடுதல் தொழில் தேவை இல்லையென்றாலும் கூட. உண்மையில், ரைன் (Rhine) பகுதித் தொழில் அதிபர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தவருமான தன் மகனின் தாயிடமிருந்து திருமணத்தின்போது கிடைத்த வரதட்சணைக்கு நிகரான செல்வத்தை இவர் இம்முறையில் திரட்டிய பிறகும் கூட, இளமையில் உருவான மற்றும் முதிர்வயதில் வலுப்பெற்ற அந்தத் தொடர்புகள் மங்கிப்போகவில்லை. இப்போது புகழ்பெற்ற அறிஞராகத் திகழ்ந்த இவர், தீவிரமான சட்டத் தொழில் நடைமுறைகளிலிருந்து விலகி, அவ்வப்போது அதிக ஊதியம் தரும் ஆலோசனைப் பணிகளை மட்டுமே மேற்கொண்டிருந்தாலும், தனது முன்னாள் ஆதரவாளர்களின் வட்டத்தைச் சார்ந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் தனது தனிப்பட்ட குறிப்புகளில் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து வந்தார்; மேலும், தகவல்களைத் தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கும் பேரனுக்கும் கவனமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். மரியாதை மற்றும் பகிரப்பட்ட நினைவுகளின் நேர்த்தியான கலவையுடன் கூடிய வாழ்த்துக்கடிதம் அனுப்பப்படாமல் எந்தவொரு கௌரவ நிகழ்வோ, திருமணமோ, பிறந்தநாளோ அல்லது பெயர் சூட்டும் விழாவோ கடந்து சென்றதில்லை. அதேபோல, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அன்பிற்குரிய நண்பருக்கும் மதிப்பிற்குரிய அறிஞருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கும் வகையிலான சுருக்கமான பதில்களும் வந்து சேர்ந்தன. இதனால், நட்பின் சரியான அளவை எப்படிக் கணக்கிடுவது என்று தெரிந்த—ஏறக்குறைய இயல்பான ஆனால் மிகத் துல்லியமான ஒருவித உயர்குடித் தோரணை சார்ந்த—அந்தப் பண்பு அவரது மகனுக்கு இளமையிலிருந்தே பரிச்சயமானதாக இருந்தது; குதிரைகள், நிலபுலன்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களின் உரிமையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அறிவுசார் உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் காட்டும் பணிவு அவனுக்கு எப்போதும் எரிச்சலூட்டுவதாகவே இருந்தது. ஆயினும், தந்தை இத்தகைய சூழல்களில் சலனமற்று இருந்ததற்குப் பின்னணியில் எந்தவொரு கணக்கீட்டு நோக்கமும் இருக்கவில்லை; மாறாக, முற்றிலும் இயல்பான உள்ளுணர்வின் காரணமாகவே அவர் அத்தகைய சிறப்பான வாழ்க்கைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் ஒரு பேராசிரியராகவும், பல்வேறு கல்விக்கூடங்கள் மற்றும் அறிவியல் மற்றும் அரசுசார் குழுக்களின் உறுப்பினராகவும் உயர்ந்தது மட்டுமல்லாமல், 'நைட்' (Knight), 'கமாண்டர்' (Commander) மற்றும் உயரிய விருதுகளின் 'கிராண்ட் கிராஸ்' (Grand Cross) போன்ற கௌரவப் பட்டங்களையும் பெற்றார்; இறுதியில், 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மன்னர் அவரைப் பரம்பரை உயர்குடி அந்தஸ்துக்கும் உயர்த்தினார். அங்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதர் தாராளவாதச் சிந்தனை கொண்ட நடுத்தர வர்க்கப் (bourgeois) பிரிவினருடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார்—இப்பிரிவினர் சில சமயங்களில் உயர்குடி வர்க்கத்தினருக்கு எதிராக நின்றனர்—ஆயினும், குறிப்பிடத்தக்க வகையில், அவரது உயர்குடி ஆதரவாளர்கள் யாரும் இதில் அதிருப்தியோ அல்லது ஆச்சரியமோ கூட அடையவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் அவரிடம் வளர்ந்து வரும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனப்பான்மையைத் தவிர வேறெதையும் காணவில்லை. அந்த முதியவர் சட்டமியற்றும் பணிகளின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களில் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றார்; சர்ச்சைக்குரிய வாக்கெடுப்பு ஒன்றில் அவர் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பக்கம் நின்றபோதும் கூட, மறுதரப்பினர் அவர் மீது எந்தவிதமான கசப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, "அவர் தங்கள் தரப்பில் இணையுமாறு அழைக்கப்படவில்லை" என்பதே அங்கு நிலவிய பொதுவான உணர்வாக இருந்தது. அரசியலில், அக்காலத்தில் அவர் வகித்த அதே பாத்திரத்தைத் தான் அவர் இப்போதும் தொடர்ந்தார்: அதாவது, சிறந்த அறிவையும்—சில சமயங்களில் மென்மையாகத் திருத்தும் தன்மையையும்—அதே வேளையில் அவர் மீது தனிப்பட்ட முறையில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்ற உணர்வையும் அவர் ஒருங்கிணைத்து வெளிப்படுத்தினார். சொல்லப்போனால், அவரது மகன் குறிப்பிட்டது போல, ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராக இருந்த நிலையிலிருந்து 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் ஆசிரியராக மாறியபோதும், அவரது அணுகுமுறையில் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. அந்தக் கோட்டை தொடர்பான விவகாரம் பற்றி அறிந்தபோது, ​​அது ஒரு எல்லையை மீறிய செயலாக அவருக்குத் தோன்றியது—சட்டத்தால் வரையறுக்கப்படாத எல்லை என்றாலும், மிகக் கவனமாக மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அது—அதனால் அவர் தன் மகனைக் கடிந்துகொண்டார்; அந்த மகனோ... 3.

சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதனுக்கும் கூட,

சிறப்புப் பண்புகள் கொண்ட ஒரு தந்தை இருக்கிறார்.



சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற அந்த மனிதன்—சில காலத்திற்கு முன் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியபோது—சாதாரண அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளை வெறுத்ததாலும், ஒரு தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் பேரிலும் இந்தச் சிறிய 'ஷாட்டோ'வை (château - ஒரு சிறிய கோட்டை போன்ற மாளிகை) வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான்; இது ஒரு காலத்தில் நகரத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே அமைந்திருந்த கோடைக்கால இல்லமாக இருந்தது; ஆனால் பெருநகரம் அதைத் தாண்டி விரிவடைந்தபோது அது தனது அசல் நோக்கத்தை இழந்தது; இறுதியில், சொத்து மதிப்பு உயர்வை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் ஒரு வெற்று நிலமாக மட்டுமே அது எஞ்சியிருந்தது,



அங்கு யாரும் வசிக்கவில்லை. அதற்கேற்ப வாடகையும் குறைவாகவே இருந்தது, ஆனால் மற்ற செலவுகளுக்கு—

அதாவது அனைத்தையும் புதுப்பிப்பதற்கும்



நவீன தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவதற்கும்—எதிர்பாராத விதமாகப் பெரும் தொகை



தேவைப்பட்டது;

அது ஒரு சாகச முயற்சியாக மாறியது; அதன் விளைவு அவனைத் தன் தந்தையிடம் உதவி கோரும் நிலைக்குத் தள்ளியது—இது அவனுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லாத ஒன்றாக இருந்தது, ஏனெனில் அவன் தன் சுதந்திரத்தை மிகவும் நேசித்தான். அவனுக்கு

முப்பத்திரண்டு வயது; அவனது தந்தைக்கு அறுபத்தொன்பது வயது.

அந்த முதியவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தத் திடீர் முயற்சியின் காரணமாக மட்டுமல்ல—அதில் அதற்கும் ஒரு பங்கு இருந்தது, ஏனெனில் அவசரமான, யோசனையற்ற செயல்களை அவர் வெறுத்தார்—அல்லது அவரிடம் கோரப்பட்ட பண உதவியின் காரணமாகவும் அல்ல; ஏனெனில், தன் மகனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்பதையும், அதில் ஒரு தனிப்பட்ட ஒழுங்குமுறை இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், 'ஷாட்டோ' என்று மட்டுமே அழைக்கக்கூடிய—அதன் சிறிய அளவைக் குறிப்பிட்டாலும் கூட—ஒரு கட்டிடத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்ட அந்தச் செயல், அவரது உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியது; அத்துடன், அது ஒரு ஆபத்தான துணிச்சலான செயல் என்று கருதி அவரை அச்சமடையவும் செய்தது.

அவர் தனது வாழ்க்கையை உயர்தர பிரபுக்களின் (counts) வீடுகளில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராகத் தொடங்கினார்; ...மாணவராகவும், பின்னர் ஒரு இளம் சட்ட எழுத்தராகவும் பணியாற்றினார்—உண்மையில் அவருக்குப் பணத் தேவை இருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது தந்தையே ஏற்கனவே ஒரு செல்வந்தராக இருந்தார். ஆயினும், பிற்காலத்தில் அவர் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராகவும் பேராசிரியராகவும் ஆனபோது, ​​அந்த ஆரம்பகால முயற்சிகளுக்கான பலனை உணர்ந்தார்; அத்தகைய தொடர்புகளைக் கவனமாக வளர்த்துக்கொண்டதன் விளைவாக, அவர் படிப்படியாகத் தனது சொந்தப் பிராந்தியத்தில் இருந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து நிலப்பிரபுத்துவ உயர்குடியினருக்கும் சட்ட ஆலோசகராக உயர்ந்தார்—அப்போது அவருக்கு அத்தகைய கூடுதல் தொழில் தேவை இல்லையென்றாலும் கூட. உண்மையில், ரைன் (Rhine) பகுதித் தொழில் அதிபர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தவருமான தன் மகனின் தாயிடமிருந்து திருமணத்தின்போது கிடைத்த வரதட்சணைக்கு நிகரான செல்வத்தை இவர் இம்முறையில் திரட்டிய பிறகும் கூட, இளமையில் உருவான மற்றும் முதிர்வயதில் வலுப்பெற்ற அந்தத் தொடர்புகள் மங்கிப்போகவில்லை. இப்போது புகழ்பெற்ற அறிஞராகத் திகழ்ந்த இவர், தீவிரமான சட்டத் தொழில் நடைமுறைகளிலிருந்து விலகி, அவ்வப்போது அதிக ஊதியம் தரும் ஆலோசனைப் பணிகளை மட்டுமே மேற்கொண்டிருந்தாலும், தனது முன்னாள் ஆதரவாளர்களின் வட்டத்தைச் சார்ந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் தனது தனிப்பட்ட குறிப்புகளில் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து வந்தார்; மேலும், தகவல்களைத் தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கும் பேரனுக்கும் கவனமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். மரியாதை மற்றும் பகிரப்பட்ட நினைவுகளின் நேர்த்தியான கலவையுடன் கூடிய வாழ்த்துக்கடிதம் அனுப்பப்படாமல் எந்தவொரு கௌரவ நிகழ்வோ, திருமணமோ, பிறந்தநாளோ அல்லது பெயர் சூட்டும் விழாவோ கடந்து சென்றதில்லை. அதேபோல, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அன்பிற்குரிய நண்பருக்கும் மதிப்பிற்குரிய அறிஞருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கும் வகையிலான சுருக்கமான பதில்களும் வந்து சேர்ந்தன. இதனால், நட்பின் சரியான அளவை எப்படிக் கணக்கிடுவது என்று தெரிந்த—ஏறக்குறைய இயல்பான ஆனால் மிகத் துல்லியமான ஒருவித உயர்குடித் தோரணை சார்ந்த—அந்தப் பண்பு அவரது மகனுக்கு இளமையிலிருந்தே பரிச்சயமானதாக இருந்தது; குதிரைகள், நிலபுலன்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களின் உரிமையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அறிவுசார் உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் காட்டும் பணிவு அவனுக்கு எப்போதும் எரிச்சலூட்டுவதாகவே இருந்தது. ஆயினும், தந்தை இத்தகைய சூழல்களில் சலனமற்று இருந்ததற்குப் பின்னணியில் எந்தவொரு கணக்கீட்டு நோக்கமும் இருக்கவில்லை; மாறாக, முற்றிலும் இயல்பான உள்ளுணர்வின் காரணமாகவே அவர் அத்தகைய சிறப்பான வாழ்க்கைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் ஒரு பேராசிரியராகவும், பல்வேறு கல்விக்கூடங்கள் மற்றும் அறிவியல் மற்றும் அரசுசார் குழுக்களின் உறுப்பினராகவும் உயர்ந்தது மட்டுமல்லாமல், 'நைட்' (Knight), 'கமாண்டர்' (Commander) மற்றும் உயரிய விருதுகளின் 'கிராண்ட் கிராஸ்' (Grand Cross) போன்ற கௌரவப் பட்டங்களையும் பெற்றார்; இறுதியில், 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மன்னர் அவரைப் பரம்பரை உயர்குடி அந்தஸ்துக்கும் உயர்த்தினார். அங்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதர் தாராளவாதச் சிந்தனை கொண்ட நடுத்தர வர்க்கப் (bourgeois) பிரிவினருடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார்—இப்பிரிவினர் சில சமயங்களில் உயர்குடி வர்க்கத்தினருக்கு எதிராக நின்றனர்—ஆயினும், குறிப்பிடத்தக்க வகையில், அவரது உயர்குடி ஆதரவாளர்கள் யாரும் இதில் அதிருப்தியோ அல்லது ஆச்சரியமோ கூட அடையவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் அவரிடம் வளர்ந்து வரும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனப்பான்மையைத் தவிர வேறெதையும் காணவில்லை. அந்த முதியவர் சட்டமியற்றும் பணிகளின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களில் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றார்; சர்ச்சைக்குரிய வாக்கெடுப்பு ஒன்றில் அவர் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பக்கம் நின்றபோதும் கூட, மறுதரப்பினர் அவர் மீது எந்தவிதமான கசப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, "அவர் தங்கள் தரப்பில் இணையுமாறு அழைக்கப்படவில்லை" என்பதே அங்கு நிலவிய பொதுவான உணர்வாக இருந்தது. அரசியலில், அக்காலத்தில் அவர் வகித்த அதே பாத்திரத்தைத் தான் அவர் இப்போதும் தொடர்ந்தார்: அதாவது, சிறந்த அறிவையும்—சில சமயங்களில் மென்மையாகத் திருத்தும் தன்மையையும்—அதே வேளையில் அவர் மீது தனிப்பட்ட முறையில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்ற உணர்வையும் அவர் ஒருங்கிணைத்து வெளிப்படுத்தினார். சொல்லப்போனால், அவரது மகன் குறிப்பிட்டது போல, ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராக இருந்த நிலையிலிருந்து 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் ஆசிரியராக மாறியபோதும், அவரது அணுகுமுறையில் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. அந்தக் கோட்டை தொடர்பான விவகாரம் பற்றி அறிந்தபோது, ​​அது ஒரு எல்லையை மீறிய செயலாக அவருக்குத் தோன்றியது—சட்டத்தால் வரையறுக்கப்படாத எல்லை என்றாலும், மிகக் கவனமாக மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அது—அதனால் அவர் தன் மகனைக் கடிந்துகொண்டார்; அந்த மகனோ... 3.

சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதனுக்கும் கூட,

சிறப்புப் பண்புகள் கொண்ட ஒரு தந்தை இருக்கிறார்.



சிறப்புப் பண்புகள் ஏதுமற்ற அந்த மனிதன்—சில காலத்திற்கு முன் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியபோது—சாதாரண அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளை வெறுத்ததாலும், ஒரு தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் பேரிலும் இந்தச் சிறிய 'ஷாட்டோ'வை (château - ஒரு சிறிய கோட்டை போன்ற மாளிகை) வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான்; இது ஒரு காலத்தில் நகரத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே அமைந்திருந்த கோடைக்கால இல்லமாக இருந்தது; ஆனால் பெருநகரம் அதைத் தாண்டி விரிவடைந்தபோது அது தனது அசல் நோக்கத்தை இழந்தது; இறுதியில், சொத்து மதிப்பு உயர்வை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் ஒரு வெற்று நிலமாக மட்டுமே அது எஞ்சியிருந்தது,



அங்கு யாரும் வசிக்கவில்லை. அதற்கேற்ப வாடகையும் குறைவாகவே இருந்தது, ஆனால் மற்ற செலவுகளுக்கு—

அதாவது அனைத்தையும் புதுப்பிப்பதற்கும்



நவீன தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவதற்கும்—எதிர்பாராத விதமாகப் பெரும் தொகை



தேவைப்பட்டது;

அது ஒரு சாகச முயற்சியாக மாறியது; அதன் விளைவு அவனைத் தன் தந்தையிடம் உதவி கோரும் நிலைக்குத் தள்ளியது—இது அவனுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லாத ஒன்றாக இருந்தது, ஏனெனில் அவன் தன் சுதந்திரத்தை மிகவும் நேசித்தான். அவனுக்கு

முப்பத்திரண்டு வயது; அவனது தந்தைக்கு அறுபத்தொன்பது வயது.

அந்த முதியவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அந்தத் திடீர் முயற்சியின் காரணமாக மட்டுமல்ல—அதில் அதற்கும் ஒரு பங்கு இருந்தது, ஏனெனில் அவசரமான, யோசனையற்ற செயல்களை அவர் வெறுத்தார்—அல்லது அவரிடம் கோரப்பட்ட பண உதவியின் காரணமாகவும் அல்ல; ஏனெனில், தன் மகனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்பதையும், அதில் ஒரு தனிப்பட்ட ஒழுங்குமுறை இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், 'ஷாட்டோ' என்று மட்டுமே அழைக்கக்கூடிய—அதன் சிறிய அளவைக் குறிப்பிட்டாலும் கூட—ஒரு கட்டிடத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்ட அந்தச் செயல், அவரது உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியது; அத்துடன், அது ஒரு ஆபத்தான துணிச்சலான செயல் என்று கருதி அவரை அச்சமடையவும் செய்தது.

அவர் தனது வாழ்க்கையை உயர்தர பிரபுக்களின் (counts) வீடுகளில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராகத் தொடங்கினார்; ...மாணவராகவும், பின்னர் ஒரு இளம் சட்ட எழுத்தராகவும் பணியாற்றினார்—உண்மையில் அவருக்குப் பணத் தேவை இருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது தந்தையே ஏற்கனவே ஒரு செல்வந்தராக இருந்தார். ஆயினும், பிற்காலத்தில் அவர் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராகவும் பேராசிரியராகவும் ஆனபோது, ​​அந்த ஆரம்பகால முயற்சிகளுக்கான பலனை உணர்ந்தார்; அத்தகைய தொடர்புகளைக் கவனமாக வளர்த்துக்கொண்டதன் விளைவாக, அவர் படிப்படியாகத் தனது சொந்தப் பிராந்தியத்தில் இருந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து நிலப்பிரபுத்துவ உயர்குடியினருக்கும் சட்ட ஆலோசகராக உயர்ந்தார்—அப்போது அவருக்கு அத்தகைய கூடுதல் தொழில் தேவை இல்லையென்றாலும் கூட. உண்மையில், ரைன் (Rhine) பகுதித் தொழில் அதிபர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தவருமான தன் மகனின் தாயிடமிருந்து திருமணத்தின்போது கிடைத்த வரதட்சணைக்கு நிகரான செல்வத்தை இவர் இம்முறையில் திரட்டிய பிறகும் கூட, இளமையில் உருவான மற்றும் முதிர்வயதில் வலுப்பெற்ற அந்தத் தொடர்புகள் மங்கிப்போகவில்லை. இப்போது புகழ்பெற்ற அறிஞராகத் திகழ்ந்த இவர், தீவிரமான சட்டத் தொழில் நடைமுறைகளிலிருந்து விலகி, அவ்வப்போது அதிக ஊதியம் தரும் ஆலோசனைப் பணிகளை மட்டுமே மேற்கொண்டிருந்தாலும், தனது முன்னாள் ஆதரவாளர்களின் வட்டத்தைச் சார்ந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் தனது தனிப்பட்ட குறிப்புகளில் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து வந்தார்; மேலும், தகவல்களைத் தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கும் பேரனுக்கும் கவனமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். மரியாதை மற்றும் பகிரப்பட்ட நினைவுகளின் நேர்த்தியான கலவையுடன் கூடிய வாழ்த்துக்கடிதம் அனுப்பப்படாமல் எந்தவொரு கௌரவ நிகழ்வோ, திருமணமோ, பிறந்தநாளோ அல்லது பெயர் சூட்டும் விழாவோ கடந்து சென்றதில்லை. அதேபோல, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அன்பிற்குரிய நண்பருக்கும் மதிப்பிற்குரிய அறிஞருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கும் வகையிலான சுருக்கமான பதில்களும் வந்து சேர்ந்தன. இதனால், நட்பின் சரியான அளவை எப்படிக் கணக்கிடுவது என்று தெரிந்த—ஏறக்குறைய இயல்பான ஆனால் மிகத் துல்லியமான ஒருவித உயர்குடித் தோரணை சார்ந்த—அந்தப் பண்பு அவரது மகனுக்கு இளமையிலிருந்தே பரிச்சயமானதாக இருந்தது; குதிரைகள், நிலபுலன்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களின் உரிமையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அறிவுசார் உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் காட்டும் பணிவு அவனுக்கு எப்போதும் எரிச்சலூட்டுவதாகவே இருந்தது. ஆயினும், தந்தை இத்தகைய சூழல்களில் சலனமற்று இருந்ததற்குப் பின்னணியில் எந்தவொரு கணக்கீட்டு நோக்கமும் இருக்கவில்லை; மாறாக, முற்றிலும் இயல்பான உள்ளுணர்வின் காரணமாகவே அவர் அத்தகைய சிறப்பான வாழ்க்கைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் ஒரு பேராசிரியராகவும், பல்வேறு கல்விக்கூடங்கள் மற்றும் அறிவியல் மற்றும் அரசுசார் குழுக்களின் உறுப்பினராகவும் உயர்ந்தது மட்டுமல்லாமல், 'நைட்' (Knight), 'கமாண்டர்' (Commander) மற்றும் உயரிய விருதுகளின் 'கிராண்ட் கிராஸ்' (Grand Cross) போன்ற கௌரவப் பட்டங்களையும் பெற்றார்; இறுதியில், 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மன்னர் அவரைப் பரம்பரை உயர்குடி அந்தஸ்துக்கும் உயர்த்தினார். அங்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதர் தாராளவாதச் சிந்தனை கொண்ட நடுத்தர வர்க்கப் (bourgeois) பிரிவினருடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார்—இப்பிரிவினர் சில சமயங்களில் உயர்குடி வர்க்கத்தினருக்கு எதிராக நின்றனர்—ஆயினும், குறிப்பிடத்தக்க வகையில், அவரது உயர்குடி ஆதரவாளர்கள் யாரும் இதில் அதிருப்தியோ அல்லது ஆச்சரியமோ கூட அடையவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் அவரிடம் வளர்ந்து வரும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனப்பான்மையைத் தவிர வேறெதையும் காணவில்லை. அந்த முதியவர் சட்டமியற்றும் பணிகளின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களில் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றார்; சர்ச்சைக்குரிய வாக்கெடுப்பு ஒன்றில் அவர் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பக்கம் நின்றபோதும் கூட, மறுதரப்பினர் அவர் மீது எந்தவிதமான கசப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, "அவர் தங்கள் தரப்பில் இணையுமாறு அழைக்கப்படவில்லை" என்பதே அங்கு நிலவிய பொதுவான உணர்வாக இருந்தது. அரசியலில், அக்காலத்தில் அவர் வகித்த அதே பாத்திரத்தைத் தான் அவர் இப்போதும் தொடர்ந்தார்: அதாவது, சிறந்த அறிவையும்—சில சமயங்களில் மென்மையாகத் திருத்தும் தன்மையையும்—அதே வேளையில் அவர் மீது தனிப்பட்ட முறையில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்ற உணர்வையும் அவர் ஒருங்கிணைத்து வெளிப்படுத்தினார். சொல்லப்போனால், அவரது மகன் குறிப்பிட்டது போல, ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராக இருந்த நிலையிலிருந்து 'ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்' (House of Lords) சபையின் ஆசிரியராக மாறியபோதும், அவரது அணுகுமுறையில் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. அந்தக் கோட்டை தொடர்பான விவகாரம் பற்றி அறிந்தபோது, ​​அது ஒரு எல்லையை மீறிய செயலாக அவருக்குத் தோன்றியது—சட்டத்தால் வரையறுக்கப்படாத எல்லை என்றாலும், மிகக் கவனமாக மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அது—அதனால் அவர் தன் மகனைக் கடிந்துகொண்டார்; அந்த மகனோ... ...அவை, பல ஆண்டுகளாக அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட அடுக்கடுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை விடவும் கசப்பானவையாக இருந்தன; சொல்லப்போனால், ஒரு துயரமான முடிவு தொடங்கிவிட்டதற்கான தீர்க்கதரிசனத்தைப் போலவே அவை ஒலித்தன. அவரது வாழ்வின் அடிப்படையான உணர்வுநிலை காயப்பட்டிருந்தது. குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைப் புரியும் பலரைப் போலவே, சுயநலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அந்த உணர்வுநிலை, பொதுநலன் சார்ந்த மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்புவெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களின் மீதான ஆழ்ந்த பற்றாக அமைந்திருந்தது; அதாவது, ஒருவன் தனது சொந்த முன்னேற்றத்தை எதன் மீது கட்டமைக்கிறானோ, அந்த விஷயத்தின் மீதே கொண்ட உண்மையான மரியாதை அது—அதை ஒரு படிக்கட்டாகப் பயன்படுத்துகிறான் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அதனுடன் இயைந்து போவதாலும், தனிப்பட்ட நலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட காரணங்களுக்காகவும் அந்த மரியாதை செலுத்தப்படுகிறது. இது மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம்; ஒரு உயர்குணமுள்ள நாய் கூட, உதைபட்டாலும் பின்வாங்காமல் உணவு மேசைக்கு அடியில் தனக்கான இடத்தைத் தேடி அமர்கிறது—அது நாய்க்குரிய அடிமைத்தனத்தால் அல்ல, மாறாக அதன் பற்றுறுதி மற்றும் விசுவாசத்தாலேயே அவ்வாறு செய்கிறது. சொல்லப்போனால், உணர்ச்சியற்ற, கணக்குப்போட்டுச் செயல்படும் மனிதர்களை விட, சமச்சீரான மனநிலை கொண்டவர்களே—அதாவது தங்களுக்கு நன்மையளிக்கும் மனிதர்கள் மற்றும் சூழல்கள் மீதே ஆழ்ந்த உணர்வுபூர்வமான பிணைப்பைக் கொண்டவர்களே—வாழ்வில் அதிக வெற்றியை அடைகிறார்கள்.

@4

4.

யதார்த்த உணர்வு என்று ஒன்று இருந்தால்,

சாத்தியக்கூறு உணர்வும் இருக்க வேண்டும்.

திறந்த கதவுகள் வழியாக எளிதாகச் செல்ல விரும்பினால்,

அவற்றிற்கு உறுதியான சட்டகம் ஒன்று உண்டு என்பதை மதிக்க வேண்டும்;

அந்த முதிய பேராசிரியர் எப்போதும் கடைப்பிடித்த இந்தக் கொள்கை,

யதார்த்த உணர்வின் ஒரு அடிப்படைத் தேவையாகும்.

ஆனால் யதார்த்த உணர்வு என்று ஒன்று இருக்கும்போது—அதன் இருப்பை யாரும் மறுக்க முடியாது—

அதே சமயம் 'சாத்தியக்கூறு உணர்வு' என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றும் இருக்க வேண்டும்.

அத்தகைய உணர்வு கொண்ட ஒருவர், உதாரணமாக, "இங்கே இது அல்லது அது நடந்துவிட்டது,

நடக்கும், அல்லது நடக்கத்தான் வேண்டும்" என்று சொல்வதில்லை;

மாறாக, "இங்கே இது நடக்கக்கூடும், நடக்க வேண்டும், அல்லது நடக்கலாம்" என்று கற்பனை செய்கிறார்.

விஷயங்கள் எப்படி இருக்கின்றனவோ அப்படியேதான் இருக்கின்றன என்று யாராவது அவரிடம் விளக்கினால்,

அவர், "சரி, அவை வேறு விதமாகவும் இருந்திருக்கலாமே" என்று நினைக்கிறார்.

எனவே, சாத்தியக்கூறு உணர்வை மிக எளிமையாக இப்படி வரையறுக்கலாம்:

இருக்கக்கூடிய அனைத்தையும் கற்பனை செய்து பார்க்கும் திறன்;

அதே சமயம், 'இருப்பவை'க்கும் 'இல்லாதவை'க்கும் இடையே எந்தவிதமான முக்கியத்துவ வேறுபாட்டையும்

கற்பிக்காத மனநிலை. இத்தகைய ஆக்கபூர்வமான மனப்பான்மையின் விளைவுகள்

மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவையாக இருக்கக்கூடும் என்பதை ஒருவர் காணலாம்;

வருந்தத்தக்க வகையில், மக்கள் போற்றும் விஷயங்களை அவை தவறானவையாகவும்,

மக்கள் தடை செய்யும் விஷயங்களை அனுமதிக்கப்பட வேண்டியவையாகவும் காட்டக்கூடும்—

அல்லது ஒருவேளை இரண்டையும் ஒரே முக்கியத்துவம் கொண்டவையாக மாற்றக்கூடும்.

அத்தகைய சாத்தியக்கூறு உணர்வு கொண்டவர்கள், ஒரு பழமொழி சொல்வது போல,

மிகவும் நுட்பமான ஒரு வலையில் வாழ்கிறார்கள்—அதாவது மூடுபனி, கற்பனை, பகற்கனவு

மற்றும் 'இருக்கக்கூடும்' அல்லது 'இருக்கலாம்' (subjunctives) போன்ற சாத்தியக்கூறு சார்ந்த

சொற்களால் ஆன ஒரு வலையில். இத்தகைய போக்கைக் காட்டும் குழந்தைகளிடமிருந்து

அது வலுக்கட்டாயமாக அகற்றப்படுகிறது; மேலும் அத்தகையவர்கள்,

கற்பனைவாதிகள், பலவீனமானவர்கள், எல்லாம் தெரிந்தவர்கள் போல நடிப்பவர்கள்

அல்லது குறைகூறும் விமர்சகர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படுகிறார்கள்.

அவர்களைப் பாராட்ட விரும்பினால், இந்த முட்டாள்கள் 'கனவுலகவாதிகள்' (idealists) என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்;

இருப்பினும், இவை அனைத்தும் அவர்களின் பலவீனமான வகையை மட்டுமே குறிக்கின்றன—

அதாவது யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் அல்லது அதிலிருந்து ஏமாற்றத்துடன் விலகிச் செல்பவர்கள்;

இத்தகைய சூழல்களில், யதார்த்த உணர்வு இல்லாமை என்பது உண்மையில் ஒரு குறைபாடாகவே அமைகிறது. சாத்தியக்கூறுகளின் உலகம் என்பது,

பதற்றமடைபவர்கள் அல்லது பலவீனமானவர்களின் கனவுகளை மட்டுமல்லாமல்,

இறைவனின் இன்னும் விழித்தெழாத நோக்கங்களையும் உள்ளடக்கியது. ஒரு சாத்தியமான அனுபவம் அல்லது

சாத்தியமான உண்மை என்பது ஒரு மெய்யான அனுபவம் அல்லது உண்மைக்குச் சமமானதல்ல—குறைந்தபட்சம்

மெய்யான இருப்பின் மதிப்பின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது—ஆயினும், அவற்றை நம்புபவர்களின் பார்வையில்,

அவை ஆழ்ந்த தெய்வீகத்தன்மை கொண்டவையாகத் திகழ்கின்றன: ஒரு நெருப்பு, ஒரு உயர்ந்த பறத்தல்,

கட்டி எழுப்பும் உறுதிப்பாடு, மற்றும் யதார்த்தத்தைக் கண்டு பின்வாங்காமல் அதை ஒரு பணியாகவும்

ஒரு படைப்பாகவும் கருதும் விழிப்புணர்வுள்ள ஒரு உன்னத லட்சியவாதம் ஆகியவை இதில் அடங்கும். சொல்லப்போனால், பூமி

அவ்வளவு பழமையானது அல்ல; மேலும் அது ஒருபோதும் முழுமையான பலன் தரும்

"ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நிலையில்" இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. யதார்த்தத்தை மையமாகக் கொண்டவர்களுக்கும்

சாத்தியக்கூறுகளை மையமாகக் கொண்டவர்களுக்கும் இடையே எளிதாக வேறுபாடு காண விரும்பினால்,

ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை உதாரணமாகக் கொண்டாலே போதுமானது. உதாரணமாக, ஆயிரம் 'மார்க்' (marks) பணத்தில்

என்னென்ன சாத்தியக்கூறுகள் பொதிந்துள்ளனவோ,

அவை அந்தப் பணம் ஒருவரிடம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அதிலேயே இருக்கின்றன;

ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் அதை வைத்திருப்பதால்

அதன் தன்மையில் எந்த மாற்றமும் நிகழ்வதில்லை;

ஒரு ரோஜா மலருக்கோ அல்லது ஒரு பெண்ணுக்கோ ஏற்படும் மாற்றத்தைப் போலவே இதிலும் நிலைமை அமைகிறது.

ஆயினும், ஒரு முட்டாள் அதைத் தன் காலுறையில் (stocking) திணித்து வைத்துக்கொள்கிறான்—என்று யதார்த்தவாதிகள் கூறுகிறார்கள்—

ஆனால் திறமையான ஒருவரோ அதைக் கொண்டு ஏதேனும் சாதிக்கிறார்;

மறுக்க முடியாத உண்மை என்னவென்றால், ஒரு பெண்ணின் அழகு கூட, அவளைத் தன்வசம் வைத்திருக்கும்

நபரைப் பொறுத்தே கூடுகிறது அல்லது குறைகிறது. சாத்தியக்கூறுகளைத் தட்டி எழுப்புவது யதார்த்தமே;

இதை மறுப்பது மிகப்பெரிய தவறான புரிதலாகவே இருக்கும். இருப்பினும், ஒட்டுமொத்தமாகவோ அல்லது சராசரியாகவோ பார்க்கும்போது,

அந்தச் சாத்தியக்கூறுகள் அப்படியே—தங்களைத் தாங்களே மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொண்டபடி—இருக்கின்றன;

எப்போது ஒரு நபர் தோன்றுகிறாரோ, அவருக்கு 'கற்பனை செய்யப்பட்ட யதார்த்தம்' என்பது 'தொட்டுணரக்கூடிய யதார்த்தத்தை' விடக்

குறைவான முக்கியத்துவம் கொண்டதாக இருப்பதில்லையோ, அப்போதுதான் நிலைமை மாறுகிறது. அவரே இந்த புதிய சாத்தியக்கூறுகளுக்குப்

பொருளையும் நோக்கத்தையும் அளித்து, அவற்றை உயிர்ப்பிக்கிறார். ஆயினும், அத்தகைய மனிதனைப் புரிந்துகொள்வது

எளிதான காரியமல்ல. அவனது எண்ணங்கள்—அவை வெறும் வீண் கற்பனைகளாக இல்லாத பட்சத்தில்—

இன்னும் பிறக்காத யதார்த்தங்களே என்பதால், இயல்பாகவே அவனிடமும் யதார்த்தத்தைப் பற்றிய உணர்வு இருக்கிறது;

ஆனால் அது *சாத்தியமான* யதார்த்தத்தைப் பற்றிய உணர்வு; மேலும், பெரும்பாலான மக்கள் கொண்டிருக்கும்

*நடைமுறைச்* சாத்தியக்கூறுகளுக்கான உணர்வை விட, இது தனது இலக்கை மிக மெதுவாகவே அடைகிறது. ஒருவர் காட்டைத் தேடுகிறார் என்றால், மற்றொருவர் மரங்களைத் தேடுகிறார்; காடு என்பதை வரையறுப்பது கடினம், ஆனால் மரங்கள் என்பவை ஒரு குறிப்பிட்ட தரமும் அளவும் கொண்ட மரக்கட்டைகளைக் குறிக்கின்றன. அல்லது இதை இன்னும் சிறப்பாகச் சொல்லலாம்: யதார்த்தத்தைப் பற்றிய சாதாரணப் புரிதல் கொண்ட ஒருவர், தூண்டில் நூலைப் பார்க்காமல் இரையை நோக்கி வாயைத் திறக்கும் மீனைப் போன்றவர்; ஆனால், சாத்தியக்கூறுகளை உணரும் திறன் கொண்ட மற்றொருவரோ, முனையில் இரை இருக்கிறதா இல்லையா என்று தெரியாமலேயே தண்ணீருக்குள் தூண்டில் நூலை இழுத்துச் செல்பவர். இரையைக் கவ்வும் உயிரினத்தின் மீது அவர் காட்டும் அசாதாரணமான அலட்சியம், முற்றிலும் விசித்திரமான திட்டங்களைப் பின்தொடர்வதில் உள்ள அபாயத்தால் ஈடுசெய்யப்படுகிறது. நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத ஒரு மனிதர்—அவர் அப்படித் தெரிவது மட்டுமல்ல, உண்மையில் அப்படித்தான் இருக்கிறார்—மற்றவர்களுடனான உறவில் நம்பகத்தன்மையற்றவராகவும், கணிக்க முடியாதவராகவும் இருக்கிறார். மற்றவர்களுக்குத் தோன்றும் அர்த்தத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அர்த்தம் கொண்ட செயல்களை அவர் செய்வார்; அதே சமயம், ஒரு விஷயம் ஏதேனும் ஒரு அசாதாரணமான சிந்தனையின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தால், அது குறித்து அவரை எளிதில் சமாதானப்படுத்திவிட முடியும். மேலும், அவரது நடத்தையில் ஒரு நிலையான தன்மை இருப்பதில்லை. உதாரணமாக, ஒரு குற்றம்... ...மற்றொருவர் பாதிக்கப்படும் ஒரு சூழல், வெறும் ஒரு சமூகத் தோல்வியாகவே—அதாவது குற்றவாளி மீது அல்லாமல் சமூகக் கட்டமைப்பின் மீதே பழி சுமத்தப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமாகவே—தோன்றுகிறது. ஆனால், அவனுக்கே முகத்தில் ஒரு அறை விழுந்தால், அது சமூகத்தால் இழைக்கப்பட்ட அவமானமாகவோ அல்லது குறைந்தது ஒரு நாய் கடித்தது போன்றதொரு தனிப்பட்ட தொடர்பற்ற நிகழ்வாகவோ அவனுக்குத் தோன்றுமா என்பது சந்தேகமே; அத்தகைய சூழலில், அவன் அனேகமாக

முதலில் பதிலுக்கு அறைந்துவிட்டு, அதன் பிறகுதான்

அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வருவான். அதேபோல, அவனது காதலி அவனிடமிருந்து பிரித்துச் செல்லப்பட்டால், அந்த நிகழ்வின் எதார்த்தத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, ஒரு புதிய ஆச்சரியமான உணர்வைக் கொண்டு தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ளும் நிலையில் அவன் இருக்கமாட்டான். இந்த மனநிலை மாற்றம் தற்போது ஒரு நிலையற்ற நிலையில் உள்ளது; இது தனிமனிதனுக்கு ஒரு பலவீனமாகவும் அதே சமயம் ஒரு பலமாகவும் அமைகிறது.

பண்புகளைக் கொண்டிருப்பதற்கு அவற்றின் எதார்த்தத்தில் ஒருவித இன்பத்தைக் காண்பது அவசியமாகிறது என்பதால், எதார்த்த உணர்வு—தன்னைப் பற்றியே கூட—இல்லாத ஒருவருக்கு, ஒரு நாள் தான் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதனாக இருப்பதை உணரும் நிலை திடீரென எப்படி ஏற்படக்கூடும் என்பதை நாம் இதன் மூலம் ஊகிக்க முடிகிறது.

@5

5.

உல்ரிச்



இங்கே கதை சொல்லப்படும் அந்த 'பண்புகளற்ற மனிதனின்' பெயர் உல்ரிச். ஒருவரை மிகக் குறுகிய காலமே அறிந்திருக்கும்போது அவரைத் தொடர்ந்து அவரது முதல் பெயரைக் கொண்டே அழைப்பது அவ்வளவு உகந்ததல்ல; ஆயினும், அவரது தந்தையின் மீதான மரியாதையின் காரணமாக அவரது குடும்பப் பெயர் இங்கே குறிப்பிடப்படாமல் விடப்படுகிறது. சிறுவயதுக்கும் இளமைப் பருவத்திற்கும் இடைப்பட்ட அந்தத் தருணத்தில், தேசபக்தி சார்ந்த ஒரு தலைப்பில் எழுத வேண்டிய பள்ளித் தேர்வுக்கட்டுரை ஒன்றின் மூலம் உல்ரிச் தனது சிந்தனைப் போக்கின் முதல் அறிகுறியை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். ஆஸ்திரியாவில் தேசபக்தி என்பது மிகவும் விசித்திரமான ஒரு விஷயமாக இருந்தது. ஏனெனில், ஜெர்மானியக் குழந்தைகள் ஆஸ்திரியக் குழந்தைகளின் போர்களை வெறுக்கக் கற்றுக்கொண்டனர்; மேலும், அடர்த்தியான தாடி வைத்த ஒரு ஜெர்மானியப் படைவீரன் அவர்களை நோக்கி முன்னேறி வந்தால் ஆயிரக்கணக்கில் ஓடிப்போகக்கூடிய, தளர்ந்துபோன ஒழுக்கங்கெட்டவர்களின் பேரப்பிள்ளைகள்தான் பிரெஞ்சுக்காரக் குழந்தைகள் என்று அவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது. அதே சமயம்—பாத்திரங்கள் மாற்றப்பட்டு, சில விரும்பத்தக்க மாற்றங்களுடன்—அடிக்கடி வெற்றி பெற்றிருந்த பிரெஞ்சு, ரஷ்ய மற்றும் ஆங்கிலேயக் குழந்தைகளும் சரியாக இதே விஷயத்தையே கற்றுக்கொண்டனர். பொதுவாகவே குழந்தைகள் தற்பெருமை பேசுபவர்கள்; அவர்கள் 'காவலரும் திருடரும்' (Cops and Robbers) போன்ற விளையாட்டுகளை விரும்புவார்கள்; மேலும், தாங்கள் வசிக்கும் 'பெரிய X தெருவில்' உள்ள 'Y குடும்பம்'தான் உலகின் மிகச்சிறந்த குடும்பம் என்று நம்புவதற்கு எப்போதும் தயாராக இருப்பார்கள். எனவே, அவர்களை எளிதாகத் தேசபக்திக்கு ஈர்த்துவிட முடியும். ஆனால் ஆஸ்திரியாவில், நிலைமை சற்று சிக்கலானதாக இருந்தது. ஏனெனில், ஆஸ்திரியர்கள் தங்கள் வரலாற்றில் நடந்த அனைத்துப் போர்களிலும் வெற்றி பெற்றிருந்தபோதிலும், அவற்றில் பெரும்பாலான போர்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் தங்கள் நிலப்பரப்பின் ஒரு பகுதியை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இது சிந்தனையைத் தூண்டியது; எனவே, 'தேசத்தின் மீதான அன்பு' குறித்த தனது கட்டுரையில் உல்ரிச் ஒரு கருத்தை எழுதினார்: அதாவது, ஒரு உண்மையான தேசபக்தன் ஒருபோதும் தனது நாட்டைத்தான் 'சிறந்தது' என்று கருதக்கூடாது. ஆம், அவருக்குள் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றிய ஒரு சிறப்பான சிந்தனை அது—அந்தச் சிந்தனையின் பிரகாசத்தில் அதன் உள்ளடக்கத்தை அவர் சரியாகப் பார்க்க முடியாமல் போனாலும்—அந்தச் சந்தேகத்திற்குரிய கருத்துடன் அவர் ஒரு கூடுதல் சிந்தனையையும் இணைத்திருந்தார்: கடவுள்கூட தனது உலகத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ​​'நிகழக்கூடிய சாத்தியக்கூறு' (conjunctivus potentialis) கொண்ட இலக்கண வடிவத்தையே பயன்படுத்த விரும்பக்கூடும்—அதாவது, உலகைப் படைக்கும்போதே, அது வேறு விதமாகவும் அமைந்திருக்கலாம் என்று அவர் நினைக்கக்கூடும். இந்த யோசனை குறித்து அவர் மிகுந்த பெருமிதம் கொண்டிருந்தார்; ஆனால், அதை அவர் போதுமான தெளிவுடன் வெளிப்படுத்தவில்லையோ என்னவோ, அது பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. அவர் பள்ளியிலிருந்து கிட்டத்தட்ட நீக்கப்படும் நிலைக்கே தள்ளப்பட்டார்; எனினும், இறுதி முடிவு எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை. ஏனெனில், அவரது துணிச்சலான கருத்தை 'தாய்நாட்டிற்கு எதிரான நிந்தனை'யாகக் கருதுவதா அல்லது 'கடவுளுக்கு எதிரான நிந்தனை'யாகக் கருதுவதா என்பதை அதிகாரிகளால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. அக்காலத்தில், உயர்குடிப் பின்னணி கொண்டவர்களின் புதல்வர்களுக்காகவும், நாட்டின் மிகச் சிறந்த தூண்களை உருவாக்கும் இடமாகவும் திகழ்ந்த 'தெரேசியானம்' (Theresianum) எனும் உயர்தரக் கல்வி நிறுவனத்தில் அவர் பயின்று வந்தார். ஆனால், 'மரத்திற்கு வெகு தொலைவில் விழுந்த கனியாக' (அதாவது, குடும்பப் பாரம்பரியத்திற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவராக) மாறி தனக்கு அவப்பெயரைத் தேடித்தந்த மகனைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த அவரது தந்தை, உல்ரிக்கை பெல்ஜியத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய தங்கும் விடுதிப் பள்ளிக்கு (boarding school) அனுப்பிவைத்தார். ஒரு ஒதுக்குப்புறமான நகரில் அமைந்திருந்த அந்த நிறுவனம், வணிக நோக்கில் திறமையாக நடத்தப்பட்டது; குறைந்த கட்டணத்தில் செயல்பட்ட அது, கட்டுப்பாடற்ற அல்லது வழிதவறிய மாணவர்களைக் கையாள்வதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தது. அங்குதான், மற்றவர்களின் கொள்கைகள் மீதான தனது ஏளனப் பார்வையை சர்வதேச அளவிலானதாக விரிவுபடுத்த உல்ரிக் கற்றுக்கொண்டார்.

அதன்பிறகு பதினாறு அல்லது பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன; அவை வானில் நகரும் மேகங்களைப் போல மெல்லக் கரைந்து போயின. அந்த ஆண்டுகளை நினைத்து உல்ரிக் வருத்தப்படவோ அல்லது பெருமைப்படவோ இல்லை; இப்போது, ​​தனது முப்பத்திரண்டாவது வயதில், அவர் அவற்றை வெறும் வியப்புடன் மட்டுமே திரும்பிப் பார்த்தார். இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் பல இடங்களுக்குச் சென்றிருந்தார்—சொந்த ஊரிலும் சிறிது காலம் தங்கியிருந்தார்—மேலும் சென்ற இடமெல்லாம் பயனுள்ள மற்றும் பயனற்ற பல்வேறு விஷயங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். அவர் ஒரு கணிதவியலாளர் என்பது ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; அது குறித்து மேலதிகமாக எதுவும் சொல்லத் தேவையில்லை. ஏனெனில், எந்தவொரு தொழிலிலும்—பணத்திற்காக அல்லாமல் ஆர்வத்திற்காக அதை மேற்கொள்ளும்போது—காலப்போக்கில் ஒரு கட்டம் வரும்; அப்போது, ​​கடந்து செல்லும் ஆண்டுகள் ஒரு வெறுமையை நோக்கி இட்டுச் செல்வது போலத் தோன்றும். அத்தகைய உணர்வு நிலை நீடித்திருந்த வேளையில், ஒருவரின் சிந்தனைகளைத் தாய்நாட்டின் மண்ணில் நிலைநிறுத்தி, அவற்றுக்கு ஆழமான வேர்களை அமைத்துத் தரும் மர்மமான ஆற்றல் தன் நாட்டிற்கு உண்டு என்பதை உல்ரிக் நினைவுகூர்ந்தார். எனவே, அவர் அங்கு குடியேறினார்; அடுத்த கணமே எழுந்துவிடக்கூடும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், நித்திய காலத்திற்கு ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் நாடோடியின் மனநிலையுடன் அவர் அங்கு தங்கினார்.

பைபிள் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துவதானால், தனது 'வாழ்க்கையைச் சீரமைக்கும்' (setting his house in order) பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ​​அவர் உண்மையில் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த ஒரு அனுபவம் அவருக்குக் கிடைத்தது. தனது பராமரிப்பின்றிக் கிடந்த அந்தச் சிறிய சொத்தை, முற்றிலும் புதிதாகத் தொடங்கி, தனக்கு விருப்பமானபடியே புதுப்பித்துக்கொள்ளும் ஒரு சிறப்பான நிலையில் அவர் இருந்தார். வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க உண்மையான பாணியில் மறுசீரமைப்பது முதல் மரபுகளை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிப்பது வரை அனைத்து அணுகுமுறைகளும்; அசிரியப் பாணி முதல் கியூபிசம் (Cubism) வரையிலான அனைத்துக் கலைப் பாணிகளும் அவர் பரிசீலனைக்குத் தயாராக இருந்தன. அவர் எதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? நவீன மனிதன் ஒரு மருத்துவமனையில் பிறக்கிறான், மருத்துவமனையிலேயே இறக்கிறான்; எனவே, அவன் ஒரு மருத்துவமனையில் வாழ்வதைப் போலவே தன் வாழ்க்கையையும் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்! – ஒரு முன்னணி கட்டிடக் கலைஞர் இந்தக் கருத்தை முன்வைத்திருந்தார்; அதேவேளையில், உட்புற வடிவமைப்பைச் சீரமைக்க விரும்பிய மற்றொருவர், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில் நகர்த்தக்கூடிய சுவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு தங்களைத் தாங்களே அடைத்துக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, ஒன்றாக வசிக்கும் மக்கள் ஒருவரையொருவர் நம்பக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அதற்கான வாதமாக இருந்தது. அக்காலத்தில் ஒரு புதிய சகாப்தம் தொடங்கியிருந்தது (ஏனெனில் ஒவ்வொரு கணமும் அத்தகைய தன்மையையே கொண்டிருக்கிறது); அந்தப் புதிய சகாப்தத்திற்குத் தேவைப்படுவது... ...ஒரு புதிய பாணி. அதிர்ஷ்டவசமாக உல்ரிக்குக்கு, அந்தச் சிறிய பண்ணை வீடு—அவர் அதைக் கண்ட அதே நிலையில்—ஏற்கனவே மூன்று வெவ்வேறு பாணிகளின் கலவையாக அமைந்திருந்தது; அதாவது, அதன் மீது விரும்பிய அனைத்தையும் திணிக்க முடியாது என்ற நிலை இருந்தது. ஆயினும், ஒரு வீட்டை அலங்கரிக்கும் பொறுப்பு அவரை ஆழமாக உலுக்கியது; கலை இதழ்களில் அவர் அடிக்கடி படித்த "நீங்கள் எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்று சொல்லுங்கள், நீங்கள் யார் என்று நான் சொல்கிறேன்" என்ற வாசகம் அவர் சிந்தனையில் மேலோங்கி நின்றது. அந்த இதழ்களை ஆழ்ந்து படித்த பிறகு, தனது ஆளுமையை வடிவமைக்கும் பொறுப்பைத் தானே ஏற்றுக்கொள்வது சிறந்தது என்று அவர் முடிவு செய்தார்; அதன்படி, தனது எதிர்காலத் தளபாடங்களை அவரே வடிவமைக்கத் தொடங்கினார். ஆனால், பிரம்மாண்டமான மற்றும் கம்பீரமான ஒரு வடிவத்தை அவர் கற்பனை செய்த உடனேயே, நேர்த்தியான, பயன்பாட்டுக்கு ஏற்ற—திறன்மிக்க மற்றும் தொழில்நுட்ப ரீதியான—ஒரு வடிவம் கூட போதுமானதாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றியது. வலிமையை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட வலுவூட்டப்பட்ட கான்கிரீட் (reinforced-concrete) வடிவத்தை அவர் வரைந்தபோது, ​​பதின்மூன்று வயதுச் சிறுமியின் மெல்லிய, வளர்ந்து வரும் உடல்வாகு அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது; அதனால், ஒரு முடிவை எடுப்பதற்குப் பதிலாக அவர் பகற்கனவில் மூழ்கத் தொடங்கினார்.

உண்மையில் அவரைப் பெரிதாகப் பாதிக்காத ஒரு விஷயத்தில்—அதாவது, தற்காலத்திற்கே உரிய அந்தப் பழக்கமான சிந்தனைச் சிதறல்களிலும், நோக்கமற்ற கருத்துப் பெருக்கத்திலும்—அவர் சிக்கிக்கொண்டார்; ஒரு முழுமையான ஒருங்கிணைந்த வடிவத்தைக் கண்டடையாமலே, நூறாவது விவரத்திலிருந்து ஆயிரமாவது விவரத்திற்குத் தாவிச் செல்லும் அந்த விசித்திரமான கணக்கீட்டு முறை அது. இறுதியில், நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்ற அறைகளை—சுழலும் அறைகள், வண்ணமயமான வடிவங்கள் மாறும் உட்புறங்கள் (kaleidoscopic interiors), ஆன்மாவின் திசையை மாற்றியமைக்கும் இயந்திரங்கள்—மட்டுமே அவர் கற்பனை செய்யத் தொடங்கினார்; அவரது கருத்துக்கள் படிப்படியாகத் தங்களின் சாரத்தை இழந்து வெறும் வெற்று எண்ணங்களாக மாறின. அதுவே அவர் நீண்ட காலமாக ஈர்க்கப்பட்டு வந்த ஒரு நிலை. இதை அவரது தந்தை ஒருவேளை இப்படிச் சொல்லியிருப்பார்: ஒரு மனிதன் தான் விரும்பியதையெல்லாம் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டால், குழப்பத்தின் உச்சத்தில் அவன் தன் தலையைச் சுவரில் மோதி உடைத்துக்கொள்ளக்கூடும். அல்லது இப்படிக்கூடச் சொல்லியிருக்கலாம்: எவன் ஒருவன் தான் விரும்பியதையெல்லாம் பெறுகிறானோ, அவனுக்கு விரைவில் எதை விரும்புவது என்றே தெரியாமல் போய்விடுகிறது. உல்ரிக் இதை மிகுந்த ரசனையுடன் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார். முன்னோர்களின் இந்த ஞானம் அவருக்கு ஒரு அசாதாரணமான, புதிய சிந்தனையாகத் தோன்றியது. ஒரு மனிதனின் சாத்தியக்கூறுகள், திட்டங்கள் மற்றும் உணர்வுகள் முதலில்—கட்டுப்படுத்தும் சட்டை (straitjacket) அணிவிக்கப்பட்ட ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல—முன்முடிவுகள், மரபுகள், சிரமங்கள் மற்றும் எல்லா வகையான எல்லைகளாலும் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்; அப்போதுதான் அவர் உருவாக்கும் படைப்புக்கு மதிப்பு, இயல்பான முழுமை மற்றும் நிலைத்திருக்கும் தன்மை ஆகியவை கிடைக்கக்கூடும்—உண்மையில், இச்சிந்தனை உணர்த்தும் கருத்துகள் மலைக்க வைப்பவை! எனவே, தன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பிய அந்த 'பண்புகளற்ற மனிதர்', வாழ்க்கையின் சூழல்களால் தன் ஆளுமை வெளியிலிருந்து வடிவமைக்கப்படுவதை அனுமதிக்கும் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்: தனது சிந்தனையின் ஒரு பகுதியாக, அவர் தனது வீட்டை அலங்கரிக்கும் பொறுப்பை விநியோகஸ்தர்களின் திறமைக்கே விட்டுவிட்டார்; மரபு, பாரபட்சம் மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை ஆகியவை அதில் தகுந்தவாறு பிரதிபலிக்கப்படுவதை அவர்கள் உறுதி செய்வார்கள் என்று அவர் நம்பினார். சிறிய நுழைவு மண்டபத்தின் வெண்மையான வளைவுக்கூரைக்குக் கீழே இருந்த கருமையான கலைமான் கொம்புகள் அல்லது வரவேற்பறையின் இறுக்கமான தோற்றம் கொண்ட கூரை போன்ற ஏற்கனவே இருந்த அம்சங்களை அவர் புதுப்பித்துக்கொண்டார்; மற்றபடி, பயன்பாட்டிற்கு ஏற்றதாகவும் வசதியாகவும் தோன்றியவற்றை மட்டும் கூடுதலாகச் சேர்த்துக்கொண்டார்.

அனைத்து வேலைகளும் முடிந்ததும், அவர் தலையை அசைத்தபடி தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டார்: "ஆக, இதுதான் எனக்கு அமையவிருக்கும் வாழ்க்கையா?" அவர் ஒரு அழகான சிறிய மாளிகையைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருந்தார்; அதை அப்படித்தான் அழைக்க வேண்டியிருந்தது, ஏனெனில் அத்தகைய சமூக அந்தஸ்து கொண்ட ஒருவருக்கு ஏற்ற இடமாக அது அமைந்திருந்தது—அதாவது, உயர்தர வட்டாரங்களுக்குப் பொருட்களை வழங்கும் நிறுவனங்கள் கற்பனை செய்து வைத்திருக்கும் ஒருவருக்குப் பொருத்தமான, ரசனைமிக்க இல்லம் அது. அந்த நேர்த்தியான இயந்திர அமைப்பை (கடிகாரத்தை) இயக்கி விடுவது மட்டுமே பாக்கி இருந்தது; அப்படிச் செய்திருந்தால், உயர் பதவியில் உள்ள பிரமுகர்களும் நேர்த்தியான உடை அணிந்த பெண்களும் வண்டிகளில் ஏறி அந்த இல்லத்தின் நுழைவுப் பாதை வழியாக வந்திருப்பார்கள்; அப்போது, ​​வண்டியின் படிக்கட்டுகளிலிருந்து குதித்து இறங்கும் பணியாளர்கள் உல்ரிச்சிடம் சந்தேகத்துடன், "ஐயா, உங்கள் எஜமான் எங்கே?" என்று கேட்டிருப்பார்கள். அவர் நிலவிலிருந்து திரும்பியிருந்தார்; ஆனால் நிலவில் எப்படி இருந்தாரோ, அதே நிலையில் மீண்டும் வந்து குடியேறியிருந்தார்.

@6

6.

லியோனா, அல்லது கண்ணோட்டத்தில் ஒரு மாற்றம்

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையைச் சீரமைத்துக்கொண்ட பிறகு, ஒரு மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அக்காலத்தில் உல்ரிச்சின் காதலியாக இருந்தவள் லியோன்டின்; அவள் ஒரு சிறிய பல்சுவை அரங்கில் கதைப்பாடல்களைப் பாடுபவளாக இருந்தாள். அவள் உயரமாகவும், மெலிந்தும், அதே சமயம் எடுப்பான உடல்வாகுடனும்—ஒருவித ஈர்க்கக்கூடிய உயிரற்ற தன்மையுடனும்—காணப்பட்டாள்; அவளை உல்ரிச் 'லியோனா' என்று அழைத்தான்.

அவளது கண்களில் இருந்த ஈரப்பதமான இருள், அவளது அழகான, நீண்ட, சீரான முகத்தில் தெரிந்த தீவிரமான உணர்ச்சிமிக்க பாவனை, மற்றும் ஆபாசமான பாடல்களுக்குப் பதிலாக அவள் பாடிய உணர்வுப்பூர்வமான பாடல்கள் ஆகியவை உல்ரிச்சின் கவனத்தை ஈர்த்தன. அந்தப் பழைய பாணியிலான எளிய பாடல்கள் காதல், துயரம், விசுவாசம், கைவிடப்படுதல், காட்டின் சலசலப்பு மற்றும் ட்ரவுட் (trout) மீன்களின் மின்னல் போன்றவற்றை மையமாகக் கொண்டிருந்தன. லியோனா அந்தச் சிறிய மேடையில் நிமிர்ந்து நின்றாள்—தன் எலும்பு மஜ்ஜை வரை கைவிடப்பட்டவளாக உணர்ந்தபடி—ஒரு இல்லத்தரசியின் குரலில் பொறுமையுடன் பார்வையாளர்களுக்குப் பாடல்களைப் பாடினாள்; அவ்வப்போது லேசான நாகரிகமற்ற தன்மை அதில் எட்டிப்பார்த்தாலும், அது இன்னும் விசித்திரமானதாகத் தோன்றியது.

ஏனெனில், இதயத்தின் சோகமான மற்றும் மகிழ்ச்சியான உணர்ச்சிகள் இரண்டிற்கும் அவள் ஒரே மாதிரியான, சிரமப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படும் சைகைகளையே பயன்படுத்தினாள்.

உல்ரிச்சிற்கு உடனடியாகப் பழைய புகைப்படங்கள் அல்லது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு வெளியான ஜெர்மானியக் குடும்ப இதழ்களில் இருந்த அழகான பெண்கள் நினைவுக்கு வந்தனர்; அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை உற்றுநோக்கியபோது, ​​நிஜமாக இருக்க முடியாத பல சிறிய அம்சங்கள் அந்த முகத்தை வரையறுப்பதை அவன் கவனித்தான். நிச்சயமாக, எல்லா காலங்களிலும் எல்லா வகையான முக அமைப்புகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன; ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை முகம் அக்காலத்தின் ரசனைக்கேற்பத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சி மற்றும் அழகின் இலட்சியமாக உயர்த்தப்படுகிறது; மற்ற முகங்கள் அனைத்தும் அதைப் போலவே இருக்க முயற்சிக்கின்றன; ...அழகற்றவர்கள் கூட சிகை அலங்காரம் மற்றும் ஃபேஷன் மூலம் ஓரளவிற்கு அதைச் சாதித்துவிடுகிறார்கள்; ஆனால் ஒரு விசித்திரமான வெற்றிக்காகப் பிறந்த முகங்கள் மட்டும் ஒருபோதும் வெற்றிபெறுவதில்லை—அதாவது, முந்தைய காலத்தின் அரசத்தன்மை வாய்ந்த, ஆனால் கைவிடப்பட்ட அழகின் இலட்சியம் எவ்வித சமரசமும் இன்றி வெளிப்படும் முகங்கள் அவை. காதல் சார்ந்த சூழலின் பரந்த வெறுமையில், கடந்தகால விருப்பங்களின் பிணங்களைப் போல அத்தகைய முகங்கள் மிதந்து செல்கின்றன; 'லியோன்டின்' (Leontine) பாடிய பாடலின் சலிப்பூட்டும் தன்மையைக் கண்டு வாயடைத்து நின்ற ஆண்களுக்கு—தங்களுக்கு என்ன நேர்கிறது என்றே புரியாத நிலையில்—ஒருவித உணர்வு ஏற்பட்டது; 'டேங்கோ' (tango) பாணி சிகை அலங்காரம் கொண்ட துடுக்குத்தனமான இளம் பாடகிகள் தூண்டிய உணர்வுகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட உணர்வு அது. அவளை 'லியோனா' (Leona) என்று அழைக்க உல்ரிச் (Ulrich) முடிவு செய்தான்; அவளைத் தன்வசப்படுத்துவது என்பது, ஒரு நிபுணரால் பதப்படுத்தப்பட்ட பெரிய சிங்கத்தோல் விரிப்பைச் சொந்தமாக்கிக்கொள்வதைப் போலவே அவனுக்கு விருப்பமான ஒன்றாகத் தோன்றியது.

ஆனால் அவர்களது அறிமுகம் தொடங்கியதும், லியோனா காலத்திற்குப் பொருந்தாத மற்றொரு பண்பை வெளிப்படுத்தினாள்: அவள் அதீத உணவுப் பிரியை—அதாவது, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே வழக்கிலிருந்து மறைந்துபோன ஒரு பழக்கத்தை அவள் தீவிரமாகக் கொண்டிருந்தாள். அடிப்படையில், ஏழைச் சிறுமியாக இருந்தபோது சுவையான உணவுகளை உண்ண முடியாமல் தவித்த ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடாகவே இது இருந்தது; ஆனால் இப்போது, ​​அது ஒரு கூண்டிலிருந்து விடுபட்டு முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு லட்சியத்தின் வலிமையைப் பெற்றிருந்தது. அவளது தந்தை ஒரு கண்ணியமான நடுத்தர வர்க்க மனிதராக இருந்திருக்க வேண்டும்; அவளை விரும்பும் ஆண்களுடன் அவள் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் அவர் அவளை அடிப்பார். ஆனாலும் அவள் வெளியே செல்வதை நிறுத்தவில்லை; அதற்குக் காரணம், ஒரு சிறிய பேஸ்ட்ரி கடையின் முன்புறத் தோட்டத்தில் அமர்ந்து, ஐஸ்கிரீமைச் சுவைத்தபடியே, அவ்வழியே செல்வோரை கம்பீரமாக வேடிக்கை பார்ப்பதில் அவளுக்கு இருந்த தீவிர விருப்பம்தான். அவளிடம் சிற்றின்ப உணர்வு இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது; அதே சமயம்—இதைச் சொல்வது பொருத்தமாக இருக்குமென்றால்—மற்ற விஷயங்களைப் போலவே இதிலும் அவள் மிகுந்த சோம்பேறியாகவும், எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்ள விரும்பாதவளாகவும் இருந்தாள். அவளது பருமனான உடலில், எந்தவொரு தூண்டுதலும் மூளையைச் சென்றடைய வியக்கத்தக்க வகையில் நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டது; பகல் நேரத்தில் எந்தக் காரணமும் இன்றி அவளது கண்கள் மந்தமாகிப் போவதும் உண்டு; அதே சமயம் இரவில், கூரையின் ஒரு புள்ளியை—ஏதோ ஒரு ஈயைப் பார்ப்பது போல—அசைவற்று உற்று நோக்கிக்கொண்டிருப்பாள். அதுபோலவே, முழுமையான அமைதி நிலவும்போது, ​​சில நாட்களுக்கு முன்பு அமைதியாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ளாத ஒரு நகைச்சுவை திடீரென அவளுக்குப் புரிந்ததும், அவள் சத்தமாகச் சிரிக்கத் தொடங்குவாள். ஆகையால், வேறு ஏதேனும் குறிப்பிட்ட காரணம் இல்லாத பட்சத்தில், அவள் முற்றிலும் கண்ணியமான ஒரு பெண்ணாகவே இருந்தாள். அவள் எப்படி முதன்முதலில் இந்தப் பணிக்கு வந்தாள் என்பதை யாராலும் அவளிடமிருந்து அறிய முடியவில்லை; ஒருவேளை அவளுக்கே கூட அது சரியாக நினைவில் இல்லை போலும். பாடகி ஒருவரின் பணியை வாழ்க்கையின் இன்றியமையாத பகுதியாக அவள் கருதினாள் என்பதும், கலை மற்றும் கலைஞர்களைப் பற்றி அவள் கேள்விப்பட்ட உன்னதமான விஷயங்கள் அனைத்தோடும் அப்பணியை அவள் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தாள் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; எனவே, சுருட்டுப் புகையால் சூழப்பட்ட ஒரு சிறிய மேடையில் ஏறி, மனதைத் தொடும் ஆற்றல் கொண்ட பாடல்களைப் பாடுவது அவளுக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகவும், கண்ணியமானதாகவும், மனதிற்கு உன்னத உணர்வைத் தருவதாகவும் தோன்றியது. இயல்பாகவே—கண்ணியத்திற்கு உயிர் கொடுக்கத் தேவைப்படுவது போலவே—அவள் அவ்வப்போது வெளிப்படும் ஒருவித ஒழுக்கமின்மையைக் கண்டு தயங்கவில்லை; அதே சமயம், 'இம்பீரியல் ஓபரா'வின் முதன்மைப் பாடகியும் (prima donna) சரியாக அதைத்தான் செய்கிறார் என்பதில் அவள் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாள். ஒரு நபர்—வழக்கமான நடைமுறையின்படி—பணத்திற்காகத் தன் முழு இருப்பையும் விற்காமல், தன் உடலை மட்டுமே விற்கும்போது அதை 'விபச்சாரம்' என்றுதான் அழைக்க வேண்டும் என்று ஒருவர் பிடிவாதமாக இருந்தால், லியோனாவும் அவ்வப்போது அத்தகைய விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்டாள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள பாடல் அரங்குகளில் கிடைக்கும் தினசரி ஊதியத்தின் அற்பத்தன்மையை—தனது பதினாறாவது வயதிலிருந்தே, அதாவது கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாக—ஒருவர் அறிந்திருந்தால்... ...செலவுகளைச் சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது; குளியலறை மற்றும் துணி துவைப்பதற்கான செலவுகள், பிடித்தம் செய்யப்படும் தொகைகள், உரிமையாளர்களின் கஞ்சத்தனம் மற்றும் தன்னிச்சையான போக்கு, உற்சாகமடைந்த விருந்தினர்களின் உணவு மற்றும் பானங்கள் மூலமும் அருகிலுள்ள ஹோட்டலின் அறை வாடகைகள் மூலமும் கிடைக்கும் பங்குத் தொகை - இவை அனைத்தையும் தினமும் கையாள்வது, அது குறித்து வாதிடுவது மற்றும் ஒரு வணிகரைப் போல கணக்குகளைத் தீர்ப்பது என வரும்போது, ​​ஒரு சாதாரண மனிதருக்கு வெறும் இன்ப நுகர்வாகத் தெரியும் அந்த விஷயம், தர்க்கம், நடைமுறைச் சாத்தியம் மற்றும் தொழில்முறை நெறிமுறைகளால் நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு தொழிலாக மாறிவிடுகிறது. சொல்லப்போனால், பாலியல் தொழில் என்பது மேலிருந்து பார்ப்பதற்கும் கீழிருந்து பார்ப்பதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசத்தைக் கொண்ட ஒரு விஷயமாகும்.

இருப்பினும், பாலியல் விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை லியோனா முற்றிலும் யதார்த்தமான கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அவளிடம் ஒரு காதல் உணர்வுள்ள பக்கமும் இருந்தது. இயற்கையின் ஒரு விசித்திரமான அமைப்பால், அவளது துடிப்பான, ஆடம்பரமான மற்றும் தற்பெருமை கொண்ட உந்துதல்கள்; அவளது பெருமை, பொறாமை, காமம், லட்சியம் மற்றும் பக்தி உணர்வுகள் - சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவளது ஆளுமை மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தைத் தூண்டும் சக்திகள் அனைத்தும் - 'இதயம்' என்று சொல்லப்படுவதோடு அல்லாமல், 'வயிற்றுப் பகுதி' (tractus abdominalis) அல்லது உணவு உட்கொள்ளும் செயல்பாடுகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த உந்துதல்கள் முற்காலத்தில் அத்தகைய செயல்பாடுகளுடன் வழக்கமாக இணைக்கப்பட்டிருந்தன; பழங்குடி மக்களிடமோ அல்லது நன்கு உண்டு கொழுத்த, ஆரவாரமான விவசாயிகளிடமோ இத்தகைய தொடர்பை இன்றும் காணலாம். அவர்கள் சடங்குப்பூர்வமான விருந்துகளில் வயிறார உண்பதன் மூலம் தங்கள் நாகரிகத்தையும் பிற மனிதப் பண்புகளையும் வெளிப்படுத்துவார்கள். தனது கேபரே (cabaret) விடுதியின் மேஜைகளில் லியோனா தனது கடமையைச் செய்தாள்; ஆனால் அவள் கனவு கண்டது ஒரு காதலனைப் பற்றித்தான்; அவனுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் உறவு கொள்வதன் மூலம் அந்தச் சுமையிலிருந்து விடுபட்டு, ஒரு உயர்தர உணவகத்தில், உயர்தர உணவுப் பட்டியலுக்கு முன்னால் கம்பீரமாக அமர வேண்டும் என்பதே அவளது விருப்பம். அங்குள்ள அனைத்து உணவுகளையும் ஒரே நேரத்தில் சாப்பிட அவள் விரும்பினாள்; அதே சமயம், தனக்குச் சரியான உணவைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒரு நேர்த்தியான விருந்தை அமைக்கும் திறன் இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் ஒருவித முரண்பாடான, அதே சமயம் தீவிரமான திருப்தியை அவள் அடைந்தாள். சிறிய இனிப்பு வகைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது மட்டுமே அவள் தனது கற்பனைக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்தாள்; பெரும்பாலும், இது தலைகீழ் வரிசையில் உண்ணப்படும் ஒரு பிரம்மாண்டமான இரண்டாவது இரவு உணவாக மாறிவிடும். லியோனா கருப்பு காபி மற்றும் உற்சாகமூட்டும் பானங்கள் மூலம் தனது உணர்வுகளைத் தூண்டிக்கொள்வாள்; தனது ஆசை தீரும் வரை விதவிதமான சுவையான உணவுகளால் தன்னை மகிழ்வித்துக் கொள்வாள். அதன் பிறகு, அவளது உடல் அந்தச் சிறந்த உணவுகளின் நிறைவால் தள்ளாடும் நிலையை அடையும். அவள் ஒருவித மந்தமான ஆனால் வசீகரமான பார்வையுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்ப்பாள்; இயல்பாகவே அதிகம் பேசாதவள் என்றாலும், இத்தகைய உணவுகளை உண்ட பிறகு அவற்றைப் பற்றி அசைபோடுவதை அவள் விரும்புவாள். *Polmone à la Torlogna* அல்லது *apples à la Melville* போன்ற உணவுகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ​​அதே பெயரைக் கொண்ட ஒரு இளவரசரையோ அல்லது பிரபுவையோ சந்தித்ததாக ஒருவர் எவ்வளவு அலட்சியமாகவோ அல்லது இயல்பாகவோ சொல்வாரோ, அதே பாணியில் அவள் அந்தப் பெயர்களை உச்சரிப்பாள். லியோனாவுடன் பொதுவெளியில் தோன்றுவது உல்ரிக்குக்குப் பிடிக்காததால், அவளைத் தனது வீட்டிலேயே உணவருந்த ஏற்பாடு செய்வான்; அங்கு மான் கொம்புகள் மற்றும் பழங்கால மரச்சாமான்களுக்கு மத்தியில் அவள் நிம்மதியாக உண்ணலாம். இருப்பினும், இதன் மூலம் கிடைக்க வேண்டிய சமூக அங்கீகாரம் கிடைக்காததால் அவள் ஏமாற்றமடைந்தாள்; ஒரு சமையல்காரரால் உருவாக்க முடிந்த மிகச்சிறந்த உணவுகளைக் கொண்டு, 'பண்புகள் அற்ற மனிதன்' (Man without Qualities) அவளைத் தனிமையில் அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணத் தூண்டியபோது, ​​தன் ஆன்மாவிற்காகத் தான் நேசிக்கப்படவில்லை என்பதை உணரும் ஒரு பெண்ணைப் போலவே அவளும் தன்னைத் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதாக உணர்ந்தாள். அவள் அழகானவள் மற்றும் ஒரு பாடகி - அவளுக்கு ஒளிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை - ஒவ்வொரு மாலையிலும் அவளை விரும்பும் டஜன் கணக்கான ஆண்கள் அவளது விருப்பத்திற்கு இணங்கத் தயாராக இருந்தனர். ஆனால் இந்த மனிதனோ, அவளுடன் தனிமையில் இருக்க விரும்பினாலும், "இயேசுவே, மேரியே, லியோனாவே - உன்... என்னைக் கிறங்கடிக்கிறது!" என்று சொல்லவோ, அல்லது அவளைப் பார்த்தவுடனேயே ஆவலில் தன் மீசையை நக்கிக்கொள்ளவோ ​​அவனால் முடியவில்லை; அவளது மற்ற ரசிகர்கள் அப்படிச் செய்வதை அவள் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள். லியோனா அவனைச் சற்று வெறுத்தாள் - ஆனாலும் அவள் அவனது அருகிலேயே விசுவாசமாக இருந்தாள் - அது உல்ரிக்குக்குத் தெரியும். லியோனாவின் வட்டத்தில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனால் அத்தகைய வார்த்தைகளைப் பேசக்கூடிய நாட்களும் - அவனது உதட்டில் மீசை இருந்த காலமும் - வெகு காலத்திற்கு முன்பே கடந்துவிட்டிருந்தன. ஒரு காலத்தில் தன்னால் செய்ய முடிந்த ஒன்றை, அது எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக இருந்தாலும், இனி ஒருவரால் செய்ய முடியாமல் போகும்போது, ​​அது கைகளையும் கால்களையும் செயலிழக்கச் செய்யும் ஒரு பக்கவாதத்தைப் போன்றது. உணவாலும் பானத்தாலும் தலை சுழன்றுகொண்டிருந்த தன் காதலியைப் பார்க்கும்போது அவனது கண்மணிகள் தள்ளாடின; அவளது அழகை அவளிடமிருந்து கவனமாக அப்படியே தூக்கிவிட முடியும் என்பது போல ஒருவருக்குத் தோன்றியது. ஷெஃபலின் எக்கஹார்டை மடாலயத்தின் வாசற்படியைக் கடந்து சுமந்து சென்றது அந்த டச்சஸின் அழகுதான்—தன் கையுறையில் பருந்தைக் கொண்டிருந்த அந்த உயர்குலப் பெண்ணின் அழகு, தன் கனமான கூந்தல் கிரீடத்துடன் இருந்த புகழ்பெற்ற பேரரசி எலிசபெத்தின் அழகு—அனைவரும் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இறந்துபோன மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் ஊற்றாக இருந்தது. மேலும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அவள் தெய்வீக ஜூனோவையும் நினைவூட்டினாள்—இருப்பினும், நித்தியமான மற்றும் அழியாதவளை அல்ல, மாறாக, ஒரு கடந்த கால அல்லது மங்கிவரும் சகாப்தம் "ஜூனோனியன்" என்று குறிப்பிட்டவளை. இவ்வாறு, வாழ்வின் கனவு என்பது பொருளின் மீது தளர்வாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. ஆயினும், ஒரு சிறப்பு அழைப்பிற்காக, ஒருவர்... விருந்தளிப்பவர் எதையும் விரும்பாதபோது ஒருவர் என்ன கடமைப்பட்டிருக்கிறார் என்பதையும், தன்னை மற்றவர்கள் முறைத்துப் பார்ப்பதை வெறுமனே அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதையும் அவள் உணர்ந்தாள்; எனவே, அவளால் முடிந்தவுடன், அவள் எழுந்து பாடத் தொடங்கினாள்—அமைதியாக, ஆனாலும் தன் குரலை உரக்க ஒலித்தாள். அவளுடைய தோழிக்கு, அத்தகைய மாலைகள் ஒரு புத்தகத்திலிருந்து கிழிக்கப்பட்ட ஒரு பக்கத்தைப் போலத் தோன்றின—எல்லா விதமான எண்ணங்களும் சிந்தனைகளும் நிறைந்து உயிர்ப்புடன் இருந்தன, ஆனாலும், எந்தவொரு பொருளும் அதன் சூழலிலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது பதப்படுத்தப்பட்டதைப் போல; அவை நித்தியமாக நிலைத்திருக்கும் ஒன்றின் கொடுங்கோன்மையால் நிறைந்திருந்தன—*உயிரோட்டமுள்ள ஓவியங்களுக்கு* அவற்றின் விசித்திரமான கவர்ச்சியை வழங்கும் அந்தத் தன்மை—வாழ்க்கைக்கு திடீரென்று ஒரு மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்டு, அது இப்போது அங்கே நிற்பதைப் போல: விறைப்பாக, உள்ளுக்குள் ஒத்திசைவாக, கூர்மையாக வரையறுக்கப்பட்டு, ஆனாலும், அதன் முழுமையில், அளவற்ற அர்த்தமற்றதாக இருந்தது.

@7

7.

ஒரு பலவீனமான தருணத்தில், உல்ரிச் ஒரு புதிய காதலியைப் பெறுகிறான்.



ஒரு நாள் காலை

உல்ரிச் மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் வீட்டிற்கு வந்தான். அவனது ஆடைகள் கிழிந்து தொங்கின; அடிபட்ட அவனது தலையில் ஈரமான ஒத்தடம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது; மேலும் அவனது கைக்கடிகாரமும் பணப்பையும் காணாமல் போயிருந்தன. தான் மோதிய அந்த மூன்று

பேர் அவனைக் கொள்ளையடித்தார்களா, அல்லது நடைபாதையில் அவன் மயங்கிக் கிடந்த அந்தச்

சிறிய இடைவெளியில் அமைதியான ஒரு நற்பண்பாளர் யாரேனும் அவற்றைத் திருடிச் சென்றார்களா என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் படுக்கைக்குச் சென்றான்;

அவனது சோர்வடைந்த உடல் மென்மையாகத் தாங்கப்பட்டு மீண்டும் போர்த்தப்பட்ட உணர்வில்,

அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தான்.

திடீரென்று அந்த மூன்று முகங்கள் அவனுக்கு முன்னால் தோன்றின; ஆள் அரவமற்ற அந்தத் தெருவில் அவர்களில் ஒருவன் மீது அவன் தற்செயலாக மோதியிருக்கலாம்—ஏனெனில் அவனது சிந்தனைகள்

சிதறியிருந்தன, வேறொன்றில் மூழ்கியிருந்தன—ஆனால் அந்த முகங்கள்

ஏற்கனவே கோபத்திற்குத் தயாராகவே இருந்தன; தெருவிளக்கின் ஒளிவட்டத்திற்குள்

அவை விகாரமான தோற்றத்துடன் நுழைந்தன. அங்கேதான் அவன் தவறு செய்தான். அவன்

உடனடியாகப் பயந்தது போலப் பின்வாங்கியிருக்க வேண்டும்; அதே சமயம் தனக்குப் பின்னால் வந்தவன் மீது

தன் முதுகால் பலமாக மோதியிருக்க வேண்டும்—அல்லது அவனது வயிற்றில் முழங்கையால் குத்தியிருக்க வேண்டும்—மேலும் அந்தத் கணமே தப்பிக்க முயன்றிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில்

மூன்று வலிமையான மனிதர்களுடன் சண்டையிட முடியாது. அதற்குப் பதிலாக, அவன் ஒரு கணம் தயங்கினான்.

அது முதுமையின் அறிகுறி—அவனது முப்பத்திரண்டு வயது;

அந்தக் காலகட்டத்தில், விரோதத்திற்கும் காதலுக்கும் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதல் நேரம் தேவைப்படுகிறது. கோபத்துடனும் ஏளனத்துடனும் இரவின் இருளிலிருந்து திடீரென்று தன்னை உற்றுநோக்கிய அந்த மூன்று முகங்களும் தன் பணத்தைத் தவிர வேறெதையும் குறிவைக்கவில்லை என்பதை அவன் நம்ப விரும்பவில்லை; மாறாக, தனக்கு எதிரான வெறுப்பு ஒன்றுதிரண்டு மனித உருவம் எடுத்திருக்கிறது என்ற உணர்வுக்கு அவன் இடம் கொடுத்தான். அந்த ரவுடிகள் அசிங்கமான வார்த்தைகளால் அவனைத் திட்டத் தொடங்கியபோதும், ஒரு விசித்திரமான திருப்தியை அவன் உணர்ந்தான்: ஒருவேளை அவர்கள் ரவுடிகள் அல்ல, தன்னைப்போலவே சாதாரண குடிமக்கள்—கொஞ்சம் மது போதையில் தங்களின் கட்டுப்பாடுகளை இழந்தவர்கள்—அவர்கள் தற்செயலாகக் கடந்து சென்ற அவனைக் குறிவைத்து, அவனுக்காகவும்—எந்தவொரு அந்நியனுக்காகவும்—காத்திருக்கும் ஒரு வெறுப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம்; வளிமண்டலத்தில் இடியுடன் கூடிய புயல் மறைந்திருப்பதைப் போலவே அந்த வெறுப்பும் காத்திருக்கிறது. ஏனெனில், அவரும் சில சமயங்களில் அதுபோன்ற உணர்வைத்தான் கொண்டிருந்தார். இன்று ஏராளமான மக்கள், தங்களுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட அல்லது எதிரான நிலையில் இருக்கும் மற்றொரு பெரும் கூட்டத்தினருடன் ஒரு வருந்தத்தக்க மோதல் நிலையில் இருப்பதாக உணர்கிறார்கள். ஒரு நபர் தனது சொந்த வட்டத்திற்கு வெளியே வாழும் எவரையும் ஆழமாக அவநம்பிக்கையுடன் நோக்குவது நாகரிகத்தின் ஒரு அடிப்படைப் பண்பாகும்; அதாவது, ஒரு ஜெர்மானியர் யூதரை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியாத, தாழ்ந்த பிறவியாகக் கருதுகிறாரோ, அதேபோல ஒரு கால்பந்து வீரர் பியானோ கலைஞரையும் கருதுகிறார். சொல்லப்போனால், ஒரு பொருள் அதன் எல்லைகளால் மட்டுமே தனித்து அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது—அதாவது, தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலுக்கு எதிரான ஒரு நிலைப்பாட்டின் மூலமே அது தன் இருப்பை உறுதிப்படுத்துகிறது; போப் இல்லையென்றால் லூதர் இருந்திருக்க மாட்டார், அதேபோல புறமதத்தினர் இல்லையென்றால் போப் இருந்திருக்க மாட்டார். எனவே, சக மனிதருடனான ஒருவரின் மிக ஆழமான பிணைப்பு என்பது, அவரை நிராகரிப்பதிலேயே அடங்கியிருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. நிச்சயமாக, அவர் இந்த எண்ணங்களை இவ்வளவு விரிவாகத் தொகுத்து வைத்திருக்கவில்லை; ஆயினும், நம் காலத்தின் சூழலில் ஊடுருவியிருக்கும் அந்த நிச்சயமற்ற, விரோத மனப்பான்மை அவருக்கு நன்கு பரிச்சயமானதே. அந்த உணர்வு திடீரென உருவம் பெற்று—இங்கே நிகழ்ந்தது போல—மூன்று அறிமுகமற்ற மனிதர்களாகத் தோன்றி, மின்னலையும் இடியையும் போலத் தாக்கிவிட்டு, பின்னர் என்றென்றைக்குமாக மறைந்துபோகும்போது, ​​அதன் விளைவு ஒருவித நிம்மதியைத் தருவதாகவே அமைகிறது.

இருப்பினும், அந்த மூன்று குண்டர்களை எதிர்கொள்ளும்போது அவர் அந்த விஷயத்தைப் பற்றிச் சற்று அதிகமாகவே யோசித்திருந்ததாகத் தோன்றியது. ஏனெனில், அவர்களில் முதல் நபர் அவர் மீது பாய்ந்தபோது, ​​அவர் உண்மையில் பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டார்—உல்ரிச் அவனது தாடையில் தாக்கி அவனை முந்திக்கொண்டிருந்தாலும் கூட—ஆனால், உடனடியாக அடுத்த கணமே வீழ்த்தப்பட்டிருக்க வேண்டிய இரண்டாவது நபர் மீது அவரது கைமுட்டி லேசாகவே பட்டது; ஏனெனில், அதற்குள் பின்னாலிருந்து கனமான ஒரு பொருளால் தாக்கப்பட்டதில் உல்ரிச்சின் மண்டை ஓடு கிட்டத்தட்ட உடைந்துபோகும் நிலைக்கு ஆளாகியிருந்தது. அவர் முழங்கால்கள் மடக்கிக் கீழே சரிந்தார், பிடித்து இழுக்கப்பட்டார்; பின்னர்—ஆரம்பக்கட்டச் சரிவுக்குப் பிறகு வழக்கமாக ஏற்படும் அந்த இயல்புக்கு மாறான உடல் விழிப்புணர்வுடன்—மீண்டும் எழுந்து நின்று, அந்நிய மனிதர்களின் அந்த நெரிசலுக்குள் தாக்க முற்பட்டார்; ஆனால், அளவில் பெரிதாகிக்கொண்டே போவது போல் தோன்றிய பல கைமுட்டிகளின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகி மீண்டும் கீழே வீழ்த்தப்பட்டார். தான் செய்த தவறு கண்டறியப்பட்டதும்—அது விளையாட்டுத் துறையைச் சார்ந்த ஒரு தவறு மட்டுமே, அதாவது ஒரு இலக்கைத் தாண்டிக்குதிக்க முயன்று இடையில் விழுவதைப் போன்ற ஒன்று—உல்ரிச் அமைதியாகத் தூங்கச் சென்றான். தனது தோல்வியின் பின்னணியில் ஏற்கனவே உணர்ந்திருந்த அந்த உணர்வை—அதாவது, மெல்ல மறையும் உணர்வின் சுழல் ஓட்டத்தில் கிடைக்கும் அதே இன்பத்தை—அவன் மீண்டும் அனுபவித்தான்.

மீண்டும் விழித்தெழுந்தபோது, ​​தனக்கு ஏற்பட்ட காயங்கள் தீவிரமானவை அல்ல என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, தனது அனுபவத்தைப் பற்றி மீண்டும் சிந்தித்தான். ஒரு

மோதல் எப்போதும் ஒரு கசப்பான உணர்வையே மிச்சப்படுத்துகிறது—

அதாவது, அவசரமான முறையில் ஏற்பட்ட ஒரு நெருக்கமான அறிமுகம் போன்ற உணர்வு அது—தான் தாக்கப்பட்டிருந்த போதிலும்,

உல்ரிச் தான் நடந்துகொண்ட விதம் சரியல்ல என்றே கருதினான்.

ஆனால், எதற்கு அது பொருத்தமற்றதாக இருந்தது?! ஒவ்வொரு முன்னூறு

அடி தூரத்திற்கும் ஒரு காவலர் ஒழுங்குமுறை மீறலைக் கண்காணித்துத் தண்டிக்கும் தெருக்களுக்கு மிக அருகிலேயே,

ஆதிம காடு போன்ற வலிமையையும் மன உறுதியையும் கோரும் வேறு சில இடங்களும் உள்ளன.

மனிதகுலம் விவிலியங்களையும் துப்பாக்கிகளையும், காசநோயையும் காசநோய் தடுப்பு மருந்தையும் (tuberculin) உருவாக்குகிறது. அது

ஜனநாயகத்தன்மை கொண்டது... ...அரசர்கள் மற்றும் பிரபுக்கள்; அது தேவாலயங்களை எழுப்புகிறது, அதே சமயம் அவற்றுக்கு எதிராகப் பல்கலைக்கழகங்களையும் உருவாக்குகிறது; அது மடாலயங்களை ராணுவ முகாம்களாக மாற்றுகிறது, ஆனால் அந்த முகாம்களுக்கு ராணுவ மதகுருக்களையும் நியமிக்கிறது. இயல்பாகவே, அது குண்டர்களின் கைகளில் ஈயம் நிரப்பப்பட்ட ரப்பர் குழாய்களை— சக மனிதனின் உடலைத் தாக்கிச் சிதைப்பதற்கான கருவிகளை—கொடுக்கிறது; அதே வேளையில், அந்தத் தனிமையான, சிதைக்கப்பட்ட உடலுக்கு மென்மையான படுக்கையையும் வழங்குகிறது—அதே போன்றதொரு படுக்கைதான், ஆழ்ந்த மரியாதையும் கவனிப்பும் மட்டுமே நிறைந்திருப்பதைப் போல, இந்தத் தருணத்தில் உல்ரிச்சைச் சூழ்ந்திருந்தது. சொல்லப்போனால், இது வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகள், ஒவ்வாமைகள் மற்றும் குறைபாடுகள் குறித்த ஒரு பரிச்சயமான கதைதான். இதைப் பார்த்து ஒருவர் புன்னகைக்கலாம் அல்லது பெருமூச்சு விடலாம். ஆனால் உல்ரிச்சின் அணுகுமுறை அதுவல்ல. வாழ்க்கையை நோக்கிய மனப்பான்மையில் காணப்படும் அந்த 'விதிக்கு அடிபணிதல்' மற்றும் 'அளவுக்கு அதிகமான செல்லம் கொடுத்தல்' கலந்த போக்கை அவர் வெறுத்தார்—அதாவது, ஒரு வயதான திருமணமாகாத அத்தை தனது இளம் மருமகனின் முரட்டுத்தனமான நடத்தையைப் பொறுத்துக்கொள்வதைப் போல, வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளையும் அரைகுறை நடவடிக்கைகளையும் சகித்துக்கொள்ளும் ஒரு நிலைப்பாடு அது. ஆயினும், அங்கேயே படுத்திருப்பது மனித விவகாரங்களின் குழப்பநிலையைப் பயன்படுத்திக்கொள்வது போன்றது என்பது தெரிந்தும், அவர் உடனடியாகப் படுக்கையை விட்டு எழவில்லை; ஏனெனில் பல வகைகளில், ஒட்டுமொத்த ஒழுங்கிற்காகப் பாடுபடுவதற்குப் பதிலாக, தனிப்பட்ட முறையில் தீமையைத் தவிர்த்து நன்மையைச் செய்வது என்பது—ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்தைப் பலிகொடுத்து மனசாட்சியுடன் செய்துகொள்ளும் அவசரமான சமரசமாகவும், ஒரு குறுக்குவழியாகவும், தனிப்பட்ட வட்டத்திற்குள் பின்வாங்குவதாகவும் அமைகிறது.

உண்மையில், அந்தத் தன்னிச்சையான அனுபவத்திற்குப் பிறகு, துப்பாக்கிகளையோ அல்லது அரசர்களையோ ஒழிப்பதிலோ, அல்லது முட்டாள்தனத்தையும் தீமையையும் குறைக்கும் சிறிய அல்லது பெரிய முன்னேற்றங்களிலோ கூட பெரிய மதிப்பு ஏதுமில்லை என்றே உல்ரிச்சுக்குத் தோன்றியது; ஏனெனில், துன்பங்கள் மற்றும் தீமைகளின் அளவு உடனடியாகப் புதியவற்றால் நிரப்பப்பட்டுவிடுகிறது—உலகத்தின் ஒரு கால் முன்னோக்கி எடுத்து வைக்கப்படும்போதே மற்றொரு கால் பின்னோக்கி நழுவிச் செல்வதைப் போல இது நிகழ்கிறது. இதற்கான காரணத்தையும், அதன் ரகசிய இயக்கமுறையையும் ஒருவர் கண்டறிய வேண்டும்! காலாவதியான கொள்கைகளின்படி ஒரு நல்ல மனிதனாக இருப்பதை விட, அது நிச்சயமாக ஈடு இணையற்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கும்; ஆகவே, அறநெறி சார்ந்த தளத்தில், நன்மை செய்வதில் வெளிப்படும் அன்றாட வீரத்தை விட, ஒரு படைத் தலைமையக அதிகாரியின் (General Staff officer) பணிகளிலேயே உல்ரிச் அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

அன்று இரவு நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்தின் அடுத்தகட்டத்தையும் அவர் இப்போது நினைவுகூர்ந்தார்.

துரதிர்ஷ்டவசமான அந்த மோதலுக்குப் பிறகு அவருக்கு நினைவு திரும்பியபோது, ​​நடைபாதைக்கு அருகில் ஒரு வாடகை கார் வந்து நின்றது; ஓட்டுநர் காயமடைந்த அந்த அந்நியரைத் தோள்களில் பிடித்துத் தூக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார், ஒரு பெண் தேவதையைப் போன்ற முகபாவனையுடன் அவர் மீது குனிந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உணர்வுகள் தீவிரமடையும் இத்தகைய தருணங்களில், ஒருவருக்கு எல்லாம் குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்களில் வரும் உலகத்தைப் போலவே தோன்றும்; ஆனால் விரைவில் அந்த மயக்க நிலை மறைந்து எதார்த்தம் திரும்பியது. தன் நலனில் அக்கறை கொண்ட ஒரு பெண்ணின் அருகாமை உல்ரிச்சிற்கு ஒரு மென்மையான, புத்துணர்ச்சியூட்டும் உணர்வை அளித்தது—அது 'ஓ-கொலோன்' (eau de Cologne) நறுமணத்தைப் போல இதமாகவும் புத்துணர்ச்சி தருவதாகவும் இருந்தது. அதனால் தனக்குக் கடுமையான காயம் எதுவும் ஏற்பட்டிருக்காது என்பதை அவர் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டு, மீண்டும் சரியாக எழுந்து நிற்க முயன்றார். முதலில் அவரால் அதில் முழுமையாக வெற்றிபெற முடியவில்லை; அதனால் அந்தப் பெண், உதவி கிடைக்கும் இடத்திற்கு அவரை அழைத்துச் செல்வதாகக் கவலையுடன் முன்வந்தார். உல்ரிச் தன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்; அவர் உண்மையிலேயே திகைத்துப்போய், உதவியற்ற நிலையில் காணப்பட்டதால், அந்தப் பெண்ணும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார். காருக்குள் ஏறியதும் அவர் விரைவாகத் தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார். தனக்கு அருகில் ஒரு தாய்க்குரிய, அதே சமயம் உணர்வுப்பூர்வமான ஒரு பெண்ணின் இருப்பை அவர் உணர்ந்தார்—அது உதவத் துடிக்கும் உயரிய எண்ணங்களின் மென்மையான மேகக்கூட்டம் போல இருந்தது. அந்த இதமான சூழலில், ஒரு அவசரமான செயலைச் செய்ததற்கான சந்தேகம் மற்றும் பயம் எனும் பனிக்கட்டிகள் அவர் மனதில் மீண்டும் உருவாகத் தொடங்கின; அவை மென்மையாக விழும் பனித்துகள்களைப் போல அந்தச் சூழலை நிரப்பின. அவர் தன் அனுபவத்தை விவரித்தார்; அவரை விடச் சற்று இளையவராக—ஒருவேளை முப்பது வயது மதிக்கத்தக்கவராக—தோற்றமளித்த அந்த அழகான பெண், மனிதர்களின் வன்முறையைக் கண்டு வருந்தியதுடன், உல்ரிச்சின் பரிதாபகரமான நிலையைக் கண்டு மிகவும் அனுதாபம் கொண்டார். இயல்பாகவே, நடந்த நிகழ்வை அவர் தீவிரமாக நியாயப்படுத்தத் தொடங்கினார்; தனக்கு அருகில் இருந்த, ஆச்சரியமும் தாய்க்குரிய கனிவும் கொண்ட அந்த அழகிய பெண்ணிடம், இத்தகைய சண்டை அனுபவங்களை அவற்றின் விளைவுகளைக் கொண்டு மட்டும் மதிப்பிடக்கூடாது என்று விளக்கினார். உண்மையில், இவற்றின் மீதான ஈர்ப்பு எதிலுள்ளது என்றால்—

சாதாரண வாழ்க்கையில் வேறெங்கும் காண முடியாத வேகத்தில், மிக நுட்பமான சமிக்ஞைகளின் வழிகாட்டுதலோடு, ஒரு நொடிப்பொழுதில்—பலதரப்பட்ட மற்றும் ஆற்றல்மிக்க அசைவுகளை, ஒன்றுடன் ஒன்று மிகத் துல்லியமாக ஒருங்கிணைத்துச் செயல்படுத்த வேண்டியுள்ளது; இச்செயல்பாடுகளை உணர்வுபூர்வமாக மேற்பார்வையிடுவது என்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகிவிடுகிறது. மாறாக, ஒவ்வொரு விளையாட்டு வீரருக்கும் ஒரு விஷயம் தெரியும்: போட்டிக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பே பயிற்சியை நிறுத்திவிட வேண்டும்; தசைநார்கள் மற்றும் நரம்புகள் தங்களுக்குள் ஒரு இறுதிப் புரிதலை எட்ட அனுமதிப்பதற்காகவே இது செய்யப்படுகிறது—அதாவது, இதில் தனிப்பட்ட விருப்பமோ, நோக்கமோ அல்லது உணர்வுநிலையோ குறுக்கிடாமல் இருக்க வேண்டும். செயல்புரியும் தருணத்தில் நிலைமை எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கும் என்று அல்ரிச் விவரித்தார்: தசைநார்கள் மற்றும் நரம்புகள் உடலோடு ஒருவிதப் போராட்டத்திலோ அல்லது ஊடாடலிலோ ஈடுபடுகின்றன; ஆயினும்—சிவில் சட்டத்தின்படி வெளி உலகிலிருந்து தனித்து அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அந்த முழுமையான உடல், ஆன்மா, மற்றும் விருப்பம் கொண்ட அந்த முழு ஆளுமையும்—காளை மீது அமர்ந்து செல்லும் யூரோப்பாவைப் போல, இவற்றின் மேற்பரப்பில் வெறும் பயணிகளாகவே கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள்; மேலும், எப்போதெல்லாம் நிலைமை இப்படி இருப்பதில்லையோ—அதாவது, துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த இருளில் சிந்தனையின் மிகச் சிறிய கீற்றாவது ஊடுருவிவிடுகிறதோ—அப்போதெல்லாம் அந்த முயற்சி நிச்சயமாகத் தோல்வியிலேயே முடிகிறது.

பேசப் பேச உல்ரிச் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டார். அடிப்படையில்—அவர் இப்போது வலியுறுத்தியது என்னவென்றால்—இந்த முழுமையான அதீத உணர்வுநிலை அல்லது உணர்வுபூர்வமான 'நான்' எனும் நிலையைக் கடந்து செல்லும் அனுபவமானது, அனைத்து மதங்களின் ஞானிகளும் அனுபவித்த அந்த மறைபொருள் சார்ந்த அனுபவங்களுக்கு இணையானதாகும்; எனவே, இது நித்தியமான தேவைகளுக்கு ஒரு நவீன கால மாற்றாக—ஒருவேளை முழுமையற்றதாக இருக்கலாம், ஆனாலும் ஒரு மாற்றாகவே—அமைந்திருந்தது. குத்துச்சண்டை அல்லது இது போன்ற விளையாட்டுகள், இத்தகைய உணர்வுகளை ஒரு பகுத்தறிவு சார்ந்த கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டுவருவதால், அவற்றை ஒரு வகையான இறையியலாகக் கூடக் கருதலாம்—இந்தக் கருத்து இப்போதே பரவலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாவிட்டாலும் கூட. உல்ரிச் தனது தோழியிடம் இவ்வளவு உற்சாகத்துடன் திரும்பியதற்கு ஒரு காரணம், அவர் தன்னை மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் கண்டிருந்ததை அவளை மறக்கடிக்கச் செய்ய வேண்டும் என்ற வீணான விருப்பமாகக்கூட இருக்கலாம். அந்தச் சூழலில், அவர் தீவிரமாகப் பேசுகிறாரா அல்லது வேடிக்கையாகப் பேசுகிறாரா என்பதை அவளால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. எவ்வாறாயினும், விளையாட்டின் கண்ணோட்டத்தில் இறையியலை விளக்க அவர் முயன்றது அவளுக்கு மிகவும் இயல்பானதாகவே தோன்றியது—விளையாட்டு என்பது முற்றிலும் நவீனமான ஒரு விஷயம்; ஆனால் இறையியல் என்பது, பல தேவாலயங்கள் இன்றும் இருந்தபோதிலும், அதைப் பற்றி ஒருவருக்கு எதுவுமே தெரியாத ஒரு விஷயம்—ஆகவே இந்த அணுகுமுறை சுவாரஸ்யமானதாகவும் இருந்தது. எது எப்படியாயினும், ஒரு மிகச் சிறந்த அறிவாளியை மீட்கும் வாய்ப்பு தனக்குக் கிடைத்ததை ஒரு மகிழ்ச்சியான தற்செயல் நிகழ்வாகவே அவள் கருதினாள்; அதே சமயம், அவருக்குத் தலையில் பலமான அடிபட்டு (மூளை அதிர்ச்சி ஏற்பட்டு) இருக்குமோ என்றும் அவள் அவ்வப்போது யோசித்தாள். அர்த்தமுள்ள ஒன்றைச் சொல்ல விரும்பிய உல்ரிச், அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி இயல்பாக ஒரு கருத்தைக் கூறினார்: காதலும் கூட மதத்தன்மை கொண்ட அதே சமயம் ஆபத்தான அனுபவங்களில் ஒன்றுதான்; ஏனெனில் அது ஒருவரைப் பகுத்தறிவின் பிடியிலிருந்து விடுவித்து, எவ்வித ஆதாரமும் இல்லாத ஒரு அந்தர நிலையில் மிதக்க வைக்கிறது.

"ஆம்," அந்தப் பெண்மணி சொன்னாள், "ஆனால் விளையாட்டு என்பது ஒருவிதமான கரடுமுரடான விஷயம் அல்லவா?"

"நிச்சயமாக," உல்ரிச் உடனே ஒப்புக்கொண்டார், "விளையாட்டு கரடுமுரடானதுதான். போட்டித்தன்மை கொண்ட விளையாட்டுகள் வழியாக வெளிப்படுத்தப்படும், பரவலான மற்றும் உலகளாவிய வெறுப்புணர்வின் ஒரு வடிவம் அல்லது வெளிப்பாடு என்று அதைக் கூறலாம். மக்கள் இதற்கு நேர்மாறானதைக் கூறுகிறார்கள்—அதாவது விளையாட்டு பிணைப்புகளை வளர்க்கிறது, பங்கேற்பாளர்களைத் தோழர்களாக்குகிறது என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் உண்மையில் அது எதை நிரூபிக்கிறது என்றால், கரடுமுரடான தன்மைக்கும் காதலுக்கும் இடையிலான இடைவெளி என்பது, பெரிய, வண்ணமயமான, ஆனால் பேசாத ஒரு பறவையின் ஒரு இறக்கைக்கும் மற்றொன்றுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை விட அதிகமானதல்ல." அவன் சிறகுகளின் மீதும், வண்ணமயமான ஆனால் சத்தமற்ற அந்தப் பறவையின் மீதும் தன் கவனத்தைக் குவித்திருந்தான்—அச்சிந்தனைக்குத் தர்க்கரீதியான அர்த்தம் ஏதுமில்லை என்றாலும், வாழ்வு தனது எல்லையற்ற பரிமாணத்தில் முரண்பட்ட எதிர்நிலைகள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் நிறைவு செய்யும் அந்தப் பேரளவிலான புலன் இன்பத்தின் சாயல் அதில் கலந்திருந்தது; அவனுடன் வந்திருந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு இதில் துளியும் புரிதல் இல்லை என்பதை அவன் இப்போது உணர்ந்தான்; ஆயினும், அவளைச் சுற்றி ஒரு மென்மையான பனிப்பொழிவு போன்றதொரு சூழல் அந்த வண்டிக்குள் அடர்த்தியாகிக்கொண்டே இருந்தது. பிறகு அவன் முழுமையாக அவள் பக்கம் திரும்பி, இது போன்ற உடல் சார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில் அவளுக்கு ஏதேனும் தயக்கம் அல்லது வெறுப்பு இருக்கிறதா என்று கேட்டான். சொல்லப்போனால், உடல் சார்ந்த செயல்பாடுகள் அக்காலத்தில் மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டிருந்தன; ஆனால் அடிப்படையில் அது ஒரு விசித்திரமான, ஒருவித அருவருப்பான உணர்வையே தந்தது. ஏனெனில், உடல் தீவிரப் பயிற்சியின் மூலம் உச்சகட்டத் திறனை அடையும்போது, ​​அதுவே மேலாதிக்கம் செலுத்தியது; எந்தவொரு தூண்டுதலுக்கும்—அனுமதி கேட்காமலே—அது மிகத் துல்லியமான, தானியக்க அசைவுகளுடன் எதிர்வினையாற்றியது. இதனால், உடலின் ஏதோ ஒரு உறுப்பில் குடிகொண்டிருக்கும் தன் சொந்த ஆளுமையே தன்னை எங்கோ இழுத்துச் செல்வது போலவும், தான் ஒரு வெறும் பார்வையாளனாக மட்டுமே இருப்பதாகவும் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு அந்த மனிதனுக்கு ஏற்பட்டது.

உண்மையில், இந்தக் கேள்வி அந்த இளம் பெண்ணை ஆழமாகப் பாதித்ததாகத் தோன்றியது; அவள் அந்த வார்த்தைகளால் கலக்கமடைந்தாள்; வேகமாக மூச்சுவிட்டபடியே, எச்சரிக்கையுடன் சற்று விலகி அமர்ந்தாள். சற்று முன் விவரிக்கப்பட்ட அந்தச் செயல்முறைக்கு இணையான ஒன்று—திடீரென மூச்சை உள்ளிழுத்தல், முகத்தில் ரத்த ஓட்டம் பாய்ந்து சிவத்தல், படபடக்கும் இதயம் மற்றும் பிற எதிர்வினைகள்—அவளுக்குள் தூண்டப்பட்டதாகத் தோன்றியது. ஆனால் சரியாக அந்தத் தருணத்தில், உல்ரிச்சின் (Ulrich) குடியிருப்புக்கு முன்னால் வண்டி நின்றது. அவனுக்கு உதவிய அந்தப் பெண்ணுக்குத் தன் நன்றியைத் தெரிவிப்பதற்காக அவளது முகவரியைக் கேட்க மட்டுமே அவனால் முடிந்தது; ஆனால்—அவனுக்கு ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில்—அந்த வாய்ப்பு அவனுக்கு மறுக்கப்பட்டது. இறுதியில், திகைத்துப்போன அந்த அந்நியப் பெண்மணி உள்ளே சென்றதும், கருப்பு நிற இரும்புக் கதவு 'கிணீர்' என்ற சத்தத்துடன் மூடிக்கொண்டது.

அங்கிருந்து பார்த்தால், மின்விளக்குகளின் ஒளியில் ஒரு பழைய பூங்காவின் மரங்கள் உயர்ந்து அடர்த்தியாகத் தெரிந்திருக்கும்; ஜன்னல்களில் விளக்குகள் ஒளிர்ந்திருக்கும்; நேர்த்தியாக வெட்டப்பட்ட மரகதப் பச்சை நிறப் புல்வெளியின் மீது, ஒரு சிறிய, அந்தரங்கமான மாளிகையின் தாழ்வான பகுதிகள் பரவியிருக்கும்; ஓவியங்கள் மற்றும் வண்ணமயமான புத்தக வரிசைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சுவர்களை ஒருவேளை காண முடிந்திருக்கலாம்; வண்டியில் உடன் வந்த அந்தப் பெண்—இப்போது பின்னால் விடப்பட்ட நிலையில்—எதிர்பாராத விதமாக அழகானதொரு வாழ்வுச் சூழலுக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருப்பாள். அப்படித்தான் அது நிகழ்ந்திருந்தது; நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே சலிப்பளித்துவிட்ட அந்த வகையான காதல் சாகசங்களில் மீண்டும் தன் நேரத்தைச் செலவிட நேர்ந்தால் அது எவ்வளவு விரும்பத்தகாததாக இருந்திருக்கும் என்று உல்ரிச் (Ulrich) யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு பெண் வருகை தந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது; அப்பெண் தன் பெயரைத் தெரிவிக்க மறுத்ததோடு, முகத்தை முழுமையாக மறைக்கும் வகையிலான திரையுடன் உள்ளே நுழைந்தாள். அவனது நலனில் அக்கறை காட்டுவது போன்ற பாவனையில், காதல் மற்றும் நற்பணி சார்ந்த ஒரு சூழலில் அந்தச் சாகசத்தைத் தொடர முன்முயற்சி எடுத்தது அவளேதான்—அதாவது, முன்னதாகத் தன் பெயரையோ முகவரியையோ தெரிவிக்க மறுத்த அதே பெண்தான்.

இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, பொனடீயா (Bonadea) ஏற்கனவே அவனது காதலியாகியிருந்தாள்.

@8

8.

ககானியா

தையல்காரர்கள் மற்றும் முடிதிருத்துபவர்கள் தொடர்பான விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, கண்ணாடியில் தன்னை ரசித்துப் பார்க்கும் அந்த வயதில், ஒருவர் தனது வாழ்நாளைக் கழிக்க விரும்பும் ஒரு இடத்தைப் பற்றி—அல்லது தனிப்பட்ட முறையில் அங்கு வசிக்க விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும், அங்கு சிறிது காலம் தங்குவது ஒரு 'ஸ்டைலான' விஷயமாகக் கருதப்படும் ஒரு இடத்தைப் பற்றி—கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு. நீண்ட காலமாக, சமூகத்தால் முன்வைக்கப்படும் அத்தகைய ஒரு லட்சியக் கனவு, 'அமெரிக்கத்தன்மை' மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நகரமாகவே இருந்து வருகிறது; அங்கு அனைத்தும் ஒரு ஸ்டாப்-வாட்ச் (stopwatch) கடிகாரத்தின் கட்டுப்பாட்டில், மிக வேகமாக இயங்குவதையோ அல்லது அப்படியே உறைந்து நிற்பதையோ காணலாம். காற்று மண்டலமும் நிலப்பரப்பும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த போக்குவரத்துப் பாதைகளால் ஆன ஒரு பெரும் எறும்புப் புற்றைப் போலக் காட்சியளிக்கின்றன. வான்வழிப் பாதைகள், தரைவழிப் பாதைகள் மற்றும் நிலத்தடிப் பாதைகள்—அத்துடன் மக்களைக் கடத்தும் குழாய் அமைப்புகள் (pneumatic tubes) மற்றும் வாகனங்களின் அணிவகுப்புகள்—கிடைமட்டமாகப் பாய்கின்றன; அதேவேளையில் அதிவேக மின்தூக்கிகள் (elevators) மக்களை ஒரு போக்குவரத்து மட்டத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு செங்குத்தாகக் கொண்டு செல்கின்றன. சந்திப்புகளில், ஒரு போக்குவரத்துச் சாதனத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மனிதர்கள் தாவிக் குதிக்கிறார்கள்; அந்த இயக்கத்தின் தாளகதி அவர்களைத் தன்னிச்சையாக இழுத்துச் செல்கிறது—அந்தத் தாளகதி ஒருவிதமான 'சின்கோபேஷன்' (syncopation) எனப்படும் தாள மாற்றத்தை, அதாவது இரண்டு பெரும் வேகப் பாய்ச்சல்களுக்கு இடையே ஒரு சிறிய இருபது வினாடி இடைவெளியை உருவாக்குகிறது; அந்தப் பொதுவான இயக்கத்தின் இடைவேளைகளில் சில அவசர வார்த்தைகள் பரிமாறப்படுகின்றன. கேள்விகளும் பதில்களும் ஒரு இயந்திரத்தின் பாகங்களைப் போல ஒன்றோடொன்று கச்சிதமாகப் பொருந்துகின்றன; ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் மிகத் துல்லியமான பணிகள் மட்டுமே உள்ளன, மேலும் தொழில்கள் அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் குழுக்களாக அமைந்துள்ளன; மக்கள் பயணத்திலேயே உணவருந்துகிறார்கள், பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் வேறு சில பகுதிகளில் குவிந்துள்ளன, மேலும் மனைவி, குடும்பம், கிராமபோன் மற்றும் ஆன்மா ஆகியவற்றைத் தேடிச் செல்லும் இடங்களாக வேறு சில கோபுரங்கள் தனித்து நிற்கின்றன. பதற்றம் மற்றும் ஓய்வு, செயல்பாடு மற்றும் காதல் ஆகியவை கால அடிப்படையில் கண்டிப்பாகப் பிரிக்கப்பட்டு, துல்லியமான ஆய்வக முடிவுகளின்படி சமநிலைப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தச் செயல்பாடுகளில் ஏதேனும் ஒன்றில் சிரமம் ஏற்பட்டால், அதை அப்படியே விட்டுவிடுகிறார்கள்; ஏனெனில் வேறு ஏதோ ஒன்று—அல்லது சில சமயங்களில் ஒரு சிறந்த வழி—கிடைக்கிறது, அல்லது தவறவிட்ட வழியை வேறொருவர் கண்டறிகிறார். அதனால் எந்தத் தீங்கும் நேர்வதில்லை; ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட தனிப்பட்ட இலக்கை இடைவிடாமல் பின்தொடர வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் கூட்டு ஆற்றலை வீணடிப்பது போல வேறு எதுவும் செய்வதில்லை. துடிப்பான ஆற்றல் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், தயங்காமலோ அல்லது அதிக நேரம் ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்காமலோ செயல்பட்டால், ஒவ்வொரு பாதையும் ஒரு சிறந்த இலக்கை நோக்கியே அழைத்துச் செல்கிறது. இலக்குகள் சிறிய அளவிலானவையாக இருக்கலாம், ஆனால் வாழ்க்கையோ மிகக் குறுகியது; இவ்வழியில், ஒருவன் அதிலிருந்து முழுமையான சாதனை உணர்வைப் பெறுகிறான்—மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு மனிதனுக்குத் தேவைப்படுவது அது மட்டுமே. ஏனெனில், ஒருவன் உண்மையில் சாதிப்பதே அவனது ஆன்மாவை வடிவமைக்கிறது; ஆனால் எதை விரும்பியும் அதை அடையத் தவறுகிறானோ, அது அவனது ஆன்மாவைச் சிதைக்கிறது. மகிழ்ச்சியைப் பொறுத்தவரை, ஒருவன் எதை விரும்புகிறான் என்பது முக்கியமல்ல, மாறாக அதை அவன் சாதிக்கிறானா என்பதே முக்கியம்.

மேலும், பலவீனமான தனிநபர்களின் தொகுப்பிலிருந்தும் ஒரு அற்புதமான முழுமை உருவாக முடியும் என்பதை விலங்கியல் நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

நிச்சயமாக, காரியங்கள் இப்படித்தான் நடக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை; ஆனால் அத்தகைய எண்ணங்கள், நம்மை அலைக்கழித்து இழுத்துச் செல்லும் அந்த ஓய்வற்ற இயக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கும் பயணக் கனவுகளின் பாற்பட்டவை. அவை மேலோட்டமானவை, பதற்றமானவை மற்றும் நிலையற்றவை. உண்மையில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரியும். எந்த ஒரு கணத்திலும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தை உருவாக்கும் ஆற்றல் நம் கைகளில்தான் இருக்கிறது என்றும், நம் அனைவருக்கும் ஏற்ற ஒரு திட்டத்தை நாம் வகுக்க வேண்டும் என்றும் ஒருவன் நினைக்கலாம். தற்போதைய "வேக" அமைப்பு நமக்குச் சரியாக வரவில்லை என்றால், நாம் வேறொன்றை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்! உதாரணமாக, மிக மெதுவான ஒரு வேகம்; அதனுடன் கடற்புழுவைப் (sea-snail) போல மர்மமான ஆனந்தம் மெல்லப் படர வேண்டும், மேலும் கிரேக்கர்கள் பெரிதும் போற்றிய அந்த ஆழமான, அமைதியான 'மாட்டுப் பார்வை' (bovine gaze) இருக்க வேண்டும். ஆனால் உண்மையில் நிலைமை அப்படி இல்லை. அந்த அமைப்பு நம்மைத் தன் பிடியில் வைத்துள்ளது. ஒருவன் அதற்குள் இரவும் பகலும் பயணிக்கிறான்; மற்ற எல்லாச் செயல்களையும்—அதாவது சவரம் செய்தல், உண்ணுதல், உடலுறவு கொள்ளுதல், புத்தகங்கள் வாசித்தல், தொழில் செய்தல் போன்றவற்றை—நான்கு சுவர்களும் நிலையாக நிற்பது போலவே செய்கிறான். இதில் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தச் சுவர்கள் நகர்வது அவனுக்குத் தெரிவதே இல்லை; அவை நீண்ட, வளைந்த, தடவிப் பார்க்கும் இழைகளைப் போலத் தங்கள் தண்டவாளங்களை முன்னால் நீட்டிக்கொண்டே செல்கின்றன—எங்கே செல்கின்றன என்றே தெரியாமல்.

மேலும், காலத்தின் போக்கை நிர்ணயிக்கும் சக்திகளின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவும் ஒருவன் விரும்பலாம். அது மிகவும் தெளிவற்ற ஒரு பங்கு; நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு வெளியே பார்க்கும்போது நிலப்பரப்பு மாறியிருப்பதைக் காணலாம். கடந்து செல்லும் காட்சிகள் வேறு வழியின்றி அவ்வாறு கடந்து செல்கின்றன; இருப்பினும், எதையும் மாற்ற முடியாது என்ற மனநிறைவு அல்லது இயலாமை இருந்தபோதிலும், ஒருவிதமான சங்கடமான உணர்வு மேலோங்குகிறது—ஏதோ இலக்கைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டோம் என்றோ அல்லது தவறான பாதையில் வந்துவிட்டோம் என்றோ தோன்றும் உணர்வு அது. ஒரு நாள்,

ஒரு தீவிரமான உந்துதல் எழுகிறது: இறங்கிவிடு! குதித்துவிடு! பயணம் நின்றுவிட வேண்டும், வளர்ச்சி தொடராமல் முற்றுப்பெற வேண்டும், ஓரிடத்தில் தேங்கிவிட வேண்டும், தவறான திருப்பம் எடுக்கப்பட்ட அந்தப் புள்ளிக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அது! ஆஸ்திரியப் பேரரசு நிலவிய அந்த நல்ல பழைய நாட்களில்,

அத்தகைய சூழலில் ஒருவர் காலத்தின் ஓட்டத்தைக் குறிக்கும் அந்த ரயிலிலிருந்து இறங்கி, சாதாரண ரயில்பாதையில் செல்லும் ஒரு சாதாரண ரயிலில் ஏறி, வீட்டிற்குத் திரும்ப முடிந்திருந்தது. ககானியா எனும் அந்த நாட்டில்—பல விதங்களில் முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தும் உரிய அங்கீகாரம் பெறாமல், காலப்போக்கில் மறைந்துபோன, தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட அந்த நாட்டில்—

வேகம் இருந்ததுதான், ஆனால் அது அளவுக்கு அதிகமானதாக இருக்கவில்லை. வெளிநாட்டில் இருந்தபடி அந்த நாட்டைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம், அகன்ற, வெண்மையான, செழிப்பான அந்தத் தெருக்களின் நினைவுகள்... ...அணிவகுக்கும் படைப்பிரிவுகளும் கூடுதல் தபால் பாதைகளும், ஒழுங்கின் ஆறுகளைப் போல—வெளிறிய சிப்பாய்களின் அணிவகுப்புப் பட்டைகளைப் போல—நாடாளுமன்றத்தின் காகிதம் போன்ற கரத்தால் பிரதேசங்களைச் சூழ்ந்து, எல்லா திசைகளிலும் நிலத்தைக் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. அவை எத்தகைய நிலங்கள்! அங்கே பனியாறுகளும் கடலும், சுண்ணாம்புப் பாறை நிலப்பரப்புகளும் போஹேமியன் கோதுமை வயல்களும் இருந்தன; அட்ரியாட்டிக் கடலோர இரவுகள்,

ஓய்வின்றி ஒலிக்கும் வெட்டுக்கிளிகளின் சத்தத்தால் உயிர்ப்புடன் இருந்தன,

மேலும், மேல்நோக்கிய நாசித் துவாரங்களிலிருந்து வரும் மூச்சைப் போல புகைபோக்கிகளிலிருந்து புகை எழும் ஸ்லோவாக் கிராமங்களும் இருந்தன, மேலும் அந்தக் கிராமம்,

இரண்டு சிறிய குன்றுகளுக்கு இடையில் பதுங்கியிருந்தது,

அங்கே பதுங்கியிருக்கும் குழந்தையை அரவணைப்பதற்காக பூமி தன் இதழ்களை லேசாகப் பிரித்தது போல. நிச்சயமாக, இந்தச் சாலைகளில் தானியங்கி வாகனங்களும் உருண்டோடின—ஆனால் அவை அதிக எண்ணிக்கையில் இல்லை. இங்கேயும் வான்வெளியைக் கைப்பற்றுவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன—ஆனால் அதிகத் தீவிரத்துடன் இல்லை. அவ்வப்போது, ஒரு கப்பல் தென் அமெரிக்கா அல்லது கிழக்கு ஆசியாவிற்குப் புறப்படும்—ஆனால் அடிக்கடி இல்லை. உலகளாவிய பொருளாதார அல்லது அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கான எந்த லட்சியமும் இருக்கவில்லை; அந்த நாடு, உலகின் பண்டைய அச்சுகள் சந்திக்கும் ஐரோப்பாவின் மையத்தில் அமைந்திருந்தது. "காலனி" மற்றும் "கடல் கடந்த" போன்ற சொற்கள், முற்றிலும் சோதிக்கப்படாத மற்றும் தொலைதூரமான ஒன்றாக ஒலித்தன. ஆடம்பரம் பேணப்பட்டது—ஆயினும், பிரெஞ்சுக்காரர்களின் நுட்பமான நேர்த்தியுடன் அல்ல. விளையாட்டுகள் விளையாடப்பட்டன—ஆனால் ஆங்கிலோ-சாக்சன்களின் முட்டாள்தனமான ஆர்வத்துடன் அல்ல. இராணுவத்திற்காகப் பெரும் தொகைகள் செலவிடப்பட்டன—ஆயினும், அந்த நாடு வல்லரசுகளில் இரண்டாவது பலவீனமானதாக இருப்பதை உறுதிசெய்யும் அளவுக்கு மட்டுமே. தலைநகரமும் கூட, உலகின் மற்ற பெரிய பெருநகரங்களை விடக் கணிசமாகச் சிறியதாக இருந்தது, ஆயினும் ஒரு சாதாரணப் பெருநகரத்தை விடக் குறிப்பிடத்தக்க அளவு பெரியதாக இருந்தது. மேலும், இந்த நாடு, ஐரோப்பாவின் சிறந்த அதிகாரவர்க்கத்தால், அறிவொளி பெற்ற, தலையிடாத முறையில் நிர்வகிக்கப்பட்டது—அது எந்தவொரு தீவிரவாதத்தையும் கவனமாகக் குறைத்தது. அந்த அதிகாரவர்க்கத்திற்கு ஒரே ஒரு குறை மட்டுமே கூற முடியும்: அது, உயர் பிறப்பு அல்லது அதிகாரப்பூர்வ அரசு ஆணையத்தால் சிறப்புரிமை பெற்றிருந்தாலன்றி, தனிநபர்களிடம் உள்ள மேதைமையையும் துணிச்சலான புத்திசாலித்தனத்தையும் திமிர் மற்றும் அகந்தையாகக் கருதியது. ஆனாலும், அனுமதியற்ற நபர்கள் தங்கள் விஷயங்களில் தலையிடுவதை யார் தான் விரும்புவார்கள்! மேலும், ககானியாவில் (Kakania) ஒரு மேதை எப்போதும் ஒரு முரடனாகவே கருதப்பட்டார்;

ஆனால், வேறு இடங்களில் நிகழ்வது போல, ஒரு முரடன் ஒருபோதும் மேதையாகத் தவறாகக் கருதப்படவில்லை.

உண்மையில், மறைந்துபோன இந்தக் ககானியாவைப் பற்றி எத்தனை வியக்கத்தக்க விஷயங்களைச் சொல்ல முடியும்! உதாரணமாக, அது 'ஏகாதிபத்திய-அரச' (Imperial-Royal) தன்மையைக் கொண்டிருந்தது;

அங்குள்ள ஒவ்வொரு பொருளும் நபரும் *k.k.* அல்லது *k.u.k.* ஆகிய இரண்டு அடையாளங்களில் ஒன்றைக் கொண்டிருந்தனர்—

ஆயினும், எந்தெந்த நிறுவனங்களையும் மனிதர்களையும் *k.k.* என்றும், எவற்றை *k.u.k.* என்றும் அழைக்க வேண்டும் என்பதைத் துல்லியமாக வேறுபடுத்தி அறிய ஒரு நுட்பமான அறிவு தேவைப்பட்டது.

எழுத்துப்பூர்வமாக அது தன்னை 'ஆஸ்திரிய-ஹங்கேரிய முடியாட்சி' என்று அழைத்துக்கொண்டது,

ஆனால் பேச்சுவழக்கில் அது வெறுமனே 'ஆஸ்திரியா' என்று அறியப்பட்டது—அப்பெயரை அது ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான அரசு உறுதிமொழியின் மூலம் முறையாகக் கைவிட்டிருந்தாலும்,

உணர்ச்சிபூர்வமான விஷயங்களில் அதைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தியது; அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைப் போலவே உணர்வுகளும் முக்கியமானவை என்பதற்கும்,

விதிமுறைகள் மட்டுமே வாழ்க்கையின் உண்மையான தீவிரத்தன்மையைப் பிரதிபலிப்பதில்லை என்பதற்கும் இது ஒரு அடையாளமாக இருந்தது.

அரசியலமைப்பு ரீதியாக அது தாராளவாதப் போக்குடையதாக இருந்தது, ஆயினும் மதகுருமார்களால் ஆளப்பட்டது.

அது மதகுருமார்களால் ஆளப்பட்டாலும், மக்கள் தாராளவாதச் சிந்தனையுடனான சுதந்திரத்துடன் வாழ்ந்தனர்.

சட்டத்தின் முன் அனைத்துக் குடிமக்களும் சமம்—ஆனால் உண்மையில் அனைவரும் குடிமக்களாக இருக்கவில்லை.

அங்கு ஒரு நாடாளுமன்றம் இருந்தது; அது தனது சுதந்திரத்தை மிகவும் தீவிரமாகப் பயன்படுத்தியதால், பெரும்பாலும் அது மூடப்பட்டே வைக்கப்பட்டிருந்தது;

ஆயினும், நாடாளுமன்றம் இல்லாமலே செயல்பட அனுமதிக்கும் ஒரு அவசரக்கால விதியும் அங்கு இருந்தது,

மேலும் முழுமையான அதிகார ஆட்சி (absolutism) திரும்பியதைக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ச்சியடையும் வேளையில்,

நாடாளுமன்ற ஆட்சி மீண்டும் தொடங்கப்பட வேண்டும் என்று அரச அதிகாரம் (Crown) ஆணையிடும்.

இத்தகைய நிகழ்வுகள் அந்த நாட்டில் சாதாரணமாக இருந்தன; ஐரோப்பாவின் கவனத்தை நியாயமாக ஈர்த்த,

ஆனால் இன்று மிகவும் தவறாகச் சித்தரிக்கப்படும் தேசியப் போராட்டங்களும் இதில் அடங்கும். அவை எவ்வளவு தீவிரமானவை என்றால்,

ஆண்டுக்கு பலமுறை அரசு நிர்வாக இயந்திரம் தடுமாறி முடங்கிப்போகும்;

ஆயினும், அந்த இடைவெளிகளிலும் ஓய்வு நேரங்களிலும் மக்கள் மிக இணக்கமாக வாழ்ந்தனர்,

மற்றும் எதுவும் நடக்காதது போலவே நடந்துகொண்டனர்.

உண்மையில், நிஜமாக எதுவும் நடக்கவுமில்லை. மற்றவர்களின் லட்சியங்கள் மீது ஒவ்வொருவருக்கும் இயல்பாகவே இருக்கும் ஒருவித வெறுப்புணர்வு—இன்று நம் அனைவரிடமும் காணப்படும் ஒரு உணர்வு இது—இந்த நாட்டில் ஆரம்பத்திலேயே ஒரு 'உயர்த்தப்பட்ட சடங்கு' (sublimated ritual) என்று சொல்லக்கூடிய நிலைக்கு வளர்ந்திருந்தது; ஒரு பேரழிவு அதன் வளர்ச்சியை முன்கூட்டியே தடுத்து நிறுத்தியிருக்காவிட்டால், இது மிக முக்கியமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும்.

ஏனெனில், சக குடிமக்கள் மீதான வெறுப்புணர்வு ஒரு சமூகப் பிணைப்பின் வடிவமாக உயர்த்தப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், தங்களைப் பற்றியும் தங்கள் விதி பற்றியும் கொண்டிருந்த அவநம்பிக்கையும் கூட, ஆழ்ந்த 'தன்னம்பிக்கை' கொண்ட ஒரு தன்மையாக மாறியிருந்தது. இந்நாட்டில் மக்கள்—சில சமயங்களில் மிகுந்த தீவிரத்துடனும் அதற்கேற்ற விளைவுகளுடனும்—தாங்கள் சிந்திக்கும் விதத்திற்கு மாறாகச் செயல்பட்டனர், அல்லது தாங்கள் செயல்படும் விதத்திற்கு மாறாகச் சிந்தித்தனர். விவரம் அறியாத பார்வையாளர்கள் இதை ஒருவித இணக்கமான சுபாவம் என்றோ, அல்லது ஆஸ்திரியர்களின் இயல்பாக அவர்கள் கருதிய ஒன்றில் உள்ள பலவீனம் என்றோ தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர். ஆனால் அது தவறு; ஒரு நாட்டின் நிகழ்வுகளை வெறும் அங்குள்ள மக்களின் குணாதிசயங்களை வைத்தே விளக்குவது எப்போதும் தவறானதே. ஏனெனில், ஒரு நாட்டின் குடிமகன் குறைந்தது ஒன்பது விதமான ஆளுமைப் பரிமாணங்களைக் கொண்டிருக்கிறான்: தொழில்முறை, தேசிய, குடிமைசார், வர்க்கம் சார்ந்த, புவியியல் சார்ந்த, பாலினம் சார்ந்த, மற்றும்... ...ஒரு உணர்வுபூர்வமான ஆளுமை, ஒரு ஆழ்மனதின் ஆளுமை, மற்றும் ஒருவேளை ஒரு தனிப்பட்ட ஆளுமை எனப் பலவற்றை அவன் தனக்குள் கொண்டிருக்கிறான்; அவன் அவற்றை ஒன்றிணைக்கிறான், ஆனால் அவை அவனை உருக்குலைக்கின்றன; உண்மையில், அந்தப் பல சிற்றோடைகளால் அரிக்கப்பட்டு உருவான ஒரு சிறிய பள்ளத்தைத் தவிர அவன் வேறொன்றுமில்லை—அப்பள்ளத்தில் அவை கசிந்து உள்ளே புகுகின்றன, அங்கிருந்து மீண்டும் வெளியேறி மற்ற சிற்றோடைகளுடன் இணைந்து வேறொரு பள்ளத்தை நிரப்புகின்றன. அதனால்தான் பூமியில் வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் பத்தாவது ஆளுமை ஒன்றும் இருக்கிறது; அது வேறொன்றுமில்லை,

நிரப்பப்படாத இடைவெளிகள் குறித்த ஒரு செயலற்ற கற்பனைதான் அது; ஒருவருக்கு எல்லாவற்றையும் அது அனுமதிக்கிறது, ஆனால் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர: அதாவது, அவனது மற்ற ஒன்பது ஆளுமைகளும் செய்யும் செயல்களையும் அவற்றுக்கு நேரும் நிகழ்வுகளையும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வதை அது அனுமதிப்பதில்லை—

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், அவனை முழுமையாக நிரப்ப வேண்டிய அந்த விஷயத்தையே அது தடுப்பதுதான். விவரிக்கக் கடினமான இந்த இடைவெளி, இத்தாலியிலும் இங்கிலாந்திலும் வெவ்வேறு நிறங்களையும் வடிவங்களையும் பெறுகிறது—ஏனெனில் அதற்கு எதிராகத் தெரியும் எதற்கும் வெவ்வேறு நிறமும் வடிவமும் அமைகின்றன; ஆயினும், ஆங்காங்கே அது மாறாமல் அப்படியே இருக்கிறது—வெறும் காலியான, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு வெளியாக அது நீடிக்கிறது; கற்பனையால் கைவிடப்பட்ட, கற்களால் ஆன சிறு நகரத்தைப் போல யதார்த்தம் அங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறது.

கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையில் இது எப்போதாவது வெளிப்பட்டிருக்குமானால், அது 'ககானியா'வில்தான் நிகழ்ந்திருந்தது; இவ்விஷயத்தில்—உலகின் பிற பகுதிகளுக்குத் தெரியாமலே—ககானியா மிகவும் முன்னேறிய நாடாகத் திகழ்ந்தது. அது ஏதோ ஒரு வகையில் தனது இருப்பை அப்படியே தொடர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு நாடு; அங்கே ஒருவித 'எதிர்மறைச் சுதந்திரம்' நிலவியது; ஒருவரின் சொந்த இருப்புக்கான போதிய காரணங்கள் இல்லை என்ற உணர்வும், நடக்காத—அல்லது குறைந்தது மாற்ற முடியாதபடி நிகழ்ந்துவிடாத—விஷயங்கள் குறித்த பரந்த கற்பனையும் அங்கே எப்போதும் நிறைந்திருந்தன; மனிதகுலம் தோன்றிய பெருங்கடல்களின் காற்று நம்மைத் தழுவிச் செல்வதைப் போன்றதொரு உணர்வு அது. "அது நிகழ்ந்தது" (It happened)—பிற இடங்களிலுள்ள மக்கள் ஏதோ அசாதாரணமான ஒன்று நடந்துவிட்டதாக நம்பியபோது அங்கே பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்றொடர் இதுதான்; இது ஒரு விசித்திரமான வெளிப்பாடு—வேறு எந்த ஜெர்மானிய வட்டார வழக்கிலோ அல்லது அயல் மொழியிலோ காணப்படாத ஒன்று—இதன் உச்சரிப்பில் உண்மைகளும் விதியின் சதித்திட்டங்களும் மென்மையான இறகுகளையும் எண்ணங்களையும் போல லேசானவையாக மாறிவிடுகின்றன. ஆம், அதற்கு முரணான பல சான்றுகள் இருந்தபோதிலும், ககானியா ஒருவேளை மேதைகளுக்கான தேசமாகவே இருந்திருக்கலாம்; அநேகமாக அதுவே அதன் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாக அமைந்திருக்கலாம்.

@9

9.

ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுவதற்கான

மூன்று முயற்சிகளில் முதலாவது



 திரும்பி வந்த இந்த மனிதரால், ஒரு முக்கியமான நபராக மாற வேண்டும் என்ற

ஆசையினால் உந்தப்படாத தனது வாழ்க்கையின் ஒரு கணத்தைக்கூட நினைவுகூர முடியவில்லை;

உல்ரிச் (Ulrich) இந்த விருப்பத்துடனேயே பிறந்தவர் போலத் தோன்றியது.

அத்தகைய தீவிர விருப்பம் வீண் பெருமையையும் முட்டாள்தனத்தையும் வெளிப்படுத்தக்கூடும் என்பது உண்மைதான்;

ஆயினும், அது ஒரு மிகச் சிறந்த மற்றும் சரியான லட்சியம் என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை;

அது இல்லாவிட்டால், முக்கியமான மனிதர்கள் பலர் உருவாகியிருக்க மாட்டார்கள்.

சிக்கல் என்னவென்றால், அத்தகைய நபராக எப்படி மாறுவது என்றோ,

அல்லது உண்மையில் ஒரு முக்கியமான நபர் என்பவர் யார் என்றோ அவருக்குத் தெரியவில்லை.

பள்ளி நாட்களில், நெப்போலியனை அவர் அத்தகைய ஒருவராகக் கருதினார்;

இதற்குக் காரணம், ஒருபுறம் குற்றவாளி மீதான இளமைக்கே உரிய இயல்பான ஈர்ப்பு;

மறுபுறம், ஐரோப்பாவையே தலைகீழாக மாற்ற முயன்ற அந்தச் சர்வாதிகாரியை,

வரலாற்றின் மிகப்பெரிய குற்றவாளி என்று அவரது ஆசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டியது.

இதன் விளைவாக, பள்ளியிலிருந்து வெளியேறிய உடனேயே,

உல்ரிச் குதிரைப்படைப் பிரிவில் ஒரு இளம் அதிகாரியாக (ensign) இணைந்தார்.

அக்காலத்தில் இந்தத் தொழில் தேர்வுக்குரிய காரணங்கள் அவரிடம் கேட்கப்பட்டிருந்தால்,

அவர் "ஒரு சர்வாதிகாரியாக மாற" என்று பதிலளித்திருக்க மாட்டார்—

ஆனால் அத்தகைய விருப்பங்கள் 'ஜெசூட்' (Jesuit) சபையினரைப் போன்றவை;

நெப்போலியனின் மேதைமை அவர் ஒரு ஜெனரலாக ஆன பின்னரே வெளிப்படத் தொடங்கியது;

அப்படியிருக்க, ஒரு இளம் அதிகாரியாக இருந்த உல்ரிச், அத்தகைய நிலையை அடைவதன் அவசியத்தை

தனது கர்னலுக்கு (colonel) எப்படி உணர்த்தியிருக்க முடியும்?!

படைப்பிரிவுப் பயிற்சிகளின்போதும், கர்னலின் கருத்து தனக்கு மாறுபட்டதாகவே

 இருந்தது என்பது அடிக்கடி வெளிப்படையானது.  

இருப்பினும், உல்ரிச் அணிவகுப்பு மைதானத்தைச் சபித்திருக்க மாட்டார்—

அமைதியான அந்தப் பரந்த வெளியில், தற்பெருமைக்கும் உண்மையான அழைப்பிற்கும் (true calling)

இடையிலான வேறுபாட்டை அறிய முடியாது—அவருக்குள் அத்தகைய லட்சிய வேட்கை இல்லாவிட்டால்.

அக்காலத்தில், "தேசத்திற்கு ஆயுதப் பயிற்சி அளித்தல்" போன்ற அமைதிவாத முழக்கங்களுக்கு

அவர் துளியும் முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை; மாறாக, வீரம் செறிந்த ஆளுமை,

வன்முறை மற்றும் பெருமிதம் சார்ந்த உணர்வுகளால் தன்னை நிரப்பிக்கொண்டார். அவர் பந்தயங்களில் பங்கேற்றார், துப்பாக்கிச் சண்டைகளில் ஈடுபட்டார்; மக்களை மூன்று வகையாக மட்டுமே பிரித்துப் பார்த்தார்: அதிகாரிகள், பெண்கள் மற்றும் பொதுமக்கள். இதில் பொதுமக்கள் என்பவர்கள் உடல்ரீதியாக வளர்ச்சியடையாத, அறிவுரீதியாக இழிவாகக் கருதப்பட வேண்டிய ஒரு வர்க்கத்தினர்; அவர்களின் மனைவிகளையும் மகள்களையும் அதிகாரிகள் எளிதாகக் கவர்ந்து சென்றுவிடுவார்கள். அவர் ஒருவித பிரம்மாண்டமான அவநம்பிக்கைவாதத்தைக் கொண்டிருந்தார்: ராணுவத் தொழில் என்பது கூர்மையான, ஒளிவீசும் ஒரு கருவி போன்றது என்றும், உலகின் மீட்புக்காக அதைக் கொண்டு உலகை எரித்துச் சீரமைக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கருதினார்.

அவற்றிலிருந்து எல்லாம் எவ்விதப் பாதிப்புமின்றி தப்பிக்கும் அதிர்ஷ்டம் அவருக்கு இருந்தது; இருப்பினும், ஒரு நாள் அவருக்கு ஒரு முக்கியமான அனுபவம் ஏற்பட்டது. ஒரு சமூக நிகழ்வின்போது, ​​செல்வாக்கு மிக்க ஒரு நிதியாளருடன் அவருக்குச் சிறிய வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. அதைத் தனது வழக்கமான கம்பீரமான பாணியில் தீர்த்துக்கொள்ள அவர் நினைத்திருந்தார்; ஆனால், பொதுமக்கள் மத்தியிலும் கூட தங்கள் பெண் உறவினர்களை எப்படிக் காப்பது என்று தெரிந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது அவருக்குத் தெரியவந்தது. அந்த நிதியாளர் தனக்கு நன்கு அறிமுகமான போர் அமைச்சரைச் சந்தித்துப் பேசினார்; அதன் விளைவாக, உல்ரிச்சிற்கும் அவரது கர்னலுக்கும் இடையே நீண்டதொரு உரையாடல் நிகழ்ந்தது. அதில், ஒரு 'ஆர்ச்டியூக்' (Archduke) எனப்படும் உயர்குடி இளவரசருக்கும் ஒரு சாதாரண அதிகாரிக்கும் இடையிலான வேறுபாடு அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்தப்பட்டது. அதிலிருந்து, அந்தப் போர்வீரர் தொழில் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போனது. தன்னை ஒரு கதாநாயகனாகக் கொண்டு, உலகையே அதிரவைக்கும் சாகசங்களில் ஈடுபடலாம் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருந்தார்; ஆனால், திடீரென்று அவர் கண்ட காட்சி வேறாக இருந்தது: ஒரு பரந்த, வெறிச்சோடிய மைதானத்தில் போதையில் இருந்த இளைஞன் ஒருவன் வெறித்தனமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தான், அவனுக்குப் பதிலாக அங்கிருந்த கற்கள் மட்டுமே மௌனமாக இருந்தன. இந்த உண்மையை உணர்ந்ததும், லெப்டினன்ட் பதவியை அடைந்திருந்த அந்த நன்றியற்ற தொழிலுக்கு விடை கொடுத்துவிட்டு, அவர் பணியிலிருந்து விலகினார்.